سپیده صبحگاهان: ما گلهای خندانیم فرزندان ایرانیم فرزندان سرزمین در زنجبرمان من ظرفها را تند می‌شورم چون یک عالم مشق دارم ولی وقتی می‌خواهم مشق بنویسم زود خوابم می‌گیرد.