یک زندانی سیاسی بر اثر شکنجه های بازجویان وزارت اطلاعات در آستانۀ کور شدن قرار دارد

altآژانس ايران خبر: بنابه گزارشات رسیده به"فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران" چشم زندانی سیاسی افشین بایمانی بر اثر شکنجۀ جسمی توسط بازجویان وزارت اطلاعات در معرض خطر جدی کور شدن قرار دارد.


زندانی سیاسی افشین بایمانی که محکوم به حبس ابد می باشد.بدلیل نگارش نامه به گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد به سلولهای انفرادی منتقل و پس از مدتی او را به سلولهای انفرادی بند سپاه شکنجه گاه وزارت اطلاعات در زندان گوهردشت کرج انتقال دادند. او توسط 4 تن از بازجویان وزارت اطلاعات در حالی که چشم بند ،دست بند و پابند به وی زده بودند مورد شکنجه های وحشیانه قرار گرفت. بازجویان وزارت اطلاعات ابتدا او را احاطه کرده و با مشت و لگد به جان وی افتادند. ضربات لگد بیشتر متوجه سر و صوت او بود. شکنجه های وحشیانه نزدیک به 45 دقیقه ادامه داشت. در اثر این شکنجه ها سر و صورت وی از چند ناحیه دچار زخم های شدید و خونریزی گردید.چشم سمت راست او بشدت آسیب دیده است و در قسمت سیاهی و سفیدی چشم راست او لکه های خون قرار دارد.همچنین کاسۀ چشمش کبود و متورم و صورت وی زخمی،متورم و کبود می باشد.
بازجویان وزارت اطلاعات سپس او را با این حالت به سلولهای انفرادی بند 5 زندان گوهردشت منتقل کردند و علیرغم وضعیت حاد جسمی در اثر شکنجه های وحشیانه به افسر پاسدار میرزا آقایی دستور دادند که او را مجددا مورد شکنجه های جسمی قرار دهد.میرزا آقایی از شکنجه گران شناخته شدۀ زندان گوهردشت کرج می باشد که تا به حال در اثر شکنجه های وحشیانه وی تعدادی از زندانیان عادی کشته و یا دچار نقص عضو شده اند.
زندانی سیاسی افشین بایمانی علیرغم وضعیت وخیم جسمی و بخصوص وضعیت حاد یکی از چشمانش به حال خود رها شده است و از درمان وی خوداری می کنند.در صورت عدم رسیدگی به موقع خطر جدی وجود دارد که چشم او دچار عفونت گردیده و منجر به کور شدن وی گردد.
زندانی سیاسی افشین بایمانی در سال 1379 همراه با همسر باردارش و فرزندش دستگیر شد و ماه ها در سلولهای انفرادی بند 209 تحت شکنجه های وحشیانه جسمی و روحی بازجویان وزارت اطلاعات قرار گرفت.او به حبس ابد محکوم شد و از آن زمان تاکنون همچنان در زندان مخوف گوهردشت کرج زندانی است.برادرش زنده یاد مهدی بایمانی در جریان دستگیری آنها با شلیک گلوله پاسداران جان خود را فدای راه آزادی مردم ایران نمود.
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، بکار بردن شکنجه های وحشیانه علیه زندانی سیاسی افشین بایمانی به صرف نوشتن نامه به گزارشگر ویژه را شدیدا محکوم می کند و از کمیسر عالی حقوق بشر خواستار اعزام گزارشگر ویژه به ایران جهت ملاقات با زندانیان سیاسی و خانواده های آنها برای تهیۀ گزارش از جنایت علیه بشریت رژیم ولی فقیه علی خامنه ای و ارائۀ آن به سازمان ملل می باشد.

نگرانی از سرنوشت سعید جلالی فر در بند ۳۵۰ زندان اوین

altآژانس ايران خبر : از سرنوشت سعید جلالی فر، فعال دانشجویی محروم از تحصیل و کنشگر حقوق بشر که از روز یکشنبه در پی احضار به زندان اوین بازداشت شده بود هیچ خبری در دست نیست و نگرانی ها از سرنوشت وی افزایش پیدا کرده است.

به گزارش دانشجونیوز، سعید جلالی فر، فعال حقوق بشر و دانشجوی محروم از تحصیل از دانشگاه زنجان که پیشتر با وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی موقتا آزاد شده بود، روز یکشنبه ۹ مرداد به محض مراجعه به زندان اوین، بازداشت و مستقیما روانه بند ۳۵۰ زندان اوین شده است.

سعید جلالی فر که ۹ آذر ماه ۸۸ در پی بازداشت گسترده دانشجویان و فعالان حقوق بشر در ایران بازداشت شده بود بیش از نزدیک به ۴ ماه را در بازداشت موقت گذراند در اواخر اسفند ۸۸ با وثیقه ۱۰۰ میلیون تومانی آزاد شد.

گفته می شود مادر سعید جلالی فر در گفتگوی کوتاهی با گزارشگر "هرانا" بازداشت این فعال دانشجویی را تایید کرده و از انتقال وی به زندان خبر داده بود.

گزارش ها حاکی از آن است که تاکنون دادگاهی جهت محاکمهٔ وی تشکیل نشده است. و انتقال وی به بند ۳۵۰ اوین بازداشت غیر قانونی و موقت دیگری محسوب می شود که با توجه به استقرارهمیشگی نیروهای امنیتی و اطلاعاتی ایران در بند ۳۵۰ زندان اوین نگرانی از سرنوشت این فعال دانشجویی به شدت افزایش یافته است.

گفتنی است که این عضو کمیته گزارشگران حقوق بشر، طی این مدت چندین مرتبه از سوی مقامات قضایی احضار شده بود.

اتهام جلالی فر که از فعالین حقوق کودک نیز می باشد، "فعالیت تبلیغی علیه نظام" عنوان شده بود.

شایان ذکر است که سعید جلالی فر دانشجوی اخراجی رشته فیزیک دانشگاه زنجان می‌باشد . وی پس از فاش شدن ماجرای معاون آموزشی دانشگاه زنجان و قصد وی برای سوء استفاده از یک دختر دانشجو، از دانشگاه اخراج شد.

تجمع اعتراضي 200نفرازكارگران نساجي قائمشهربدليل 13ماه حقوق معوقه

آژانس ايران خبر : روز سه شنبه 11مرداد تعداد 200 نفرازكارگران نساجي قائمشهر دست به تجمع اعتراضي درمحوطه كارخانه زدند. ايران كارگر گزارش داد : يكي ازكارگران كارخانه نساجي قائمشهر شماره 2 گفت : ازساعت 8صبح الي ساعت 12ظهر تعداد 200نفر ازكارگران كارخانه نساجي قائمشهر شماره 2 درمحل كارخانه دست به تجمع اعتراضي زدند و خواهان پرداخت شدن 13ماه حقوق معوقه خود شدند ، وي همچنين اضافه كرد كه روزدوشنبه دهم مرداد جلسه اي درتهران برگزارشده است كه به حقوق معوقه كا رگران رسيدگي شود ولي متاسفانه هيچ جوابي بعداز اين جلسه به آنها داده نشده است و كارگران نيزتا حقوق خود را دريافت نكنند همچنان به تجمع اعتراضي خود ادامه خواهند داد .

چهره خندان و خونین کودکان قندیل/ کاوه کرمانشاهی

altتراکت‌ها را بین عابران پخش می‌کنیم. پوسترها را روی دیوارهای شهر می‌چسبانیم. در کنار تصویر کودکی که لبخند می‌زند، نوشته شده است: ئاواره‌کانی قه‌ندیل چاوه‌ریمانن. یعنی آوارگان قندیل چشم به راه‌مان هستند. چهره خندان کودک با آوارگی جور در نمی‌آید! عکس مصنوعی به نظر می‌رسد و با متن همخوانی ندارد.

یک ماه است که سپاه پاسداران ایران مرزهای کردستان عراق را در منطقه قندیل توپ‌باران می‌کند. از دوهفته پیش به‌طور رسمی جنگ با چریک‌های حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) در این منطقه آغاز شده است. تاکنون شمار زیادی از هر دو طرف کشته یا زخمی شده‌اند.

این جنگ اما قربانیان دیگری هم دارد: اهالی غیرنظامی که امنیت جانی و مالی‌شان به خطر افتاده است. خانه‌ها، زمین‌ها، مراتع و دام‌های‌شان روزانه و شبانه هدف توپ‌ها و گلوله‌های ایرانی قرار می‌گیرند. بسیاری از این خانواده‌ها مال‌شان را گذاشته‌اند، جان‌شان را برداشته‌اند و در دامنه‌های غربی کوهستان قندیل سکنی گزیده‌اند.

در کنار آمار و ارقام متناقضی که از شمار کشته‌شدگان دو طرف درگیری از سوی رسانه‌های دولتی یا حزبی منتشر می‌شود، کسانی هم جزو کشته شدگان هستند که نه طرف جنگ بوده‌اند و نه رسانه دارند که نام‌شان را مرتب تکرار کنند و برای‌شان تشیع جنازه باشکوه! بگیرند، یا برای‌شان کلیپ‌ زیبا درست کنند. صبح روز جمعه شماری از فعالان مدنی و سیاسی، روزنامه‌نگاران و عکاسان، به همراه یک پزشک و یک روحانی برای دیدار با آوارگان و رساندن کمک‌های مردمی به آنان از سلیمانیه به سمت قندیل حرکت می‌کنیم. در بین راه جمعی دیگر از اربیل نیز به ما می‌پیوندند.

آخرین ایست بازرسی پیش از ورود به منطقه قندیل مانع از حرکت اتومبیل‌های‌مان می‌شوند و می‌گویند باید از قبل مجوز ورود می‌گرفتید. کسی از ما می‌گوید: چطور سپاه ایران می‌تواند وارد این منطقه بشود، اما ما نمی‌توانیم؟! به نشانه اعتراض از مینی‌بوس‌ها پایین می‌آییم و با عبور از کنار ماموران، پیاده به راه‌مان ادامه می‌دهیم. مجبور می‌شوند راه را برای‌مان باز کنند و مجوز عبور بدهند.

روزنامه‌نگار جوانی از ایالت خودمختار کاتالونیای اسپانیا در این سفر با ماست. می‌گوید کردها را دوست دارم، چون مثل ما برای حقوق‌شان مبارزه می‌کنند. در طول مسیر بارها و بارها با نشان دادن علامت پیروزی، شعار می‌دهد: بژی کردستان، بژی کاتالونیاvisca Catalunya, visca Kurdistan! !

زبانش را نمی‌فهمم ولی نگاهش را می‌خوانم. همدردی و همراهی‌اش را با تمام وجود احساس می‌کنم. احساسی را که این روزها در بین هموطنانم می‌جستم، در کلام و نگاه غریبه‌ای یافتم که تا امروز فقط اسم تیم فوتبال شهرشان را شنیده بودم. از فوتبال متنفرم! اما از امروز هوادار «بارسلونا» می‌شوم.

به محل اسکان شماری از آوارگان می‌رسیم. اولین کسانی که به استقبال‌مان می‌آیند کودکان‌شان هستند. در کوله‌بارمان چیزی که خوشایند آنها باشد نداریم. برنج و آب و دارو و… برای آن‌ها لازم است، اما جذابیتی ندارد. یک لحظه به ذهنم می‌رسد که ای کاش توپ برای‌شان آورده بودیم. کسی که کنارم ایستاده می‌گوید: توپ؟! آنها از توپ باران فرار کرده‌اند، توپ بازی می‌خواهند چکار؟!

در بین آوارگان پخش می‌شویم و با آنان حرف می‌زنیم. کودکان ناامید از دریافت چیز به‌درد بخوری از ما، بی‌توجه به ادامه حضورمان مشغول بازی‌ خود می‌شوند. نه! تصویر آن کودک آواره روی تراکت‌ها و پوسترهای ما که لبخند بر لب داشت مصنوعی نبود! کودکان در دنیای خود زندگی می‌کنند.

گروهی از چریک‌های پژاک هم به رسم هر روز برای سرکشی آوارگان و تشکر از حضور ما در جمع‌مان حاضر می‌شوند. پسران و دختران مسلح آن‌قدر که نظر مرا جلب می‌کنند، مورد توجه کودکان قرار نمی‌گیرند. انگار که آنان عادت کرده‌اند به دیدن کسانی که ما فقط در فیلم‌ها و کلیپ‌ها آن‌ها را دیده‌ایم.

با حضور خبرنگاران، نماینده آوارگان قندیل، سخنگویان کمپین‌های ضد جنگ و کمک به آوارگان و چند نفر از اعضای کردیناسیون حزب حیات آزاد کردستان چیزی شبیه کنفرانس مطبوعاتی در محل برگزار می‌شود؛ در مورد شدت و حدت درگیری‌ها، آمار و ارقام کشته‌شدگان، وضعیت آوارگان و…

در پایان کنفرانس به عنوان آخرین نفر، از عضو کردیناسیون پژاک می‌پرسم: اخیراً عکس یکی از کشته‌شدگان حزب شما در رسانه‌ها انتشار یافت که بسیار جوان به نظر می‌رسید و احتمال داده شد که وی سنش کمتر از ۱۸ سال بوده باشد. آیا شما از کودکان زیر ۱۸ سال در جنگ استفاده می‌کنید؟

پاسخ داد: بنا بر شرایط مبارزاتی در کردستان گاه افراد زیر ۱۸ سال هم برای عضویت به ما مراجعه می‌کنند، اما ما کسانی را که زیر ۱۶ سال باشند قبول نمی‌کنیم. به آنها هم تا ۱۸ سالگی نه آموزش نظامی داده می‌شود و نه حق شرکت در جنگ را دارند. اما ممکن است در حملات توپخانه‌ای یا هوایی سپاه ایران یا ارتش ترکیه به این افراد هم آسیب برسد و یا حتی کشته شوند.

پس از پایان کنفرانس مطبوعاتی درباره عضو کشته شده به نام «محمد بادوزاده» معروف به «عگید مهاباد» بیشتر می‌پرسم. می‌گویند: پدرش «جهانگیر بادوزاده» از سال ۱۳۸۲ در زندان ارومیه است. حکم بدوی او اعدام بود، اما در تجدید نظر به حبس ابد تبدیل شد. خواهر محمد در اعتراض به حکم اعدام پدر، خود را به آتش ‌کشید و جان ‌سپرد. یک برادر او هم در درگیری با نیروهای امنیتی در مهاباد کشته شده است. محمد دو سال قبل همراه مادرش به قندیل می‌آیند. دایه توران هم دو ماه پیش سرطان می‌گیرد و فوت می‌کند. و حالا محمد…

جان و روانم درد می‌گیرد! راستی داستان این خانواده را کدام نویسنده می‌تواند آن‌گونه روایت کند تا بخش کوچکی از مصیبت کرد بودن را در سرنوشت محمد و محمدها نشان دهد؟!

فرصتی دست می‌دهد تا با یکی از اعضای مجلس پژاک گفت‌وگو کنم. به او می‌‌گویم: تاکید ما بر مبارزه مدنی و عدم خشونت برای جلوگیری از بروز چنین جنگ‌ها و کشتارهایی است.

می‌گوید: نیرویی که امروز به بهانه‌ی مسلح بودن به ما حمله کرده، همان است که دو سال پیش در تهران و شهرهای دیگر ایران به مردم غیر مسلح در یک حرکت مدنی حمله کرد و آن‌ها را کشت.

حرفش را قبول دارم، اما مطمئناً این‌گونه توجیه آوردن و استدلال کردن برایم قانع‌کننده نیست. اعتقاد دارم مبارزه مدنی اگر دستاوردهایش هم کم و تدریجی باشد، حداقل به اندازه مبارزه مسلحانه پرهزینه و کم‌سود نیست. می‌توانم بنشینم و ساعت‌ها در دفاع از روش‌های مدنی بحث کنم. او هم از آن‌چه که تحت عنوان «دفاع مشروع» از آن نام می‌برند بگوید، اما وقت تنگ است، آنها می‌خواهند به کوه برگردند و در برابر حملات سپاه بجنگند. ما هم باید به شهر برگردیم و برای توقف جنگ تلاش کنیم.

در آخرین لحظات لنز دوربین عکاس‌ها، کودکانی را دنبال می‌کنند که در اوج مصیبت جنگ و آوارگی در دنیای کودکانه خود به دنبال هم می‌دویدند و بلند بلند می‌خندند؛ اما در همین لحظات که ما در اوج مشاهده مصیبت جنگ و آوارگی، سرخوشیم از دیدن چهره خندان این کودکان، در آن سوی قندیل، کودکی ۱۰، ۱۲ ساله که نامش «محمد» است در حالی که دام را به چرا برده، در حملات سپاه پاسداران ایران کشته می‌شود و عکاسی بدون این‌که بخواهد برای شکار لحظه‌ها پا به پای کودکان بدود، لنز دوربینش را ثابت روی چهره مظلوم و خونین کودکی بی‌جان تنظیم می‌کند. فلش… چیک… تمام!

کاوه کرمانشاهی

رادیو زمانه

دستگيري گسترده قربانيان اعتياد و انتقال به زندان جديد درشورآباد

آژانس ايران خبر : بنابه گزارشهاي دريافتي، نيروهاي انتظامي به بهانه مبارزه با مواد مخدر اقدام به دستگيري گسترده دراطراف تهران ازجمله محل هايي مثل كوه هاي فرحزاد ودروازه غاروميدان شوش كرده اند . به گزارش كانون حمايت از خانواده جان باختگان و بازداشتي ها
دستگيري ها به صورت كور ميباشد و دستگير شدگان به زندان جديدي درشورآباد قم به نام شفق منتقل مي گردند. دراين مكان هيچ گونه رسيدگي ازنظردرماني به دستگير شدگان نمي شودو تا انتقال به مكان ديگري هيچ پزشكي آنها را ويزيت نمي كند ودارويي نيزبه آنها داده نميشود .
دستگير شدگان درفضاي بسيارنامناسب وفاقد بهداشت نگهداري مي شوند. درشبانه روزفقط يك وعده غذا شامل نصف ويا يك نان به آنها داده ميشود .اين افراد را چند هفته دراين مكان بدون هيچ گونه رسيدگي نگه مي دارند.

سایت عفو بین‌الملل : زندانیان ایرانی به مراقبت پزشکی نیاز دارند

آژانس ايران خبر : حداقل 9 زندانی سیاسی دارای مشکلات حاد پزشکی در ایران در زندان نگهداری می‌شوند. عفو بین‌الملل از مقامات ایران می‌خواهد که رسیدگی پزشکی مناسب برای محمد صادق کبودوند، عیسی سحر خیز، آیت‌الله بروجردی، زهرا رجوی، کوروش کوهکن، حسین رونقی ملکی، احمدی زیدآبادی، سعید متین‌پور و حشمت الله طبرزدی را فراهم نماید. این زندانیان تنها به‌خاطر اعمال صلح آمیزشان در رابطه حقوق آزادی بیان و تجع و گردهمایی شان و یا اعتقاداتشان زندانی شده‌اند و باید سریعا و بدون شرط آزاد گردند...
زهرا جباری، 37ساله در 18سپتامبر 2009 هنگام برگزاری تظاهراتهای گسترده ضددولتی بازداشت شد.
او در زندان اوین زندانی بود و ظاهر به‌خاطر این‌که خویشاوندانی دارد که در کمپ اشرف واقع در عراق زندگی می‌کنند، برای 7ماه در سلول انفرادی بود. اشرف جایی است که سازمان مجاهدین خلق ایران، یک گروه اپوزیسیون ایران، در آن سکونت دارد.
در ماه مه 2010 او به جرم ”فعالیت علیه امنیت کشور ”به 4سال زندان مجکوم گردید“.
زهرا از بیماری شدید قلبي رنج می‌برد. در ژوئن 2011 شرایط جسمی و روحی او وخیم شد و او را به بیمارستان روانی امین آباد در تهران منتقل کردند

بان کی‌مون: بشار اسد تمام حس بشری خود را از دست داده است

بان کی‌مون دبیرکل سازمان ملل ‌متحد با اشاره به کشته شدن ۱۴۰نفر در یک روز در شهر حماه در جریان تهاجم نیروهای بشار اسد گفت: ”این یک وضعیت غیرقابل‌قبول است. بشار اسد باید بداند که طبق قانون حقوق‌بشر بین‌الملل این اقدامات قابل حسابرسی است. من معتقدم که او تمام حس بشری خود را از دست داده است“.
بان کی‌مون، دبیرکل سازمان ملل

دانشگاهیان راننده تاکسی می‌شوند!

تاکسیرانانروزنامه حکومتی تهران امروز نوشت: استاندار تهران در حالی هفته گذشته از ایجاد ۲۴۰هزار شغل در تهران طی سال ۸۹ خبر داد و وعده کرد که در سال جاری هم ۳۶۰هزار شغل ایجاد می‌شود اما هنوز بسیاری از جوان‌های تهرانی مزه شیرین صاحب شغل بی‌دردسر شدن را نچشیده‌اند. تعداد راننده‌های مسافربر شخصی و تاکسی‌دارهای جوان روز به روز بیشتر می‌شود.

نکته مهم ماجرا هم اینجاست که اکثر این جوانان تحصیلات بالای لیسانس دارند و در رشته‌های کاربردی مانند کشاورزی، مکانیک، حسابداری و... درس خوانده‌اند اما از بد حادثه نه شغلی در پایتخت برای آنها ایجاد شده تا در تخصص‌شان به کار گرفته شوند و نه امکانی برای کسب درآمد بر اساس مدرک تحصیلشان.

تابستان، کار به جای بازی و درس برای کودکان محروم


حمایت سر ریچارد رابرتس، برنده جایزه نوبل پزشکی، از صدور حکم دادگاه اسپانیا علیه نوری مالکی واحضار سه جنایتکار دیگر

حمایت ازحکم دادگاه اسپانیا علیه نوری مالکی و احضار سه جنایتکار دیگر

پروفسور ریچارد جی رابرتس از انگلستان با کشف خود در مورد ژنها و پیوند ژنها راهگشای یک انقلاب در علم ژنتیک و شناخت بیماریهایی ناشی از نقص ژنتیکی شد. او تحقیقات ژنتیکی خود را به مدت 20سال در آزمایشگاه ”کولد اسپرینگ هاربور“ در آمریکا ادامه داد و رئیس لابراتوار تحقیقاتی نیوانگلند بیولب در آمریکاست. در سال ۲۰۰۵ دانشکده شیمی دانشگاه شفیلد انگلستان که وی از آن‌جا فارغ‌التحصیل شده، به نام رابرتس نامگذاری شد.

25ژوئیه ۲۰۱۱
آقای بان کی‌مون
دبیرکل سازمان ملل‌متحد
به‌عنوان برنده جایزه نوبل پزشکی سال ۱۹۹۳ این نامه را می‌نویسم تا ضمن ابراز نگرانیهایم در مورد ساکنان اشرف، حمایت خود را از حکم دادگاه اسپانیا مورخ 11ژوئیه ۲۰۱۱ و از مفاد گزارش 16ژوئیه شما به شورای امنیت در مورد اشرف اعلام کنم.

طبق حکم دادگاه اسپانیا، 3تن از فرماندهان قتل‌عام 8آوریل در اشرف به دادگاه احضار شده‌اند و مالکی نخست‌وزیر عراق نیز به مجرد کنار رفتن از مقام نخست‌وزیری و سلب مصونیت قضایی، به‌طور خودکار به دادگاه احضار می‌شود.
این حکم در شرایطی صادر شده که دولت مالکی به‌رغم فراخوانهای سازمان ملل و دولتها از هرگونه تحقیقات در مورد کشتار ساکنان اشرف ممانعت می‌کند و از ورود هیأتهای تحقیق کنگره آمریکا و پارلمان اروپا به اشرف جلوگیری کرده است.

شما به‌خوبی می‌دانید که معافیت از مجازات، ناقضان حقوق‌بشر را در ادامه جنایتهایشان جری‌تر می‌کند. دولت نوری المالکی برای پوشاندن جنایاتش علیه ساکنان اشرف و راضی کردن رژیم ایران اعلام کرده است تا پایان سال ۲۰۱۱ کمپ اشرف را خواهد بست و این یک زمینه‌سازی برای جنایت است که جامعه بین‌المللی در جلوگیری از آن مسئولیت دارد.
شما در گزارش اخیر خود به شورای امنیت در مورد کمپ اشرف اظهار داشتید: «من از مقامات عراقی خواستار خودداری از استفاده از قهر و ارائه تضمین برای دسترسی ساکنان کمپ به کالا و خدمات ضروری هستم».

ضمن استقبال و قدردانی از فراخوان شما خطاب به مقامات عراقی، صمیمانه آرزو می‌کنم سازمان ملل بتواند هر چه سریع‌تر راه‌حلی برای تأمین حفاظت ساکنان اشرف پیدا کند و با استقرار یک تیم ناظر در کمپ اشرف مانند سالهای ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ به‌طور جد آنها را در مقابل تعرضهای دولت عراق مصون نگه دارد.

امیدوارم با پشتیبانی جامعه بین‌المللی و به‌خصوص سازمان ملل کسانی که در قتل‌عام ساکنان اشرف دست داشته‌اند، در برابر عدالت قرار گیرند و حفاظت از اشرف تضمین مکفی پیدا کند.

سر ریچارد رابرتس، برنده نوبل پزشکی

رو نوشت: پروفسور سر ریچارد رابرتس، برنده جایزه نوبل پزشکی
- وزیر خارجه اسپانیا
- سفارت اسپانیا در عراق
- دکتر خوان گارسه.