30خرداد، انتخاب شرف ايستادگی بر ذلت تسليم



بيش از سه دهه ازآغاز مقاومت سراسری دربرابر خمينی و رژيم بازمانده از او می گذرد، بيست و هشت سال پر از تحول، پراز تلاطم انقلابی اکنون پيش روی ماست. وقتی به کارنامه موضع گيريهای مجاهدين طی 5/2سال پس از انقلاب ضدسلطنتی نگاه می کنيم، اين امکان را پيدا می کنيم که حقانيت و درخشش آن موضع گيريها را بهتر لمس کنيم.
واقعيت اين است که در منطق پوزيتيويستی محض که نگرشهای غيرانقلابی و سياستهای استمالت جويانه، آن گونه به مسائل می نگرد، اصلاً نبايستی مجاهدين تاکنون در صحنه سياسی ايران باقی می ماندند. دليلش روشن است؛ به خاطر سختی شرايطی که درآن به سر برده اند، به خاطر سرکوبی بی سابقه، به خاطر تفتيش عقايد و نسل کشی بی رحمانه يی که درمورد آنها اعمال شده، آنها قاعدتا نمی بايستی حتی چنين تأثيرگذاری سياسی تعيين کننده يی می داشتند. چرا که حتی نامشان هم در ايران ممنوع بوده، ماهيت رابطه شان با کشورها و قدرتهای خارجی هم که امتيازی به آنها نمی داده وبه هيچ نيرو و کشور و قدرتی هم که وابسته نبوده اند و هيچ کمک خارجی هم دريافت نکرده اند . آنها جز حمايت معنوی و سياسی نيروهای دموکراتيک و مردم ساير کشورها، نه تنها متحد خارجی ديگری نداشته اند، بلکه جريان وار، موضوع تلاش جهت معامله و وجه المصالحه شدن برای نجات رژيم از سرنوشت مقدرش بوده اند!
پس راستی حقيقت چيست و چرا خط و سياست مجاهدين دربرابر رژيم خمينی ازآغاز تاکنون، راه را شکافته و بدون کمترين اعوجاج سياسی و استراتژيک پيش رفته و امروز بيش از هميشه می درخشد؟!
چرا خط و استراتژی اصلاح رژيم خمينی و تغيير آن از درون و سياست استمالت از اين رژيم با همه حمايت بين المللی و مادی نيرومندی که داشته هربار شکست خورده است؟!
حقيقتی که امروز از فراز ربع قرن مبارزه شورانگيز تاريخی و سياسی مجاهدين می درخشد، اين است که مجاهدين، تمامی شانسها و امکانهای تغيير و تحول و اميدهای اصلاح يا عقب نشاندن خمينی و رژيمش را درطول دوسال ونيم مبارزه سياسی شان تجربه کرده اند. درخلال اين تجربه که بهای گزافی از رنج و خون مجاهدخلق را به خود اختصاص داده، ازسويی تمامی پتانسيلهای مفروض تغيير و تحول درونی رژيم به آزمايش عملی گذاشته شده و ازسوی ديگر مجاهدين به شناختی خلل ناپذير و عميق نسبت به ماهيت، ساختار و ظرفيتهای متصور اين رژيم ضدتاريخی رسيده اند؛ شناختی که مبنا و منشأ تحليلها و موضع گيريهای محکم و استوار و به غايت اصولی آنان را تشکيل می دهد. و اين سرمايه يی است که هيچ کس جز مجاهدين دراختيار نداشته و ندارد. به همين جهت، برخی از ناظران و محققان بيطرف سياسی (درخارج مجاهدين) که از روزهای انقلاب ضدسلطنتی، شاهد رويارويی مجاهدين و رژيم خمينی بوده اند، از دوران مبارزه سياسی مجاهدين با خمينی، به عنوان شاهکار بی نظير سياسی نام برده و عمليات سياسی بسيار هوشيارانه و درعين حال انقلابی مجاهدين را بسا و بسا فراتر و پيچيده تر از عمليات نظامی بسيار چشمگير آنها عليه رژيم ارزيابی کرده اند. واقعيت اين است که 5/2سال مبارزه سياسی افشاگرانه مجاهدين و سرفصل پايانی آن يعنی 30خرداد، سرمايه نفيس و زيربنای تعيين کننده يی بود که بنای مقاومت استوار و ماندگار و خطوط به غايت اصولی و بی اعوجاج مجاهدين از آن بهره برده است.
در زير، کرونولوژی کوتاهی را البته تنها با اکتفا به عناوين و سرخطهای اصلی، مرور می کنيم که مسير رويدادها و موضع گيريهايی دوران 5/2ساله تا سرفصل 30خرداد را نشان می دهد. ترديد نيست که درآئينه موضع گيريهای مجاهدين، واقعيت خطوط سازمان را هرچه روشنتر و شفافتر خواهيم يافت.

نگاهی به موضع گيريهای مجاهدين طی 5/2سال پس از انقلاب ضدسلطنتي







23بهمن 57- اعلام موجوديت دفاتر جنبش ملی مجاهدين در سراسر کشور

مجاهدين در راستای گسترش پايگاه اجتماعی خود در فردای انقلاب ضدسلطنتی، «جنبش ملی مجاهدين» را به منزله ی «ارگان سياسی» خود تأسيس کردند. شهيد موسی خيابانی درباره خط و روش سياسی مجاهدين بعداز سرنگونی شاه گفته بود: «با توجه به مجموعه شناختهايی که ما از جنبش ملی مجاهدين (ستاد علوی، تهران) ماهيت و بافت رژيم داشتيم و براساس ماهيت و هويت ويژه خودمان و موقعيت سازمان در فردای انقلاب، خط ما اين بود که تا آن جا که ممکن و مقدور است ضمن يک حرکت و مبارزه مسالمت آميز، سازمان، هدفها، آرمانها و برنامه های خود را به ميان توده های مردم ببريم و پايگاه اجتماعيمان را در بين توده های مردم گسترش بدهيم، آگاهی سياسی مردم را ارتقا داده و با گسترش و تحکيم موقعيت سازمان، اساسی ترين کمبودی که انقلاب داشت، يعنی فقدان يک سازمان انقلابی سراسری توده يی را برطرف نماييم»


4اسفند 57- سخنرانی مسعودرجوی در دانشگاه تهران

- هيچ گونه تضييق نظامی و سياسی برای انقلابيون اصيل و جان برکف که از قديم می جنگيده اند نبايد به وجود آيد.
-محاکمات در دادگاههای علنی مردمی برگزار شود و نمايندگان اقشار مختلف مردم و عموم اقشار و طبقات و نيروهای مبارز و انقلابی در هر موردی شاهد و قاضی محاکمات باشند.
- انتصابهای مختلف نظامی و سياسی و اداری به خصوص در حد کادرهای طراح و رهبری کننده با نظر شوراهای مردمی صورت گيرد.


14اسفند 57- سخنرانی مسعودرجوی در احمدآباد برسر مزار مصدق

هدف ما از مبارزه، درنهايت، استقرار هماهنگی و وحدت هر چه بيشتر در همه زمينه های اقتصادی، اجتماعی، سياسی و عقيدتی است. مبارزه، فی نفسه هدف نيست. بلکه تکاپويی است برای راندن اختلافها و تضادها به سمت وحدت.



21اسفند57- اطلاعيه مجاهدين درمورد مسأله حجاب

هر موضع گيری خصمانه و تحميل هر شکلی از حجاب بر زنان اين ميهن، نامعقول و نامقبول است. انقلاب ما هيچ گونه ترديد و انکاری را در آزادی کامل حقوقی و سياسی و اجتماعی زنان نمی پذيرد.


26اسفند 57- نظر مجاهدين درباره مجازاتهای مجرمان عادي

صدور و اجرای احکام مجازاتی از قبيل اعدام و شلاق زدن و تحت عنوان جاری کردن حدود اسلام، روح قوانين جزايی اسلام را که جز از موضع رأفت و رحم و توبه عوامل و انگيزه های جرم، به مجازات نمی نگرد خدشه دار ساخته و آن را قسی القلب و قشری جلوه می دهد.

27اسفند 57- اطلاعيه مجاهدين در دفاع از حقوق کردها

مجاهدين در اطلاعيه يی بر ضرورت دفاع از حقوق حقه هم ميهنان کرد و رفع ستم مضاعف از آنها تأکيد کردند و خواستار يک چاره جويی مردمی و انقلابی مناسب برای حل مسالمت آميز آن شدند. مجاهدين همچنين نسبت به رخدادهايی نظير درگيريهای کردستان و گنبد هشدار دادند.

27اسفند 57- نظر مجاهدين درباره رفراندم جمهوری اسلامي

درمورد سؤال راجع به جمهوری اسلامی آيا می خواهيم ديگران را وادار کنيم که از ترس سلطنت، با اکراه و اجبار به جمهوری اسلامی رأی بدهند ؟ هيچ گونه انتخاب و قرارداد و عقدی که در آن اجبار روا شده و از ابراز تمايل و اراده آزاد افراد و گروههای انسانی به نحوی از انحاء، ممانعت شده باشد، معتبر و اصيل نيست.


27اسفند 57- بيانيه انتظارات حداقل از جمهوری اسلامي

اعمال حق کامل حاکميت ملی بر جميع منابع ملی به ويژه نفت

احتراز از سرمايه گذاريهای کلان در صنايع فوق العاده پيچيده و پرهزينه [هسته يی] به نفع رشد صنايع متوسط داخلی

بنيان گذاری ارتش مردمی

تضمين کامل آزادی مطبوعات و احزاب و اجتماعات سياسی با هر عقيده و مرام

تأمين کامل حقوق سياسی و اجتماعی زنان

رفع ستم مضاعف از تمام شاخه ها و تنوعات قومی و ملی در همه استانهای کشور



17خرداد 57- بيانيه مجاهدين درباره ضرورت تشکيل مجلس مؤسسان، برای تدوين قانون اساسی

يک مؤسسان واقعی با دعوت از نمايندگان گروههای مختلف اجتماعی و سياسی و قومی و نژادی مختلف مردم امکان پذير است که اگر تشکيل چنين مجلسی به دليل گسترش گروهها و اصناف، سخت يا غيرممکن باشد، مؤسسان واقعی مردم را می توان از طريق شوراهای مردمی، جامه عمل پوشاند و درصور تی که از اين طريق هم برپاکردن شوراها عملی نباشد، تنها راه بالنسبه عادلانه تری که باقی می ماند، انتخابات عمومی سراسری است.


31تير 58- بيانيه شرکت در انتخابات مجلس بررسی قانون اساسی

برای اين که در ميان انبوه آنچه به نام اسلام و قرآن عرضه می شود؛ تا حق را از باطل و انقلاب را از ضدانقلاب مشخص کنيم؛ تا توده های مردم و قشرهای جوان و بالنده با حقيقت اسلام هرچه بيشتر آشنا شوند. به خاطر اعتقاد به اصالت آزادی انقلابی، که در روند تکامل فرد و اجتماع، ايجاب می کند که برای احراز آن هر فرصتی را مغتنم بشماريم.


10مرداد 58- کنفرانس مطبوعاتی مجاهدين در تهران






مسعودرجوی و موسی خيابانی در يک کنفرانس مطبوعاتی، شرکت مجاهدين در انتخابات مجلس بررسی قانون اساسی و مواضع مجاهدين را در اين باره اعلام کردند. روزنامه کيهان به نقل از مسعودرجوی نوشت، ما پيش نويس قانون اساسی را نقد می کنيم. ما خواستار آزادی کامل احزاب، مطبوعات و اجتماعات و محافظت از آنها در مقابل چماقداران هستيم. اگر بخواهيم به اسلام عمل کنيم، شکل حکومت و دولت در اسلام، شورايی است. برابری کامل زن و مرد در تمام زمينه های سياسی و اجتماعی بايد تصريح شود. و (سايرحقوق و خواسته های اساسی يک به يک ذکر شده است).

23مهر 58- موضع گيری مجاهدين درباره مسائل کردستان

مسأله کردستان هيچ راه حل قهرآميز ندارد. راه حل انقلابی و مردمی آن اساساً در به رسميت شناختن حق تعيين سرنوشت و اداره امور داخلی آنها در چارچوب خدشه ناپذير تماميت ارضی ايران خلاصه می شود.



30مهر 58- موضع مجاهدين دربرابر ولايت فقيه

نشريه مجاهد شماره 7 در سرمقاله اش با عنوان «روحانيت شيعه بر سر دوراهی تاريخی» نوشت: «اگر روحانيت، امروز به مسئوليت تاريخی خود عمل نکند از صحنه تاريخ محو می شود...
در اسلام واقعی و ضدطبقاتی:
اولا: قشر خاصی به نام کاهن يا موبد يا احبار و رهبان وجود ندارد.
ثانيا: فقيه به معنای واقعی و قرآنی، زمين تا آسمان با آنچه امروز در نظر عوام است و عموما ازروی لباسش شناخته می شود تفاوت دارد.
ثالثا: در اسلام واقعی، بين ولايت و حکومت، و به عبارت ديگر بين رهبری و شکل اداره امور کشور (که قطعاً شورايی است) تفاوت وجود دارد. بايد ديد از آنچه در عمل از اين اصل (ولايت فقيه) بيرون می آيد استبداد تراوش می کند يا آزادی؟ موافقين ولايت فقيه از حرفشان چيزی بيشتر از حاکميت سياسی روحانيان بيرون نخواهد آمد»...


23آبان 58- هشدار به مجلس خبرگان قانون اساسي

مجاهدين در يک تلگرام فوری به مجلس خبرگان اعلام کردند، درصور تی که موارد زير به عنوان حداقلهای انتظارات مردمی و انقلابی از انقلاب ضدسلطنتی در قانون اساسی مراعات نشود، به چنان قانونی رأی نخواهند داد.
تصريح بر حاکميت مردم از طريق يک مجلس واحد و قانون واحد

اداره و تصدی تمام امور کشور از طريق شوراهای واقعی

اعاده حقوق مليتها و اقوام، مبنی بر تعيين سرنوشت و اداره تمام امور داخلی شان در چارچوب تماميت ارضی کشور

تضمين آزادی همه احزاب و گروهها تا مرز قيام مسلحانه

محدود نمودن حقوق مالکيت و تصرف به چارچوب قرانی «کار»

منوط نمودن بهره وری از زمين و محصول به کسی که روی آن کار کرده است



اول آذر 58- مجاهدين و قانون اساسی رژيم

مجاهدين اعلام کردند به خاطر فقدان حداقل خواستهای سياسی و آرمانی مجاهدين در قانون اساسی مصوب خبرگان، در رفراندم قانون اساسی شرکت نمی کنند.


15 دي58 -شرکت مجاهدين در انتخابات رياست جمهوري

با اعلام نامزدی مسعودرجوی در انتخابات رياست جمهوری، در فاصله بسيار کوتاهی، احزاب، سازمانها و گروهها و شخصيتهای مترقی، اقليتهای قومی و مذهبی، حمايت خود را از کانديداتوری و برنامه اعلام شده او ابراز کردند، گذشته از احزاب و سازمانهای مختلف سياسی اعم از سراسری و منطقه يی و اقليتهای مذهبی، دهها انجمن و کانون معلمان، بيش از 80انجمن و کانون دانشجويی، بيش از 150کانون و تشکل کارگری، صدها انجمن دانش آموزی، صدها شورا و انجمن محلی، 500تن از اعضای هيأت علمی دانشگاههای ايران، صدها تن از اساتيد دانشگاهها و مدارس عالی کشور، از کانديداتوری و برنامه اعلام شده مسعودرجوی حمايت کردند.






20 دی 58- آزادی، فلسفه انقلاب - سخنرانی مسعودرجوی، دانشگاه تهران

مسعودرجوی در سخنرانی انتخاباتيش در دانشگاه تهران گفت: «مسأله ما بردن و برنده شدن در انتخابات نيست. بلکه تجمع امروز ما اساساً يادآوری و تذکار فلسفه انقلاب، يعنی آزادی است. و کيست که نداند فلسفه هر انقلاب راستين در هرکجای جهان و به ويژه انقلابی که تحت رايت اسلام برانگيخته می شود در يک کلام باز هم آزادی است. همان کلمه يی که تمام رسولان و مصلحين، تمام انقلابيون بزرگ و شهيدان و همه اسيران با آن شروع کردند و با آن، به پايان رساندند.






29 دی 58- برنده و بازنده در بوته آزمايش

خمينی در مقابل استقبال وسيع از کانديداتوری مسعودرجوی مجبور شد تمام تعارفها را کنار بزند. به رغم آن که قول داده بود اصلاً در اين انتخابات دخالتی نکند و به انتخاب مردم احترام بگذارد، شخصاً دخالت کرد و فتوای حذف مسعودرجوی از کانديداتوری را صادر نمود. مجاهدين با افشای اقدامهای نزديکان خمينی و مسيری که برای اين کانديداتوری طی کرده بودند، از شرکت در انتخابات، اعلام انصراف کردند. مسعودرجوی در پيامی خطاب به مردم گفت: از فردفرد شما تمنّای حداکثر بردباری و خويشتن داری دارم.


10بهمن 58- آينده انقلاب

مسعودرجوی، در روز 10بهمن۱۳۵۸، در دانشگاه تهران تحت عنوان «آينده انقلاب» سخنرانی کرد. خمينی و ديگر سران رژيم ازجمله رفسنجانی در مباحث خصوصی خود گفته بودند هرچه مجاهدين را آزار و اذيت کنيم پاسخی جز مسالمت نخواهند داد. مسعودرجوی، آخوندها را از ادامه حملاتشان عليه آزاديهای مردم برحذر داشت و با تکيه بر صبر و بردباری مجاهدين در مقابل حملات چماقداران و انضباط تشکيلاتی صفوف مجاهدين خاطرنشان کرد: «وای به روزی که تصميم بگيريم مشت را با مشت و گلوله را با گلوله جواب بدهيم».

17ژوئن سال ۲۰۰۳

داستان از کجا شروع شد؟

داستان از يک معامله کثيف شروع شد. يک معامله رسوا با ديکتاتوری حاکم بر ايران. نشريه ژورنال دوديمانش در شماره اول تيرماه82 خود طی يک گزارش مشروح، جريان زد وبند و هماهنگيهای مربوطه را شرح داد. رسانه ها در همين خصوص به چندين قرارداد و امتياز اقتصادی از جمله قراردادهای نفتی به مبلغ 4ميليارددلار (رويتر11ژوئن) در آستانه اين «بازداشتهای غول آسا» اشاره کردند. در 12مه يک پروتکل تجاری درجريان سفر وزير بازرگانی خارجی فرانسه به تهران امضا شد و در پی آن سه قرارداد چند ميليارددلاری با شرکت نفتی توتال و با سازندگان فرانسوی ايرباس و رنو بسته شد. حميدرضا آصفی، سخنگوی وزارت خارجه ملايان، ضمن استقبال از اين هجوم گفت: «ما از مدتها قبل انتظار داشتيم مقامهای فرانسوی با مجاهدين برخورد کنند. ما اطلاعات خود را در خصوص اعضای اين گروهک تروريستی و پرونده قضايی وجنايتهای آنان به مقامهای فرانسوی داده بوديم. اين يک گام مثبت ازسوی فرانسه است».

بعداز زد وبندهای ننگين، توطئه به مرحله اجرا درمی آيد

6صبح 17ژوئن۲۰۰۳، با يورش گسترده صدها تن از نيروهای پليس فرانسه، ظرف چند دقيقه نرده های باغ از جا کنده می شوند. همه چيز بر سر راه خرد می شود و درها از جا کنده می شوند. تمامی ساکنان چهار ويلا از خواب بيدار می شوند. کسی نمی داند چه اتفاقی افتاده و دنبال چه چيزی هستند. بوی توطئه همه جا پيچيده و به مشام می رسد. به کليه نفرات دست بند می زنند و آنها را روی زمين می خوابانند.
در اين تهاجم که به دفتر شورای ملی مقاومت ايران و همچنين خانه های شماری از هواداران و خانواده های شهدای مقاومت، صورت می گيرد، 165تن را دستگير می کنند. خانم مريم رجوی، رئيس جمهور برگزيده ی مقاومت ايران نيز در ميان دستگيرشدگان است. رسانه های فرانسه آن را بزرگترين عمليات پليسی 30سال گذشته توصيف نمودند.


شروع يک طغيان
خبر به سرعت منعکس می شود
به غير از 22نفر که خانم رجوی نيز ميان آنهاست بقيه را شب حادثه رها می سازند. ساعت از نيمه شب گذشته و از اين ساعت تا دو روز بعد به تدريج افراد دستگير شده را آزاد می کنند. همه به اين فکر می کنند که در آن تاريکی شب بدون حتی يک يورو، مسير را چگونه طی کنند. هيچ کس پولی در جيب ندارد و همه چيز به تاراج رفته است.
افرادی که آزاد می شوند ناگهان با استقبال حاميان مقاومت که خودشان را به آن جا رسانده بودند مواجه می شوند. صدای شعارهايشان شنيده می شود، آنها بيرون بازداشتگاه تجمع کرده اند. هر کس که خبر را شنيده بدون لحظه يی درنگ خودش را به محل رسانده است.


يک جنبش سراسری بی نظير

از آن جا تعدادی به سوی وزارت کشور می روند تا عليه اين اقدام اعتراض کنند. هوا به شدت سرد شده است و اغلب نفرات بدون پوشش مناسب هستند. با اولين روشنايی همه از گوشه و کنار جمع می شوند و اولين تجمع شکل می گيرد. همه ايرانيها همديگر را بازمی يابند. هر کس از گوشه يی خودش را به آن نقطه رسانده است.
می توان تصور کرد که هريک از اين افراد با شنيدن خبر چه لحظاتی داشتند و چگونه موانع را از سر راه کنار زده و خودشان را رسانده بودند. شعارهای آزادی مريم اوج می گيرد و تعداد نفرات پليس افزايش می يابد. خبرنگاران نيز خودشان را رسانده اند.



لحظات دوران ساز و اولين شعله های اعتراض

اولين مشعل انسانی، کمند آتش را بر سرو گردن می افکند و دومی لباس آتش برتن می کند و سومی مشعلی روان می شود تا پيام را برساند. خطر استرداد، عاشقان آزادی را به واکنش واداشته است. بدون قيمت نمی توان هيچ مسيری را تغيير داد و صدای اعتراض، بيانی قوی می خواهد. شعله های اعتراض دربرن، رم، لندن، اتاوا، آتن و نيکوزيا هم زبانه می کشد و دامنه آن به ايران می رسد. دو شيرزن قهرمان در اين مسير، آموزگار صدق و فدا می گردند.
ندا در آخرين صحبتها به مادرش می گويد بگو خورشيدمان را آزاد کنند.
مريم رجوی که تا اين لحظات ديوارهای بلند سلول انفرادی، او را از هرگونه ارتباط با دنيای بيرون قطع کرده بود توسط مقامات فرانسوی درجريان چند مورد خودسوزی قرار می گيرد. در نهايت، د.اس.ت قبول می کند مريم رجوی که خواستار تسريع در ارسال پيامش به هموطنان برای توقف خود سوزيها می باشد، يک پيام مکتوب بفرستد و از طرف او برای جمعيتی که در مقابل د. اس . ت گرد آمده اند، خوانده شود:
«اين مرا نگران و شوکه می کند که بشنوم بعضی هايتان تا حد خودسوزی جلو رفته ايد. خواهش می کنم اين کار را متوقف کنيد. من از شما می خواهم از خودسوزی خودداری کنيد، وگرنه بيش از اين درد خواهم کشيد و ناراحت خواهم شد تظاهرات مسالمت آميز خود را ادامه دهيد تا به اهدافتان دست پيدا کنيد».

آقای مالکوم هارپر، رئيس اتحاديه ملل متحد در انگلستان در نامه يی به رئيس جمهور فرانسه نوشت: «تراژدی جوانانی که در اعتراض به ظلم و بی عدالتی، خود را به آتش می کشند، زخمی عميق و پايدار در وجدان همگی ما خواهد بود».
مريم رجوی در روز آزاديش گفت:
طی اين دوران خود را از ياد برده بودم و هر چه از دستم بر می آمد برای جلوگيری از خودسوزيها انجام می دادم. زنان جوانی که اينک ديگر اين جا نيستند. ولی من احساس می کنم که آنها هم در ميان ما هستند. من به هيچ وجه از کار آنها خوشنود نيستم ولی در مقابل اراده عظيم آنها سرخم می کنم. اين سقف غيرقابل دسترسی فداست به خاطر آزادی و ميهن. من هنوز در تمامی وجودم دردی جانکاه را حسی می کنم.


گسترش اعتراضات و همبستگی انساني

بر شمار افراد پليس که اطراف جمعيت معترض حلقه زده اند، اضافه می شود. صدای شعارها لحظه يی قطع نمی شود. و اين خروش تا دو هفته ديگر در مکانهای مختلف پاريس امتداد می يابد. هر روز در يک گوشه از پاريس، ايرانيانی را که با تظاهرات خود نسبت به دستگيريهای غيرقانونی اعتراض دارند، دستگير می کنند. در ميدان کنکورد، برج ايفل، مجلس ملی فرانسه، و در کليسا و حتی خيابانها. آنها دستور دارند که از هر گونه تجمع ايرانيها جلوگيری کنند. از هر جا که تعدادی را دستگير می کنند صدای شعارها در نقطه ديگری بلند می شود. هر تعداد را که می توانند بعداز بازداشت چند روزه به کشورهای خودشان برمی گردانند. در يک مورد تعدادی را بعداز بازداشت به بيمارستان روانی منتقل می کنند. پزشکان و کارکنان بيمارستان وقتی متوجه موضوع می شوند ضمن اظهار تأسف همه را آزاد می کنند.



خيابان گرد، نقطه ثقل جنبش

حالا ديگر همه اعتراضات در گوشه و کنار پاريس به کوچه گرد کشيده شدند. کوچه يی که دو هفته، انبوه هواداران و اعتصاب غذاکنندگان را در خود جای داد. همه با نگرانی و انتظار، اخبار را دنبال می کنند، ديگر کوچه گرد به کانون اخبار مربوط به ايران و مقاومت ايران تبديل شده است و مهمترين خبرگزاريها نمايندگان خود را به اين محل گسيل می دارند. ايرانيان، تحصن خود را با استواری و پايداری شگفت انگيزی ادامه می دهند.
شب اول، آسفالت سرد، پذيرای همه مسافران گشته بود. شبهای بعد سايبانها و پتو، حفاظهای حداقلی برای متحصنين بودند. بنرهای مريم رجوی در اطراف، خواسته های اعتصاب غذاکنندگان و متحصنين را بيان می کردند: آزادی مريم.
اين 15روز را حاميان مقاومت در بدترين شرايط بهداشتی به سر بردند. شهردار شهر و شورای شهر به کمک شتافتند. در بيانيه ی شورای شهر آمده است: عده يی سمپاتيزانهای ايرانی از چندين کشور اروپايی به اين جا آمده اند. شهرداری تلاش کرده است که امکانات انسانی لازم برای حضور در خيابان گرد را با بازکردن استاديوم ورزشی و با دادن اجازه استفاده از زمين فوتبال تثبيت شده، فراهم نمايد. شهرداری بررسی کرده است که تأمين آب، غذا و پتو فراهم شده باشد. بسياری از اهالی اور به طور خودجوش آمده اند تا قوت قلب بدهند و خوراکيهای مختلف با خود آورده اند.

اعتصاب غذاکنندگان، طيفی از مردان و دختران جوان تا مادران پير بودند که گوشت تن و بدن را ميان آرواره های گرسنگی قرار دادند و درحالی به انتظار لحظه شيرين آزادی نشستند که هيچ کس نمی دانست چه خواهد شد. بخشی از اعتصاب غذا خشک است تا بتوان خواسته حق را بر کرسی عدالت نشاند.
آنان با مقاومت و پايداری ستايش انگيز خود، ريشه های مستحکم اين مقاومت در اعماق قلبهای ايرانيان و عشق بزرگ به آزادی و رهايی ملی را در تک تک لحظه های اين روزهای به يادماندنی به نمايش گذاشتند.
روزها بسيار پرجنب وجوش و خروش هستند؛ ولی شبها خود حکايت ديگری است. دهها زن و مرد از پير و جوان، شب را تا صبح درکنار خيابان به سر می برند و بعضی شبها باران نيز زيرانداز و پتوها را خيس می کند. اما اينها مانع نيستند بلکه تلخی انتظار است که شيرينی خواب را از همه می ربايد.



بی شک اميد به آزادی را نمی توان در بند نگه داشت

مرگ سردژخیم احمد قدیریان قاتل هزار مجاهد و مبارز آزادی

رسانه های حکومت آخوندی، از مرگ قاتل هزاران مجاهد و مبارز راه آزادی مردم ایران، که درکشتارهای هولناک دهه ۶۰ همدست اصلی جلاد اوین بود، خبردادند.
سردژخیم احمد قدیریان معاون جلاد اوین لاجوردی، و سرپرست انجمن ۷ تیرِ اطلاعات آخوندی که شخصا بسیاری از مجاهدین را به شهادت رسانده یا به آنها تیرخلاص زده، از شاکیان و دست اندرکاران پرونده ننگین ۱۷ ژوئن علیه رئیس جمهور برگزیده مقاومت بود.
خامنه ای ولی فقیه ارتجاع، احمدی نژاد رئیس حکومت آخوندی، آخوند صادق لاریجانی سردژخیم قضائیه خون آشام، و پاسدار علی لاریجانی رئیس مجلس رژیم، پیامهای جداگانه یی درباره خدمات دژخیم خونخوار احمد قدیریان فرستادند و ارگانهای سپاه پاسداران و اطلاعات آخوندی، بادرج این پیامها، نوشتند: «سردار جانباز حاج احمد قدیریان از یاران باوفای اسدالله لاجوردی نقش مهمی در مبارزه با ضدانقلاب و منافقین داشت»
خامنه ای در پیام تسلیت خود درباره مرگ دژخیم احمد قدیریان، خطاب به دژخیمان وپاسداران ماتم زده، گفت: «درگذشت دوست دیرین و صمیمی اینجانب و یار وفادار انقلاب، مرحوم آقای حاج احمد قدیریان موجب تاثر عمیق اینجانب گردید». ولی فقیه ارتجاع افزود:«یاد خدمات مخلصانه‌ی آن مرحوم هرگز فراموش نخواهد شد»
احمدی نژاد، دژخیم احمد قدیریان را یک « خدوم» نظام که عمرش «در مسیر استقرار و دفاع از ارزشهای نظام» سپری شد، توصیف کرد و پاسدار علی لاریجانی رئیس مجلس رژیم و هم چنین آخوند لاریجانی سردژخیم قضائیه خون آشام، نیز، با ابراز تأسف شدید از مرگ معاون لاجوردی جلاد تاکید کردند که: «حاج احمد قدیریان عمر خود را در راه دفاع از انقلاب اسلامی سپری کرد».
ارگانهای سپاه پاسداران و اطلاعات آخوندی ودیگر رسانه های حکومتی که پیامهای خامنه ای وسران سه قوه رژیم را منتشرکرده اند، نوشتند : «سردار جانباز حاج احمد قدیریان از یاران باوفای اسدالله لاجوری» بود که «به دستور بهشتی معاون اجرایی دادستانی کل انقلاب اسلامیشد» و« درکنار لاجوردی نقش مهمی در مبارزه با ضدانقلاب و منافقین در سالهای دهه ۶۰ داشت».«حاج احمد قدیریان در سالهای اخیر مشاور وزیر دفاع و مدیر عامل بنیاد هفتم تیر بود».

لرد پیتر آرچر از حامیان بزرگ مقاومت ایران در گذشت

ئیس جمهور برگزیده مقاومت، خانم مریم رجوی، درگذشت لرد آرچر، دادستان پیشین انگلستان، از بنیانگذاران سازمان عفو بین الملل، مدافع خستگی ناپذیر حقوق بشر و دموکراسی و دوست بزرگ مقاومت ایران و مجاهدان اشرف را به همسر و اعضای خانواده محترم او و به همه همکارانش در مجلسین انگلستان به ویژه اعضای کمیته پارلمانی برای آزادی ایران، و همچنین به خانواده بزرگ مقاومت ایران و مجاهدان اشرف و لیبرتی تسلیت گفت.
خانم رجوی افزود: با درگذشت لرد آرچر، مقاومت ایران، یک پشتیبان و الاقدر و عدالت جو را از دست داد. اما تردیدی نیست که نقش فراموش ناشدنی او در کارزار حمایت از حقوق مردم و مقاومت ایران و مجاهدان اشرف، جنبشی را پدیدآورده که هم چنان پرتوان و گسترده در دفاع از آرمانهای آزادی و عدالت به پیش خواهد رفت.
با کمال تأسف و تأثر لرد پیتر آرچر، عضو برجسته مجلس اعیان و دادستان پیشین کل انگلستان، از خوشنام ترین سیاستمداران این کشور و از حامیان بزرگ مجاهدان اشرف و مقاومت ایران، در سن ۸۶ سالگی درلندن درگذشت.
پیتر آرچر در سال ۱۹۵۲ تحصیلات خود را در رشته وکالت به پایان رساند و در سال ۱۹۷۱ درشمار حقوقدانان برجسته انگلستان با رتبه مشاورت ملکه قرار گرفت.
لرد آرچر در سال ۱۹۷۴ در کابینه هارولد ویلسون به عنوان دادستان انگستان برگزیده شد.
از سال ۱۹۶۶ تا سال ۱۹۹۱ نماینده مجلس عوام بود و در این سال به عضویت مجلس اعیان در آمد.
لرد آرچر از برجسته ترین اعضای کمیته پارلمانی بریتانیایی برای آزادی ایران و رئیس مشترک کارزار پارلمانی - بین المللی در دفاع از اشرف بود ودرجلسات متعدد رسمی پارلمان و در کنفرانسها و سمینارهای گوناگون به دفاع از حقوق مجاهدین و مقاومت ایران برخاست.
در کارزار حذف نام مجاهدین از لیست انگلیس، لرد آرچر درشمار۳۵ نماینده شریف مجلسین انگلستان بود که دولت این کشور را برای حذف نام مجاهدین از لیست تروریستی به چالش کشیدند و پیروز شدند.
لرد آرچر از زمان تشکیل کمیته پارلمانی بریتانیا برای ایران آزاد، در کنار لرد کوربت فقید و دیگر اعضای پارلمان انگلستان، نقشی بسیار ارزنده در کارزار خروج مجاهدین از لیستهای انگلستان و اتحادیه اروپا داشت.
لرد آرچر هم چنین به عنوان رئیس مشترک کارزار بین المللی پارلمانی برای دفاع از اشرف، تا آخرین روزهای حیات پربارش، برای حفاظت از حقوق ساکنان اشرف و لیبرتی تلاش کرد و دستاوردهای درخشانی برجای گذاشت. او به راستی از سمبلها و ارزشهای عدالت خواهی و حقوق بشر در میان نمایندگان پارلمان انگلستان بود.
خاطره مبارزات و تلاشهای این انسان شریف و این دوست بزرگ مقاومت ایران فراموشی ناپذیر است و بی تردید مردم ایران، در روز پیروزی از چنین یارانی که در سخت ترین دورانها در کنار آنها و مقاومتشان بودند، به شایستگی تجلیل خواهند کرد.
لرد آرچر از بنیانگذاران عفو بین الملل و از پیشگامان اصلی لغو حکم اعدام در انگلستان بود.
عفو بین‌الملل درپی درگذشت لرد آرچر، به او ادای احترام کرد و درباره اش نوشت:
لرد پیتر آرچر یک عضو مؤسس کمیته عفو بین‌الملل بود و در سالهای اول دهه ۶۰ میلادی مدیریت جنبش عفو بین الملل را بر عهده داشت.او یادآور یک حامی ثابت‌قدم و پایدارعفو بین‌الملل برای بقیه عمرش بود.
کیت آلن مدیر عفو بین‌الملل انگلستان که با لرد آرچر همکاری داشته است، گفت پیتر آرچر به مدت ۵۰سال از عفو بین‌الملل حمایت کرد و همواره وقت و انرژی خود را صرف می کرد تا از من و همکارانم حمایت کند.
کیت آلن افزود تعهد پیتر آرچر به حقوق‌بشر و به عفو بین‌الملل دراین سالهای طولانی چیزی است که جنبش عفو اکنون آن را از دست داد ولی همواره نسبت به آن شکرگزار خواهیم بود.
عفو بین الملل دراین گزارش افزود: در سال ۲۰۱۰ لرد آرچر موضوعاتی هم‌چون کمپ اشرف در عراق و دادگاه جنایی بین‌المللی در لاهه را از طرف عفو بین‌الملل در مجلس اعیان انگلستان مطرح کرد.
مطبوعات انگلستان خبر درگذشت لرد آرچر را به نقل از بارونس دوسوزا سخنگو و رئیس مجلس اعیان منتشر کردند و نوشتند او مردی بسیار متواضع و با پرنسیپ بود که در دنیای بی رحم سیاست، هرگز در کاخ و ست مینستر شنیده نشدکه بدخواه کسی باشد.
دیلی تلگراف نوشت: لرد آرچر قانونگذار، و دادستان کل پیشین انگلستان، یک مدافع قوی حقوق بشر بود. و یک سوسیالیست خوش طینت مسیحی، که شفقت انسانی را با درک راسخی از حقیقت و واقعیت، ترکیب کرد.
رسانه های انگلستان در باره او خاطرنشان می کنندکه لرد آرچر اگر چه خود به حزب کارگر تعلق داشت، ولی در دوره نخست وزیری تونی بلر با بسیاری از سیاستهای او در زمینه مهاجرت، پناهندگی، بازداشتهای غیرقانونی و هم چنین در مورد جنگ در عراق به شدت مخالفت کرد.

دور باطل

توفیق

نامه روشنگر و تکان دهنده نایب رئیس پارلمان اروپا و رئیس کمیته بین المللی درجستجوی عدالت شامل ۴۰۰۰ پارلمانتر در کشورهای مختلف جهان به دبیرکل ملل متحد


آقای کوبلر با بی خانمان کردن ساکنان اشرف و فرستادن آنها به زندان لیبرتی خدمت اصلی را به رژیم ایران و مالکی کرد و نه به ساکناناکنون نیز درخواست حداقل حقوق از جانب آنها را زیاده خواهی جلوه دادن فتوای یک کشتار دیگر است

متن نامه نائب رئیس پارلمان اروپا و رئیس کمیته بین المللی در جستجوی عدالت به دبیرکل ملل متحد
آقای بانکی مون دبیر کل ملل متحد
دبیر کل عزیز
من در ۲۴ می طی نامه ای نگرانی های خود و همکارانم در پارلمان اروپا و کمیته بین المللی در جستجوی عدالت را پیرامون عملکردهای سفیر کوبلر نماینده ویژه شما در عراق در ارتباط با مخالفان ایرانی در کمپ های لیبرتی و اشرف، با شما در میان گذاشتم و خواسته های حداقل و مبرم آنان را برای ادامه انتقال به لیبرتی به شما منتقل کردم.
اوایل ژوئن در پاسخ، نامه ای از آقای لین پاسکو دریافت کردم که متاسفانه نگرانیهای اصلی مرا بی پاسخ گذاشته و استدلالهای شناخته شده آقای کوبلر را تکرار کرده بود.
تعجب آور اینکه آقای کوبلر این پاسخ را که به تاریخ ۲۹ مه است، اول ژوئن برای نماینده ساکنان اشرف در خارج از عراق فرستاد، در حالیکه اصل نامه چند روز بعد به دفتر من رسید.
اما دلیل نوشتن نامه حاضر، گزارش جدیدی از آقای کوبلر است که اخیرا از منابع اتحادیه اروپا بدست من رسیده و نشان میدهد عدم تصحیح رفتار نماینده ویژه می تواند خسارتهای جبران ناپذیری برای مخالفان ایرانی و حیثیت سازمان ملل بدنبال داشته باشد

این گزارش، بازدید ۲۷ می آقای کوبلر از لیبرتی است و در ذیل آن تصریح شده است که نسخه های آن برای ارگانهای مختلف ملل متحد، سفارت امریکا، نماینده اتحادیه اروپا و دولت عراق و کسانی که ممکن است درگیر این موضوع باشند ارسال میشود و محتوای آن به اطلاع ساکنان لیبرتی نیز می رسد.
اما من وقتی از نمایندگان آنان پیرامون بازدید ۲۷ می سئوال کردم، متوجه شدم که آنها نسخه ای از همان گزارش آقای کوبلر را از منابع خود در درون رژیم ایران دریافت کرده اند.
علاوه بر این، آنها به من یادآور شدند که روز ۲۷ می مشاور حقوقی ساکنان، گزارش این دیدار را به همراه خواستهای فوری برای آقای کوبلر و دیگر مقامات امریکایی و ملل متحد ارسال کرده و نسخه آن را برای من هم فرستاده بودند.
همچنانکه ذیلا توضیح خواهم داد گزارش آقای کوبلر سراپا مغرضانه است و شکی باقی نمی گذارد که تا آنجاکه به اشرف برمیگردد او یک هدف خاص سیاسی را دنبال می کند که به هیچوجه در خدمت حقوق ساکنان نیست.
من در نامه ام به کمیسر عالی پناهندگان در روز ۲۸ می نوشتم ” آقای کوبلر متاسفانه بجای اینکه در صدد بهبود شرایط لیبرتی باشد بنظر می رسد که دستورکارش قبل از هر چیز بستن اشرف به هر قیمت و تلنبار کردن ساکنان در زندان لیبرتی است این چیزی است که خشم و ناراحتی همه ما را برانگیخته است ”
حالا بعد از این گزارش احساس می کنم که باز هم نسبت به اهداف و برنامه های آقای کوبلر خوشبین بودم. بازدید ۲۷می بلافاصله پس از بازگشت آقای کوبلر از سفر به تهران به بغداد صورت گرفته است. سکوت آقای کوبلر در مورد مذاکراتش در این سفر در باره اشرف و لیبرتی نگرانیهای ما را در این زمینه بسا بیشتر کرده است.
در یک کلام سطور نوشته و نانوشته این گزارش این را القا میکند که دولت عراق با تفاهم و بردباری با ساکنان برخورد میکند حداقلهای ضروری را تامین می کند، اما ساکنان زیاده خواه هستند، خواستهای غیر منطقی دارند، از گفتگو با مقامات عراقی سرباز می زنند ، بحران سازی می کنند و برای کسانی که میخواهند کمپ را ترک کنند مشکل تولید میکنند.
نتیجه منطقی این گزارش اینست که مقصر هر کمبود یا تعرضی از سوی عراق، خود ساکنان هستند.
این جز جعل و تحریف چیز دیگری نیست. این اولین بار است که من در مورد یک مقام سازمان ملل یا یک مقام کشورهای دمکراتیک این کلمات را به کار می برم که تا کنون فقط در مورد مقامهای نظامهای دیکتاتوری بکار برده بودم.
اگر آنچه را که در ۶ ماه گذشته بر سر ساکنان اشرف رفته مرور کنید و اگر نقض عهد های آقای کوبلر را شمارش کنید و اگر گزارشهای غیر واقعی او را از نظر بگذرانید مرا بخاطر این کلمات مواخذه نخواهید کرد.
بعد از این مقدمه اجازه بدهید به جزییاتی از این گزارش بپردازم:

روابط آقای کوبلر با رژیم ایران و مشکل عدم شفافیت۱-همچنانکه فوقا اشاره کردم نسخه گزارش توسط سفارت تهران در بغداد برای نیروی تروریستی قدس و وزارت خارجه ایران ارسال شده است. آقای کوبلر باید پاسخ بدهد که چگونه گزارش دشمنان قسم خورده یک رژیم فاشیستی، به دست همان رژیم رسیده است. آیا آقای کوبلر آن را در ارتباطات شناخته شده اش با سفیر رژیم به او داده یا از طریق دولت عراق به دست این رژیم رسیده است و یا رژیم ایران شامل ”طرف های دیگر که ممکن است درگیر باشند” می شود که در پایان گزارش به آن اشاره شده است.
۲-گزارش کوبلر به نحو حیرت انگیزی با یک اشاره بسیار گذرا از اولین خواست ساکنان در ۲۷می عبور کرده است. آنها خواستهایشان را در ۱۸ ماده برای آقای کوبلر توضیح داده و همان روز به صورت مکتوب برای وی فرستاده اند. اولین خواست عبارت است از اینکه: «نماینده ویژه دبیرکل هیچگونه دخالت رژیم ایران را علیه مخالفانش در اشرف و لیبرتی مجاز نخواهد شمرد».
ساکنان در این جلسه و قبل و بعد از آن یک به یک موارد دخالت دادن رژیم ایران را مطرح کردند اما نه در صحنه جواب گرفتند و نه در گزارش به آن اشاره شده است.
۳-ساکنان نقل قولهای سفیر رژیم ایران از آقای کوبلر علیه ساکنان اشرف در ۲۲ و ۲۴ ژانویه، اظهارات فالح فیاض مشاور امنیت ملی مالکی را پس از بازگشت از تهران در ۲۴ آوریل در مورد ارتباطات آقای کوبلر با مقامات رژیم ایران در مورد موضوع بستن اشرف و ملاقات مقامات وزارت اطلاعات در هتل لاله تهران با آقای کوبلر و طرح موضوع محاکمه و استرداد شماری از ساکنان اشرف را .... با او در میان گذاشتند.
آیا نادیده گرفتن این نکات با انتقال نسخه گزارش به نیروی تروریستی قدس بی ارتباط است؟ ما به یاد می آوریم زمانی که آقای کوبلر در اوایل فوریه گذشته از بروکسل دیدن میکرد به مقامات اروپایی به صراحت گفت که سفیر رژیم ایران به او گفته است تا ساکنان اشرف به لیبرتی منتقل نشوند به او ویزای ورود به ایران داده نخواهد شد و در عمل هم او پس از انتقال دو سوم ساکنان، ویزا دریافت کرد.

۴-گزارش تصریح میکند که محتوای گزارش با رهبران ساکنان در میان گذاشته می شود . چرا این گزارش به آنان که سوژه اصلی هستند داده نمی شود؟ اما ساکنان تصریح میکنند که محتوای این گزارش و از جمله هیچ یک از مطالب خلاف واقع آن هم به اطلاع ساکنان نرسیده است در حالیکه آنها با توجه به سابقه امانت دار نبودن آقای کوبلر مستمرا خواسته اند گزارش های خود و یا حداقل کدهای ساکنان را با آنها چک کند. نماینده ویژه در گزارش تصریح میکند که ازساکنان خواسته است یونامی را به جانبداری و بی عملی متهم نکنند. اما این گزارش و پنهان کردن آن از ساکنان و سر در آوردن آن از نزد رژیم ایران، بهترین دلیل بر جانبداری اوست.

فاضلاب تسهیل کنندگی

فکر نمیکنید آقای ”تسهیل کننده ” دیگر گندش را درآورده است؟ در همین آخرین اقدام تسهیل کنندگیش به ساکنان به جامانده در اشرف فرمان داده است که بدون تأخیر به کمپ حریه جابجا شوند! بی هیچ شرمی . شرم، البته ، از قراری که میگویند ، یک احساس انقلابی است و آقای تسهیل کننده بیزار از هر چه انقلاب است و انقلابی . قبلا یکی دو بار به اشرف رفته بود تا برای ساکنان آن جا که جانشان را کف دستشان گرفته اند تا با رژیم آخوندها مبارزه کنند، مزایای ”زندگی به هر قیمت” ـ یعنی بی تعارف زندگی ذلت بار ـ را یادآور شود، و پوزخند تحویل گرفته بود. لابد آن تجربه ها هم در شعله ور تر کردن این بیزاری بی نقش نبوده اند. پس توقع یک بند انگشت نه احساس همدردی بلکه فهم ساده روحیه مبارزه جویی از او داشتن، کاملا بی جاست. اما او، برخلاف همپالکیهای اولترا مدرن دیگرش، نقش شریک دزد و رفیق قافله را هم بازی نمیکند، چون طی مأموریتش، اگر هر بار در تجاوز، سرکوب، نقض عهد، دزدی، دروغگویی و زورگویی دزدها، به بهانه احترام به ”اعمال حاکمیت دولت عراق”، شراکت داشته، هیچ گاه، ولو برای تظاهر به همان ”بی طرفی” ادعائیش، از ساده ترین، مشروع ترین و بی خطرترین خواسته های قافله ـ مثل تأمین آب آشامیدنی علنا حمایت نکرده است. همیشه تسهیل کننده قهر و زورگویی دولت عراق بوده و هیچ گاه به کرسی نشاندن یک حق مشروع و انسانی را تسهیل نکرده است. اگر در عصر برده داری زندگی می کرد، می توانست بی آن که هیچ تناقضی از درون احساس کند، مأمور کارآمدی برای برده داران و برده فروشان باشد.
در قرن بیست و یکم، اما، به کار بستن همان طرز فکر نیازمند انطباق یافتن با شرایط زمان است. پوستی به کلفتی پوست کرگدن پیدا کردن، توانایی انکار بدیهیات و دروغ گفتن بدون مژه زدن، از جمله لوازم اولیه کارند، و نمایندگی ویژه، سفارت سیار و در پوست شیر بی یال و دم و اشکمی به نام ”ملل متحد” رفتن هم از طیف برگ انجیرها برای پوشاندن عورت سیاسی تسهیل کنندگان برده فروشی که حالا، بعد از موتاسیون، به صورت کلبی مسلکان پست مدرن در آمده اند.
آقای ”تسهیل کننده” ما فقط یک نمونه از آنهاست. یک نمونه دیگرش هم همان وکیل دروغگو و بی حیای وزارت خارجه در دادگاه استیناف آمریکا بود که ادعا کرد ساکنان اشرف به ارتش آمریکا اجازه ندادند آن محل را کاملا بازرسی و خالی بودنش از سلاح را گواهی کند. آن یکی مأمور دست به سرکردن دادگاه و خریدن وقت برای گروگانگیران بود، این یکی مأمور کوچ دادن اجباری ساکنان اشرف به زندان لیبرتی است، یعنی عضو افتخاری کمیته سرکوب اشرف و شریک زورگوییها و جنایتهایشان. و جالب این جاست که این مظاهر بی گفتگوی خشونت علیه بشریت، مأموریتهای ننگینشان را به نام جلوگیری از خشونت به عهده میگیرند!
نه، گذشته از همه ملاحظات، آیا شما فکر نمی کنید که آقای ”تسهیل کننده” واقعا گندش را چنان درآورده که بوی گند فاضلاب سرباز کرده در لیبرتی را به دست فراموشی سپرده است؟
منوچهر هزارخانی

وقتي ولي فقيه « همچوسگ درقحط سرگین خوار» شد

ابطال تاريخي ليست گذاري تروريستي مجاهدين
وقتي ولي فقيه « همچوسگ درقحط سرگین خوار» شد-احمدفروغي
دادگاه استيناف واشنگتن در 1 ژوئن 2012 مي با صدور يك «قرار و حكم انجام وظيفه» براي وزارت خارجه آمريكا، و با اقدامي كه در 200 سال اخير آمريكا بي سابقه بود، به وزير چهار ماه مهلت داد تا برچسب تروريستي عليه سازمان مجاهدين خلق ايران را تعيين تكليف كند ، و در غير اين صورت حكم دادگاه براي ابطال اين برچسب اجرايي خواهد شد.
اين پيروزي ملي ، يكي از بزرگترين دستاوردهاي جنبش آزاديخواهانه مردم ايران از صدر مشروطه تا كنون است كه فقط با مواردي مانند حكم دادگاه لاهه در زمان نهضت ملي شدن نفت توسط پيشواي ملي ايران، دكتر محمد مصدق قابل قياس مي باشد، و قبل از هر چيز گواهي بر اراده خلل ناپذير مردم و مقاومت ايران براي به سرانجام رساندن يكصد سال مبارزه بي امان براي آزادي و حاكميت ملي بر كشورشان مي باشد، كه اكنون پرچمداري رئيس جمهور برگزيده مقاومت ، مريم رجوي سر فرازانه به پيش مي رود. سكويي افتخار آفرين براي پرواز به سمت دستاوردهاي بسا پر شكوه تر در راه آرمان آزادي مردم ايران مي باشد.
اين پيروزي بزرگ كه در نتيجه كارزار بين المللي چند ساله براي خروج از ليست گذاري مطلوب آخوندها و در احقاق حقوق اشرف و مردم ايران براي مقاومت عليه نظام قرون وسطايي «ولايت فقيه» بوده ،در واقع مستقل از اينكه وزارتخارجه آمريكا كه ريش نا داشته را در گرو مماشات با بانكدار تروريسم ، يعني ملايان گذاشته ، در طي اين چهارماه چه تصميمي بگيرد، اما تاكيدات به اتفاق آراء قضات اين دادگاه كه مقر كرده اند « بعد از چهارماه اگر وزارتخانه كماكان تصميم نگيرد، خودبخود ليست گذاري لغو مي شود»، بيش از هر چيز بيانگر غير مشروع بودن و ظالمانه بودن اين ليست گذاري از ابتدا بوده كه اكنون دستگا قضائيه آمريكا نيز بعد از دستگاه قضايي انگليس، اروپا و فرانسه به آن اذعان مي كنند.
اهميت اين حكم تاريخي بيش از همه براي ولي فقيه ارتجاع روشن است ،چرا كه هرچند اين دست پخت آخوند شياد خاتمي با بانيان و حاميان بين المللي خط مماشات با رژيم يعني ليست گذاري مجاهدين طي ساليان گذشته محمل و توجيه بسياري جنايات ضد بشري عليه مردم و مقاومت ايران ، منجمله اعدام رشيدترين فرزندان ايران زمين در سياهچالهاي استبداد ديني ولايت فقيه درايران ( مانند مجاهد شهيد علي صارمي و..) و دو كشتار و قتل عام در اشرف توسط دنبالچه ولي فقيه در عراق يعني مالكي و ساير مزدوران عراقي گرديد،اما زمينه كارزاري شد كه سنگر به سنگر در يك رويارويي جهاني حقوقي ، رژيم و خط استمالت و مماشات را رسوا و حقانيت و مشروعيت مجاهدين و مقاومت عادلانه مردم ايران را به اثبات رساند.
در همين رابطه بعد از صدور حكم دادگاه آمريكا، و گواهي بين المللي بر مشروعيت مقاومت عليه فاشيزيم ديني ، وزارت اطلاعات مواجب بگيران رنگارنگ خود را براي روحيه دادن به «خودي» ها و همچنين جبهه شكست خورده مماشات به صحنه فرستاده و براي مقابله و يا كمرنگ كردن اين پيروزي بزرگ و از فرط استيصال بقول مولوي « همچوسگ درقحط سرگین خوار» شده و «هجو را به جرس» رسانده اند و منجمله در « ...ادامه افشاگري‌ها از سوءاستفاده مالي گروهک منافقين از کنگره آمريکا... از اين که اين گروه مي‌تواند تا اين‌اندازه آشکار و بي‌پرده در آمريکا فعاليت کند، شگفت‌زده شده» اند. و ديگري با اشاره به ادعاي وكيل وزارتخانه در جلسه استماع دادگاه فوق مبني بر مطمئن نبودن از عدم وجود تسليحات در اشرف كه بلافاصله با دعوت ساكنين اشرف براي بازديد فوري وزارت خارجه از اشرف پاسخ داده شد، آنرا « سازوکار تهاجمي» مجاهدين نسبت به موضع گيري فوق توصيف كرده و با نعل وارزنه زدن، افزوده است «... عليرغم جوسازي هايي که سازمان در واکنش به اين اتهامات براه انداخت، مي شود پيش بيني کرد عنقريب وزارت امورخارجه آمريکا سازمان را با اعلام خبر آمادگي براي بازرسي قرارگاه اشرف با شوک تازه اي روبرو کند.»، درحاليكه مجاهدين نه تنها دعوت فوق را كرده اند، بلكه هر گونه جابجايي ديگر از اشرف به ليبرتي را نيز مشروط به پس گرفتن ادعاي فوق و يا انجام اين بازديد نموده اند و به اين وسيله امكان هرگونه پفيوزي سياسي و يا زمينه سازيهاي جنايتكارانه براي تكرار قتل عام و كشتار مطلوب آخوندها در اشرف را از بين برده اند.
از سوي ديگر در عين حال يكي از سايت هاي جيره خوار وزارت اطلاعات گويي كه در حال موعظه براي بسيجي هاي گيج و گم در شكافها و جناحبنديهاي داخلي دستگاه ولايت باشد ، وزارتخارجه آمريكا را نصيحت مي كند كه «.. تحت تأثير جوسازي هاي سازمان قرار» نگيرند و تاكيد مي كند كه « گاماس گاماس مو از ماست » بكشد.
قابل ذكر اينكه بدينوسيله وزات اطلاعات اذعان دارد كه تا چه اندازه محتاج مانع تراشي و كند كردن پيشرفت در تصميم گيري وزارتخانه كه بقول قضات آمريكايي بعد از 600 روز ، يك كندي غير قابل توجيه از خود نشان داده است ، مي باشد، تا مانند ساليان گذشته ، براي خود و مزدوران عراقي اش ، دستاويزي براي قتل و كشتار اشرفيان در اشرف و ليبرتي و همچنين سركوب اعتراضات و قيامهاي مردمي و اعدام و شكنجه هوداران مجاهدين در زندانها پيدا كند.
بنابراين مطلب را كوتاه كنم و در يك كلام به دشمن ضد بشري ، يعني ولايت فقيه و جبهه مماشات كه بازنده اصلي حكم تاريخي استيناف واشنگتن بوده اند و اكنون از فرط سوزش به هر دري مي زنند و هر «جعلنقی جلنبر» بي سروپايي را براي لجن پراكني و هجو گويي عليه مجاهدين و اشرفيان در سراسر جهان بكار مي گيرند، بگويم تلاش بيهوده مي كني و « ...دانستم توراازوي،بدان ازتوجان گندست وازیارت دهان» .
احمدفروغي

چماقداران دوره گرد» ولي فقيه ارتجاع- حميد آراسته خرداد91

چماقداران دوره گرد وزارت بدنام اطلاعات رژيم آخوندي
حكم دادگاه استيناف امريكا درباره حذف نام سازمان مجاهدين از ليست تروريستي و شكست خفت‌بار حاميان استعماري رژيم، يك ضربه مرگبار بر نامگذاري مجاهدين در ليست ننگين و مُهر مضاعف بر حقانيت مجاهدين و مقاومت ايران در رويارويي با فاشيسم مذهبي است كه لرزه بر اندام رژيم آخوندي انداخت. به‌طوري كه ديكتاتوري ديني واكنشهاي ديوانه‌واري از خود نشان داد.
از چند روز قبل از صدور اين حكم رسانه‌هاي رژيم با انتشار اخبار مربوط به اين موضوع، براي اعلام اين شكست زمينه‌سازي مي‌كردند تا مزدوران و عواملشان را از قبل آماده كرده و از وارد شدن هرگونه شوك ناشي از آن جلوگيري كنند.
بدنبال اين حكم، فاشيسم ديني حاكم بر ايران، در عراق وحوش لباس شخصي خود را با الگوي بسيج و نيروي انتظامي و دادگاههاي قاضي صلواتي به صحنه فرستاد تا به تهديد مجاهدان اشرف و ليبرتي بپردازند و همزمان لباس شخصي هاي خود در عراق را براي تهديد و ارعاب پيمانكاراني كه براي مجاهدان اشرف در ليبرتي آب مي آورند اعزام كرد.
در خارج كشور نيز گشتاپوي آخوندي، «چماقداران دوره گرد» خود را در روز 15خرداد از كشورهاي مختلف اروپا بار زده ، و در پاريس تخليه كرد تا با جست و خيز ميموني، وحشت ولي فقيه توپوزي خورده از لغو نامگذاري تروريستي مجاهدين را ابراز كنند.
«چماقداران دوره گرد» درحالي‌كه «جسد متعقن پرونده كودتاي 17ژوئن» و «گزارش تكه پاره شدة وزارت خارجه امريكا» را به‌نيش مي‌كشيدند، به‌لجن‌پراكني عليه اشرف پرداخته و «امت نالان سوي جماران» دم گرفته بودند كه مجاهدين «را از فرانسه اخراج كنيد». بعدهم نوبت به جست و خيز بچه دژخيمان و چاقوكشان حرفه يي از جمله سبحاني و شادانلو و بقيه اوباش؛ رسيد كه اندر باب «حضور خطرناك» مجاهدين «در فرانسه و اروپا» به نيابت از آخوندهاي ضد ايراني ضجه سر بدهند(عنترلينك 17خرداد91).
در همين راستا، مي‌توان دريافت كه در مقابل پيروزيهاي غرورانگيز مجاهدين و برتابيدن قامت رساي مقاومت در آن، اين رژيم بايستي كف بدهن آورده، گريبان دريده و همة چماقداران و هرزه‌هايش را به يكباره به پاچه‌گيري براند.
آري! نمايش خيره‌كنندة توانمندي و بالندگي مقاومت و قلب تپنده آن يعني اشرف و شكست مرگبار در مقابل كارزار جهاني مجاهدين و مقاومت ايران تحت هدايت رئيس جمهور برگزيدة آن خانم مريم رجوي، همه نشانه‌هاي روشن نزديك شدن پرشتاب روند رودررويي نهايي و پيروزي محتوم مقاومت مردم ايران است. همان فريادي كه از اشرف، نه فقط به داخل ميهن اسير بلكه به سراسر جهان طنين افكن شد كه «مرگ بر اصل ولايت فقيه، زنده باد ارتش آزادي».
اين فرياد را قبل ا ز همه، سردمداران رژيم مي شنوند و به خود مي لرزند. از همين روي رفسنجاني روزهاي مرگ اين رژيم در قيام تاريخي30خرداد60 را به ياد مي آورد و مي گويد: 500 هزار نفر ريخته بودند خيابان ما در مجلس محاصره شده بوديم و صداي تيرها را مي‌شنيديم (خبرگزاري حكومتي ايسنا-11 خرداد1391)
بنابراين زوزة گرگ‌ها و شغال‌هاي زخم‌خورده و «چماقداران دوره گرد» كه در همين احوال از رسانه‌هاي رژيم، سايتهاي وزارت اطلاعات و يا برخي رسانه هاي آبروباخته گوش را مي‌آزارد، اولين بار نيست كه اركستره و "همه‌باهم" ساز گرديده، اما از هميشه دردناكتر و در عين حال قابل فهمتر است.
برداشتن موانع و راهبندها از پيش پاي مقاومت مردم ايران،”يك گواهي آشكار و مقدمه ضروري براي تغيير دمكراتيك در ايران و به زير كشيدن فاشيسم مذهبي توسط مردم ايران است“.و به راه حل سوم راه ميبَرد. راهبندهايي كه به عمد براي ”تضمين امنيت“ رژيم و ”ابراز حسن نيت“ به آخوندهاي ضد بشري و ممانعت از سرنگوني از استبداد مذهبي ايجاد شده است.

کوربینی یک پاسیفیست منفی گرای مشکوکِ ملا پسندِ وقیح

مطالعه مقاله دوست خوب وآگاهمان دکتر سینا دشتی موجب شد که برای خواندن نوشته مورد بحثش به سراغ سایت « میهن » ( ؟ ! ) علی کشتگر معلوم الحال بروم . بی هیچ مبالغه از خواندن آن تهوع متعفن سرم سنگین و به دوار افتاد از روزگار ارتجاع و استعمارزده کنونی . نه ارتجاع پدیده یی جدید است ونه استعمار اما بدینگونه که ما سی وسه سال است ، شاهد ودرگیر آنیم ؛ حقیقتاً بی سابقه است . جدا ازمجاهدین خلق واشرفیان قهرمان ، آن نوشته را که امضای « فرهاد مرادی » بالای آن داشت ؛ تحفه نطنز کم سابقه یی دیدم . طرف فقط گلاویز مسعود وسازمان مجاهدین خلق واشرفیان نشده است بلکه زیرآب هرنوع مبارزه جدی را یکجا زده است. اگروزارت بدنام اطلاعات آخوندی بخواست رسماً مجاهدین ومبارزه را نفی و رد کند ، بهترازاین نمی توانست . معاندان وبخشی از قشریون می گویند که مجاهدین ، عناصری ناراحت هستند که جا وبی جا با همه طرف می شوند وحرف منطق را با برچسب زدن پاسخ می دهند ! . اگر خوش انصاف ریگ درکفش نداشته یی هست ، برود وآن مانیفست !! سیاسی را بخواند و قضاوت کند . بطورعلن بگویم که دلم می خواست نویسنده را مزدور وزارت اطلاعات رژیم عنوان دهم اما دیدم هم پای مجاهدین درمیان است وهم این آدم ، خود حقیرترو فروریخته تر ازهر مزدوری ست . فرهاد مرادی ( اگرنام مستعارنباشد ) که به مراد دل ملا فاشیست های دینی حاکم ، سرقلم رفته است ، چنین شروع می کند که : « زمانی که مسعود رجوی درابتدای تابستان 1365 رفتن به خاک عراق ودوستی با دیکتاتوری چون صدام حسین را با گفتن جمله مضحک و به ظاهرانقلابی « می روم تا برافرازم آتش ها درکوهستان ها ! » توجیه کرد ، درحقیقت سه کار را هم – زمان انجام داد . اول آن – که تصویرخودش را به عنوان یک خرده بورژوای ناکام و شکست خورده ودرعین حال مستبد قاب کرد وبر دیوار تاریخ معاصرایران کوبید. دوم برای سازمانی چون مجاهدین خلق و اعضایش سرنوشتی تراژیک رقم زد و سوم آن – که شورای ملی مقاومت را ازمحتوا تهی کرد » .
از املای این به تحلیل رفته می گذرم و فقط متذکر می شوم که : آتش ها درکوهستان ها برمی افروزند ونه برمی افرازند . از دستپاچگی وبرای نفی وبه سُخره گرفتن امر مبارزه ، شعر اسطوره شدهٌ « مرا ببوس » را هم مثل خودش « مضحک » ! می بیند. اگرمسعود ومجاهدین خلق واشرفیان قهرمان شکست خورده وناکام بودند نه یکی مثل تو به رسوایی قلم برمی داشت ونه رژیم همّ وغمّش همچنان آنان می بود ونه حامیان بین الدول رژیم درقبال این « شکست خوردگان » !! درکار خود ناعلاج نمی ماندند. اتفاقاً با دوران اعتلای روزافزون و جهانی مقاومت ایران مواجه شده اید که نمی دانید چه بگویید و چه بکنید ؟ آتشی که مسعود در کوهستان ها برافروخت ، امروز چونان مشعلی بزرگ وفروزان دردست با کفایت مریم ، جهان سیاست حاکم را دارد دور می زند وبروزارتخانه ها ودادگاه ها هم پرتوافشانی می کند . شعله درخشان همین مشعل خاموش ناشدنی ست که چشم بصیرت بین معاندان وحاسدان و حقیران بی عمل را کورکرده است ، چنان کوری که به نا گزیرزیر پر اصل مبارزه جدی و برحق هم می زنند تا هم سقوط آزاد خود را به نمایش بگذارند وهم دق دلی را خالی کنند . این مشکوک می نویسد : « رجوی درآن دوره نه تنها به هشدار کسانی چون ابوالحسن بنی صدر و فرد با پرنسیبی چون دکتر قاسملو اهمیتی نداد ... » پرنسیب سیاسی مرحوم قاسملو همان که گول رفسنجانی را خورد و به مذاکره نشست تا به شهادتش برسانند . بنازم به بی پرنسیبی ! مسعود که از ابتدا تا به امروز گول فلک کجمدار هم نخورده است . گول خوردگان درقید حیات که همه اعتبار و حیثیت داشته و نداشته خود را پای رژیم و احتمال استحاله آن گذاشتند ، البته حق دارند که بسوزند و بر چهره قهرمان عصرما چنگول بزنند .
وقتی مبارزه سیاسی به دشوارترین مرحله تاریخی می رسد یا باید درخانه نشست و با نجابت سکوت کرد و آب به آسیاب دشمن نریخت ویا با توجه به عوامل بازدارنده موجود واحتمالی خطر کرد وبه میدان آمد . البته که دریک عرصه نابرابر ، مبارزان نمی توانند بدون تلفات و ضرر وزیان ها وحتا اشتباهات ، امرمقدس وضروری مبارزه را بپیش برند . اگر استبداد حاکم با گذشت زمان استعداد وآمادگی خود را برای استحاله ورفرم نشان دهد ، هر مبارز واقعی در می یابد که باید تاکتیک وشیوه مبارزاتی را تغییردهد . اما وقتی مستبدان حاکم روز به روز و سال به سال هارتر ودرنده تر می شوند ، چه باید کرد ؟ لابد باید نشست و یقه آنکه به مبارزه جانانه خود ادامه می دهد گرفت ! . اگر شکست وناکامی باشد از آن آنانی ست که دخیل بند چنین رژیمی شدند و امروز سرشان بی کلاه ، بورو خیط به حکم وقاحت و بی شرمی رو به تزایدشان ، مقاومت سرفراز و جهانی شده را « شکست خورده » جارمی زنند . این قلمزن بی شرم خود می داند اما درشهر کورها می نویسد که علی زرکش را اعدام و سعید شاهسوندی را حذف کردند !! درحالیکه هردو درحمله نظامی شرکت کردند . اولی به شهادت رسید و دومی خود را تسلیم دشمن کرد و شد شاگرد جلاد اوین . مشکوک به خاک ذلت سیاسی و شخصیتی نشسته ، ادعا می کند که مردم پایتخت در تظاهرات خرداد 88 سکوت کردند !! زهی بی شرمی و وقاحت ! اگر مردم ایران و بخصوص پایتخت سکوت کرده بودند پس دیگر تظاهرات چه معنا دارد ؟ عین نوشته را می آورم : « بیهوده نیست که درتظاهرات 25 خرداد 88 مردم پایتخت سکوت کردند » . مردم سکوت نکردند . تظاهرات ملیونی کردند وحتا شعار دادند که ــ اوباما با ما یا با اونا ــ این رهبران به اصطلاح جنبش سبز بودند که مردم را درمیان راه و در جوش وخروش امیدشان رها کردند ، این آقای اوباما ومتحدان اروپایی اش بودند که به سود رژیم سکوت کردند . اگر پول ولمی هم رسیده باشد فقط یک جو غیرت مانع می شود که بدین حد هم حقایق را لوث کرد وهم مردم را متهم . سپس ، از زنده یاد محمد مختاری عباراتی نقل می کند : « بازخوانی فرهنگ از دورهٌ انقلاب ضرورت همه جانبه یافت . زیرا انقلاب به هرحال ذات ها را عریان کرد . ما را واداشت به دیدن ودریافتن آنچه که بوده ایم ونمی دانسته ایم » درود و هزار درود به روان پاک محمد مختاری که چه زیبا ، ساده ودر خور تأمل گفته است . « مرادی » همین نقل قول راهم نفهمیده است که روی سخن مختاری به امثال او و علی کشتگر وهمگنان دیگر بوده است ونه نوع خودش . محمد مختاری که امر مبارزه را درکانون نویسندگان ایران چنان بپیش برد که به طرز فجیعی به قتلش کمربربستند . آری از انقلاب به این سوست که خیلی ها ذات پوشیده خود را عریان و آفتابی کردند . نه تنها به نفی انقلاب برخاستند بل هرنوع مبارزه جدی راهم خشونت آمیز و غیرضروری تبلیغ کردند و همچنان می کنند . آخرعوضی ! روی نقل قولی که از زنده یاد مختاری آورده یی یک لحظه هم تأمل نکردی که داری خودت وهمگنان را لو می دهی ؟ محمد مختاری دوست خوب ونازنین مخلص بود . درسال 1351 توسط یک دوست با او که دربنیاد فرهنگ ایران کارمی کرد آشنا شدم ویک شعربا نام « گامی دگر» ازاو درشماره اول فصلنامه صدا ( 1351 ) که سردبیرآن خودم بودم بچاپ رساندم و درشماره دوم نقد مفصل اورا با عنوان « نگاهی به از صبا تا نیما » در46 صفحه درصدا چاپ کردم . البته چون مقاله ازحیث سیاسی تند بود پیشنهاد کرد که بنا به موقعیت شغلی اش نام مستعار « سیاوش روزبهان » را بکارگیرم .
فضاحت مرادی درقلمزنی آن نوشتار به حدی ست که پرداختن همه جانبه به آن ، نیازی نیست . این بنده باب طبع وزارت بدنام اطلاعات رژیم می رود سراغ دو ویت کنگ اسیرشده بنا به روایت روزنامه نگار معروف خانم « اوریانا فالاچی » اما آنقدر سقف شعورش وسوادش بالاست که نمی فهمد دو ویت کنگ دردست ویتنام جنوبی و آمریکایی ها اسیر بوده اند ونه در دست ویتنام شمالی که به رهبری هوشی مین ، بخش کمونیستی و آزاد شده ویتنام می بود . مرادی غرضش این است که کلاً ویکجا زیراب ایمان و هدفمندی بشری بزند ویک زندگی انگلی را زیر سایه استبداد تبلیغ کند . او نمی فهمد که اگر هوشی مین پیروز هم نمی شد بعنوان یک قهرمان درتاریخ از او یاد می شد ، همچنانکه چه گوارا ، پیروزی را به خاطر ایمان و استقامت و هدفمندی انقلابی اش به جاودان درتاریخ بشری بدست آورد . او دربلیوی موفق نشد اما عدم موفقیت او کمترین خدشه یی به هدف و کاراکتر قهرمانانه اش وارد نکرد . بیچاره یا نمی داند یا به سود رژیم تجاهل العارفین می کند . اگر اشرف قهرمان بنا به تغییر کلی شرایط منطقه یی به آخرین هدف نظامی خود نرسید اما درعرصه سیاسی چه درعراق ، چه منطقه و چه جهان به چنان پیروزی شگفت آوری دست یافت که حتا دولتمردان غرب هم گمان آن را نمی کردند چه برسد به رژیم جنایتکار حاکم .
دشمنان ومعاندان و حاسدان سپید چشم سیه دل تنگ نظر بدانند که هم اشرفیان برقرارند ، هم مجاهدین خلق ، هم شورای ملی مقاومت و هم هواداران پرشمار وآزادیخواه مقاومت ایران . مسلماً اگر کاری ازشمایان برمی آمد تا بدین حد به مسعود بخل وکینه نداشتید . چون از بی عملانید و آنچه هم کرده اید به حساب رژیم واریز شده است ، بنابراین به همه تان حق می دهم که بیش ازاین ها یقه درانی کنید .
رحمان کریمی