اخلاق، سیاست و انتخابات

محمد ملکی

بسم الحق

اخلاق، سیاست و انتخابات

قسمت نخست، رفراندوم تغییر نظام

نظری به انتخاب های انجام شده در نظام ولائی

این روشنگری را به نسل سوم تقدیم میکنم



آن روزها که من و دوستانم به نام روشنفکران مذهبی جوانان نسل اول انقلاب را به راهپیمایی و تلاش برای ساقط کردن نظام شاهی با شعار استقلال ، آزادی و جمهوری اسلامی دعوت و تشویق می کردیم و رهبری آقای خمینی را چشم بسته پذیرفته بودیم و هرگز از حافظه ی تاریخی خود در نقش روحانیت پس از انقلاب مشروطه تا آن زمان (1357) بهره نگرفتیم ، آیا میدانستیم و به این مسئله فکر کرده بودیم که برداشت آقای خمینی و روحانیون پیرو او ، از کلمات آزادی و استقلال بویژه جمهوری اسلامی چیست؟

من بعنوان فردی که نقشی در انقلاب داشتم پس از 33 سال اعتراف می کنم ، نه ! راستی چرا من که شاهد صحنه های تکان دهنده ای چه در کمیته استقبال و چه در روز ورود آقای خمینی در فرودگاه مهرآباد بودم از خودم نپرسیدم ، مگر تو شاهد یکه تازی ها و انحصار طلبی ها و وتو کردن های تصمیمات کمیته ها بویژه کمیته برنامه ریزی استقبال در مدرسه رفاه از سوی چند روحانی )مانند آقای مطهری) نبودی؟ مگر تو شاهد صحنه ورود آقای خمینی به سالن فرودگاه و محاصره کردن او از سوی روحانیون حاضر در آنجا که منجر به جدایی آقای طالقانی از دیگر روحانیون و پناه بردن او به گوشه ای شد نبودی؟ مگر تو شاهد صحنه هایی این چنین که همه نشاندهنده ی انحصارطلبی و خرافه گرایی روحانیون و اطرافیان آقای خمینی بود، نبودی؟ پس چه شد که چشم بر همه ی وقایع پیش از رفراندوم تغییر نظام بستی و یک بار فکر نکردی جمهوری اسلامی یعنی چه و از شکم آن چه چیزی بیرون خواهد آمد؟ چرا وقتی بزرگانی از نویسندگان ، شخصیت ها ، اپوزیسیون ، زنان ، اقوام ایرانی ، اقلیت های مذهبی و .....این سئوال را مطرح کردند که مقصود از جمهوری اسلامی چه نوع نظام حکومتی است، کسی به آنها جواب صریح و قانع کننده نداد تا بالاخره آقای خمینی مجبور شد بقول خودشان "خدعه" کند و بگوید: در جمهوری اسلامی ظلم نیست ، فقیر و غنی وجود ندارد ...همه ی ما از حقوق برابر برخورداریم ...در اسلام اختناق نیست ، برای همه ی طبقات آزادی وجود دارد ...من وعده می دهم که اسلام برای همه کار درست می کند و زندگی شما را مرفه می کند .(اطلاعات 12/1/1358 ص 8)

چرا ما روشنفکران مذهبی این شعارها را پذیرفتیم و به پای صندوقهای رأی رفتیم و به جمهوری اسلامی نه یک کلمه کم و نه یک کلمه زیاد رأی دادیم؟ راستی چرا؟ و امروز پس از گذشت 33 سال در مورد آنچه برسر کشورما و جوانان ما و نسل اول و دوم و سوم انقلاب آمده چه جوابی می توانیم داشته باشیم؟ جز آنکه به آنها بگوئیم ما چشم بسته حرکت کردیم، شما چشم های خودرا باز کنید، تاریخ را بشناسید از حوادث گذشته درس بگیرید و بخصوص با بهره گیری از منابع صحیح و واقعی، گذشته را چراغی سازید برای دیدن راه آینده.

هموطنان ، عزیزانم :

می خواهم برای درس آموزی از گذشته، این روزها که باز گروهی می خواهند با نامه پراکنی ها تنور انتخابات را گرم کنند به حقایقی که در اولین انتخاباتی که در نظام ولائی صورت گرفت اشاره ای داشته باشم تا ببینیم ریشه مشکل امروز ما از کجاست. میدانید پس از سقوط نظام شاهی و برپایی نظام ولایی رفراندوم تغییر نظام در تاریخ 10 و 11 فروردین سال 1358 یعنی 48 روز بعد از اعلام پیروزی!(22 بهمن 1357) انجام شد. فکر می کنید در نظامی که خود را یک نظام اخلاقی و مذهبی معرفی می کرد، اولین مراجعه به آراء عمومی (رفراندوم) چگونه برگزار شد؟ واقعیت های تاریخی می گوید در این باصطلاح همه پرسی از مردم ، نه از اخلاق خبری بود و نه از صداقت و نه از آنچه مردم بنام مذهب می شناختند. به اظهارنظرهای چند نفر از بزرگان هنگام رأی دادن دقت فرمائید:

آیت الله خمینی گفت :"در حکومت اسلامی همه به حقوق خود می رسند"(کیهان 11/1/1358ص3)

مهندس بازرگان نخست وزیر گفت :"تمام آزادی زنان تضمین شده است"(همان منبع ص3)

دکتر کریم سنجابی وزیرخارجه گفت :"جمهوری اسلامی بر اساس دموکراسی و ملیت برپا می شود"(همان منبع ص3)

آیت الله گلپایگانی گفت :"اسلام تمام مشکلات اجتماعی و اقتصادی جهان را حل می کند"(همان منبع ص 3)

سوزش

توفیق

هفتم آذر1360 -28نوامبر: خودسوزی یک زن ایتالیایی در اعتراض به ‌اعدام نوجوانان توسط رژیم آخوندی

روز 28 نوامبر سال 1981 (هفتم آذر 1360) یک بانوی فداکار ایتالیایی به ‌نام آمادالفونو در اعتراض به‌اعدام کودکان و نوجوانان در زندانهای خمینی در ایتالیا دست به‌خودسوزی زد.

 آمادالفونو بانوی فداکار ایتالیایی

 



رسوایی اعدام کودکان و نوجوانان مجاهدین توسط خمینی باعث محکومیتهای شدیدی توسط مجامع حقوق بشری و دفتر سازمان ملل در ایتالیاشده بود.

ضربات كابل و پارگي در كف پاها اسانلو را از اوين روانه بيمارستان كرد

افشین اسانلو، فعال کارگری و زندانی سیاسی بر اثر شکنجه، برای عمل جراحی صبح روز شنبه ۵ آذر از زندان اوین راهی بیمارستان شد.

ضربات متعدد کابل بر بدن آقای اسانلو، باعث پارگی در کف پا و ایجاد غده در کتف او شده است. عمل جراحی قرار است روی کتف این زندانی انجام شود.
افشین اسانلو، از یک سال پیش و به دنبال بازداشت در ترمینال اتوبوسرانی در زندان اوین به سر می برد. در این مدت، ۴ ماه را دربند ٢٠٩ زندان اوین و یک ماه را نیز در بازداشتگاه اطلاعات کرج بوده است و فشارهای وارده در زندان موجب بروز مشکلات جسمی برایش شده است.
این فعال کارگری از سوی قاضی صلواتی به ۵ سال حبس تعزیری به اتهام اجتماع و تبانی محکوم شده و دادگاه تجدید نظر استان تهران نیز این حکم را تایید کرده است.
در همین حال کانون مدافعان حقوق کارگر ایران با انتشار بیانیه ای درباره افزایش فشار بر کارگران و فعالان کارگری هشدار داده است.
در بخشی از این بیانیه آمده است: "علی نجاتی، عضو هیات مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، که به تازگی از عمل جراحی قلب مرخص شده بود، هنگامی که جهت ارائه مدارک پزشکی به دادسرا مراجعه کرده بود، برای گذراندن یک سال محکومیت، به زندان فرستاده شد."
این در حالی است که بر اساس این بیانیه آقای نجاتی، برای همین اتهام قبلا به شش ماه زندان محکوم شده و دوران محکومیتش را سپری کرده است.
در این بیانیه با اشاره به وضعیت رضا شهابی، عضو هیات مدیره سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه، آمده است که او به دلیل وضعیت وخیم جسمی، از زندان به بیمارستان منتقل شده و بعد از معاینات، پزشکان متخصص اعلام کرده اند که باید تحت عمل جراحی قرار گیرد.
آقای شهابی اعلام کرده تا تعیین تکلیف پرونده، اجازه جراحی نخواهد داد. وی پس از هفده ماه "بازداشت موقت"، همچنان زندانی و بلاتکلیف است.
کانون مدافعان حقوق کارگر همچنین در این بیانیه آورده است: "ابراهیم مددی، نایب رییس سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه، بدون حتی یک روز مرخصی، در حال سپری کردن سومین سال زندان خود است."

مرگ دو کارتن خواب در آتش سوزی در مشهد

دو کارتن خواب در آتش سوزی در یک چادر برزنتی در میدان شهدا در مشهد جان خود را از دست دادند. این دو کارتن خواب یک زن و یک مرد بودند.
به گزارش رسانه حکومتی ایسنا۵ آذر، علت" آتش‌سوزی طبق بررسی‌های اولیه سرایت آتش از وسیله گرم‌کننده این افراد به چادر بوده و صدای انفجار‌ها نیز ناشی از آتش‌گرفتن اسپری گاز فندک بوده است، زیرا این دو کارتن‌خواب ضایعات و آشغال‌ها را در این چادر جمع‌آوری می‌کردند."

برخیز، درهم شکن این کاخ عنکبوتی را…

جاودانه فروغ اشرف مجاهد شهید ناصر سپه پورتولد: ۱۳۴۳- ارومیه
شهادت: فروردین ۱۳۹۰
”راستی ما برای چه با این رژیم مبارزه می‌کنیم، برای این‌که مردم آزاد باشند، آزادانه لباس بپوشند، آزادانه هر عقیده‌ای خواستند داشته باشند حتی بتوانند بخندند و... ... . آیا این جرم است؟ آیا شما به این می‌گویید تروریسم؟ پس چطور مردم آمریکا برای استقلال آمریکا سلاح به‌دست گرفتند؟ من پیشنهاد می‌کنم یک نماینده از طرف خودتان برای زندگی کوتاه، مدتی به ایران برود و ببیند آیا می‌تواند چند ساعت آن‌جا بماند، اگر شعار شما هم آزادی است، پس چرا ما در لیست تروریستی هستیم. چونکه عاشق آزادی هستیم؟ زنده باد آزادی! ناصر سپه پور“ – از نامه مجاهد شهید ناصر سپه‌پور به وزارت‌خارجه آمریکا

از فرزندان دلیر مردم ارومیه بود. ناصر پس از انقلاب ضدسلطنتی در سال ۵۸ با سازمان مجاهدین خلق ایران آشنا شد و به هواداری از آن پرداخت. در سال ۶۶ به ارتش آزادیبخش ملی ایران پیوست و با شرکت در یگانهای رزمی به نبرد علیه دیکتاتوری ولایت‌فقیه پرداخت و از جمله در عملیات آفتاب، چلچراغ و فروغ جاویدان شرکت کرد.

عشق و کین انقلابی ناصر و تعهد آرمانی‌اش برای جنگیدن با خمینی این دجال خون‌آشام و مظهر شیطان در سطرسطر وصیت نامه‌اش و فراخوانش به هموطنان برای این نبرد مقدس برجسته است:
”من ناصر سپه‌پور فرزند اسماعیل… با آگاهی و اعتقاد عمیق و با تک‌تک سلولهایم و با تمامی وجود به ایدئولوژی سازمان مجاهدین خلق ایران یعنی همان اسلام انقلابی و توحیدی و خطوط سیاسی و استراتژیک آن ایقان و ایمان دارم و با رهبری آن (مسعود و مریم) بیعت می‌کنم که تا آخرین قطره خون و تا آخرین نفس خواهیم جنگید، جنگ انقلابی، جنگ آزادی‌بخش، خواهیم جنگید با خمینی این مظهر شیطان، این دجال خون‌آشام، این ضدبشر تا ریشه‌اش را از تاریخ و میهنمان برکنیم و برخواهیم کند. پیروزی از آن انقلاب و از آن خلق است. ... روز جنگ است، روز جنگ با سفاکترین، ضدبشرترین و ضدتاریخی‌ترین و ضد خداترین موجود روی زمین این خمینی دجال. ای پیرکفتار روز انتقام فرارسیده، انتقام پرستوها، پرستوهای خونین، انتقام لاله‌ها، انتقام بیوه زنها، یتیمان، انتقام هرکس که امیدش را شکستی. پس ای یاران بشتابید به سوی میدان، عجله کنید، ... . آخر در این روزها نمی‌توان نشست. نمی‌توان سکوت کرد. برخیز، درهم شکن این کاخ عنکبوتی را. آن که بدید آن نور را، آن که نوشید از آن چشمه، آن که چنگ زد به عروه‌الوثقی دیگر پروانه خواهد شد“.

و این چنین بود که ناصر سپه‌پور پروانه‌وار در جمع پروانه‌های آزادی ایران چرخید و چرخید و سرانجام با دفاع جانانه‌اش از شهر اشرف، راه آزادی ایران را برای نسلهای جدید هر چه بیشتر شاخص گذاری کرد.

او جنگید و بخاک افتاد تا هم‌چنان که خودش نوشت:
«مردم آزاد باشند، آزادانه لباس بپوشند، آزادانه هر عقیده‌ای خواستند داشته باشند حتی بتوانند بخندند»
پس در ایرانی که فردا آزاد خواهد بود، و در لبخند همان مردمانی که آزادانه زندگی خواهند کرد، مجاهد شهید ناصر سپه‌پور هم زنده خواهد بود.

زمان تصمیم گیری حیاتی اروپا بر سر کمپ اشرف

پائولو کازاکا مدیر گروه اتحاد برای همکاری انسانی نماینده پارلمان اروپا۱۹۹۹- ۲۰۰۹:
ساکنان اشرف باید در مقابل دستور اخراج و جابه‌جایی با هر وسیله‌ای که دارند مقاومت کنند
الکسیس دو توکویل زمانی گفت: ”وقتی گذشته دیگر چراغ راه آینده نیست، روح در تاریکی راه می‌رود“. آن‌چه دولت عراق با اشرف انجام می‌دهد شبیه چیزی است که هیتلر برای منطقه یهودیان ورشو در سال ۱۹۴۲ تدارک دید
در طول تهاجم آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳، ساکنان اشرف اعضای جنبش اصلی مقاومت ایران سازمان مجاهدین خلق ایران که در ۲۵سال گذشته در عراق پناه گرفته بودند بی‌طرف ماندند. سال بعد، همه آنها تضمینهای کتبی دریافت کردند که در مقابل تحویل داوطلبانه سلاحهایشان آمریکا از آنها محافظت خواهد کرد. ولی در اوایل ۲۰۰۹، آمریکا مسئولیت امنیت کمپ را به نیروهای عراقی واگذار کرد. از آن زمان، اشرف تحت محاصره بوده و ساکنان از خدمات اساسی نظیر خدمات مناسب پزشکی محروم شده‌اند.
قبل از این محاصره به‌عنوان یک عضو پارلمان اروپا من به تناوب بین ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ از اشرف بازدید کردم. من بیش از هر سیاستمدار غربی دیگر از اشرف بازدید کرده‌ام و شخصاً صدها ساکن آن را از نزدیک می‌شناسم. من هم‌چنین گزارشهای سفرهایم را برای پارلمان اروپا آماده کردم. به‌رغم تضمینهای کتبی مقامات عراقی به دولت آمریکا که همه حقوق ساکنان اشرف را رعایت می‌کنند، عفو بین‌الملل روز ۱نوامبر گزارش داد که کمپ اشرف چند بار مورد حمله نیروهای امنیتی عراقی قرار گرفته که باعث مرگ دهها تن از ساکنان و مجروح شدن سایرین شده است. عفو بین‌الملل افزود: ”نیروهای عراقی ۸آوریل به کمپ یورش بردند از قهر مفرط و آتش واقعی استفاده کردند. ۳۶تن از ساکنان شامل ۸ زن کشته شدند و بیش از ۳۰۰نفر مجروح شدند“.
به درخواست مقامات تهران، نخست‌وزیر عراق نوری المالکی ۳۱دسامبر را به‌عنوان ضرب‌الاجل بستن کمپ قرار داده و ساعت در حال تیک تاک کردن است. در ماه سپتامبر، کمیساریای عالی پناهندگی سازمان ملل اعلام کرد که ساکنان اشرف را متقاضیان پناهندگی می‌داند و از عراق خواست که ضرب‌الاجل را عقب بیاندازد تا بتواند درخواستهای پناهندگی را رسیدگی کند. با اینحال دولت عراق در هر نوبت مانع کار کمیساریا شده است. طرح عراق متفرق کردن ساکنان در تمام کشور و بعد از میان برداشتن آنها است.
دولت عراق باز سعی می‌کند جامعه بین‌المللی و مؤسسات سازمان ملل را با ارائه ”تضمینها“ بفریبد. متاسفانه، چنین تضمینهایی از طرف مقامات بی‌ارزشند. 6ساعت قبل از حمله آوریل گذشته، سفارت آمریکا در عراق تضمینهایی از دولت مالکی دریافت کرد که خشونتی نخواهد بود. نیاز به گفتن نیست که دروغ گفتن به سازمان ملل بسیار راحت‌تر از دروغ گفتن به آمریکاست. بر اساس زمینه‌های حقوقی، اخلاقی و سیاسی – آمریکا بیشترین مسئولیت را در قبال ساکنان اشرف دارد. کنگره این واقعیت را برجسته کرده است. در جریان استماع سنا در ۱۵نوامبر، سناتور کارل لوین، رئیس کمیته نیروهای مسلح گفت باید برای دولت عراق روشن کرد که یک احساس واقعی قوی این‌جا نسبت به ساکنان اشرف وجود دارد و اگر عراقیها این تعهد به ما را نقض کنند، یک تاثیر شدیداً منفی روی رابطه آنها با کنگره آمریکا می‌گذارد. متأسفانه دولت آمریکا پاسخ مناسبی به همه این نگرانیها نداده است.
در طول حمله آوریل، به‌رغم ویدئویی که به روشنی جوخه‌های آتش را نشان می‌داد که شهروندان بی‌سلاح را به قتل می‌رساند و خودروهای زرهی آنها را له می‌کنند، موضع رسمی عراق اول این بود که تلفاتی نبوده است و وقتی نمی‌شد جسد دهها پناهنده بی‌دفاع را انکار کرد، دولت عراق گفت آنها خودکشی کرده‌اند. اگر ساکنان اشرف در گروههای کوچک متفرق شوند، بدون دوربین و تلفن، مقامات عراقی خواهند توانست آنها را شکنجه کنند و به قتل برسانند و بعد هم ادعا کنند خودکشی کرده‌اند. این بار بدون شواهدی که دروغهای آنها را افشا کند.
بنابراین طرح عراق بسیار شبیه به طرح هیتلر و حکومت رایش سوم در ورشو است. این طرح قرار بود ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۲ شروع شود. در آن زمان ساکنان منطقه مورد نظر رایش سوم تصمیم گرفتند در ورشو باقی بمانند. نتیجه نهایی، یک درگیری تراژیک بود اما جهان توانست ببیند چه چیزی دارد اتفاق می‌افتد.
اکنون ساکنان اشرف اگر تضمینهای از دولت عراق را باور کنند باید به خودکشی تن بدهند. در غیراینصورت باید مانند مقاومین ورشو در مقابل دستور اخراج و جابه‌جایی با هر وسیله‌ای که دارند مقاومت کنند.

چه باید کرد؟
خوب کمیساریای پناهندگی باید علناً بخواهد که عراق شروع به همکاری با آن بکند و اجازه مصاحبه فوری با ساکنان اشرف را بدهد.
آمریکا، اتحادیه اروپا و سازمان ملل باید بخواهند که ضرب‌الاجل عقب بیفتد.
ناظران سازمان ملل برای دوره تعیین تکلیف نهایی و انتقال ساکنان اشرف به کشورهای ثالث باید در اشرف مستقر شوند تا حقوق آنها را تضمین کنند.
تاریخ به‌رغم تلخ‌کامیهای آزار‌دهنده‌اش، نمی‌تواند نادیده گرفته شود.
با اینحال اگر با شجاعت با آن برخورد شود نیازی نیست دوباره تکرار شود. حالا زمان شجاعت است.

دروغگویی، از صفت مشترک همه دست اندرکاران نظام آخوندی

 خبرگزاری حکومتی فارس در ۲۵ آبان ۱۳۹۰   خبری رامنتشر کرد که بر اساس آن سرپاسداری به نام رمضان شریف به اصطلاح معاون روابط عمومی و تبلیغات سپاه پاسداران جهل و جنایت آخوندی در نهمین همایش بسیج و رسانه که چهارشنبه در به اصطلاح مرکز همایش‌های بین‌المللی صداوسیمای آخوندی برگزار شده گفته است:
برگزاری دو اجلاس بزرگ در فاصله کمتر از دو هفته در ایران آن هم با حضور رهبر معظم انقلاب، دشمنان را به هذیان‌گویی انداخته است. جای تعجب است با اینکه آمریکایی‌ها در ضعف‌اند و ما در قدرتیم، برخی رسانه‌های ما از اینکه بخواهند پیام انقلاب را بدهند، دست و پایشان می‌لرزد.
به نظر میرسد که این گروه اوباش حاکم بر سرنوشت مردم و کشور ما در پررویی و وقاحت و دروغگویی در سرتاسر عالم نظیر ندارند. پیامی که رسانه ها باید به مردم ایران و منطقه بدهند چیست؟ علائم در قدرت بودن آخوندها کدام است؟ اقتصاد شکوفا؟ ریشه کن شدن فقر و بدبختی و بیسوادی و انواع و اقسام دردهای اجتماعی؟ رواج روابط سالم و عادلانه در نظام اقتصادی کشور؟ یا وجود دموکراسی و موازین حقوق بشری و عدم وجود شکنجه و اعدام و زندانی سیاسی؟
این مزدور در حالی این ادعای مضحک رامیکند که هنوز مدت زیادی از برملاشدن بزرگترین اختلاس تاریخ ایران و منطقه و شاید بطورنسبی جهان نگذشته است. اختلاسی که بسیاری از سران رژیم در آن دست داشته اند و به انجام آن کمک کرده اند و هر روز که می گذرد گوشه تازه ای از داستان این اختلاس نجومی افشا می شود. به گزارش خبرگزاری دولتی آریا در ۲۴ آبان ۱۳۹۰ ،در ادامه ماجرای «بزرگ‌ترین اختلاس تاریخ» ایران، یک نماینده اصول‌گرای مجلس روز پنج‌شنبه در مصاحبه‌ای با تاکید بر این که ده نماینده مجلس فعلی ایران در اختلاس سه هزار میلیارد تومانی دست داشته‌اند از قوه قضاییه خواست نام آنها را منتشر کند تا دیگر نمایندگان در معرض اتهام نباشند.
مزدور رمضان شریف همچنین گفته است:
ما امروز گوش‌های شنوای زیادی در دنیا داریم و این گوش‌ها از جنایت‌های مروجان فرهنگ غربی بی‌زار و در عوض تشنه‌ شنیدن حرف‌های نو هستند.
او حتما خبر دارد که این حرفهای نو از زبان نمایندگان رژیم در ارگانهای بین المللی نظیر سازمان ملل و سازمان جهانی حقوق بشر بیان می شود. شاید بی خبر است که جنایتکاری به نام لاریجانی که برادر رئیس قوه قضائیه رژیم و مشاور بین المللی قوه قضائیه و در همان حال رئیس سازمان به اصطلاح حقوق بشر اسلامی نیز هست در مصاحبه ای در مقر سازمان ملل در پاسخ به این سوال که چرا کروبی و موسوی در خانه شان حبس هستند گفته است که در ایران هیچکس بدون حکم دادگاه در حبس نیست. در حالی که بسیاری از مردم منطقه و جهان در جریان اوضاع زندانیان سیاسی در ایران هستند. البته پاسخ این جنایتکار وقیح را پسر کروبی به رسانه ها داده و افشا کرده است که به گفته مقامات امنیتی پرونده کروبی و موسوی تحت نظر وزارت اطلاعات است و نه دستگاه قضائیه. اما مگر میشود از امثال این مزدور بسیجی انتظار داشت که اینگونه پاسخ ها را بخوانند و دست از اینهمه وقاحت بردارند؟
الف. آرامی

تقلای آرزومندانه ولی بی حاصل یک خدمتگزار

کارشکنی دولت عراق در کار کمیساریای پناهندگان ملل متحد برای تکمیل پرونده پناهجویان اشرف، شکل تازهیی از همان محتوای کهنه شانتاژ یا گروگانگیری است که لابد در فرهنگ اصطلاحات حزب الدعوه مالکی به آن می گویند ”حیله جنگی”
قضیه از این قرار است : نماینده کمیساریا باید با تک تک ساکنان اشرف به طور جداگانه و بدون حضور شخص ثالث مصاحبه کند. این مصاحبه باید در یک ”محل بی طرف” ـ یعنی نه در محل استقرار اشرفیها، نه در محل استقرار نیروهای عراقی ـ انجام شود؛ چنین محلی قاعدتا همان مقر نمایندگی کمیساریاست. اما مقر نمایندگی کمیساریا در بغداد است و رفت و آمد تک تک پناهجویانی که سالهاست در محاصره اند و حق خروج از اشرف را ندارند به آن جا مشکل لاینحلی است. چرا؟ چون این نقل و انتقال باید ” تحت حفاظت” نیروهایی صورت گیرد که به تجربه ثابت کرده اند که به اسیر کردن یا کشتن اشرفیان بیشتر اشتیاق دارند تا به حفاظتشان. کمیساریا گفته است که برای پرهیز از این مشکل ، اگر محلی در نزدیکی اشرف برای این مصاحبه آماده شود، نماینده اش حاضر است در آن جا کارش را انجام دهد. اما ”دولت قانون” قبول نمی کند و اصرار دارد که افراد برای مصاحبه به بغداد برده شوند. اشرفیها تضمین رسمی خواسته اند که صحیح و سالم به محل مصاحبه برده و بعد به اشرف برگردانده شوند. اما مالکی این را هم نمی پذیرد و به صراحت می گوید که برگشتی در کار نخواهد بود، چون اشرف باید تعطیل شود، بنابراین مصاحبه شدگان به جاهای دیگری فرستاده خواهندشد. اشرفی ها هم این زورگویی را نمی پذیرند و خواستار تضمین حفاظتشان از طرف ملل متحد شده اند.
این ، گزارشی فشرده از بن بستی است که ”دولت قانون” به بهانه اعمال حاکمیتی که هدیه گروگانگیری مدرن و مورد تأیید کلید دار تروریسم در جهان است، به وجود آورده است .
از خلال این کار شکنیها، گربه رقصانی ها و خط و نشان کشیدنهای مکرر و جنجالی مالکی ، باید هدفی را جستجو کرد که این مانور ها برای رسیدن به آن صورت می گیرند. این هدف ، به گمان من ، چیز تازه یی نیست همان هدفی است که عالیجناب باتلر ، نماینده ویژه آمریکا برای ”حل مسأله اشرف” در سابق در پی رسیدن به آن بود، ولی ناکام ماند: متلاشی کردن تشکیلات مجاهدین. او می خواست یک راه حل ابلهانه ، یعنی اعلام انحلال داوطلبانه این تشکیلات توسط خود ساکنان اشرف، را به آنها بقبولاند، که نتوانست و مجبور به ترک میدان شد (شاید اگر قبلا با همتای نظامیش ، ـ که هفت سال پیش تر می خواست یک ”تسلیم نامه داوطلبانه ” از اشرفیها بگیرد و نتوانست ـ مشورت می کرد ” تنها راه نجات”ش را این طور بی دنده و ترمز ارائه نمی کرد). حالا مالکی قصد دارد همان هدف را، نه به طور”داوطلبانه” ، بلکه به زور به مجاهدین تحمیل کند: از طریق”اتمیزه” کردن تشکیلات آنها، به قصد تحویل دادن عده یی به رژیم آخوندی و پراکندن بقیه افراد در زندانهای عراق (یا اگر جنجالی به پا شد، فرستادنشان به جاهای دیگر) . قاعدتا مالکی باید قانع شده باشد که موفقیت در متلاشی کردن یک سازمان ”نامطلوب” و ”مزاحم” (هم برای ارباب بی مروت دنیا و هم برای اسلام عزیز) نفع دنیا و آخرت را یکجا برایش به ارمغان خواهد آورد. اما باید مطمئن باشد که این آرزو، هم به دل خودش خواهد ماند ، هم به دل اسپانسر هایش. شما فکر می کنید پشتیبانان اشرف پیش از دویست روز است که در مقابل مقر اروپایی ملل متحد خیمه زده اند و هر روز فریاد دادخواهی سر می دهند. برای این که در نهایت تسلیم گماشته بی آبروی ولی فقیه در عراق بشوند؟

منوچهر هزارخانی:

25آبان 1293 - 16نوامبر: درگذشت ستارخان سردار بزرگ ملی و برجسته‌ترین سمبل انقلاب مشروطه

سردار ملی ستارخان25آبان سالروز درگذشت سردار ملی انقلاب مشروطه ایران، ستارخان است. سرداری که یک انقلاب را با همت و مجاهدت خود و یاران اندکش، از تسلیم‌ شدن در برابر ارتجاع و یورش وحشیانه قوای سفاک استبداد محمدعلی‌شاه قاجار و استعمار خارجی، حفاظت کرد. سرداری که پرچم ایستادگی و مبارزه تا پیروزی را در نبردی به‌غایت نابرابر برافراشت و ایران را دوباره به انقلاب فراخواند.
نقش ستایش‌انگیز ستارخان در انقلاب مشروطیت ایران، از فردای بمباران مجلس توسط نیروهای استبداد، آغاز شد.
انقلاب مشروطیت ایران دو دوره مشخص دارد: یکی مشروطه تهران، که از 14مرداد 1285 شمسی آغاز شد و در دوم تیرماه 1287، با بمباران مجلس به ‌فرمان محمدعلی‌شاه قاجار، پایان یافت.
دوم مشروطه تبریز که از فردای بمباران مجلس با پایداری و رشادت ستارخان و یارانش آغاز شد و تا فتح تهران به‌دست مشروطه‌خواهان در 25تیرماه 1288 ادامه یافت.
برای درک نقش قهرمانانه و تعیین‌کننده ستارخان در انقلاب مشروطیت، به‌طور خلاصه بر وقایع آن نگاهی می‌اندازیم:
در دوم تیرماه 1287شمسی، قوای قزاق به‌دستور شاه قاجار، مجلس شورای ملی را که مهمترین دستاورد
جنبش مشروطه در تهران بود، با بمباران مجلس و یکه‌تازیهای وحشیانه ایادی محمدعلی‌شاه و روسیه تزاری درهم شکست و «استبداد ‌صغیر» آغاز شد. شاه قاجار بر آن شد تا شور آزادیخواهی را در مردم بپاخاسته تبریز نیز از ‌میان بردارد. چرا که آن‌گونه که نوشته‌اند:
«مشروطه در سراسر ایران برچیده شد و در همه جا ایرانیان بار دیگر گردن به یوغ خودکامگی گزارده و این تنها تبریز می‌بود که ایستادگی می‌کرد».
شاه از همان روز بمباران مجلس به سرسپردگانش در آذربایجان دستور داد کار مقاومت تبریز را یکسره کنند. در همان روز دوم تیرماه شجاع‌نظام مرندی از سردستگان قوای محلی دولت، و تفنگچیهای محله ‌دوه‌چی که طرفدار شاه و شیخ فضل‌الله نوری و دشمن مشروطه بودند، به‌ «انجمن ملی تبریز» و محلات مشروطه‌خواه‌نشین، مانند محله امیرخیز، یورش بردند. اما «مجاهدان ترسی به خود راه نداده، دست از ایستادگی برنداشتند».