با امید به‌آینده ‌یی درخشان و پرشکوه، در بند هم، چون شیر خروشید

Havva Barzegarنگاهی به‌زندگینامه مجاهد شهید حوا برزگر
مجاهد شهید حوا برزگر در سال1337 در یكی از روستاهای محروم قائمشهر (چمازكتی) چشم به‌جهان گشود. وی از همان ابتدای دوران كودكی خود، مانند سایر زحمتكشان روستایی آن‌سامان در دامان فقر و رنج بزرگ شد. دوران تحصیلات ابتدایی را در روستا، و متوسطه را در دبیرستان پویای قائمشهر به‌پایان رساند. حوا در دوران تحصیل خود نه‌تنها از‌جمله دانش‌آموزان ممتاز كلاس بود بلكه به‌دلیل خصوصیات مردمی‌اش محبوب همه معلمین و شاگردان كلاس بود.
حوا همیشه در جستجوی راهی برای پایان بخشیدن به‌ وضعیت وخیم مردمی بود كه طی سالیان با آنها زندگی كرده بود. او فعالیتهای مبارزاتی خود را با شروع تظاهرات و اعتراضهای مردمی برای سرنگونی رژیم شاه آغاز كرد. او، همگام با مردم شهر، در افشای جنایات شاه شركت فعال داشت. حوا عضو یكی از هسته‌های مخفی هوادار سازمان در قائمشهر بود كه در آن‌زمان با پخش اطلاعیه و اعلامیه،‌مردم شهر را برای راهپیماییها و فعالیتهای مبارزاتی در مدرسه و محله و روستا بسیج می‌كرد. او برای شركت در نشستهای هسته مقاومت می‌بایست مسافت زیادی را از روستا به‌شهر پیاده طی كند، اما به‌رغم همه محدودیتها و مشكلاتی كه داشت همیشه از اولین افراد حاضر در نشستها و مراسم و دیگر برنامه‌ها بود.
از‌جمله فعالیتهای حوا در دوران قیام خلق، شركت در اعتصابات سراسری مدارس، بسیج نیروهای روستایی به‌خصوص زنان و خواهران جوان و دانش‌آموز در تظاهرات و پخش كتاب و اعلامیه در سطح روستا بود. او در برخورد با مسائل و مشكلات با گشاده‌رویی برخورد كرده و به‌استقبال آنها می‌رفت. وی به‌راستی همانند پرنده‌یی خواهان پرواز و پركشیدن به‌اوج آسمانها بود.
یكی از همرزمان او درباره فعالیتهای مبارزاتی حوا پس از پیروزی انقلاب نوشته‌است: «حوا فعالیت تشكیلاتی خود را به‌عنوان عضو انجمن دانش‌آموزان مسلمان دبیرستان پویا، كه بزرگترین دبیرستان دخترانه شهر بود، آغاز كرد. از همان آغاز با همه مسئولیتهایش همانند دوران قیام برخورد فعال داشت و از اعضای شوراهای اولیه دبیرستانها بود كه در ارتباط با ستاد مجاهدین قرار داشتند. در آن دوران، انجمن در جهت افشای ماهیت ارتجاع حاكم و شناساندن مواضع مجاهدین دست به‌اقدامات گسترده زده و به‌جذب و سازماندهی نیروهای هوادار پرداخته بود.برگزاری مراسم و سخنرانی در مدارس، كار توضیحی، شركت در راهپیماییها، ورزش صبحگاهی و كوهنوردی از‌جمله این فعالیتها بود. حوا ازجمله مسئولان انجمن بود كه با برخوردهای اصولیش توانسته بود امكاناتی ازجمله دفتر انجمن، برنامه ورزش در مدرسه، درست كردن روزنامه و خبرنامه انجمن را به‌راه بیندازد».
به‌زودی دوران تحصیل حوا در دبیرستان به‌پایان می‌رسد و او به‌صورت حرفه‌یی به‌فعالیت می‌پردازد. از این پس او قسمت عمده فعالیتهایش را در روستاها متمركز می‌كند. در گزارشی پیرامون فعالیتهای حوا می‌خوانیم: «او همیشه می‌گفت باید به‌روستائیان آگاهی داد تا دیگربار فریب ارتجاع ‌را نخورند. او در تابستان58 در اردوهایی كه ازطرف جنبش ملی مجاهدین تدارك دیده شده بود، شركت نمود. هم‌چنین مدتی در اردوی منطقه‌یك كه شامل روستاهای شرق قائمشهر از قبیل كوتنا و ابوصالح بود و مدتی در اردوی منطقه‌2 شامل روستاهای جنوب غربی مانند فندری و عرب‌خیل فعالیت می‌كرد. او در این اردوها به‌خصوص در روستای سیدابوصالح همدوش دیگر برادران و خواهرانش در تعلیم و سوادآموزی روستاییان، بهداشت، جاده‌سازی و پل‌سازی و شن‌ریزی و كلاسهای خیاطی و دیگر فعالیتهای عمران شركت فعال داشت. دراثر تماس و برخوردهایی كه با زنان روستایی داشت، به‌خاطر سادگی و بی‌آلایش بودنش به‌ویژه با زنان روستایی ارتباط بسیار نزدیكی برقرار می‌كرد و آنها احساس یگانگی و نزدیكی خاصی با وی داشتند. او به‌قدری محبوب اهالی روستا بود كه هروقت كودكان برای آوردن آب به‌سرچشمه می‌رفتند سراغش را می‌گرفتند. قلب مهربانش همیشه برای مردم می‌تپید و لحظه‌یی از آنان غافل نبود. او با مسئولیتهایش وحدت كامل داشت و هركاری كه به‌وی محول می‌شد از دل و جان انجام می‌داد. هیچ‌وقت كلمه «نه» از زبانش شنیده نمی‌شد». در گزارش دیگری می‌خوانیم:‌«ساده و فروتن بود. هیچ‌كس در برخورد با او احساس جدایی نمی‌كرد. با انگیزه و پیگیر و صادق و امین در گفتار و كردار».
حوا از‌جمله میلیشیاهای پرشوری بود كه به‌دلیل صلاحیتهایش حوزه مسئولیتش مرتباً تغییر می‌كرد و هربار مسئولیت بیشتری به‌دوش می‌كشید.
در سرفصل 30خرداد60 حوا بردامنه مسئولیتهایش افزود و مسئولیت بیشتری را در نهادهای خواهران در بخش اجتماعی‌را به‌عهده گرفت. مدتی بعد مسئولیت چند تیم عملیاتی خواهران را عهده‌دار گشت. یكی از مسئولان او در گزارشی نوشته است: «حوا با روحیه‌یی رزمنده، تیمهای عملیاتی تحت مسئولیتش را سازماندهی می‌كرد. با وجود جّو شدیداً نظامی و امنیتی قائمشهر و با وجود این‌كه خود حوا عنصر شناخته‌شده‌یی بود با سری پرشور و نظمی چشم‌گیر بر سر قرارهایش حاضر می‌شد و یكی از افرادی بود كه تیمهای تحت مسئولیتش به‌صورت روزانه یك عملیات نظامی كوچك ، را انجام می‌دادند. عاقبت حوای قهرمان در اواخر تابستان60 توسط مزدوران شناسایی و دستگیر شد.
در گزارشی پیرامون زندان حوا آمده است:‌«او در مكانی زندانی شد كه دو سال پیش در مدرسه‌اش كانون مبارزه علیه دیكتاتوری شاه را شروع كرده بود. در قائمشهر به‌خاطر كمبود جا، مدرسه پویا را كه بزرگترین مدرسه شهر، و دارای رشته‌های ریاضی، فیزیك و تجربی بود به‌زندان زنان تبدیل كرده بودند و اولین زندانیانش امثال حوا بودند. وقتی او را در آن زندان دیدم خاطرات دوران اعتصابهای دبیرستانها، حمله و هجومهای پلیس و تجدید ‌شد. یادم آمد در اولین اعتصابی كه در مدرسه شده بود 5روز متحصن شدیم و حوا با این‌كه مشكلات خانوادگی بسیاری داشت اما سه‌شبانه‌روز به‌خانه‌اش نرفت. شب و روز در حیاط مدرسه با دیگر دوستان مبارزش به‌مقاومت پرداخت».
در زندان حوای قهرمان به‌زیر شكنجه برده می‌شود. در گزارش یكی از همبندانش می‌خوانیم:‌«حوا فرد شناخته شده‌یی بود به‌همین دلیل جلادان رژیم مانند مختار اسماعیلی، ارسلان، اصغر وكه در رذالت و دنائت شهره آفاق بودند بیشترین فشارها را بر حوا وارد كردند تا او را درهم بشكنند. اما او نه تنها مقاوم و استوار ایستاد بلكه در اوج انقلابیگری تصمیم به‌تهاجم گرفت و در همان زندان به‌یكی از مزدوران به‌نام مختار اسماعیلی حمله كرد و وی را به‌سزاى اعمالش رساند». شرح این عملیات دلاورانه حوا در یكی دیگر از گزارشها چنین آمده است: «در یكی از صبحهای مهر ماه60 خبری مانند توپ در شهر پیچید. "مجاهدین عملیات كردند و مختار اسماعیلی، رئیس جلاد زندان و رئیس لومپن كمیته شهر را مجازات كردند". همه مختار را به‌عنوان یك لات و لومپن می‌شناختند. او در ضرب و شتم هواداران در قائمشهر معروف بود و در شهادت میلیشیا قهرمان سمیه نقره‌خواجا نیز دست داشته است. وقتی خبر در شهر پیچید همه از هم می‌پرسیدند چه كسی این عملیات قهرمانانه را انجام داده است؟ و بعد معلوم شد كه یك خواهر میلیشیا این كار را كرده مردم با تحسین بسیار صدها درود به‌او می‌فرستادند. بلافاصله پس از حمله حوا به‌مختار مسیر خیابان به‌كمیته بسته شد، بیمارستان شهر به‌اشغال پاسداران درآمد، آمبولانسها آژیركشان در رفت‌‌و‌آمد و شهر پر از گشتیها بودند. حادثه‌یی كه در درون زندان صورت گرفت، ولی آنها شهر را محاصره كردند. بله اخبار درست بود. حوا می‌دانست چندروز دیگر تیرباران خواهد شد. لذا تصمیم گرفت آخرین ضربات را بر مزدوران و شكنجه‌گران كمیته و سپاه وارد كند. حوا، قهرمان در زنجیر، توانسته بود به‌طریقی از آشپزخانه زندان كاردی را به‌دست آورد و در صبح زود برنامه‌اش را به‌اجرا درآورد. مختار معمولاً در اتاق كنار اتاق زنان می‌خوابید. خواهران زندانی دلی پر‌كینه از شكنجه‌ها و شلاقها و برخوردهای زشت اخلاقیش داشتند و حوا برای نشان دادن اوج نفرتش، صبح زود به‌بهانه حمام كردن، بلند شد و رفت و كارد را برداشت و با گامهای مصمم به‌طرف مختار رفت، و كارد را در ‌قلبش فرود آورد. سپس به‌سمت كلتی كه در دستان مختار بود حمله‌ور شد و در درگیری بین آنها ناگهان صدای شلیكی برخاست و در نتیجه مزدوران دیگر متوجه شدند و برسر حوا ریختند. او به‌راستی شیری بود كه در بند هم می‌غرید».
بعد از این عملیات متهورانه حوای قهرمان به‌زیر شدیدترین شكنجه‌ها برده می‌شود اما چون كوهی استوار مقاومت می‌كند و عاقبت در 20مهر60 او را برای تیرباران صدا می‌كنند. یكی از همبندان حوا كه شاهد رفتن او به‌میدان تیرباران بوده در گزارشی نوشته است:‌«وقتی صدایش كردند با آمادگی از قبل به‌سرعت برخاست، چادرش را محكم بست و با نهایت خضوع از سایر همبندانش خداحافظی كرد و با غرور تمام از اتاق خارج شد. با فریاد مرگ بر‌خمینی، زنده‌باد آزادی، زندان را ترك كرد. همراه او خواهر مجاهد نسرین خسروی را نیز چون همبند حوا بود، به‌اتهام شركت در این عملیات انقلابی اعدام كردند».
مزدوران از فرط كینه‌یی كه نسبت به‌این زن دلاور مجاهد خلق داشتند با شلیك بیش‌از 6گلوله ژ3، جسدش را متلاشی كرده و سپس برای زهرچشم گرفتن روستاییان جسد متلاشی را به‌خانواده‌اش دادند. در گزارشی از وضعیت دفن حوای قهرمان می‌خوانیم:‌«وقتی جسد را تحویل پدر و مادرش دادند، روستائیان با اندوه بسیار به‌استقبال رفته و جمع شدند تا به‌صورتی شایسته قهرمان خود را در گورستان عمومی ده دفن كنند. اما مزدوران مانع‌شدند. سرانجام جسد توسط خانواده‌اش در خانه‌شان غسل داده شد و در باغچه حیاطشان دفن گردید. همان باغچه‌یی كه حوا روزگاری بر آن بازی می‌كرد و درس می‌خواند. این‌بار حوا در باغچه‌یی دفن شد تا در بهار بزرگ خلق سبز شود، جوانه زند، گل و شكوفه بیاورد و گندم بیاورد و خوشه‌های گندم را به‌طور مساوی بین مردم محروم تقسیم كند».

درد مشترک - فیلم کوتاه دانشجویی

محمود جعفری-وادادگی و بریدگی و تسلیم تا کجا؟

روز جمعه دویستمین روز تحصن هواداران مقاومت در مقابل مقر سازمان ملل متحد در شهر ژنو برگزار شد. هدف و خواسته این تحصن حفاظت ساکنان اشرف است . کمیساریای پناهندگان ملل متحد در روز ۱۳ سپتامبر اعلام کرد که ساکنان اشرف را بعنوان ”متقاضیان پناهندگی ” برسمیت میشناسد..
اکنون دیگر با روشنگریهایی که شده و اقداماتی که در مورد اشرف می شود همه بخوبی میدانند که مجاهدان اشرف تمام راه حلهای ممکن و عملی، از بابت سیاسی و قانونی را در دستور کار خود قرارداده و روی آن اقدام کرده اند. بالاترین فعالیتهای سیاسی، حقوقی و دموکراتیک انجام شده و می شود و مقاومت ایران و هواداران دلیر آن تمام هم و غم خود را برای حل این مساله به کار برده اند. اشرفیان با پذیرش طرح پارلمان اروپا و ارائه طرحهای مختلف به دولت عراق، از جمله طرح انتقال به کشورهای همسایه تا زمان انتقال به کشورهای ثالث، از حق قانونی خود گذشته و تلاش کردند تا این بحران را حل کنند.
کمیساریای عالی پناهندگان موقعیت پناهجویی اشرفیان را به رسمیت شناخته و خواهان شروع مصاحبه و انجام پروسه پناهندگی است. کمیساریای عالی پناهندگی در نامه ای رسمی به دولت عراق، ضمن پذیرش حقوق قانونی اشرفیان ، خواسته است که دولت عراق اجازه دهد کمیساریا بتواند طرح پناهندگی سیاسی اشرفیان تا انتقال آنان به کشور ثالث را پیش ببرد و ضرب الاجلی را که مانع اجرای این طرح است لغو کند. اما دولت عراق و شخص مالکی و سفارش رژیم ایران در بغداد، در برابر اجرای این طرح سنگ اندازی می کنند
اکنون طرح اتحادیه اروپا برای حل مسأله پناهندگی اشرفیان و اعزام آنها به کشورهای ثالث ماههاست که به تصویب اتحادیه اروپا رسیده و به جریان افتاده و خانم اشتون وزیر خارجه اتحادیه اروپا نماینده و مشاور ویژه برای اشرفیان مشخص کرده است تا طرح مرضی الطرفینی به اجرا درآید ولی این دولت مالکی و رژیم ولایت فقیه است که مانند سدی در برابر اجرای آن ایستاده اند. دولت مالکی بارها علیه آن بویژه علیه مشاور ویژه اتحادیه اروپا موضعگیری کرده است و رژیم آخوندی کار را به آنجا رسانده است که به کشورهای غربی هشدار داده است که هرکشوری که پناهندگانی از اشرف و از مجاهدین اشرفی را بپذیرد به معنای اعلام خصومت با رژیم آخوندی است.
دبیرکل ملل متحد از دولت عراق خواسته است که حقوق اشرفیان را به رسمیت بشناسد اما دولت عراق و شخص مالکی و رژیم ولایت فقیه در برابر رسیدن اشرفیان به حقوق شان، بالاترین توطئه ها را میکنند.
و.....
سوال این است که آیا کسانی که مرتب به اشرفیان پیام می دهند که از اشرف خارج شوند، و برای آنها خط و نشان می کشند، نمی دانند که مشکل اصلی کجاست؟
واقعیت این است که دولت مالکی به فرموده ولی فقیه، قصد نابودی مجاهدان اشرف را دارد و یک پیام بیشتر ندارد، یا تسلیم و یا قتل عام و نابودی. آنها تسلیم اشرفیان در برابر ولایت فقیه ارتجاع را دنبال میکنند. آنها وادادگی، بریدگی و ذلت و تسلیم را انتظار میکشند و این خواسته ای است که در همه طرحها و توطئه های رژیم آخوندی و دولت مالکی به وضوح به چشم میخورد. وگرنه راه حل برای این بحران و حفاظت و امنیت اشرفیان بسیار روشن است. و جامعه بین المللی و ارگانهای حقوق بشری بارها بر آن تاکید کرده اند. اکنون این دولت عراق است که راه حلها را به بن بست کشانده و عمکرد دو ساله اخیر دولت مالکی جای هیچ تردیدی در آن باقی نگذاشته است.
اما در کمال سرفرازی و افتخار باید گفت که این تسلیم طلبی و ذلت تنها چیزی است که هرگز در اشرف اتفاق نخواهد افتاد ، بهر قیمت و بهر بهایی که باشد.
بنابر این، قلم به مزدانی که میگویند یا از عراق خارج شوید یا مسئول قتل عام خودتان هستید، ضمن این که غیرمسئولانه نمیگویند چگونه! در حقیقت همان حرف رژیم را می زنند. تسلیم شوید و گر نه مسئول قتل عام تان خودتان هستید.
آنها که سخنشان چیزی جز وادادگی، بریدگی و فرار از مبارزه نیست، به توجیه جنایات رژیم و دولت مالکی نشسته اند و دستاویز و استدلال برای جنایتکاران می سازند. آنها چه بخواهند و چه نخواهند شریک این جنایت ننگین علیه بشریت هستند. زهی بی شرمی و وقاحت .

رسا افشارچی-یادی از دکتر حسین فاطمی

تقدیم به اشرفیان پاکباز و پایدار، فرزندان راستین شهید دکتر حسین فاطمی، سردار بزرگ نهضت ملی ایران که در سحرگاه ۱۹ آبان ۱۳۳۳ در حالیکه شدت تب تمامی وجود عاشقش را چون شراره های آتش می گداخت با فریادهای "زنده باد آزادی، زنده باد دکتر مصدق، پاینده باد ایران" در خون پاکش در غلطید و جاودانه شد .

نازم آن غیرت و آن همت و آن عزم بلند که جز ایران به دم مرگ نگفتی سخنی

ای بخون خفته شهیدان به شما باد سلام ای کفن پوش عزیزان به شما باد سلام

از شاعر و روزنامه نگار شهید امیر مختار کریمپور شیرازی


صدایی که می‌ماند فرازهایی از زندگی جاودانه فروغ، مجاهد شهید بهروز ثابت

جاودانه فروغ اشرف مجاهد شهید بهروز ثابتتولد: ۱۳۴۶- رشت
شهادت: ۱۹فروردین ۱۳۹۰- اشرف


حرفه: مجاهدت و رزم آوری و ترویج پیام نبرد و فدا و صداقت

آره او شمالی بود! و بوی باران می‌داد! باران عشق. باران پاکی و صفا و وفا.
و حالا او به عشق خود وفا کرده است.

مجاهد شهید بهروز ثابت علاوه بر آن که مجاهد و رزم آوری گرد از سرزمین گیلان بود، هنرمندی دوست داشتنی نیز بود. هنرمندی از هنرمندان ارتش آزادیبخش ملی ایران. علاقمندان ترانه‌های مقاومت در این سالها، او را بسیار دیده‌اند.

بهروز در حالی که ۱۲سال بیشتر نداشت در تظاهراتهای انقلاب ضدسلطنتی شرکت می‌کرد. آنقدر در مدرسه به فعالیت سیاسی علیه ارتجاع حاکم پرداخت که ایادی ارتجاع از مدرسه اخراجش کردند. جستجوی او به‌دنبال جایی که آرمانهای مردمش را محقق کند، در سال ۶۷ نتیجه داد. او از سربازی و محل خدمتش که در نوار مرزی غرب کشور بود به‌عنوان فرصت و امکانی برای پیوستن به مجاهدین و ارتش آزادیبخش استفاده کرد و از ارتش رژیم فرار کرد ولی دستگیر شد و به لشگر ۸۱ باختران اعزام گردید. همان روز اتفاقا مصادف بود با عملیات کبیر فروغ جاویدان در روزهای نخستین مرداد، و ورود ارتش آزادیبخش ملی ایران به داخل خاک میهن. بهروز که هم‌چون هزاران جوان مشتاق آزادی، منتظر لحظه ورود ارتش آزادیبخش بود، با شجاعت و سرعت بار دیگر از ارتش تحت‌امر خمینی گریخت و این بار به صفوف مجاهدین پیوست و در کسوت یک مجاهد پرشور و یک افسر دلیر ارتش آزادی، فعالیتها و مبارزات خود را در کسوت مجاهد خلق آغاز کرد.

یک اوج دیگر زندگی بهروز، عشق اوست، که در نوشته‌هایش به‌خصوص نجوای عاشقانه‌اش با رهبری باید خواند و دید:
«برادر جان سلام، سلام و صد سلام و هزاران سلام
سلام و تبریک به‌خاطر پایداری پرشکوه ارتش اشرف، نسل مسعود و زادگان مریم.

پیامت قلب پرتلاطم و توفانزده مرا بر ساحل آرامش نشاند!

پیامت اندوه و دلتنگیهای ۱۲ماه و ۸روز و ۲/۵ساعت، از آخرین پیامت را از قلبم زدود.
هر روز بیادت هستم و هر لحظه با قطعه‌ای از بحث و رهنمودهایی که به ما دادی زنده هستم و سر می‌کنم.
دلم می‌خواهد یکروز گردنبند دلتنگی هایم را با دیدارت از گردنم باز کنم.
برادر جان مرا تا آخر کنارت بدان، تا فراسوی مرز زیستن، آن‌جا که رسالت عقل پایان می‌پذیرد!“گفتیم مرگ بر ارتجاع وهم‌چنان پاش ایستادیم، هم‌چنان که گفتیم سرنگونی، سرنگونی“.

ما را دیدارت بس است، ما را پیامت بس است ما را بر سردار رفتن برای تو، به‌خاطر تو!

صدای بهروز در ترانه‌هایش جاوید است. و یادش در خاطرات یارانش و همه پاکان زاد و بومش.

سلام بر این مجاهد پاکباز که جانش را فدای حفاظت از حریم شهر شرف کرد. درود درود درود

پدر در دادگاه به معصوميت و چشمان زيباي فرزندش قسم خورد + شرح فشارها بر زنداني دربند

بابک داشاب که در جریان حوادث عاشورای سال 88 در منزلش بازداشت شد، مدت یکسال و ده ماه در بند 350 زندان اوین محبوس است.

خانواده این فعال سیاسی در بند در نبود او با مشکلات زیادی مواجه هستند و کاهن فرزند پنج ساله داشاب نزدیک به دو سال از حضور و آغوش گرم پدر محروم بوده است.
خانواده داشاب با اشاره به دلتنگی های این پدر می گوید: "وقتی بابک زندانی شد پسرش سه سال داشت و الان پنج سالش است و لحظاتی که نیاز داشت پدر بالای سرش باشد از حضور او به اجبار "محروم" بود و این کمبودها هیچوقت جبران نخواهد شد. اوایل که فکر می کرد پدرش او را رها کرده و رفته اما الان فکر می کند زندان بانک است و پدرش در آنجا کار می کند. خیلی شرایط سختی را تحمل می کند. وقتی برای ملاقات می رویم، کاهن می گوید "وقتی به کوچه اوین می رسم دل درد می گیرم" ، ما هم یک کادوی کوچکی همیشه تهیه می کنیم تا زمانی که به ملاقات می رویم به او بدهیم تا حس و خاطره بدی در ذهنش باقی نماند. وقتی که به سالن ملاقات می رویم باز با همان لحن کودکانه می گوید این مسیری که به طرف ملاقات حضوری است برویم چون وقتی به طرف کابین ملاقات می رویم دلم بیشتر برای پدرم تنگ می شود و خیلی دوست دارم او را بغل کنم. روز ملاقات حضوری به پدرش می گوید بلند شو با هم قدم بزنیم و در آن سالن کوچک دست پدرش را می گیرد و با هم راه می روند و برای پدرش شعرهایی که یاد گرفته می خواند.... لحظات بسیار غم انگیزی است و امیدواریم این روزها بزودی تمام شود زیرا واقعا زندانیان سیاسی و خانواده هایشان بی گناه هستند. خود بابک هم وقتی چشمش به پسرش می افتد اشکهایش را جمع می کند... خیلی دلتنگ پسرش است و ماههاست که در آغوشش نکشیده است. بابک یک پدر بی نظیر است."
او می گوید: "وابستگی بابک به فرزندش تا اندازه ای است که در دادگاه به چشمان کاهن قسم خورد و تمام اتهامات را رد کرد. الان چهارمین ماه است که از ملاقات حضوری محروم هستیم و فقط دوشنبه ها ملاقات کابینی داریم. از نظر جسمی حالش خوب است اما خیلی دلتنگ و نگران خانواده و پسرش است چون ارتباط عاطفی خیلی زیادی به خانواده و بویژه فرزندش دارد. از طرف دیگر بابک پسر بزرگ خانواده است و مادرشان فوت کرده و پدرشان خیلی مسن است و خواهر و برادرهایش به وجود او نیاز دارند."


بابک داشاب در دادگاه بدوی به اتهام اجتماع و تبانی به قصد انجام جرایم علیه امنیت کشور و تبلیغ علیه نظام به تحمل ۶ سال حبس محکوم شد. این حکم در دادگاه تجدید نظر به ریاست قاضی موحد به ۵ سال کاهش یافت.
خانواده بابک داشاب در خصوص آخرین وضعیت او اضافه می کنند: "یکسال و ده ماه است که بابک در زندان است که بعد از سیزده ماه زندان به مرخصی آمد اما بعد از عید این مرخصی ها قطع شد. هر چه پیگیری هم می کنیم اصلا جوابی بدست نمی آوریم و نمی دانیم مشکل کجاست؟! در مورد آزادی مشروط هم که صحبت می کنیم دستشان را تکان می دهند که اصلا در این مورد صحبت نکنید ما حتی زمانیکه حکم را دادند می توانستیم ماده 18 را اعمال کنیم که گفتند ماده 18 درش تخته شده است!"
وی با اشاره به اتفاق ناراحت کننده روز دوشنبه در سالن ملاقات ادامه می دهد: "روز دوشنبه که به ملاقات بابک رفته بودیم یکدفعه در سالن ملاقات سربازها به پسر اقای مقیسه حمله کردند سالن شلوغ شد و حال کاهن هم بد شد کمی به او آب میوه دادیم تا شکر خدا حالش بهتر شد."
خانواده داشاب در پایان می گویند: "بارها برای مسئولین قضایی نامه نوشتیم و مشکلات خانواده و فرزند بابک را نوشتیم که بگذارند او از زندان آزاد شود و به مشکلات خانواده برسد اما هیچ پاسخی ندادند. با این وجود باز امیدمان را از دست نمی دهیم و همیشه امیدوار هستیم که بابک آزاد شود."

جرس

علی خامنه‌ای، ديكتاتور هزار نقش!

در طول ۲۲ سال گذشته علی خامنه‌ای در صد‌ها نقش ظاهر شده است.

از جمله ولی امر مسلمین جهان، نویسندهٔ کتاب، موسیقی‌شناس، پژوهشگر انقلاب‌های رنگی و مخملی، رئیس واقعی دستگاه قضایی، فرهنگ‌شناس، ایران‌شناس، مسئول امر به معروف و نهی از منکر در کشور، رهبر جمهوری اسلامی، رئیس بنیاد جانبازان، شریک پنهان رئیس دولت در ادارهٔ کابینه، رئیس شورای نگهبان، رئیس پنهان مجلس، ایدئولوگ، رئیس حزب پادگانی، رئیس انجمن شاعران حکومتی، قاضی دادگاه‌های سیاسی و مطبوعاتی، دشمن‌شناس و متخصص توطئه، فرمانده نیروهای نظامی و انتظامی، دادستان کل کشور در پرونده‌های سیاسی، دادستان و قاضی دادگاه ویژهٔ روحانیت، مرجع تقلید، مدرس درس خارج حوزه، مدرس اخلاق، مدیر حوزه‌های علمیه، مسئول لابی صنف آهن‌فروشان، شاعر، مبارز ضد امپریالیست، ناشر آثار ادبی مربوط به جنگ، منتقد ادبی، تهیه‌کنندهٔ سینما، زاهد، پدر دلسوز ملت، ایرانگرد، پیش‌نماز، بسیجی، استراتژیست جنگ روانی، مدیر رادیو و تلویزیون، مدیر بزرگ‌ترین زندان روزنامه‌نگاران، صاحب رکورد اعدام در جهان، متخصص در حوزهٔ قانون اساسی، فرماندهٔ انصار حزب‌الله، رئیس بنیاد خیریهٔ کمک به حزب‌الله و حماس، کوه‌نورد، خطیب، واعظ، معلم اخلاق، عارف سالک، متخصص سینمای هالیوود، تحلیل‌گر سیاسی، آینده‌نگر، ورزشکار، حضرت مسیح، بدن‌ساز، و...

برخی از این نقش‌ها را قانون اساسی برای وی تعریف کرده و وی آنها را بسط داده است، برخی را خود وی برای خود تعریف کرده و در قالب آن عمل می‌کند و برخی دیگر را نیز اعضای دفتر و وفاداران درگاه برایش جمع و جور کرده‌اند.
هر فرد عادی جامعه می‌تواند سه تا هفت نقش از نقش‌های فوق را در کنار هم بازی کند، اما دیکتاتورهای همه‌چیزدان و همه‌توان که بر نظام‌های مطلقه حکم می‌رانند همهٔ نقش‌های فوق و بسیار بیشتر از آن را طلب می‌کنند و بر عهده می‌گیرند تا جامعه و سیاست و فرهنگ در آنها خلاصه شود.

علی خامنه‌ای حقیقتا دوست ندارد کسی غیر از خودش در جامعه دیده شود یا کسی غیر از وی مورد تقدیر قرار گیرد. کسانی هم که دیده می‌شوند مرتبا باید به وی اظهار ارادت کنند. در عین حال، مسئول مشکلات کسان دیگری هستند. البته اگر کسی همهٔ نقش‌های فوق را در آن واحد در ایران بازی می‌کند باید اعتبار آن را به دستگاه تبلیغاتی و نظام سانسور و تنبیه حکومت و نظام سیاسی مبتنی بر ولایت فقیه داد. آخرین نقش‌هایی که علی خامنه‌ای بازی کرده بدین قرارند:

فرماندهٔ ماشین سرکوب
در فرایند سرکوب سال ۱۳۸۸ علی خامنه‌ای راسا به رانندگی ماشین سرکوب مشغول بود. همو بود که دستور بسیج نیروهای شبه‌نظامی و نظامی و انتظامی به خیابان‌ها را می‌داد و همو بود که دستور بازداشت و ضرب و شتم هزاران تن از مخالفان را بدون تفکیک حقوقی و قضایی معترض (مخالفت با بیان و حضور در خیابان) و اغتشاش‌گر (کسی که سنگ پرتاب می‌کند) داد.
شکل دادگاه‌های نمایشی، انفرادی‌ها و روش اعتراف‌گیری‌ها همه به دستور و زیر نظر خود وی تعیین شده بود. به دستور خود وی با بازداشت‌شدگان به روشی که همه می‌دانند رفتار شد. بنا به قول وفاداران به وی، همو بود که با سرکوب نظام را حفظ کرد. این یکی از نقش‌های موفق و در عین حال انزجارآوری بود که وی بازی کرده است.

رئیس جمهور
در ماجرای عزل حیدر مصلحی، وزیر اطلاعات، توسط احمدی‌نژاد، خامنه‌ای نتوانست به نقشی که احمدی‌نژاد برایش تعریف کرده بود (پدر و پسر) قانع بماند و در تعیین اعضای کابینه همانند دورهٔ رفسنجانی و خاتمی دخالت کرد. این رفتار باعث شد که بازیگر نقش رئیس جمهور از صحنه قهر و یازده روز نمایش را معلق کند. در ‌‌نهایت دیگر کسانی که خامنه‌ای قبلا نقش خود آنها را نیز دزدیده بود به سراغ وی رفتند و او را قانع کردند که واقعیت علی خامنه‌ای، مرد هزارنقش، را بپذیرد و به صحنه بازگردد. البته زمانی که همین نقش را به طور رسمی (در دوران خمینی) به وی داده بودند او نتوانست آن را به خوبی بازی کند. کارگردان در آن دوره نقش‌های رئیس جمهور را به نخست وزیر واگذار کرده بود و به همین دلیل مدعی نقش ریاست جمهوری که از ادای آن باز مانده به دنبال آن است که نقش حذف شدهٔ نخست وزیر را احیا کند تا خود هم رهبر باشد و هم رئیس جمهور.

رهبر جنبش‌های جهان عرب
در حالی که خامنه‌ای از کشتار ۳۵۰۰ سوری توسط دولت بشار اسد (حدود ۲۰۰ نفر از این‌ها زن و کودک بوده‌اند) حمایت کرده، خود را به عنوان رهبر جریان بیداری اسلامی معرفی می‌کند. جنبش‌های جهان عرب از نگاه او دنبالهٔ انقلاب ۳۳ سال پیش ایران هستند که خمینی و همراهانش بر موج‌های آن سوار شده و حکومت دینی تشکیل دادند. امروز نیز خامنه‌ای می‌خواهد با سوار شدن بر موج تحولات جهان عرب این حرکت‌ها را به نفع خود مصادره کند تا حوزهٔ سلطهٔ جمهوری اسلامی را بسط دهد.

فعال سیاسی ضد وال استریت
خامنه‌ای در بسیاری از رفتار‌ها و سخنانش فراموش می‌کند که رهبر یک کشور است با در اختیار داشتن صد‌ها میلیارد دلار در سال. به واسطهٔ همین فراموشی است که در نقش یک فعال سیاسی طرفدار فقرا از جنبش اشغال وال استریت حمایت می‌کند. او با خام‌اندیشی یک فعال سیاسی بیست و چند ساله منتظر است آمدن صد‌ها نفر به خیابان‌های شهرهای بزرگ ایالات متحده به فروپاشی نظام سرمایه‌داری و قدرت ایالات متحده بینجامد. خامنه‌ای حتی در دوران قبل از انقلاب نیز به عنوان یک روحانی نمی‌توانست در نقش فقیر بازی کند (فقرا در ایران پیپ نمی‌کشند).
خامنه‌ای در حالی از فعالان سیاسی جنبش اشغال وال استریت حمایت می‌کند که ارگان رسمی وی (روزنامه کیهان) برای کشته شدن برخی از این فعالان (که قبلا در عراق و افغانستان خدمت کرده‌اند) جشن می‌گرفته است یا سه تن از آنها (جاش فتال، شین باوئر و سارا شورد که در اوکلند به این جنبش پیوستند) را بیش از دو سال در زندان نگاه داشت.

متخصص برگزاری جشن‌های مذهبی
خامنه‌ای در حوزهٔ رسانه‌ها و فرهنگ عمومی خود را صاحب نظر می‌داند و نظراتش را اِعمال می‌کند. او در این حد ‌گاه تا آنجا پیش می‌رود که همانند برنامه‌ریزان جشن‌ها و مراسم عمومی در جزئیاتی که نه به فقه مربوط می‌شود و نه به رهبری کشور دخالت می‌کند: «در همین جشن‌ها که آقایون چند سالی است یاد گرفته‌اند دست می‌زنند. البته شعرشان با شعر عزاداری فرقی نمی‌کند... مداحین همان آهنگ شب عاشورا را در روز عید غدیر می‌خوانند منتها آنجا سینه می‌زنند و اینجا دست می‌زنند... اگر انسان کف‌زدن‌های مراسم اعیاد را از رادیو بشنود، با توجه به سبک‌های مرثیه‌ای آن، تصور می‌کند مراسم عزاداری است. بنابراین شایسته است شعرهای مراسم اعیاد در قالب آهنگ‌های شاد و مفرح ارائه شود.» (الف به نقل از سیاست‌نامه، ۱۷ آبان ۱۳۹۰)

حدیث‌شناس
او در مورد تکنیک‌های مداحی نیز بر اساس احادیث مزبور اظهار نظر کرده است: «این که اصرار می‌کنند که بلند گریه کنید لزومی نداره، آرام گریه کنند. وقتی می‌خواهند سینه بزنند اصرار بر این که صدای شما صدای این جمعیت نیست... اشک گرفتن از مردم هدف که نیست.» البته در این مورد حدیث‌شناسانی هستند که نظر وی را نادرست می‌دانند و عکس‌العمل نشان می‌دهند: «این بی‌سوادهایی که غلط می‌کنند می‌گویند آهسته گریه کنید... فقیه کیه. فقها ورافتاده‌اند. فقیه نائینیه، فقیه بروجردیه، فقیه حائریه... آهسته گریه کن؟! این غلط‌ها چیه.» (وحید خراسانی از مدرسان حوزه، ویدیوی هر دو سخن در یوتیوب گذاشته شده است)

جولین آسانژ، بدون ویکی‌لیکس
آخرین نقشی که رهبر جمهوری اسلامی بازی کرد نقش یک استرالیایی بود که با وب‌سایت خود تلاش داشت نظام اطلاع‌رسانی در غرب را دگرگون سازد. وی بر این اعتقاد بود که دولت‌ها نباید هیچ سند پنهانی داشته باشند و همه چیز باید شفاف باشد (غیر از سازوکار درونی ویکی‌لیکس). او صد‌ها هزار سند پنتاگون و وزارت خارجهٔ امریکا را در اختیار رسانه‌ها قرار داد. اما خامنه‌ای نه برای دگرگون کردن نظام اطلاع‌رسانی، بلکه برای آبروریزی ایالات متحده مدعی تنها صد سند است که هنوز آنها را منتشر نکرده است. خامنه‌ای بدون انتشار اسناد به ایفای نقش افشاگر می‌پردازد، کسی که یکی از سرآمدان قتل نشریات در کشور است.

راديو فردا

رژیم حاکم بر ایران، به روشنی سیاست تروریسم دولتی را پیش می‌برد

عبدالله الشمری، تحلیلگر سیاسی عربستان، درباره توطئه تروریستی رژیم ایران در بحرین گفت: این موضوع بسیار خطرناکی است و ثابت می‌کند که رژیم حاکم بر ایران، به روشنی سیاست تروریسم دولتی را پیش می‌برد. … انتظار داریم که در آینده کشورهای شورای همکاری خلیج فارس، فشار دیپلوماتیک را علیه رژیم ایران متمرکز کنند، زیرا که این رژیم صادر‌کننده تروریسم است
تروریسم  رژیم

نمونه کوچک دیگری از فساد فراگیری که سرتاپای رژیم را گرفته است

فساد فراگیر سرتا پای رژیم آخوندی را گرفته است. هراز گاهی نمونه و علامتی از این فساد بیرون میزند. گاهگاهی هم مهره های ریز و درشت رژیم در تضادهای داخلی شان و در جنگشان بر سر قدرت و بر سر چپاول بیشتر اموال مردم ایران، نمونه هایی از این فساد فراگیر را افشاء می کنند.

سایت حکومتی جهان در۲۰ آبان ۱۳۹۰ به افشای یکی از مهره های باند احمدی نژاد پرداخته و می نویسد:
یکی از نزدیکان جریان انحرافی با وجود عدم فعالیت در صنعت نفت هنوز از امکانات رفاهی وزارت نفت که به صورت غیرقانونی و با توصیه یکی از سران جریان انحرافی در اختیار وی قرار داده شده است استفاده می‌کند و به دلیل حمایت این جریان حاضر به بازگرداندن این امکانات نیست.
به گزارش جهان به نقل از خبرگزاری دولتی فارس، آقای (ف. ق) با مدرک کاردانی برق و بدون داشتن ارتباط کاری با صنعت نفت با توصیه یکی از سران جریان انحرافی در اسفند ۸۷ به سمت مشاور مدیر عامل و بازرس ویژه در یکی از شرکتهای اصلی زیرمجموعه وزارت نفت منصوب شد.
واقعیت این است که در هر نظام دیکتاتوری، از آنجا که پاسخ حق خواهی و حق طلبی مردم و حق گویی روشنفکران متعهد با داغ و درفش و شکنجه و زندان داده می شود، بطور قانونمند افراد فرصت طلب و نا صالح و غیر قابل اعتماد به مرکز قدرت نزدیک می شوند و دایره فساد را در پیرامون دیکتاتور شکل می دهند. هرچه عمر نظام دیکتاتوری طولانی تر بشود این دایره فاسد به ابعادش افزوده می شود و خیلی زود نزدیکان دیکتاتور و خود دیکتاتور را هم در بر میگیرد. توهم دیکتاتور در مورد قدرقدرت بودن و مورد حمایت مردم بودن از یکطرف و سرکوب افسارگسیخته فرهیختگان و حق گویان از طرف دیگر باعث می شود که آرام آرام فساد سرتاپای دستگاه حکومتی دیکتاتوری را بگیرد. آنگاه است که هر روز و هر هفته و هرماه گوشه ای از این فساد آشکار می شود و تنها کسی که این فساد فراگیر را نمی بیند خود دیکتاتور است. او نمیداند که هر رژیم دیکتاتوری محکوم به فناست. نظفه این فساد و به دنبال آن سرنگونی، از همان اولین ساعات شروع دیکتاتوری و سرکوب کشنده بسته می شود. همانگونه که از همان لحظات اول دیکتاتوری نظفه مبارزه و مقاومت هم بسته می شود. سرنگونی دیر و زود دارد اما سوخت و سوز ندارد.
الف آرامی
۲۲آبان۱۳۹۰

قضاوت نهایی با تاریخ و نسل های آینده است و نه با خادمان خائن یا وادادگان خودگستر

رحمان کریمی                                                                                                                                                                  این تازگی ندارد که هروقت کاروان پوینده و پرصلابت مقاومت ایران دراین عصر وشرایط سراسر دشوار و آمیخته به سیاست های زد و بند ابرقدرت ها ، به بزنگاه و پیچ تند و مخاطره آمیزی رسیده است از خائنان خادم که هم از آخور می خورند وهم از توبره ، گرفته تا پرده دریده مزدوران و مُوَدیان وطوطیان شکرشکن که حسرت نرفتن « قند پارسی » شان تا بنگاله به دل دارند ، همراه با تبلیغات مستقیم رژیم اوباش فاشیستی حاکم ؛ برای تخطئه ولوث کردن و شماتت و سرزنش سی سال مقاومت بی امان ، قیام و قعود می فرمایند البته از مواضع مختلف . نگارنده هنوز آنقدر مثل بعضی ها دچار بحران « منیّت » نشده ام که تمامی اعضای یک ارکستر نا هماهنگ را به یک چوب برانم . پیشانی سفید ها ازهرنوعشان سالیان سال است که امتحان خود را پس داده اند اما آنان که خود را ضد رژیم می دانند وما هم تا اکنون در آن شکی نداریم ، چرا باید سازشان را همزمان کوک کنند و آنهم دردستگاهی خوش تربرای ذوق وسامعه فاشیست های حاکم ؟ سال هاست که ملت دراسارت ایران وارد مرز فحش وناسزا و جوک وهزل برای رژیم شده است وتازگی ندارد . که مثلاً من خارج نشین فحشی هم چاشنی فرمایشاتم ، کنم . باورکنید که من هنوز دلم می خواهد با بعضی ها که با رژیم مرزبندی دارند اما بی هنگام به چهره مقاومت ایران چنگول می زنند ، دوستانه و خیرخواهانه برخورد کنم و بگویم که اگر خود را صاحب نظرمی دانید که صاحب نظر باید بی نظر باشد . اگرخود را ضد رژیم می دانید وامید گشایشی از هیچ زوایا و سطوحش را ندارید پس باید پرهیزگاری ناگزیر وضروری را مد نظرداشته وکاری نکنید که به هرحال بهره اش را رژیم ودست نشانده اش درعراق یعنی مالکی ببرد . یک صاحب نظر بصیرو عادل که مهمترین مسئله روز مملکتش ، با دشمن شادی برخورد نمی کند .
مسئله یی که امروز ما ومیهنمان ایران با آن روبروست ، معادله چند مجهولی نیست . یک معادله ساده دوجانبه است . یک طرف رژیم ودولت سرسپرده عراق با حقوق بگیران ریزو درشت « وتنی » ! ونیز بین الدول حامی قرار دارد و طرف دیگر مجاهدین خلق و حامیان بین الملل آنان . گذشت زمان آشکارا نشان داده است که دولت ها خر خودشان را که همان منافع و مصالح استراتژیکی باشد می رانند و دراین رهگذر هم ازچنان استعدادی برخوردارند که نمایندگان ملت های خود راهم معطل می گذارند . خامنه یی ومالکی درباره اشرف قهرمان چه می گویند ؟ خامنه یی چشم داشته تا توسط دست نشانده اش رشیدترین فرزندان رزمنده راه آزادی را تحویل بگیرد . مالکی ناگزیراست که این قصد و برنامه را خاصه بعد ازدوقتل عام رسوا ، با مقادیری تئاتردیپلوماسی و حقوق بشری !! همراه و دنبال کند . دولت های با نفوذ از آمریکا گرفته تا دولت های اتحادیه اروپا و روس وچین وماچین ، با سکوت و بی عملی خود ؛ دست دو جنایتکاررا باز گذاشته اند البته با شیطنت و موذیگری دیپلوماسی و مردم فریبی . طرح مالکی که همان طرح خامنه یی باشد این است که سر موعد ضرب الاجل ، اشرفیان قهرمان ما را در استان های مختلف عراق تقسیم و پراکنده کند . حدس آن مشکل نیست که درآن صورت ارتباط اشرفیان با دنیا قطع می شود . سرنوشت سی وهفت گروگان اشرفی به ما می گوید که با این عزیزان چه رفتاری خواهند کرد تا بل با تهدید همراه با تطمیع آنان را راضی به رفتن به ایران کنند . اگر راضی نشدند خودشان زحمت را کم کرده ویکجا به زورتحویل دهند . آنوقت با این وضع سیاسی دنیا که می بینیم کی جلودار مالکی می شود ؟ انصاف و مروت و بی غرضی وداوری درست البته کار هرکس نمی تواند باشد .
سازمان مجاهدین خلق ایران و بشردوستان متعهد حامی چه می گویند ؟ می گویند اینک اشرفیان قهرمان توسط کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل ، پناهجو شناخته شده اند تا پروسه پناهندگی آنان طی شود چه الزامی ست که آنان را جا به جا کنید آنهم در نقاط مختلف عراق و زیرسایه سرنیزه دولت مالکی ؟ دولتی که مرتب ازآن گزارش می شود که فرزندان عراقی را دسته دسته دستگیر ودرزندان ها بزیر شکنجه می برد با فرزندان ایرانی که به خونشان تشنه اند ، چه خواهند کرد ؟ تقاضای مجاهدین خلق قانونی و منطبق بر موازین بین المللی ست . رهبران و مسئولان تراز اول مقاومت سرفراز ایران می گویند : اگر قرار است که آنان متفرق و تقسیم شوند چرا به دنبال کشور ثالثی نیستید تا بعد از خروج از اشرف ، زیر نظر سازمان ملل وارگان های ذیربط ، مستقیماً بدان کشور یا کشورها منتقل شوند ؟ حال اگر بدین درخواست حق و مشروع پاسخ ندادند که هیچ ، آمدند تا به ضرب و زور اشرفیان را بیرون بکشند و باخود ببرند ، اگر خونی به زمین ریخت کی مقصراست ؟ رهبران مجاهدین خلق یا خامنه یی و مالکی و حامیان گردن کلفتشان ؟ آدم باید یا مأمور و معذور باشد یا تنگ نظر ، عقده یی ، تصفیه حسابگر وقت پیدا کن که با وقاحت ودریدگی مجاهدین را مسبب و مقصر معرفی کند .