استماع سرهنگ وسلی مارتین در کمیته خارجی پارلمان کانادا


پارلمان کانادا- کمیته خارجی: اجلاس زیرکمیسیون حقوق بشر، استماع سرهنگ وسلی مارتین فرمانده جیاتیف و نیروهای حفاظتی اشرف


اسکات رید رییس جلسه امروز جلسه چهاردهم سوکمیسیون حقوق بشر کمیته امور خارجی است. در نظر داشته باشید که برنامه امروز بصورت تلویزیونی پخش می شود. ما امروز بعنوان شاهد سرهنگ وسلی مارتین از ارتش امریکا را داریم که با ما در مورد مطالعه مان در مورد شرایط کمپ اشرف صحبت کند. سرهنگ مارتین فرمانده حفاظت کمپ بوده و تجربیات بیشتری در عراق و سایر جاها داشته است و در موقعیتی است که ما را در این موضوع بطور قابل توجهی روشن کند. بدون توضیح بیشتر سرهنگ مارتین صحبت را به شما می دهم.


سرهنگ مارتین: آقای رییس خانمها و آقایان سپاسگزاری می کنم. من بعنوان اولین افسر ضد تروریسم برای همه نیروهای ائتلاف در عراق، بعنوان افسر سابق عملیاتی بازداشت نیروی وظیفه ۱۳۴، و بعنوان اولین سرهنگ که در کمپ اشرف فرماندهی کردم نمی توانم بدون تاکید کافی نگویم که مجاهدین خلق یک سازمان تروریستی نیست.
همانطور که مطلع هستیم آوریل گذشته یک حمله وحشیانه به کمپ اشرف رخ داد که به خوبی در ویدئو مستند شده است. امیدوارم همه فرصت این را داشته اند که ویدئو را ببینند و اگر ندیده اید تقاضا می کنم و پیشنهاد می کنم که نگاه کنید. در این ویدئو ما شاهد بودیم که افراد بی سلاح ، خودروهای زرهی امریکایی از روی آنها رد می شود، و توسط سربازان عراقی به قتل می رسند. یک چیز دیگر هم بود که من مشاهده کردم. ساکنان اشرف برای رفقای به خاک افتاده شان به کمک می شتابند بدون توجه به گلوله ها و خودروها با آگاهی از اینکه آنها ممکن است نفر بعدی باشند که کشته میشوند.
فوریه گذشته سفیر جفری در مقابل سناتور لوین و سناتور مک کین شهادت داد و ابراز اطمینان کرد که مالکی به تعهدش عمل میکند و از ساکنان اشرف حفاظت می کند. نیروهای مالکی تا آن زمان یک بار به اشرف حمله کرده بودند. دوماه بعد حمله آوریل صورت گرفت. همین الان که صحبت می کنیم مالکی ساکنان اشرف را بصورت مستمر بطور روانی با بلندگوها شکنجه می کند و ساکنان را از خواب محروم و آنها را مجبور به شنیدن تهدیدها و تبلیغات خود می کند. اقلام پزشکی و لجستیکی از ورود به کمپ منع شده اند. مجروحین حمله با زخمهای باز و پاهای شکسته باید بخاطر نبود دارو برای جلوگیری از عفونت درد بکشند. ماه گذشته مالکی اهداف خود را بصورت مکتوب به اتحادیه اروپا نشان داد. کپی آن سند همراه با شهادتم ارائه شده است. سازمان ملل ساکنان اشرف را بعنوان پناهجو به رسمیت شناخته است. ولی مالکی مانع از انجام هر اقدامی شده، همانطور که مانع دیدار هیات نماینده کنگره روهراباکر از اشرف شد. یک ابزار اصلی که او مستمرا برای توجیه اعمالش استفاده می کند نامگذاری مجاهدین در لیست است. مالکی اعلام کرده است کمپ اشرف تا پایان سال از مجاهدین خلق تخلیه خواهد شد. او این مجموعه را همین حالا کمپ عراق جدید نامیده است. افراد زیادی از مالکی خواسته اند که ضرب الاجل ۳۱ دسامبر را بردارد و به نمایندگان کمیساریای عالی پناهندگی اجازه ورود به کمپ بدهد تا آنها بتوانند کارشان را تکمیل کنند و ساکنان را باز اسکان کنند. تا آن زمان نیروهای حافظ صلح باید در محل باشند تا از آنها حفاظت کنندحملات ۲۰۰۹ و ۲۰۱۱ بلافاصله بعد از دیدار وزیر دفاع امریکا گیتس بود. بعد از برگشتن از امریکا مالکی می تواند اینطور بنمایاند که این یک عملیات مورد تایید امریکا است. متاسفانه ما بدون داشتن درک خوبی از منطقه به عراق رفتیم. این دفعه دولت بیش از پیش با رژیم ایران همسو است. خمینی زمانی گفت که راه قدس از کربلا می گذرد. ما یک نقش حیاتی برای بازکردن این راه بازی کرده ایم. ما اشتباهات زیادی کردیم و افراد زیادی نهایتا بهای آن اشتباهات را پرداخته اند. مگر اینکه قدمهای مثبت سریعی برداشته شود، من از دعوت برای سخنرانی متشکرم و منتظر سوالهای شما هستم.

خاطره را می‌شود شست، طنـاب را نه - جمشید پیمان

منادیان بازگشت به عصر طلایی خمینی، خواهندگان اجرای بی‌تنازل قانون اساسی جمهوری جهل و جنون و جنایت، پهلوان پنبه‌های میدان مبارزه‌ی بی‌اسب و سوار و بی‌تیر و خنجر، هواداران آرامش سبز کم رنگ، صادرکنندگان الواح زیر جلکی و عرضه کنندگان سکوت در پهنه‌ی پر هیاهوی خاورمیانه و کلّ جهان، باز هم دم دمای عاشورا و شانزده آذر طی یک فقره اعلامیه‌ی پر جوش و خروش و مهیج و محرک و البته ملین، مردم ایران به ویژه جوانان را دعوت به مبارزه‌ی خاموش کرده‌اند، مبارزه‌ای که نه سیخ رژیم را بسوزاند و نه کباب سبزینه‌های بی‌هزینه را.
اینان سالها دست بوس خمینی بودند و سر در فرمانش نهاده بودند و دلشان در حسرت آن روزها جلز و ولز می‌کند، امروزه روز این جماعت با همان هیبت و هیأت به اپوزیسیون رژیم تبدیل شده‌اند و نقشی جز نقش روی دیگر سکه‌ی همین رژیم را ندارند. رنگ سبز که هیچ، هر رنگ دیگری هم به خودشان بزنند حکایتشان از حکایت همان روباهی که دمش را در خم رنگرزی کرد، فراتر نمی‌رود. ،
من یکی از اینان انتظاری جز آن چه تا‌کنون کرده‌اند و دارند می‌کنند ندارم. دیگران خود دانند. باری، جهت اطلاع کسانی که از ادا و اطوارهای این سبز جامه گان سرمازده، اندکی دچار شگفتی شده‌اند می‌گویم:
تـیـرک ها، از سـکّـه می‌افتند
در گرمی ی بازار جـرّ اثقالها
و گلوله‌ها هزینه بـرند
در هنگامه‌ی بحرانهای فراگیر
و در این عرصه، پـر بی‌جا نیست
رونق روزافزون طناب.

چه خوش خیال می‌روند
اهالی خیابانهای بی‌حوصله‌ی تکرار
و ماه را نشانه می‌گیرند
در عصر بی‌اعتباری آفتاب
و سرما گـل می‌دهد
در همهمه‌ی پرمدعای حروف.
و سیمرغ،
گـم می‌شود
در غبار برآمده از دل ماه.

نقّاشان شاید ساده دل،
رنگ سبز می‌پاشند
بر پهنه‌ی زمستان
و شگفتا که در این معاملت
بیگانه‌اند با راه و رسم بـهـار.

می‌دانی رفیق؟
خاطره را می‌شود شست،
طناب را نه.
و برای تـو چه فرقی دارند؛
تـیـرک،
که برپا می‌شود
و طـنـاب،
که می‌آویزندش.
تــو،
پول خردت را فراموش نکن
اگر به تماشا می‌روی!

کنفرانس بین المللی پاریس با حضور رئیس جمهور برگزیده مقاومت- حفاظت از مجاهدان اشرف لغو ضرب الاجل سرکوبگرانه

کنفرانس حقوق بشر در پاریس 10دسامبر 2011روز 10دسامبر ۲۰۱۱ (19آذر۱۳۹۰)، مصادف با روز جهانی حقوق‌بشر, کنفرانسی در پاریس با حضور رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت و شرکت شخصیتهای سیاسی، حقوقی و نظامی اروپایی و آمریکایی تحت عنوان ”حفاظت از مجاهدان اشرف، لغو ضرب‌الاجل سرکوبگرانه“ برگزار شد. مشروح گزارش این کنفرانس ذیلا از نظرتان می‌گذرد:


پائولو کازاکا، نماینده پارلمان اروپا ۱۹۹۹- ۲۰۰۹:
خانم رئیس‌جمهور مریم رجوی و آقای شهردار، آقای وزیر، نماینده کنگره عزیز، فرماندار عزیز، همه شخصیتهای برجسته شرکت کننده که از اروپا و آمریکا آمده‌اند.
دوستان عزیز، من بسیار خوشوقتم که در این‌جا هستم و مدعوین را در این روز معرفی کنم. این روز را در شهر پاریس که قبلاً در سال ۱۷۸۹ اولین اعلامیه جهانی حقوق‌بشر در آن صادر شد و یک بار دیگر در سال ۱۹۴۸ یک اعلامیه جهانی دیگر صادر شد و امسال در ۲۰۱۱ اعلامیه دیگری در شمار دو اعلامیه قبلی و در همبستگی با مردم ایران که در ایران و کمپ اشرف هستند صادر می‌کنیم و این روز را برای آن گرامی داریم. ما یک برنامه بسیار بزرگ با سخنرانان متعدد داریم، الآن میکروفن را به آقای ژان فرانسوآ لوگاره، شهردار پاریس می‌سپارم تا سخنرانی خود را شروع کنند. بفرمایید

ژان فرانسوا لوگاره، شهردار منطقه یک پاریس:
خانم رئیس‌جمهور، آقای وزیر، همکاران منتخب گرامی، خانمها و آقایان،
من شهردار منطقه یک پاریس، وفادار به آرمان شما و مثل همه شما به آن چه که بر ۳۴۰۰تن از ساکنان اشرف می‌گذرد، حساس هستم. آنها هر روز زیر شکنجه‌های غیرقابل تحملی هستند. امروز اولتیماتومی غیرانسانی مستقیماً جانشان را تهدید می‌کند، نه فقط آزادی و حفاظت آنها را، که تا امروز هم رعایت نشده، بلکه جانشان هم مورد تهدید است. در این مدت، رژیم ایران به‌خاطر همه نقضهای حقوق‌بشر برای پنجاه‌وهشتمین بار توسط ملل‌متحد محکوم شد. سالی که گذشت، در ۲۰۱۱، دولت ایران بیش از ۶۰۰تن را بدار آویخت. خانم کاترین اشتون، کمیسر عالی امور خارجه اتحادیه اروپا نگرانی عمیق خود را در مورد وضعیت ساکنان اشرف ابراز کرد و از تمام کشورهای عضو ملل‌متحد خواست که روی دولت عراق با تمام قوا فشار وارد آورند تا بتوان موقعیت لازم را فراهم آورد برای آن که سازمانهای حقوق‌بشری بین‌المللی مثل کمیساریای عالی پناهندگی و یونامی بتوانند اقداماتشان را به اتمام برسانند و ساکنان اشرف را به‌عنوان پناهندگان سیاسی ثبت‌نام کنند.
نماینده ویژه دبیرکل ملل‌متحد در عراق، آقای مارتین کوبلر، در برابر شورای امنیت ملل‌متحد نگرانیهایش را ابراز نمود. او از دولت عراق خواست اولتیماتومی را که بر ساکنان اشرف تحمیل کرده، به عقب بیاندازد. وزرای خارجه چندین کشور اروپایی از جمله هلند، انگلستان علیه این اولتیماتوم موضع گرفتند و محکوم کردند. آقای بان کی‌مون، دبیرکل ملل متحد، در گزارشش یک راه‌حل صلح‌آمیز برای ساکنان اشرف که حفاظت آنها را هم تضمین کند، تقاضا کرد. دولت عراق جابه‌جایی اجباری ساکنان را در این کشور در نظر دارد که فقط پیش درآمدی برای تهدید به کشتار در یک منطقه ناشناخته می‌باشد و ساکنان اشرف بدون تضمین حفاظتی توسط نیروهای غیرعراقی، منطقاً نمی‌توانند آن را قبول کنند. به‌عنوان یک منتخب فرانسه، ما همیشه حمایتمان را از مقاومت ایران و شهر اشرف ابراز نموده‌ایم. ما از دولت فرانسه می‌خواهیم مسئولیتهایش را به عهده بگیرد. ما از رسانه‌های فرانسه، رسانه‌های اروپایی می‌خواهیم وظیفه اطلاع‌رسانی و به صدا در آوردن زنگ خطر افکار عمومی را انجام دهند، چون این یک رژیم غیرانسانی و درحال ارتکاب جنایتهای مکرر است. این ارزشهای جامعه متمدن است که در اشرف پایمال می‌شوند و برای اعمال این تروریسم روانی روزانه از اقدامات غیرانسانی در اشرف استفاده می‌شود. فرانسه تاریخاً و به‌صورت جهانی از این‌که مهد حقوق‌بشر است به خود می‌بالد. من از همه فرانسویان می‌خواهم که برای فشارگذاشتن روی دولت عراقبه‌پاخیزند و از شورای امنیت ملل‌متحد بخواهند نیروهای بین‌المللی کلاه آبی را برای حفاظت ساکنان اشرف اعزام کند. حیات آنها در خطر است و همه ما باید به‌پاخیزیم. در هر صورت از حضور وفادارانه شما متشکرم.

پائولو کازاکا: با سپاس فراوان از آقای شهردار ناحیه اول پاریس، حالا از خانم مریم رجوی رئیس‌جمهور برگزیده شورای ملی مقاومت ایران می‌خواهیم برای ما سخنرانی کنند.

سخنرانی خانم مریم رجوی رئیس‌جمهور برگزیده مقاومت:
(ترجمه فارسی سخنرانی خانم مریم رجوی به زبان فرانسه)

به همه شما سلام می‌کنم.
در روز جهانی حقوق‌بشر به همه مبارزانی که برای این آرمان فداکاری کردند، درود می‌فرستم.
دانیل میتران فقید که ۳هفته پیش درگذشت از سمبل‌ها نامدار این مبارزه بود که به او درود می‌فرستیم.
اجلاس ما درباره بحران انسانی‌اشرف در کشوری برگزار می‌شود که سرزمین حقوق‌بشر است.
اعلامیه «حقوق‌بشر و شهروند» بعد از انقلاب فرانسه الهام‌بخش مترقی‌ترین قوانین حقوق‌بشر از جمله اعلامیه جهانی حقوق‌بشر بوده است.
امیدوارم این اجلاس به یافتن راه‌حلی برای یکی از حساس‌ترین مسائل حقوق‌بشری جهان امروز یعنی وضعیت ساکنان اشرف کمک کند.

اجازه بدهید به زبان فارسی صحبت کنم.

شخصیتهای والامقام، صاحب‌نظران محترم، دوستان عزیز
امروز روز جهانی حقوق‌بشر است. شصت‌و سومین سالگرد روزی که مجمع عمومی ملل ‌متحد اعلامیه جهانی حقوق‌بشر را به‌عنوان «آرمان مشترکی برای تمام ملت‌ها» تصویب کرد.نسبت به همه‌ زنان و مردان شجاعی که برای این آرمان مبارزه کردند، ادای احترام می‌کنیم.

امروز صدای پروفسور کاظم رجوی، شهید بزرگ حقوق‌بشر ایران را دوباره می‌شنویم که گفت ما تاریخ حقوق‌بشر را با خون خود می‌نویسیم.شجاعان و قهرمانانی هم‌چون ۱۲۰هزار از بهترین فرزندان مردم ایران که در ۳دهه گذشته توسط آخوندها اعدام شده‌اند، و از جمله ۳۰ هزار زندانی سیاسی سرفرازی که در سال۶۷قتل‌عام شدند، از حقوق‌بشر، آرمانی رزم‌آور و پیشتاز ساخته‌اند.

زنان و مردانی که در اشرف در سخت‌ترین اوضاع و در شرایط مرگ و زندگی پایداری می‌کنند، پرچمداران سرفراز همین آرمان‌ حقوق‌بشر هستند. پیام مقاومت کنندگان در اشرف و پیام به‌پاخاستگان در سوریه و سراسر خاورمیانه این است: دیگر دیکتاتورها نمی‌توانند به بهانه حق حاکمیت، مردم تحت سلطه خود را در خون و فاجعه غرق کنند.

اما پیشرفت آرمان حقوق‌بشر در جهان امروز با دیوار قطور سیاست‌ها و منافع عقب‌مانده روبه‌رو است. از یک طرف دیکتاتوری‌هایی که قدرت خود را با سرکوب و جنایت حفظ می‌کنند. از طرف دیگر دولتها و زمامدارانی که از سر وادادگی و یا به‌دلیل منافع حقیر در برابر این توحش سکوت می‌کنند.

حلق آویز جوانان ایرانی در خیابانها، شکنجه بی‌رحمانه زندانیان سیاسی توسط دژخیمان خامنه‌ای، محاصره ضدانسانی ساکنان اشرف هم‌چنین شکنجه روانی ۲۴ ساعته آنها با ۳۰۰ بلندگوی گوشخراش در برابر انظار همگان است. سکوت نسبت به این فجایع دیکتاتوری‌های لرزان را جری‌تر کرده است. به این سکوت باید خاتمه داده شود. این نیاز جامعه بشری در سطح بین‌المللی است.

دوستان عزیز!

اسماعیل محدث -دو نقطۀ ثابت و یک خط

 حول وضعیت اشرف دو نکتۀ ثابت و تغییر ناپذیر وجود دارند. یکی ارادۀ اعضای سازمان مجاهدین خلق مستقر در اشرف در دفاع تمام عیار از حیثت مبارزاتی اشان و دیگری خواست و احتیاج رژیمآدمخوار آخوندی برای از بین بردن و یا حداقل وارد کردن ضربۀ سنگین به دشمن اصلی، یعنی ساکنان اشرف.
زمانیکه محمد حنیف نژاد در زندان رژیم دیکتاتوری شاه بود به او سه شرط پیشنهاد کرده بودند تا با قبول یکی از آنها از اعدام ناگزیر خلاصی یابد. کسانیکه محمدآقا را می شناختند مطمئن بودند که او در برابر تسلیم و مرگ شک نخواهد کرد و با پای خود در برابر جوجه حاضر خواهد شد و برای مبارزه و سازمان تازه تأسیسش آبرو خواهد خرید. با این وصف تمام هراس بنیان گذار سازمان مجاهدین خلق این بود که نکند رژیم سلطنتی حیله کند و او را اعدام نکند و بعد شایعه کند که او در ازای دربردن جانش تسلیم خواستهای رژیم شده است. محمد حنیف نژاد مثل تمام انقلابی ها زندگی را به غایت دوست می داشت اما در آن زمان مرگ با شرف را در مقابل تسلیم انتخاب کرد. دارم می گویم که عنصر جدی انقلابی، محمد حنیف نژاد برای به جلو انداختن مبارزه از چیزی واهمه نداشت و با آگاهی کامل، فعالیت بالنسبه راحت در جبهۀ ملی آنروز را رها کرده و به مبارزه معنای تازه ای داد.
در کنار اشرف وضعیت دولتمرد تازه به دوران رسیده، نوری المالکی اما از همه وخیمتر می باشد. این عنصر بی مقدار با پشتیبانی بی دریغ آخوندانه، بدون داشتن کمترین لیاقت در مکانی قرار گرفت که تا ابد خودش را به پدر خوانده اش در تهران بدهکار می داند. میگویم وخیمتر چرا که این موجود حتی برای درنده خوئی از خود اختیاری ندارد و تماما گوش به فرمان صاحبانش می باشد. این امر ذره ای از مسئولیت او کم نمی کند، فقط از او عنصری خطرناک و یا تسلیم پذیر می سازد؛ می توان او را با فشاری بالاتر از فشار آخوندی پس زد. آقای نخست وزیر دولت عراق باید بداند که همکاری با رژیم آخوندی آغازی دارد اما پایانی نه. این رژیم غیرمتعارف با "اسلام عزیز" اش حتی از تفالۀ کسانیکه به او تسلیم میشوند نیز دست برنمی دارد.
شخصیت دیگر کنار اشرف دولت ایالات متحدۀ امریکاست. دولت معلم درس اخلاق و سیاست و اقتصاد با فرد فرد رزمنگان اشرف در ازای تحویل سلاحشان قرداد امضاء کرده و متعهد شده است که تا پایان تعیین تکلیف نهانی آنها مسئولیت حفاظتشان را بر عهده بگیرد. اما این دولت، که تازه به رئیس آن نوبل هم داده اند، زیر قولش زده و چون خرش در عراق در گل مانده می خواهد تاوانش را از جان اشرفی ها بپردازد. معروف است که کشور گُندۀ امریکا بعد از امتحان تمام راهکارهای عوضی از روی ناچاری در مقابل راه درست تسلیم خواهد شد. آقای رئیس جمهور دولت امریکا که مرتب دم از مردم ایران می زند باید بداند که ساکنان اشرف مردم ایران هستند.
به زبان خلاصه در سرنوشت اشرفی ها اراۀ ساکنان در مقاومت و دفاع از هویت حیثتشان انسانی اشان و اجبار رژیم آدمخوار برای شکستن آنان دو نقطۀ ثابت و عملکرد المالکی و دولت امریکا، که تا به امروز هر دو تعهد ناپذیرجلوه کرده اند قابل تغییر می باشند. طبق اصل هندسۀ مسطحه از دو نقطۀ ثابت فقط یک خط می گذرد. تمام تلاش اشرفی ها در هر کجا که باشند می بایست خط مقاومت تمام عیار، که مناسبترین راه رسیدن به پیروزی است را تقویت و به کرسی بنشاند.
اسماعیل محد
۱۸ آذر ماه ۱۳۹۰
esmail.mohades@tiscali.it

تهدید وشانتاژجامعه جهانی ترجیع بند ذکر مصیبت سران فاشیسم آخوندی

پاسدار تروریست کوثری: پیشرفته‌ترین هواپیمای جاسوسی آمریکا را گرفتیم
اگر جنگنده وارد فضای ایران می‌شد تمام پایگاه‌های نظامی آمریکا را در جهان می‌زدیم
خبرگزاری فارس وابسته به سپاه پاسداران۹۰/۰۹/۱۸ : «نائب رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس به مجامع بین المللی هشدار داد اگر این هواپیما جنگنده بود، اکنون شرایط منطقه تغییر کرده بود و ما تمامی پایگاه‌های نظامی آمریکا را در سراسر کره زمین هدف قرار داده بودیم.
محمد کوثری نائب رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس شورای اسلامی در گفت‌وگو با خبرنگار پارلمانی خبرگزاری فارس، تجاوز هواپیمای پیشرفته جاسوسی آمریکا به خاک کشورمان را نشانگر متجاوز بودن آمریکا دانست و گفت: تجاوز آمریکا به خاک ایران یک بحثی است که مهمتر از آن سکوت مجامع بین‌المللی است؛ سؤال ما این است که اگر این هواپیما متعلق به ایران بود و به خاک آمریکا تجاوز می‌کرد شورای امنیت و مجامع بین‌المللی چندین جلسه برگزار و چندین قطعنامه علیه ایران صادر می‌کردند؟ »
وی با بیان اینکه آمریکایی‌ها تصور می‌کنند تمام کره زمین در اختیار آنهاست و هر زمان که مصلحت بدانند به هر کشوری که دلشان بخواهند تجاوز می‌کنند، افزود: «نیروهای مسلح ایران با کنترل هواپیمای جاسوسی آمریکا و در اختیار گرفتن آن ثابت کردند که به پیشرفته‌ترین و مدرن‌ترین تکنولوژی‌ نظامی دست یافته‌اند و آمریکایی‌ها قدرت بلامنازع جهان نیستند.»
نائب رئیس کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس رژیم با بیان اینکه استراتژی دفاعی جمهوری اسلامی ایران ایجاب می‌کند سپاه پاسداران، ارتش و نیروی مقاومت بسیج هر لحظه از آمادگی لازم برای مقابله با دشمن برخوردار باشند، گفت:« به مجامع بین‌المللی هشدار می‌دهیم که اگر بار دیگر هواپیماهای جاسوسی آمریکا به خاک ایران تجاوز کند، پاسخی وحشتناک به آمریکایی‌ها خواهیم داد چرا که خود آمریکایی‌ها می‌دانند واکنش ایران به هر تجاوزی آنقدر وحشتناک است که همه مقامات آمریکایی را به هذیان‌گویی مبتلا کند.»
کوثری با بیان اینکه آمریکا با هواپیماهای جاسوسی خود از همه کشورهای دنیا جاسوسی می‌کند، گفت:« هواپیمایی که اکنون در اختیار نیروهای مسلح ایران است، پیشرفته‌ترین هواپیمای جاسوسی جهان است لذا آمریکایی‌ها با هر نوع هواپیمای جاسوسی وارد ایران ‌شوند، قطعا با شرایط فعلی مواجه خواهند شد.»
وی با بیان اینکه اگر هواپیمای RQ-۱۷۰ کار عملیاتی می‌کرد و از جنس نظامی بود، اکنون شرایط منطقه تغییر کرده بود، خاطرنشان کرد:« اگر آمریکایی‌ها با هواپیمای نظامی و جنگنده وارد حریم ایران شوند، ما به خودمان اجازه خواهیم داد تا تمامی پایگاه‌های نظامی آمریکا را در سراسر کره زمین مورد هدف قرار دهیم. به طوری که هیچ نیروی نظامی آمریکا در امان نباشند.»
کوثری همچنین گفت: «بارها گفته‌ایم و باز هم می‌گوییم که در صورت تجاوز به حریم کشورمان دفاع را در محدوده جغرافیایی خود خلاصه نخواهیم کرد.»

ح.مهاجرانی

کاریکاتور-اشرف، لیست تروریستی

ضرب الاجل مالکی

کریم قصیم

سیاستگزاری دولتی ( یک دولت منتخب و مدعی روابط دموکراتیک) در باره یک موضوع انسانی/ یک مسأله حقوق بشری, معمولاً با دقت و دوراندیشی کارشناسانه, فهم و ملاحظه حقوقی(کشوری و بین المللی) صورت می گیرد. کار زورو ماهیچه نیست, حکم خرد و طرح تدبیراست. در جوانب اجرائی قضییه نیز حزم و احتیاط مد نظر قرارمی گیرد, شاخکهای حساس اجتماعی و شمّ قوی دریافت اثرات و عواقب احتمالی کاربرد دارد. به خصوص در این زمینه, پرهیز از خشونت یک اصل اولیّه است, درصورت بروزاختلاف دربینش و حتی جنبه های اجرایی,مراجعه به قانون وقضاییه مستقل رویه معمول و چراغ راهنمای ممالک دموکراتیک.
اما ازنظرمقاومت ایران چی؟ آیا مسأله ازنگاه سیاسی مطرح شده یا حقوق بشری و انسانی؟
ازهمان نخستین روزها , مقاومت اعلام کرد « ما به خاک نچسبیده ایم», سخنرانی ۴ مه خانم رجوی درمجلس بزرگذاشت شهدای کشتار ۸ آوریل ,
به بیان مکرّرخانم رجوی, و همچنین به نظر کلیه نهادها و سازمانهای حقوق بشری, سیاستمداران اروپایی, آمریکایی و نیز دبیرکل ملل متحد, و...مسأله اشرف / اشرفیان در عراق یک موضوع انسانی و حقوق بشری است و راه حلّ پایدار آن نیز می باید در انطباق با قوانین ملی/بین المللی مربوطه (قوانین پناهندگی, انتقال حفاظت شده به کشورثالث و...) معیّن و اجرا شود, و اکنون ماههاست این پرونده رسماً درکمیساریا مفتوح و به جریان افتاده است. کمیساریای عالی پناهندگی در ۱۳ سپتامبرگذشته رسماً اعلام کرد تقاضای ۳۴۰۰ مجاهد اشرفی را به عنوان پناهجو پذیرفته و آنها می باید - تا انجام پروسه قانونی (مصاحبه ها, پذیرش و بازاسکان درکشورثالث) مشمول کلیه حقوق و تأمینات مربوطه توسط میزبان - دولت عراق – باشند. برای اجرای هرچه سریعتراین روند, همه طرفهای بین المللی/حقوق بشری, دوطرف (مسئولان اشرف و دولت عراق ) را به مذاکره و مفاهمه براساس قانون و عرف دعوت کرده اند. مسئولان اشرف و کل مقاومت , به ویژه شخص خانم رجوی, بلافاصله از آن موضعگیری رسمی کمیساریا استقبال و درجهت اجرایی شدن سریع مصاحبه ها تاکنون همه نوع تفاهم و همکاری به خرج داده اند, ازجمله برای تعیین مکان و زمان مصاحبه های سریع الوصول فرد فرد اشرفیها. تنها خواسته آنها این بوده که حفاظت جان و حیثیت مصاحبه شوندگان(درنقل وانتقال به محل وطیّ مصاحبه های فردی) توسط یک نیروی قابل اطمینان تضمین شود, به همان ترتیب که ملل متحد جان افراد و کارمندان خود را حفاظت می کند.
چه کسی می تواند مدعی شود که دولت عراق, با حرف شنویی که از ولایت فقیه دارد, به ویژه با تجربه دست زدن به دوجنایت بزرگ علیه بشریت(هجوم های مرداد۸۸ و فروردین ۹۰ به اشرفیان بی سلاح), با محاصره نظامی غیرقانونی, اعمال حصروکسر دوادرمان پزشکی, قطع سوخت و... اعمال شکنجه دوسال ونیمه اخیر توسط بلندگوها و... یک چنین جنایتکارستمگری چگونه می تواند مورداطمینان اشرفیها قرارگیرد؟
می ماند ارائه حفاظت / ضمانت پروسه کاری فوق الذکر توسط ملل متحد یا ایالت متحده(که مسئول اولیّه تمام این وضعیت بوده است). تاکنون این امکان عملی محقق نشده است.
ازدیدگاه حقوق بشری که نگاه کنیم, می بینیم «ضرب الاجل» مالکی چیزی جز یک زورگویی بی وجه و ممنوع , یک تهدید جابرانه, و درواقع یک طرح جنایتکارانه – مطلوب ولایت فقیه- بیش نیست. استناد مالکی به «حق حاکمیت» صرفاً یک دستاویزبی وجه و یک کلاه شرعی فریبکارانه است. درواقع امر ربطی به اصل « حاکمیت ملی», که مشروط به حقوق بشر و قوانین بین المللی است, ندارد. وانگهی, ”ضرب الاجل” ازحداقل وفاق قانونی وملی برخوردارنیست: نه توافق نیروهای سیاسی شریک دردولت را دارد ( معاون نخست وزیر, معاون ریاست جمهوری, رؤسای فراکسیونهای العراقیه و ائتلاف کردستانی, و... با این ضرب الاجل مخالفند و به یک راه حل انساندوستانه فراخوانده اند) و نه مورد حمایت و تصویب مجلس عراق و جامعه مدنی و توده های مردم کشورقرارگرفته. برعکس , علیه رأی و نظر کلیه این طرفها می باشد. ضرب الاجل صرفاً یک زورگویی جابرانه است که تمام دنیای سیاست و حقوق بشری بین المللی نیز با آن مخالفت فزاینده ای نشان داده اند. اساساً اعلام « بستن اشرف به هرقیمت» که بارها توسط مالکی وایادی اش عنوان شده, آشکارا یک ایستار دیکتاتورمنشانه و خلاف حقوق مندرج در کنوانسیونهای بین المللی است, ضرب الاجل بیانی آکنده ازتهدید پناهنجویان بی سلاح و بی دفاع اشرف به کشتار و قلع و قمع, یا دستکم جابه جایی اجباری آنها به مراکزنامعلوم و تحت کنترل قاتلانشان است. و دنیا می داند جابه جایی اجباری یک رویه منجربه کشتاربی پناهان توسط نازیها بوده و ازبعد ازجنگ – قانوناً – قدغن است. وانگهی شخص آقای بان کیمون صریحاً اعلام کرده که حل وفصل مسأله اشرف می باید به صورت مسالمت آمیز و مرضی الطرفین صورت گیرد. یعنی به همان شیوه ای که کمیساریای عالی پناهندگی اعلام کرده و اکنون آماده کارو اجرای آنست.
مالکی ماههاست, با سرکشی از میزانهای حقوق بشری و قوانین و کنوانسونهای بین المللی, شروع کار کمیساریا و پیشرفت سریع و قانونی پرونده را مانع شده. راه حل آنست که جامعه جهانی فشارآورد که ضرب الاجل غیرقانونی لغوشود, تا کمیساریا بتواند, تحت حفاظت نیروهای ملل متحد, کارش را شروع کند.یک راه سریعترآنست که پرونده ۳۴۰۰ نفریک جا به جریان افتد و موقتاً یک استاتوی پناهندگی تأمین شود تا امکان انتقال( به یک محل موقتی) فراهم گردد.
مقاومت ایران و رهبران اشرف, برای همه نوع همکاری و تفاهم آماده بوده و هست. مهم است که علاوه برملل متحد و کمیساریا, دولت آمریکا و شخص اوباما دست به کار شود و لغو ضرب الاجل مالکی را بخواهد. من درباره کل این مسأله و موضع دولت اوباما و... درمحل تحصّن حامیان اشرف در ژنو یک سخنرانی داشتم. به مشاهده و پخش هرچه بیشتراین سخنرانی توصیه می کنم. لینک آن را درزیرمی بینید:

گرامی باد خاطره سردار جنگل میرزاکوچک‌خان

میرزا کوچک خان
یازدهم آذرماه، سالروز شهادت سردار جنگل، میرزاکوچک‌خان درسال 1300 شمسی


سردار جنگل، میرزاکوچک‌خان در سال 1294، درست در شرایطی که اســتعمار انگلســــتان درصــــدد گسترش تسلط خود بر تمـامی ایران بود، پرچم مقاومتی مســـــلحانه را در جنگلهای فومن گیلان برای مقابله با استیلای مجدد استبداد و استعمار، و در مسیر برقراری آزادی و استقلال ایران برافراشـت. در آن شرایط که فرصت‌طلبان و سازشکاران و افرادی همچون وثوق‌الدوله‌ و ســـــــیدضـــــیاءالــدین‌ و تقی‌زاده ‌با تسلیم‌طلبی، راه تسلط استعمار انگلستان در ایران را می‌گشودند، میرزا به‌ مقاومت برخاست و پس از مدت کوتاهی، آتش مقاومت مسلحانه انقلابی در سراسر گیلان و جنگلهای شمال، گسترش یافت.
اسم اصلی‌اش یونس بود معروف به میرزاکوچک فرزند میرزا بزرگ اهل رشت ساکن استادسرا.
در سال 1259 شمسی در یک خانواده متوسط در رشت به دنیا آمد. سنین اول عمر را در مدرسه حاجی‌حسن واقع درصالح‌آباد رشت و مدرسه جامع، به آموختن صرف‌ونحو و تحصیلات دینی گذراند. مدتی هم در تهران در مدرسه محمودیه به‌همین منظور اقامت گزید ولی تحولات پرفرازونشیب دوران مشروطه، تعدیات بی‌پروا و مداوم روس و انگلیس به میهن ما، حاکمیت منحط دولتمردان سرسپرده، فقدان امنیت و تداوم ظلم و ستم بر اقشار مختلف مردم محروم، مسیر افکارش را تغییر داد و عبا و قبا و نعلین و عمامه را به تفنگ و فشنگ و نارنجک مبدل ساخت و راه انقلاب و رهایی خلقش را برگزید.
میرزاکوچک در همان ایام، شنید که جنبش مشروطه درگرفته، و شور آزادیخواهی، مردم را فرا گرفته. حدوداً 25ساله بود که عاشق ستارخان شد. لباس مجاهدی پوشید و مدتی به عضویت کمیته ستارخان درآمد و همراه با مجاهدان گیلان در فتح قزوین شرکت کرد. موقع فتح تهران درحالیکه هنوز قزاقهای محمدعلیشاه، مقاومت می‌کردند، او مأمور تسخیر قزاقخانه شد. نبرد او برای تسخیر قزاقخانه سه روز طول کشید و سرانجام تسخیر شد. همچنین در شورش برخی مزدوران محمدعلیشاه که به تحریک بقایای استبداد در‌گرفته بود، به یاری ستارخان شتافت، اما در بین راه بیمار شد و ناچار به تهران برگشت.
بعداز فتح تهران و استقرار دولت مشروطه، سردار ملی، ستارخان در جریان توطئه خلع‌سلاح مجاهدین در باغ ملی تهران مورد اصابت گلوله قرار گرفت و از ناحیه پا زخمی‌شد. زخم، بسیار کاری بود و به آسانی بهبود نمی‌یافت و سردار ملی تا لحظه پایان عمر کوتاهش از آن رنج برد و بدینسان فروغ زندگی آن بزرگ‌مرد، خیلی زود خاموش شد، اگر‌چه آرمانهایش زنده ماند و ایران‌زمین برای همیشه وام‌دار او گردید.
آری، مشعل‌دار خاموش شد. اما مشعل، خاموش نشد. ایران‌زمین، سردار آزادی‌ستان دیگری را راهی میدان می‌کرد تا مشعل آزادی را همچنان برافروخته نگه دارد.
میرزاکوچک‌خان، داوطلبانه از تهران راهی کارزار ”گمیش‌تپه“ شد. جنگی که به تحریک محمدعلی‌شاه مخلوع در ترکمن صحرا شروع شده بود. در آنجا از ناحیه سینه، گلوله خورده و به‌شدت مجروح شد. کوچک‌خان را به قفقاز انتقال دادند. در مدت اقامت چندماهه در بادکوبه و تفلیس، با افکار ترقیخواهانه، بیشتر آشنا شد. پس از بازگشت به ایران شروع به فعالیت ‌آزادیخواهانه‌ کرد، اما به دستور کنسول روسیه در رشت، از اقامت در زادگاهش رشت ممنوع شد و ناگزیر به تهران رفت و در آنجا اقامت گزید.
میرزاکوچک‌خان بعد از سرخوردگی از رهبران به‌اصطلاح ملی‌گرا در تهران، مجدداً راهی زادگاهش گیلان شد و درسال 1294 شمسی، کار جنبش جنگل را شروع کرد. خودش بود و خالو قربان و برادرش رحمان از ایل کلهر، و احسان‌الله خان، و احمد کسمایی.
خلاصه، آنها جنبش جنگل را در جنگلهای فومن گیلان آغاز کردند. روزنامه‌یی نیز به نام جنگل منتشر کردند تا اهداف جنبش از جمله استقلال ایران و یگانگی عموم مردم ایران را به آگاهی همگان برسانند.
طولی نکشید که جنگل‌ گیلان، کانون مبارزه شد و از همه نقاط کشور به آنها پیوستند. روشنفکران و حتی کشاورزان می‌آمدند سلاح به دست می‌گرفتند. جنگل، خانه‌ جنگلیها و سنگر آنها شده بود.
دوسال از آغاز نهضت جنگل گذشته بود که دیکتاتوری تزاری در روسیه با انقلاب سوسیالیستی 1917 سرنگون شد و نیروهای متجاوز روسیه تزاری براساس تصمیم دولت انقلابی از ایران خارج شدند. قوای استعماری و سرکوبگر تزاری، از برابر جنبش جنگل برداشته شدند.
مجاهدین جنگل، به رهبری میرزاکوچک‌خان، در سال 1299 شمسی، سراسر گیلان از جمله شهر رشت را آزاد کردند و میرزا بنابه ‌دعوت مردم و در میان استقبال شور‌انگیز آنان در خرداد آن سال وارد شهر شد و با صدور اعلامیه‌یی، استقرار حکومت جمهوری را در گیلان اعلام کرد.
آرمانهای جنبش جنگل خیلی‌ترقیخواهانه بود:
تساوی حقوق مدنی و اجتماعی زن و مرد، به رسمیت شناختن حق متساوی برای انتخاب شدن و انتخاب کردن برای همه آحاد مردم، آزادی فکر و عقیده، آزادی اجتماعات، آزادی بیان، اصلاحات ارضی، آموزش ابتدایی مجانی و آموزش اجباری برای اطفال، جدایی روحانیت از امور سیاسی و معاشی و مصون بودن دیانت افراد از تعرض، ممنوعیت کار برای کودکان کمتر از 14سال، محدود بودن ساعتهای کار به 8ساعت در شبانه روز و یک روز تعطیل اجباری در هفته برای همه کارگران و مزدبگیران و ملی شدن جنگلها.



شعار مجاهدین جنگل، اخراج نیروهای بیگانه، برقراری امنیت و رفع بی‌عدالتی و مبارزه با خودکامگی واستبداد بود.
روزنامه جنگل در شماره 28سال اول، خط‌مشی سیاسی نهضت را چنین بیان کرده است:
ما قبل از هر چیز طرفدار استقلال مملکت ایرانیم. استقلالی به تمام معنای کلمه، یعنی بدون اندک مداخله هیچ دولت اجنبی ـ اصلاحات اساسی مملکت و رفع فساد تشکیلات دولتی، که هر چه بر سر ایران آمده از فساد تشکیلات دولتی است.
سردار جنگل در برخورد با مدعیان و نیروهای دولتی و ارتجاعی، عزم جنبش را برای تحقق آزادی و استقلال ایران به روشنی بیان می‌کرد. در جواب رئیس روسی قوای قزاق تهران که به او پیشنهاد تسلیم شدن کرده بود نوشت: … انقلابات امروزه دنیا ما را تحریک می‌کند که مانند سایر ممالک، در ایران اعلان جمهوریت داده و رنجبران را از دست راحت‌طلبان برهانیم ولیکن درباریان، تن درنمی‌دهند که کشور ما با قانون مشروطیت از روی مرام دموکراسی اداره شود. با این ادله، وجدانم به من حکم می‌کند در راه سعادت کشورم سعی کنم، گو آن که کرورها نفوس و نوامیس و مال ضایع شود. در مقابل، جوابی را که موسی به فرعون و محمدص به ابوجهل و سایر مقننین و قائدین آزادی در محکمه عدل الهی می‌دهند، من هم می‌دهم. بنده و همراهانم، شما و پیروانت در این دو خط مخالف می‌رویم باید دید عقلا‌ی عالم به جسد کشته ما می‌خندند و یا به فاتحیت شما تحسین می‌کنند؟




جنبش جنگل به‌رهبری میرزا در راه خود مصمم بود. اما جنبشهای ملی و استقلال‌طلبانه، همیشه از طرف مزدوران استعمار، مزاحم تلقی می‌شوند. جنبش جنگل نیز زیر فشار قوای دولتی، و نیروهای قزاق‌ ، که حالا تحت تسلط نیروهای انگلیس درآمده بودند قرار گرفت. سرانجام وقتی در کودتای سوم اسفند سال 1299 سیدضیاء به نخست‌وزیری رسید، شرایط سرکوب جنبش جنگل برای دولت دست‌نشانده‌ فراهم شد، عامل اجرای این کودتا یعنی رضاخان میرپنج که یکی ازافسران قزاق بود مأمور خاموش کردن آتش جنبش جنگل شد.
از سوی دیگر در نخستین روزهای پس ازکودتای سیدضیاء، در دهم اسفند 1299، قراردادی بین ایران و شوروی بسته شد که یکی از مواد آن همکاری با رژیم ایران در خاموش کردن این جنبش، و عدم حمایت شوروی از جنبش جنگل بود. سفیر شوروی در ایران در 5 اردیبهشت 1300 این موضوع را در نامه‌یی به میرزاکوچک‌خان یادآوری کرد. نزدیکی دولتهای ایران و شوروی، اختلافات شدیدی را در درون جنبش جنگل به‌وجود آورد. برخی متحدان میرزا سازشکاری پیشه کردند. آنها در ادامه مبارزه تردید کردند. قوای تحت امر احسان‌الله‌خان و خالوقربان با نیروهای میرزا به مقابله و رویارویی خونین پرداختند. و این اوضاع، زمینه را برای حمله قزاقها به سرکردگی رضاخان به گیلان مساعد کرد.
رشت در 12آبان 1300 به تصرف نیروهای قزاق درآمد. آنگاه حملات نیروهای قزاق به مجاهدان جنگل شدت یافت. مجاهدین جنگل دربرابر یورش گسترده نیروهای قزاق و انگلیس، مقاومت کردند. بسیاری از یاران میرزا شهید شدند. برخی از متحدین تسلیم‌طلب وی به خدمت دشمن درآمدند و بقیه نیز پراکنده شدند. سردار جنگل تنها ماند اما همچنان سرسخت و سازش‌ناپذیر به‌منظور جمع‌آوری و سازماندهی مجدد باقیمانده نیروها و ادامه مبارزه، تصمیم گرفت به خلخال برود و از هم‌پیمانی که در آنجا داشت کمک بگیرد. یکی از این هم‌پیمانان دلاور و بزرگوار، عظمت‌خانم فولادلو از سران عشایر خلخال بود که پیش از این با میرزا ملاقات نموده و قول داده بود که هر کمکی از دستش برآید به جنبش جنگل خواهد کرد. عظمت‌خانم، در دوران سختی نیز همچنان بر سر پیمان خود باقی بود و به‌محض شنیدن خبر حرکت میرزا به‌سوی خلخال، چند صد سوار آماده کرده بود تا آنها را به پیشواز میرزا بفرستد. اما افسوس که دیر شده بود.
میرزا در سفر خود به همراه یار وفادارش، که یک آلمانی به‌نام ”گائوک“ و معروف به هوشنگ بود، در راه خلخال، در گردنه گیلوان، دچار کولاک شدید گردید و سرانجام روز 11آذر سال 1300 شمسی، هر دو در اثر سرمازدگی جان ‌باختند. وقتی این خبر در منطقه پخش شد، یکی از ملاکین مزدور و جنایتکار که کینه بسیاری از میرزا در دل داشت با عده‌یی از تفنگچیانش خود را به آن محل رساند و با ممانعت از خاک‌سپاری پیکر سردار قهرمان جنگل، توسط روستائیان، سر از پیکر بی‌جان او جدا کرد. سپس یکی از همان فرصت‌طلبان و عناصر خائنی که به میرزا پشت کرده و به خدمت دشمن درآمده بود، برای اثبات سرسپاری خود، سر بریده میرزا را به تهران برد و آن را به رضاخان تقدیم نمود. به این ترتیب جنبش جنگل پس از هفت سال مبارزه بی‌وقفه با استعمار انگلیس و ارتجاع داخلی از پای درافتاد.


بخشی از سخنان رهبر مقاومت مسعود رجوی در میتینگ تاریخی استادیوم تختی شهر رشت - 14اسفند 1358


به‌هرحال برای من افتخار بزرگی است که امروز یعنی در سالگرد پیشوای بزرگ نهضت ملی، مصدق کبیر در میان شما باشم. در کنار شما، در خانه شما، یعنی در محضر میرزا، سردار بزرگ جنگل، سرداری که نخستین پیشگام تاریخ معاصر ایران در مبارزه انقلابی مسلحانه بود
سرداری که در پس زمستان تیره وطن و در تندباد سیاه وطن‌فروشی و ساخت‌وپاختهای وثوق‌الدوله‌ها از کنج مدرسه، راه جنگل را پیش گرفت تا به گرمی و خروش خون خودش، بهاری تازه خلق کند. و هر چه درس وفا و صفا خوانده بود، در مقابل خلق پس دهد و راستی که چه خوب، معلم وفا و پاکباختگی و وطن‌پرستی و مروت شد و تعلیم داد. نه به تمام گیلان، بل به تمام ایران.
آن که وقتی سر از بدن یخ‌زده‌اش جدا می‌کردند، جز یک ریال چیزی بیشتر در جیب نداشت ولی با این همه در پی آرمان مردم و آرمان آزادی در مقابل هر توفانی، سینه سپر می‌کرد. راستی در تاریخ چه بد نوشته‌اند، چه بد نوشته‌اند که سردار ما در برفها یخ زد.

نه، نه، آنها البته می‌خواستند سردار یخ بزند، ولی میرزای ما که یخ نزد! او در آرمانش ذوب شد و در رگها و قلبهای تک‌تک ما جاری شد، مگر ندیدید؟
مگر ندیدید که سردار جنگل، با همان سلاح و با همان عزم آهنین هر وقت لازم شد از قلب گیلان دوباره بپا خاست، دوباره برخاست، آمد در شهرها و روستاها و پیام جنگل سبز را که همان سرود سرخ رهایی است توده‌گیر کرد.
پس چه کسی گفت که میرزا یخ زد؟ نه، او همین جاست! توی دل تک‌تک ما و هم‌الآن دارد می‌تپد. آخر، ما همان نسلی هستیم که تفنگ و آرمان سردار را به دوش کشیدیم، نسلی که در آرمان و تفنگ سردار زنده شدیم و باز هم او در ما زنده خواهد شد. برعلیه ستمگرها، دزدان شرف، و دزدان حاصل کار مردم.

حمله به سفارت خارجی، حماقتی دیگر توسط حاکمان نابخرد

افکار و عقاید آخوندهای حاکم بر ایران قرون وسطایی است. روش حکومت و تنظیم رابطه شان با مردم خودشان و با کشورهای دیگر هم قرون وسطایی. حاصل حکومت چنین موجودات ابلهی بر کشور ما تا به حال جز ویرانی و خرابی و فساد و فقر و جنایت و وحشیگری نبوده است. و حالا وارد فاز جدیدی از این خرابکاری شده اند. در گذشته های دور وقتی حاکمی و اطرافیانش به هر دلیلی از فرستادگان و سفرای حاکم دیگری، که برای دادن پیام صلح و یا مبادلات بازرگانی و غیره به دربارش آمده بودند خوشش نمی آمد، دستور میداد که فرستادگان را بزنند و گوش وبینی شان را ببرند و روانه شان کنند. در برخی موارد هم دستور میداد فرستادگان بیگناه، که فقط حامل پیام بودند را بکشند. بی توجه به اینکه این عمل زشت چه پیامدی دارد. مشهورترین نمونه اینگونه رفتار مربوط میشود به سلطان محمد خوارزمشاه که با مشورت اطرافیان فرمان قتل سفرای چنگیزخان مغول را داد و حاصل این عمل ابلهانه، حمله مغولان به ایران بود که همواره به عنوان یکی از بدترین بلاهایی که در طول تاریخ بر سر ملت ایران آمده از آن یاد میشود.
روز سه شنبه، ۸ آذر (۲۹ نوامبر) ۱۳۹۰ گروهی از بسیجیان عامل ولی فقیه که رسانه‌های داخلی ایران آنان را دانشجویان دانشگاه های تهران و دانشجویان بسیجی توصیف می کردند، به اصطلاح به منظور اعتراض به سیاست بریتانیا در قبال حکومت جمهوری آخوندی و در حمایت از مصوبه مجلس راجع به کاهش رابطه با بریتانیا وارد ساختمان‌های سفارتخانه بریتانیا در مرکز تهران و قلهک شدند و اقدام به تخریب اموال کردند. بدون کمترین تردیدی این حمله و هجوم با تایید ولی فقیه انجام شده است. کما اینکه علیرغم معذرت خواهی آبکی دولت، رئیس مجلس و رئیس قوه قضاییه که دو راس از چندین راس لاریجانی های موجود در حاکمیت هستند رسما از این عمل احمقانه حمایت کردند. در مقابل ویلیام هیگ، وزیر خارجه بریتانیا در ۹ آذر ۱۳۹۰ درپارلمان این کشور گفت که دستور تعطیلی فوری سفارت ایران در بریتانیا صادر شده و به کارمندان این سفارت‌خانه ۴۸ ساعت فرصت داده شده که خاک بریتانیا را ترک کنند.
انجام چنین عمل احمقانه ای در قرن بیست و یکم که موجودیتی به نام سازمان ملل با تصویب یک سری قوانین و دستورالعملها، برای از بین بردن تنش های بین کشورهای مختلف تلاش کرده است، و بر اساس یکی از همین مصوبه های سازمان ملل، دیپلمات ها و سفارتخانه ها در کشورهای مختلف دارای مصونیت و امنیت دیپلوماتیک هستند، بی شباهت به همان حماقت سلطان محمد خوارزمشاه در کشتن سفرای چنگیز خان نیست. اگرچه که ولی فقیه شاید خواسته است به تنش بین غرب و ایران دامن بزند تا شاید همانگونه که خمینی دجال از جریان حمله به سفارت امریکا و گروگانگیری برا ی قبضه کردن حکومت و کنارزدن دولت بازرگان استفاده کرد، او نیز بتواند به این وسیله رقبا را از میدان بدر کرده و تضادهای بالای حکومتی را به نفع خودش حل کند.
گروگانگیری سفارت امریکا برای مردم ایران بسیار گران تمام شد. این یکی گروگانگیری و حمله به سفارت هم دست کمی از آن نخواهد داشت اما شاید این فایده را نیز داشته باشد که غرب دست از مماشات با رژیم آخوندی بردارد و بیش از این از ماندن این رژیم حمایت نکند.
الف . آرامی

نامه یک زندانی سیاسی به رئیس‌جمهور آمریکا و دبیرکل ملل متحد

واشنگتن تایمز- جمعه ۲دسامبر ۲۰۱۱
نام من مهین صارمی، ۵۲ساله، زندانی سیاسی سابق هستم که اخیراً از ایران گریختم
من یکی از دست‌اندرکاران قیام ۲۰۰۹ در ایران بودم.
اعدام شقاوت‌بار همسرم مانع از این نشد که آرزویم را برای کسب ”آزادی“ از دست بدهم.
”آزادی“ آرمان ماست. آیا داشتن آرزوی آزادی جنایت است؟
همسرم علی صارمی با سابقه‌ترین زندانی سیاسی ایران بود که بعد از ۲۴سال اسارت در ۲۸دسامبر ۲۰۱۰ به‌خاطر هواداری از سازمان مجاهدین خلق ایران و این‌که برای دیدار پسرش اکبر به اشرف سفر کرده بود، تحت عنوان محارب (مخالفت علیه حکومت خدا) اعدام گردید.
در یک دادگاه در ۱۰ژانویه ۲۰۱۱، که تنها چند دقیقه طول کشید، من به ۱۰سال زندان به‌خاطر ”اقدام علیه امنیت ملی“ و ”دیدار از اشرف“ محکوم شدم.
۱۲۰هزار حمایت‌کنندگان سازمان مجاهدین خلق ایران توسط این رژیم منفور کشتار شدند، تنها به‌خاطر این‌که آرزوی ”آزادی“ داشتند.
آقای رئیس‌جمهور، آیا آرزوی داشتن آزادی و ایستادگی برای کسب آن یک عمل ”تروریستی“ محسوب می‌شود؟
در سال۲۰۰۹، ما فریاد می‌زدیم که تغییر رژیم را می‌خواهیم. ملت ما به‌دنبال یک علامت شجاعانه از سوی رئیس‌جمهور آمریکا و سازمان ملل بودند که انتظار آن می‌رفت.
اما رژیم آخوندی ایران و آمریکا ما را تروریست خطاب کردند.
همان برچسبی که تحت آن آخرین حمله به اشرف صورت گرفت، جایی که پسرم و ۳۴۰۰تن از یارانش که برای آزادی ایران مبارزه می‌کنند، در آن‌جا به‌سر می‌برند.
نیروهای مالکی در آوریل۲۰۱۱ به کمپ اشرف حمله کردند که دراثر این حمله ۳۶تن کشته و صدها نفر مجروح شدند. هیچ‌گونه تحقیقاتی هیچ‌گاه توسط هیچ سازمان بین‌المللی، از جمله سازمان ملل صورت نگرفت.
مالکی از ضرب‌الاجل ۳۱دسامبر علیه اشرف و نیز اخلال در کار کمیساریای عالی پناهندگی در ثبت‌نامه پسرم و دوستانش، برای هموار کردن یک حمله دیگر استفاده می‌کند.
و شما آقای ر‌ئیس جمهور، قبول کرده‌اید او را به‌عنوان مهمان خود در کاخ سفید درحالی‌که تحت تحقیق برای جنایت علیه بشریت است بپذیرید

آقای رئیس‌جمهور،
هرگونه جابه‌جایی در عراق پسرم و دوستان وی، بدون حفاظت آمریکا و یا سازمان ملل، امضای اعدام آنهاست.
شما باید مالکی را از این توطئه جابجایی، منصرف کنید.
آقای بان کی‌مون دبیرکل ملل متحد،
شما می‌توانید ۳۴۰۰تن ساکنان بدون دفاع اشرف را با اختصاص دادن نیروهای کلاه آبی حفاظت کنید
همین حالا اقدام کنید.
مهین صارمی زندانی سیاسی و همسر و همرزم مجاهد شهید علی صارمی