Iranian Exile Group Poses Vexing Issue for U.S. in Iraq


Karim Kadim/Associated Press
Iraqi Army units outside Camp Ashraf in April, when a military raid on the camp left dozens dead and hundreds wounded.


تخريب خانه‌ي تاريخي «صداقت» كليد خورد + عکس


تخريب خانه‌ي قاجاري «صداقت» يكي از آخرين بناهاي باارزش منطقه‌ي منيريه در محدوده‌ي تاريخي سنگلج آغاز شده است.
به گزارش خبرنگار بخش ميراث فرهنگي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، تخريب خانه‌ي صداقت واقع در محدوده‌ي تاريخي سنگلج تهران و متعلق به دوره‌ي قاجار، با وجود ارزش‌هاي منحصربه‌فردش، به گفته‌ي مردم منطقه از روز گذشته كليد خورده است.
سرپرست معاونت ميراث فرهنگي اداره كل ميراث فرهنگي و گرشگري استان تهران23 اسفندماه سال گذشته درباره‌ي اين خانه‌ي تاريخي و وضعيت آن به خبرنگار ايسنا گفت: اين خانه از جمله بناهاي باارزش منطقه‌ي منيريه و در محدوده‌ي تاريخي سنگلج تهران است كه در اواخر دوره‌ي قاجار ساخته شده و از جمله آثار نادر شهر تهران به‌لحاظ معماري و تزيينات آجري منحصربه‌فرد است.
بهروز جلالي درباره‌ي وضعيت ثبت اين خانه‌ي تاريخي در فهرست آثار ملي نيز توضيح داد: اگرچه پرونده‌ي ثبتي اين بنا در سال 1380 تهيه شد، ولي به‌دليل مخالفت‌ها و دست‌اندازي‌هاي مالك كنوني، در فهرست آثار ملي به ثبت نرسيده است؛ اما با توجه به ارزشمندي اين خانه، بناهاي اطراف ملك و املاكي كه متقاضي ساخت‌وساز بودند، با محدوديت‌هاي ارتفاعي روبه‌رو شده‌اند.
مديركل ميراث فرهنگي و گردشگري استان تهران ـ محمدابراهيم لاريجاني ـ نيز 24 اسفندماه سال گذشته درباره‌ي اين خانه‌ي تاريخي به خبرنگار ايسنا گفت: ثبت يك ملك به‌جز اين‌كه حفظ يك بناي تاريخي است، بازگوكننده‌ي يك دوران معماري و يك اصل است. با اين كار، همه‌ي تفكرات معمار و هنرهاي آن دوره حفظ مي‌شود. در تهران نيز با توجه به پايتخت بودن و قدمت 200 ساله‌اش، همچنين توسعه‌ي شهرسازي، بناهايي مانند خانه‌ي «صداقت» كه در محدوده‌ي ديوار (حصار) ناصري شهر تهران قرار گرفته‌اند، بايد حفظ شوند تا با توسعه‌ي شهري، هويت خود را از دست ندهيم.
براساس ديده‌هاي خبرنگار ايسنا كه امروز (سه‌شنبه، چهارم مردادماه) در اين منطقه حضور يافت، تخريب اين خانه‌ي تاريخي از پشت بام آغاز شده و تخريب در بخش‌هايي از داخل خانه نيز اتفاق افتاده است. برخي مردم اين محله هنگام عبور از كنار خانه‌ي «صداقت» با حسرت سري تكان مي‌دادند و مي‌گفتند، چرا نبايد هيچ خاطره‌اي از گذشته براي ما باقي بماند؟ چند سال ديگر، بايد حسرت ديدن چنين خانه‌هايي را در تهران داشته باشيم. حتا چند نفر نيز با اعتراض به‌دنبال مالك بنا بودند تا دليل اين تخريب را جويا شوند.
براساس اين گزارش، فضاهاي معماري اين بنا به‌شكل ساختمان‌هاي دوره‌ي تحول معماري به‌صورت كلاسيك طراحي شده و ساختمان آن در دو طبقه و در راستاي محور شرقي ـ غربي بنا شده است، به‌گونه‌اي كه بنا در بخش غربي و حياط آن در ضلع شرقي قرار دارد.
اين ملك نبش كوچه‌اي بن‌بست به‌شكل دوبر ساخته شده و پنجره‌هاي چوبي بزرگي به سمت خيابان شرقي دارد و كوچه در ضلع شمالي بنا است. ساختمان آن نيز در دو طبقه ساخته شده است و پلكان مركزي دارد. سقف بنا همچنين به‌صورت شيرواني با ورق گالوانيزه و خرپاي چوبي است. نماي بنا در تمام وجوه با آجر قزاقي ساخته شده است.
خانه‌ي تاريخي صداقت بين چهارراه لشگر و ميدان منيريه، در خيابان معيري، كوچه‌ي صداقت قرار گرفته است.

۶۰۰ هزار کودک در ایران به‌صورت رسمی مشغول به کار هستند

گزارشها حاکی از آن است که هم‌اکنون ۶۰۰ هزار کودک در ایران به‌صورت رسمی مشغول به کار هستند، این موضوع باعث شده است که کودکان در سنین طفولیت نیمکت مدارس را به امید دستیابی به معیشت اندک پای در بازار کار و اشتغال بزرگتر‌ها بگذارند. در حالی حداقل ۶۰۰ هزار کودک در کشور به‌جای مدرسه و تحصیل راهی بازار کار شده‌اند که هر یک به تنهایی در معرض انواع سوء استفادهها از خانواده تا سودجویان قرار دارند.

مخالفت با درمان زندانی سیاسی ۷۰ ساله !

زندانی سیاسی, محسن دانشپور در سن بالای هفتادسال, در وضعیت وخیم جسمی به سر می برد. این زندانی به طور دائم براثر بیماری قلب, دیسک کمر و آرتروز با دردهای شدید مواجه است اما ماموران زندان از درمان او در خارج از زندان جلوگیری می کنند و در پاسخ به مراجعات این زندانی سالخورده گفته اند که اگر پول بپردازد, در بهداری زندان او را عمل جراحی می کنند. در حالی که بهداری زندان هیچ پزشک متخصصی ندارد و فاقد حداقل امکانات پزشکی است.

محمد اقبال - درباره گزارش بان‌کیمون حول اشرف

بان کی‌مون دبیرکل سازمان ملل‌متحد در گزارش نوبه‌یی خود به شورای امنیت در ۱۹ ژوئیه تأکید کرده است که نیروهای امنیتی عراق در ۸آوریل گذشته وارد اشرف شده و قسمت شمالی آن را تحت کنترل گرفته‌اند و گفته است که در اثر این حادثه خشونت‌بار ۳۴نفر از ساکنان کمپ کشته شده‌اند. یادآوری می‌شود که در روزهای بعد تعداد شهدا به علت نرسیدن کمکهای پزشکی به مجروحین به ۳۶تن رسید.
در ماده ۵۶ نیز بان کی‌مون صراحتاً نگرانی خود را «از از دست رفتن جانهای ساکنان» ابراز کرده و «مسئولین عراقی را به خودداری از استفاده از خشونت و ارائه تضمین به دستیابی مکفی ساکنان کمپ به کالاها و خدمات» تشجیع و تشویق می‌کند. دبیرکل می‌افزاید: «مایلم همه طرفهای ذیربط را برای افزایش تلاششان جهت بررسی راه کارها و پیدا کردن یک راه‌حل مرضی الطرفین تشویق کنم که حاکمیت عراق را محترم بشمارد ضمن این‌که با قانون حقوق‌بشر بین‌المللی و اصول انساندوستانه منطبق باشد».
به‌محض اعلام این خبر، مقاومت ایران که در خانم مریم رجوی رئیس‌جمهور برگزیده‌اش نمایندگی می‌شود تأکید کرد که «همه ملاحظات دبیرکل سازمان ملل را از سوی ساکنان اشرف» می‌پذیرد و افزود: «شرط کلیدی موفقیت، قبول مسئولیت از جانب آمریکاست و این‌که حداقل قیمت را برای حفاظت از جان انسانهای بیگناه و بیدفاع، که با یکایک آنها موافقتنامه حفاظت تا فرجام نهایی امضا کرده است، بپردازد».
به‌دنبال همه این امور، یعنی گزارش دبیرکل و موافقت مقاومت ایران، همه طرفهای ذی‌ربط باید به موارد زیر ملتزم باشند:
یکم. ایالات متحده و اتحادیه اروپا باید پشتیبانی خود را از راه‌حل ارائه شده از سوی پارلمان اروپا ابراز داشته و همراه با سازمان ملل و همه ارگانهای آن اقدام به تأمین و تضمین حفاظت اشرف تا پایان اجرای راه‌حل پیشنهادی پارلمان اروپا بنمایند. این نیازمند این است که ناظران سازمان ملل‌متحد تا پایان روند در اشرف به شکل دائم مستقر شوند.
دوم. دبیرکل به تحقیقی پیرامون این حادثه فراخوانده تأکید کرده که (این تحقیق) «کماکان به تأخیر افتاده»، در نتیجه باید تحقیق در مورد جنایت هشت آوریل تحت اشراف سازمان ملل برای جلوگیری از تکرار فاجعه صورت گیرد.
سوم. همه طرفها باید دولت عراق را وادار کنند که به فراخوان بان کی‌مون مبنی بر پایان بخشیدن به استفاده از زور و خشونت و رفع محاصره ضدانسانی و متوقف کردن شکنجه روانی ساکنان و خارج کردن افراد مسلح از درون اشرف، تن دهد. و یک التزام عراقی در رابطه با قوانین و عرفهای بین‌المللی وجود داشته باشد.

برگرفته از ایلاف فرامنطقه ای

فروغ جاويدان مجاهدين لرزه سرنگوني برديكتاتوري آخوندي

استقبال عراقي-عربي ازحكم دادگاه اسپانياعليه مالكي

مردم لبنان پرچم خرچنگ نشان رژيم آخوندي را آتش زدند

چهارم مرداد1360- 26 ژوئیه : شهادت مجاهد قهرمان محمدرضا سعادتی

مجاهد قهرمان محمدرضا سعادتی
مجاهد قهرمان محمدرضا سعادتی


روز چهارم مرداد سال 1360 مجاهد خلق محمدرضا سعادتی در یک کینه‌کشی حیوانی توسط خمینی به ‌جوخه ‌‌‌‌‌‌‌اعدام سپرده شد.
محمدرضا سعادتی همرزم گلسرخ انقلاب، مهدی رضائی، پس از هفت سال اسارت و شکنجه در زندانهای ساواک شاه، در آستانه پیروزی قیام ضدسلطنتی به‌دست توانای خلق از زندان آزاد شد، اما کمتر از دو ماه و نیم پس ازپیروزی انقلاب ضدسلطنتی به‌اتهام خمینی‌ساخته جاسوسی، بار دیگر دستگیرشد.
این یکی از اولین توطئه‌های رژیم آخوندی، علیه مجاهدین بود.
هر چند که ارتجاع آخوندی سعی کرد با گروگان‌گیری سعادتی، از مجاهدین باج سکوت و مماشات در قبال دیکتاتوری تازه‌به‌دوران‌رسیده‌اش بگیرد، اما ایستادگی مجاهدین برای حفاظت از ارزشهای والای انسانی و آزادی مردم ایران و افشاگری بی‌امان نسبت به‌توطئه‌های ارتجاع، به‌شناخت ماهیت آخوندهای خونریز در میان توده‌های مردم انجامید. سعادتی نیز در زندان با 50 روز اعتصاب غذای خود قهرمانانه مقاومت کرد و ارتجاع خمینی را رسوا نمود. اعتراضات و تظاهرات صدهزار نفره مردم تهران در حمایت از سعادتی، رژیم را به‌شکست کشاند.
چند ماه بعد از شروع جنگ ایران و عراق، رژیم خمینی فرصت را غنیمت شمرد و سعادتی رادر بیدادگاه ضدانقلابیش به‌ده سال حبس محکوم کرد. اما خمینی به‌همین قانون خودش نیز وفادار نماند و در کمال شقاوت و کینه‌جویی، سعادتی را به‌جوخه‌‌‌‌‌‌‌ اعدام سپرد.

شهادت محمدرضا سعادتی

شهیدمحمدرضا سعادتیوقتی که چشم‌انداز آینده برای ما روشن باشد، وقتی به‌اصالت خود و به‌اصالت مکتب خود معتقدیم و ماهیت تمامی جریانهای ارتجاعی را و سرنوشتشان را می‌شناسیم دیگر چه‌باک. به‌قول برادرمان چه‌کسی می‌تواند از جهاد یک مجاهد جلوگیری کند. تمامی نیروهای جهان بسیج شوند، نمی‌توانند اراده یک مجاهد را برای ایستادن و برگشتن از راهی که در پیش گرفته است بشکنند».از نامه شهید محمدرضا سعادتی در شکنجه‌گاه اوین


در فاصله‌یی که دیکتاتوری شاه سقوط کرد و دیکتاتوری شیخ شروع شد، فرصتی کوتاه برای آزادی بود. یک زنگ تفریح برای مردم ما. همان که به‌آن بهار آزادی می‌گفتیم. اما برای مجاهدین، همان بهار زودگذر هم، به‌سرعت به زمستان تبدیل شد. ماجرای دستگیری و شهادت مجاهد قهرمان محمدرضا سعادتی، هیچ‌چیز نبود جز گروگان‌گیری رذیلانه خمینی از مجاهدین تااینکه آنها را وادار به ‌تمکین از ولایت سفیانی خود کند. به‌این‌ترتیب، شهید سعادتی خود شاهد شهیدان و نخستین افشاگر بساط شکنجه و شلاق و سیاهچالهای خمینی دجال گردید.
مجاهد قهرمان محمدرضا سعادتی همرزم گلسرخ انقلاب، مهدی رضایی بود. او در اوایل سال ۱۳۵۱ دستگیر و زندانی شد و تا سال پنجاه‌وهفت همراه با آخرین گروه زندانیان سیاسی، در زندان به‌سربرد. تاآن که مردم بیدارشده از خروش مجاهدین، به‌خروش آمدند و امواج قیامشان درهای زندانها را گشود و فرزندان مجاهد و مبارز مردم را از سیاهچالها بیرون آورد. اما همان مجاهدی که بر روی شانه‌ها و دستهای مردم به‌هنگام خروج از زندان استقبال شد، دو ماه بعد از پیروزی قیام مردم، یعنی روز ششم اردیبهشت‌ماه 58، توسط مرتجعین حاکم، دوباره به‌ زندان برگردانده شد. منتها این‌بار، با اتهام رذیلانه جاسوسی به‌نفع شوروی که همه نیروهای سیاسی آن‌زمان را برآشفت و به‌اعتراض و تظاهرات و محکوم کردن این تهمت آخوندپسند برانگیخت. پدرطالقانی این اتهام را به‌سخره گرفت و به‌طعنه گفت معلوم نیست که چرا در این کشور بیش از 50سال است فقط جاسوس شوروی می‌گیرند‌ !
واقعیت این بود که دزد بزرگ قرن، خمینی دجال با انقلاب و با آرمانها و اهداف آن و با پرچمداران واقعیش دشمنی داشت و کمر به‌نابودی آنها بسته بود. زیرا آنها پرچمدار دفاع از حقوق مردم و دفاع از آزادیها و حقوق دموکراتیک نیروهای مردمی بودند. پس هدف، منزوی کردن و سرکوب مجاهدین در بهار آزادی بود‌. ازاین‌رو درحالی‌که هنوز آثار شکنجه‌های ساواک شاه بر بدن سعادتی باقی بود، به‌وسیله ارگانهای سرکوبگر رژیم خمینی و با همکاری عوامل ساواک شاه در خانه‌های امن، تحت شکنجه قرار گرفت وبوی دیکتاتوری و فاشیسم مذهبی به‌یکباره فضای میهن را آلوده کرد.
جالب توجه این‌که، دستگیری سعادتی درست در شبی صورت گرفت، که مسعود رجوی و موسی خیابانی و دیگر مسئولان مجاهدین در قم با خمینی ملاقات داشتند. پس آیا این دستگیری که کاملاً به‌یک گروگان‌گیری شبیه بود به‌این خاطر نبود که خمینی و دارو دسته‌اش بیهوده می‌کوشیدند مجاهدین را وادار به ‌تمکین و تسلیم کنند؟!
واقعیت این است که مسعود رجوی در آخرین دیدار خود با خمینی، در 6اردیبهشت58، در‌حالی‌که برخلاف رسم معمول از بوسیدن دست خمینی خودداری و وی را به‌شدت عصبانی نمود، مشخصاً با استناد به‌روش حضرت علی، بر قلب مسأله یعنی اهمیت و ضرورت آزادیهای دموکراتیک از دید اسلام انگشت گذاشت. خمینی نیز (آن‌چنان‌که درصفحه‌ی اول کیهان 8 اردیبهشت ۱۳۵۸ و دیگر مطبوعات تهران با خط درشت تیتر شده بود) در پاسخ به‌ناچار تصریح کرد: «اسلام بیش از هر‌چیز به‌آزادی عنایت دارد و در اسلام خلاف آزادی نیست الا در چیزهایی که مخالف با عفت عمومی است».‌پس از این ملاقات، دفتر خمینی اعلام کرد که کلیه ملاقاتهای او به‌مدت یک‌هفته متوقف می‌شود.
آری «درحالی‌که مملکت هنوز پر از بقایای ساواک شاه بود، درحالی‌که مملکت پر از جاسوس بود، درحالی‌که در مملکت، کارگزاران خود رژیم از هیچ قتل و جنایتی فروگذار نمی‌کردند، در همان ماههای اول، وقتی نوبت به‌مجاهدین ‌رسید، جاسوس اتحاد شوروی در بین مجاهدین می‌گرفتند.
پدرطالقانی یکی دو ماه بعد وقتی که درگیری بین مجاهدین و رژیم خمینی به‌خاطر سعادتی اوج گرفت، دریک مصاحبه ‌اعلام کرد و روزنامه‌ها از قول ایشان درشت نوشتند که: ”نمی‌دانم چرا همیشه در ایران جاسوس شوروی می‌گیرند و یک بار هم جاسوس آمریکا نمی‌گیرند“. درواقع، رژیم می‌خواست بدین‌وسیله پاپوشی برای مجاهدین درست کند، به‌مجاهدین، فشار بیاورد تا آنها را مجبور کند از پرنسیپها و اصولشان که چیزی جز دفاع از آزادی نبود، کوتاه بیایند.
درواقع از همان روزهای اول یک دعوای اصلی بین مجاهدین و خمینی وجود داشت. مجاهدین می‌گفتند که بایستی از آزادیها دفاع کرد، می‌گفتند مساله اصلی انقلاب ایران، حفاظت از آزادیهای سیاسی است. می‌گفتند دموکراسی خواست مردم ایران بوده، دموکراسی از اصیلترین شعارهای انقلاب ایران بوده، و بایستی از این آزادی و دموکراسی دفاع کرد و آن‌را حفظ نمود. ولی خمینی که با آزادی مثل جن و بسم‌الله بود و می‌دانست که آزادی با ولایت فقیه در تعارض است، و می‌دانست که آزادی اجازه نخواهد داد که آخوندهای بی‌سروپا، در جامعه جوان و متمدن ما ترکتازی بکنند؛ تمام تلاشش را می‌کرد تا شعار آزادی را از اساس مخدوش کند. و حتی تلاش می‌کرد که بگوید آزادی، شعار امپریالیستی است. به‌هر حال با دستگیری سعادتی، خمینی می‌خواست گروگانی از مجاهدین در دست داشته باشد تا متقابلا مجاهدین را تحت فشار بگذارد که آنها در مقابل خلاف‌کاریهای رژیم، در مقابل دیکتاتوریها، انحصارطلبیها و تخلفات وحشتناکی که نسبت به ‌آرمانهای انقلاب ایران داشته‌اند، سکوت کنند. اما خمینی کور خوانده بود. چرا‌که به‌مصداق عدو شود سبب خیراگر خدا خواهد، همان چیزی را که فکر نمی‌کرد از طریق آن می‌خواهد به ‌مجاهدین ضربه بزند، یعنی داستان دستگیری سعادتی، تبدیل به ‌مسأله‌یی شد که از یک طرف موجب شناخت بیشتر توده مردم از مجاهدین شد و از طرف دیگر ماهیت پلید رژیم خمینی را برای مردم برملا نمود».
در تاریخ ششم تیرماه 58، مادران و خانواده‌های شهیدان مجاهد، در دادگستری تحصن خود را آغاز کردند. هم‌زمان محمدرضا سعادتی دست به‌اعتصاب غذا زد. این اعتصاب حدود 40روز ادامه داشت. به‌فاصله کوتاهی قریب 120‌سازمان، انجمن، تشکل و شخصیت سیاسی و فرهنگی، خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط محمدرضا سعادتی شدند. یکی از این شخصیتها پدرطالقانی بود که صراحتاً اعلام می‌کرد، جریان سعادتی اصلاً جاسوسی نیست. همزمان، کمیته‌های دفاع ازسعادتی در کشورهای مختلف جهان تشکیل گردید و سازمانهای مدافع حقوق‌بشر و شخصیتهای برجسته سیاسی و پارلمانی ازکشورهای مختلف جهان به‌دفاع از سعادتی پرداختند‌.



سرانجام ارتجاع حاکم ناگزیر از عقب‌نشینی شد و به‌ پزشکی قانونی اجازه معاینه از سعادتی را داد. پزشکی قانونی که هنوز درکنترل کامل آخوندها نبود، آثار شکنجه بر بدن سعادتی را تأیید کرد. این گزارش، واکنش شدید نیروهای مردمی را نسبت به ‌ارتجاع حاکم برانگیخت. روز دوازدهم تیرماه قریب به‌یکصدهزار نفر از مردم تهران در حمایت از سعادتی دست به‌راهپیمایی زدند اعتصاب غذای سعادتی در زندان با دخالت پدرطالقانی پایان یافت.

البته رژیم هیچوقت سعادتی را آزاد نکرد. اگر‌چه هیچ سندی علیه او وجود نداشت، در پاییز سال 59، او را محکوم به‌ده سال زندان کرد. اما بعد از سی خرداد، لاجوردی به‌دستور دجال ضدبشر، سعادتی را بدون هیچ توضیحی و بدون هیچ مجوز قانونی در 4مرداد ۱۳۶۰ در شکنجه‌گاه اوین تیرباران کرد‌. این درحالی بود که سعادتی با معیارهای همین رژیم هم دوران محکومیتش را می‌گذراند. این یک انتقام‌کشی سبعانه از مجاهدین پس از 30خرداد بود‌.
سپس وقتی که اعتراضات داخلی و بین‌المللی بالا گرفت، لاجوردی در مقام دادستان تهران و مدیر شکنجه‌گاه اوین، برای مخدوش‌کردن حیثیت و اعتبار مجاهد قهرمان محمدرضا سعادتی، ادعا کرد که سعادتی قبل از اعدام ندامت نموده و در نوشته‌یی، مجاهدین را هم محکوم کرده است‌. اما به‌سرعت آشکار شد که نوشته‌ی کلیشه‌شده در مطبوعات رژیم، یک جعل عجولانه و ناشیانه بیش نیست‌. دژخیمانی که جسم این مجاهد صبور و قهرمان را تیرباران کردند اکنون با این ترفند رذیلانه قصد لجن‌مال‌کردن آبرو و حیثیت او را کرده بودند‌.
سازمان مجاهدین خلق ایران در همان‌زمان این ترفند سخیف خمینی‌گونه را به‌سخره گرفت و طی اطلاعیه‌یی از رژیم آخوندی پرسید، اگر این ترفند رسوا واقعیت داشت، چه نیازی به‌تیرباران یک زندانی که به 10‌سال زندان محکوم شده و 3سال و اندی از آن‌را هم گذرانده است، بود؟! در 30 فروردین ۱۳۵۴ وقتی که رژیم شاه بیژن جزنی و 6تن از یارانش را همراه با مجاهدان خلق کاظم ذوالانوار و مصطفی جوان خوشدل تیرباران کرد، در مطبوعاتش اعلام کرد که آنها قصد فرار داشته‌اند. رژیم شیخ اما، نه فقط مجاهد خلق محمدرضا سعادتی را درحال سپری‌کردن محکومیتش تیرباران کرد، بلکه بعداً ادعا نمود که از مجاهدین هم قبل از اعدام تبری جسته است‌ !


یاد مجاهد صبور و پاکباز، محمدرضا سعادتی، که در فرهنگ مبارزاتی مردم ایران، زندانی دو نظام نام گرفت، گرامی‌باد.