جريان فتنه چيست ، فتنه گر كيست ؟

يادم هست درسالهای شصت تا شصت چهار و پنج خودمان بعد از اينكه رژيم ج .اسلامی به دستگيرهاى گسترده روى آورد، در آن زمان هر كسى را كه دستگير مى كردند ، فورى بدون اينكه از او بپرسند چكاره اى و چكار كرده اى ؟ در سربرگ پذيرش اوليه اوین مى نوشتند " منافق" و در نماز جمعه هايشان ترجيع بند شعارهايشان مرگ بر آمريكا و منافق و اسرائيل بود . اگر از آن افراد مى پرسيد ى منافق ( منظورشان مجاهدين و سازمانهای سیاسی دیگر بود ) يعنى چى؟ خيلى از آنها معنى آنرا نمى دانستند. در همان سالها مزدوران و حقوق بگيران ج. ا هر كسی را كه دلشان مى خواست دستگير مى كردندو با يك مارك"منافق" ممكن بود متهم و يا فرد دستگير شده تا مرز اعدام هم برود ،يادم هست در ميان دستگير شده گان افرادى بودند كه اصلا روحشان هم از سياست و فعاليتهاى سياسى و سازمان و ... خبر نداشت ولى پاسداران بسيجى و سپاه آنها را به بهانه هاى از پيش ساخته ،دستگير مى كردند و به اوين مى آوردند .به چند نمونه اشاره می کنم ، فردى بود كه رفته بود بخاطر اجازه عقب افتاده اش از كيوسك تلفنى به صاحب خانه اش تلفن بزند او را دستگير كرده و به اوين آورده بودند افرادى بودند كه در خانه مثلا تعدادى " دوريالى " داشتند دستگير شده بودند (جالب بود يكى از برنامه هاى تلويزيونى لاجوردى جلاد داشتن دوريالى (در آن زمان برای یک بار تلفن زدن دوریال کافی بود )را جرم متهم قلمداد مى كرد و يا افرادى كه هنوز به سن قانونى نرسیده بود ،آنها را دستگیر و رژيم ضد اسلامى ، آنها را به بهانه از پیش ساخته شده ی منافق به زندان مى انداخت و حتا تعدادى از آنها را به جوخه اعدام برد ه اعدام کرده اند . لاجوردى جلاد برگزيده خمينى بود ، او كسى بود كه در زندان از كلمه " منافق "بیشترین استفاده را مى كرد. درواقع او بود که در اوین این کلمه را از دهان رهبرش گرفته بود و مرتب بکار می برد . چون اين كلمه باب شده ى خمينى در ج. ا بود. در ميان زندانيان كسانى بودند كه فقط روزنامه و ارگان سازمانی را خوانده بودند و يا اينكه بعضى از آنها روزنامه هاى سازمان سياسى و گروه مورد نظرش را فروخته بودند ولى لاجوردى جلاد آنها را با قوانين من در آوردى و با نام اسلام اعدام كرد و به روى ناميمون خود هم نياورد . مى خواهم بگويم اصلا براى رژيم فرقى نمى كرد كه ، چه كسى را دستگير كرده است آيا سن قانونى دارد يا ندارد، آنها بيگناه هستند يا گناهكار ؟ از ديد رژيم فرد دستگير شده بايد بدون دادگاه و بدون هيئت منصفه با مارك منافق اعدام شوند . 
همين جريان سركوب و بگير و ببندها و شكنجه و اعدام در طول سى و چهار سال به شكلهاى مختلف ادامه داشته و دارد، در طول اين سالها هراز چندى رژيم دست به ترور شخصيت هاى 
سياسى و كشيش هاى مسيحى زده است تا بيشتر بكشد و زنده بماند . نگارنده بعد از همان سال ٦٠ گفتم و نوشتم كه رژيم نخبه كشي و شخصيت كشى را براه مى اندازد و شعار" بكش تا زنده بمانى" را در استراتژى اش قرار خواهد داد. ، انسان کشی ، مسلمان كشى و غير مسلمان كشى با نام كفار و منافق ... را علم كرده تا هر كارى كه در جنايت از او سر مى زنده را توجيه شرعى كند . 
خمينى جنگ ايران و عراق را براه انداخت تا با سركوب تمامى نيروها ، (تكرارمى كنم ) ، تمامي نيروها، برايش فرقى نكرده و نمى كند از دم تيغ و تير و طناب دار بگذراند. رژيم(خمينى) از همان شروع جنگ با نعمت خواندن " جنگ " سركوب و اعدام را باب كرد و پا در راهى گذاشت كه برگشت آن برايش خيلى گران تمام مى شود ، آنها نمى توانند حتا يك روز بدون اعدام و شكنجه را سپرى كنند .اگر روزى طنابهاى دار را از ميدانگاهها جمع كنند گور خود را كنده است به همين دليل است كه خودى هاى خود را هم ناچارن نمى توانند تحمل كنند و با ماركهاى جديد ديگر به جو سازى هاى جديد رو آورده اند تا به توانند به استراتژى " بكش تا زنده بمانى" همچنان وفادار بمانند . لازم است يادآورى كنم در سالهاى پيش مارك "منافق "مختص زندانى نبود اين ناندانى در سراسر كشور در همه جا مورد استفاده رژيم قرارگرفته و همچنان ميگيرد. درآموزش و پرورش و در تمامى ادارات و در دانشگاههاى كشور دربيمارستانها و حتا در تمامی محله ها و ... با مارك منافق هزاران هزارنفر را از شغل ويا ادامه تحصيل محروم كردند تا به حكومت انسان کش به جور ستمشان همچنان ادامه دهند . 
بعد از اتفاقات سال 88 اصطلاح دگری را علم کردند تا ناندانی تاره ای را بازکنند فتنه و فتنه گر 
فتنه چيست ؟ فتنه يعنى مهندسى كردن تمام عيار انتخابات و بر گزيدن رئيس جمهورى كه از نظر فكرى به او ( ولايت فقيه ) نزديك تر است و با در اختيار گرفتن تمام امورات كشور دردست خود و رئيس جمهور بر گزيده اش خون ملت را در شيشه كردن وبه تاراج گذاشتن سرمايه هاى طبيعى و غير طبيعى كشور است . 

فتنه گر كيست ؟ كسى كه فقط يك راى دارد ولى يك رئيس جمهور را خود به تنهايى انتخاب مى كند و در مقابل پيش از هفتاد ميليون ايرانى مى ايستد و برعليه ملت در نماز جمعه فرمان شليك را به پاسدارانش صادر مى كند و ملتى را كه به خيابانها آمدند و درخواست انتخابات سالم را كرده بودند وگفتند راى ما كو ؟ را فتنه گر خواند . 
فتنه گر كسى است كه كانديد اتورهاى رقيب رئيس جمهور بر گزيده ولايت فقيه را دستگير و به زندان مى برد و رعب و وحشت را در جامعه نهادينه می كند تا رژيم فاشيستى خود را براى مقطعى ديگر به عقب بيندازد . 
فتنه گر يعنى ولايت فقيه و دارو دسته اش كه جوانان و دانشجويا ن و زندانيان را در خيابان و زندان قلع و قمه كرده تا فردى بنام احمدى نژاد را براى دو دوره به رياست جمهورى رساند. حال با اين تعاريف به رايج شدن اصطلاح ديگرى بنام " فتنه " مى پردازيم ،تا فتنه گر را بهتر بشناسیم . 
بعد از جريان جنبش سبز رژيم، اصطلاح ديگرى را براى خودى ها براه انداختند تا بتوانند همچون سال شصت سران جنبش سبز را كه خود از مارك زنهاى حرفه اى بودند حالا همان مارك زنهاى گذشته را به جريانى بنام " جریان فتنه " نسبت دهند، در واقع فتنه گران اصلى در همان راه گذشته پا نهادند و پاشنه درب را بر همان چرخاندن كه خود مى خواستند . بعد از انتخابات ١٣٨٨ كه خامنه اى از احمدى نژاد حمايت كرد و رئيس جمهور برگزيده اش را براى بار دوم به كاخ رياست جمهورى برد مشخص شد كه فتنه گران و جريان فتنه در كجا لانه دارند دقیقا در بیت عنکبو تی ولایت ! 
ابتدا ،خامنه اى احمدى نژاد را نزديك تر از هركس ديگر به خودمعرفى كرد او حتا وى را نزديكتر از " رفسنجانى " به خود دانست و در همان نماز جمعه ى معروف (٢٩خرداد ٨٨) در مقابل مردم ايران صف آرايى كرد و شمشيرش را از رو بست و جريان فتنه را براه انداخت تا جهان همچون گذشته ، نظارگر انتخاباتى پوشالى در ايران باشد واقعيتى كه چشم دولتها و مردم جهان را بازتر كرد حالا بعد از هشت سال احمدى نژاد از همين موقعيت باد آورده خود سوء( سود ) استفاده كرده تا بتواند قدرت را در مقابل ولايت فقيه حفظ كند و از هم اکنون با بهار بهار کردن در مقابل ولایت فقیه صف آرایی کرده است . از ديد ذوب شدگان در ولايت او نيز به جريان فتنه پيوند خورده است ، يعنى رژيم تحمل رئيس جمهور برگزيده رهبرى را هم ندارد بطورى كه حالا مشخص شد ه است مزه ى قدرت پاى دندان رئیس جمهوری ولایت فقیه گير كرده است و لاجرم وى را در مقابل خامنه اى سردمدار فتنه قرار داده است و مى خواهد در پايان كارش، كارى را انجام دهد كه پوتين ومدودف درروسيه كردند ، او نمى خواهد براحتى كاخ رياست جمهورى را ترك كند آیا چاقو دسته اش را می برد ؟ حال علاوه بر موسوى و كروبى همان جريان ، احمدى نژاد را هم فتنه گر مى نامند و گاهى مثل برادرش(داود احمدى نژاد) وى را منافق پيچيده مى نامند يعنى از ديد ولايت فقيه و ذوب شدگان درولايت فتنه در فتنه شده است و جریان فتنه را بوجود آورده است با يك بررسى مختصر که در بال رفت مى توان براحتى سران فتنه و بازيگرانجریان فتنه و فتنه گران را شناخت . همان طورى كه ملت تا كنون خود تشخيص داده است . با تعريفى كه در بالا از فتنه شد مشخص است فتنه چيست و فتنه گر كيست حالا به سخنان ذوب شدي ديگر در ولايت فقیه توجه كنيد. 
احمد خاتمى معروف به گوريل حوزه كه عنوان "عضو هيات رئيسه مجلس خبرگان " را يدك مى كشد بعد از اينكه سخنان گوهربار رهبرش را در باره اقتصاد باعنوان " حماسه سياسى و حماسه اقتصادى " مطرح مى كند آن سخن را ازابتكارات هوشمندانه ى رهبر مى داند و بعد مى گويد " كشور آنگاه سامان مى يابد كه تك تك مردم كه در جامعه حضور دارند خود و فكر و راى شان را در سرنوشت كشور شريك بدانند ، (بخوانيد درخدمت رهبر )راز تاكيد حكيمانه رهبرى بر حضور مردم و همه سلايق سياسى در همين موضوع نهفته است " يعنى رهبرى ولايت فقيه از مردم مى خواهد فقط در انتخابات شركت كنند تا بتوانند آمار بالا بدهند و لى درپايان ، آراى مردم را مال خود كنند (ملا خور ) و آنها را فتنه گر و ... بنامند ، در جاى ديگرميگويد: " اشتباه برداشت نكنيد فتنه گرانى كه در سال ٨٨ ساختار شكنى كردند و به مصاف كليت نظام اسلامى آمدند ديگر با هيچ نگاه و سليقه اى ، درون چارچوب نظام تعريف نمى شوند و به صورت طبيعى سخن رهبرى در خصوص همه سلايق فكرى و سياسى براى كانديداتورى در انتخابات شامل حال آنها نيست . " احمد خاتمى مى خواهد بگويد ساختار شكنان و همان فتنه گران نمى توانند در انتخابات حضور داشته باشند وباز تاكيد مى كند مردمى كه دلسوز انقلاب هستند خواستار محاكمه سران فتنه هستند او با اينكه مى داند سران فتنه رهبر و اطرافيانش هست باز خود را به كوچه على چپ زده است و از مردم مى خواهد تا فتنه گران را كه در راسش رهبرى ولايت فقيه قراداردتا خواهان محاكمه آنها شوند، عضو هيات رئيسه خبرگان درست ميگويد مردم خواهان محاكمه هرچه سريع تر سران فتنه هستند همان كسى كهبا یک رای رئيس جمهورى خود براى مردم برگزيد وآتش خشم مردم را شعله ور كرد ، همان كسي كه شعله فتنه را با خط ونشان كشيدن براى مردمى كه آمده بودند بگوئيد راى من كو ؟ و راى من كجا رفت و براى چه كسى خوانده شد ؟ فوری دستور حمله به مردم را صادر كرد و همان كسى كه دستور حمله به خانه هاى مردم و تجاوز به زندانيان سياسى و اعدام آنها را صادر كرد و تا آنجا پيش رفت كه يار غار خود هاشمى رفسنجانى را خانه نشين كرد تا جريان فتنه را به او يعنى رهبر نسبت بدهد ، بطورى كه تاكنون چندين بار تكرار كرده است كه نامه نوشته شده به رهبرى تماما درست بوده است يعنى جریان فتنه را با احترام به رهبرى نسبت داده است . سوال اينجاست كسانى كه گفتند راى من (ما) كو ؟ فتنه گرند يا كسى كه راى مردم را براى احمدى نژاد دزديد و مردم را فتنه گر خواند فتنه گر است ؟ با این تعریف ، مردم حاضرند رهبر فتنه گران و سردمدار جریان فتنه را هرچه زودتر محاكمه كنند و آن كسى جز خامنه اى نيست .
عباس رحمتى

نگاهی به زندگی جاودانه فروغ اشرف، شهيد مجاهد خلق شهناز پهلوانی


شکر نعمت وصل 
نگاهی به زندگی جاودانه فروغ اشرف، شهيد مجاهد خلق شهناز پهلوانی
تولد: 1340- رامهرمز
شهادت: ۱۹فروردين ۱۳۹۰- اشرف

سالها در پی وصل به سرچشمه بود، وقتی به اشرف رسيد، احساس قطره يی را داشت که به دريا پيوسته است. شکر نعمت وصل را می شد در شور و اشتياقش برای کار و مسئوليت و به ميدان شتافتن ديد که پرشکوه ترين فرازش در روز ۱۹فروردين بود. 

شهناز پهلوانی، زن مجاهدی که برای وصل سير و سلوکی سخت و طولانی را طی کرده بود، اکنون در وصل خود جاودانه شده است. او خود درباره مسيری که تا وصل به مجاهدين و رسيدن به اشرف طی کرده نوشته است: 
«من در خانواده يی مذهبی يا به عبارتی متعصب که اسلام را تقليد کورکورانه از آخوندها و خم و راست شدن بدون مفهوم روزانه که نماز ناميده می شد، بزرگ شدم. هربار که به اصفهان می رفتم (به جلسات آخوندها) احساس تضادم از چنين اسلامی بيشتر می شد… بعد از انقلاب خوب جو سياسی باز شد و آرزوی من برآورده گرديد. هر کتابی می خواستی وجود داشت و من نيز چون تشنه يی که هرچه آب دريا را می نوشد تشنه تر می شود، شده بودم». 

شهناز وقتی در جستجوهايش با نام مجاهدين آشنا می شود، درنگ نمی کند: 
«بعد از کلاس رفتم دفترشان، از قضا آن روز يک سخنرانی از برادر مسعود گذاشته بود. بدون سختی آرام نشستم و گوش دادم ولی ندايش تا مغز استخوانم اثر کرده بود. سعی کردم مقاومت کنم و احساسم را حتی از خودم پنهان کنم و مطالعه را چاره می دانستم…». 

شهناز که در آن زمان هنوز دانش آموز بود، در کنار مجاهدين فعاليت را آغاز می کند و هر چه می گذرد و به سرعت پيوندش عميق تر می شود: 
«تابستان که به نجف آباد (اصفهان) رفتيم، بازگشتی در آن نبود و من تا آن زمان ميزان وابستگيم را به سازمان نفهميده بودم، ديگر قادر نبودم بدون آنها زندگی کنم…». 

شهناز که برای رسيدن به اشرف راه سخت و طولانی را طی کرده بود، به راستی شکرگزار نعمت وصل بود و اين را می شد در تمام لحظات زندگی انقلابيش و تمام حرفها و نوشته هايش ديد. 

«هميشه به خاطر بودن در زير چتر رهبری مسعود و مريم سپاسگزار خدای يکتا هستم اگر چه می دانم اگر حتی سلول سلول وجودم زبان بگشايند قادر نيستم پاسخگوی حتی يک دقيقه هدايت و داشتن چنين رهبری را جبران کنم». 

روز ۱۹فروردين با اصرار، خودش را به صفوف اول رساند. می گفت می خواهم از خاک اشرف که حريم آزادی و اميد مردم ايران است تا آخرين قطره خونم دفاع کنم. شوق پرواز وجودش را پرکرده و سرانجام به عهدش و سوگندش وفا کرد و چون ستاره يی د رخشان به کهکشان شهيدان پيوست.

من کلمه کم آورده ام!

محمد قرائی
آيا شما قبول داريد که خمينی پديده تازه يی در تاريخ بود، و رذالتهايش، به نسبت خونريزان گذشته تازگی داشت؟ آيا قبول داريد که چنگيز وقتی مردم شهری را قتل عام می کرد، نمی گفت: اين فريضه الهی است که دشمنان اسلام را از بين برداريم؟ ؛ و هيتلر هم، وقتی آدمها را درکورهٴ آدم سوزی می انداخت، ادعا نمی کرد که: خودشان خودشان را درکوره می اندازند!
شاگردان خمينی هم پديده های عجيبی هستند. مثلاً آيا در تاريخ پيدا می کنيم حاکمی مثل خامنه ای، که با توطئه، حرم امام رضا را منفجر کند، و يکساعت بعد اعلام کند کار منافقين بوده! و بعد عاملش را هم بگيرد و به تلويزيون بياورد! آيا موردی در گذشته پيدا می کنيد که کشيشان مسيحی را تکه تکه کنند و در يخچال بگذارند و بعد کسی را با شکنجه وادار کنند که بگويد من از منافقينم و اينها را ما کشتيم!
همين طور در تاريخ پيدا نمی کنيم کسی در کمال دريدگی، در روزگاری که گرانی مردم را بيچاره کرده رودر روی مردم بگويد مشکل ما ارزانی است!
اگر بگرديد مثل اين چيزهای شگفت خيلی پيدا می کنيد. رفتار حکومت به جا مانده از خمينی هم شگفت است: چگونه در حکومت مستضعفان، سالی صد ميليارد دلار درآمد نفت دارند، اما هيجده ماه آزگار! مزد کارگران را نمی دهند و باز هم توی تلويزيون به هيأت روحانی می نشينند و می گويند: عدالت اسلامی!
چگونه ستّارها را در زندانها می کشند، بعد می گويند خودش مرد! و در همان حال، مجرمترين افراد در رأس قوه قضاييه، کهريزک ها را اداره می کنند!.
چگونه دو جوان را به خاطر دزدی چيزی نزديک به 20 دلار در ملأعام بدار می کشند و بر سرقتهای سه هزار ميليارد دلاری چشم می پوشند!.
بقيه نمونه ها را خودتان به خاطر بياوريد. من فقط خواستم نتيجه بگيرم که خمينی و خمينيگری، پديده تازه و شگفتی ست.
حالا من يک چيز تازه هم از اين پديده پيدا کرده ام. يک نوع مزدوری جديد!
اين که از خون ديگران نان بخوری! مدعی جان و عقل و اختيار کسانی بشوی که خيلی بيشتر از تو عقل و اختيار دارند؛ و از اين راه، تيغ دشمن را بر آنان تيزتر کنی.
افرادی که اين شغل را می گزينند، به همان شيوه پنهان شدن در پشت ظاهر حق طلبانه (يعنی ريا)، از خمينی پيروی می کنند.
دستورکار اين شغل در سه سطر خلاصه می شود:
ـ در خارجه بنشين! کاری به اين نداشته باش که پيشينه تو را همه می دانند، و می دانند کی ب
وده ای، برای ساواک کار می کرده ای، و يا بريده ای، و خيانت کرده اي…
ـ هيچ کاری بجز زندگی و عيش و نوش خودت هم نداشته باش!
ـ تنها هر وقت کشتارگران مردم، گروهی از آنها را که می جنگند با توطئه به قتل رساندند، تو قلم را بردار، مدعی جان کسانی بشو که در ميدان مبارزه می جنگند.
همين دستور را اجرا کن!
بعد به تدريج ياد می گيری که چه چيز بايد بنويسی! خودت از شيطان درونت، رهنمودها را می گيری. بهترين الگو را هم که داری!؟ خمينی!. خوشبختانه حکومت عراق هم هيچ خبرنگاری را راه نمی دهد که کسی ببيند آنجا چه می گذرد. پس تو هر چه می خواهی بنويس! اگر موشک می خورند، تو همان حرف خمينی را ترجمه کن که: خودشان توی سر خودشان کاتيوشا می زنند!.
اگر اين شغل را نمی خواهی، بايد بروی کار کنی! مثل مردم با شرف عرق بريزی نان حلال پيدا کنی. تازه آنوقت، توجيه بی عملی خودت چه می شود؟ پز مبارزه ات عليه نظام چه می شود؟
نترس! نديدی کوبلر و عيال، همان حرف را چگونه در لفاف پيچيدند و گفتند: «انفجارهايی در داخل کمپشان صورت گرفته! و بعد از رهبری کمپ درخواست کردند اجازهٴ دسترسی به همهٴ نقاط کمپ را بدهند؟!»
آنها کاری نداشتند به اين که انفجار در کمپ کسانی که همه دانه دانه بازرسی شده اند چگونه می تواند صورت بگيرد؟!
نديدی موفق ربيعی هم گفت همهٴ آنها مغزشويی شده اند!؟
به اين هم فکر نکن که مردم عقل دارند، و می فهمند که آن مجاهدان ليبرتی سالها راه مبارزه برای آزادی مردمشان را پيموده اند؛ سالها در زندان گذرانده اند و همهٴ حقايق را در مورد حاکميت بهتر از هر کسی می دانند. کاری نداشته باش که آنها مثل آدمهای مدعی بی عملی نبودند که مردم و کشورشان را فراموش کنند.
بله! اين جا لازم نيست به غيرت و انصاف فکر کنی. آخر اين لازمه اين شغل است. پس بنويس رهبرانشان، از راه دور، با توسل به جمبل و جادو، آن پيران نبرد و آن جوانان قهرمان مبارز و تحصيلکرده را گول می زنند! اين همان ترجمان «خودشان خودشان را…» است.

کاری نداشته باش که عالم و آدم می دانند که تمام کمپ آن مجاهدان در محاصره مزدوران رژيم و نيروی قدس است، و جاسوسان رژيم هم در هيأتهای مختلف و در مصاحبه های مختلف آنها را ترغيب می کنند که يک قدم بياييد اينطرف ديوار!.
تو بی توجه به اين چيزها، بنويس: آنها آن قدر گول خورده اند که زير موشک می ايستند و کشته می شوند اما آنطرف نمی روند!
بله! اين شغل جديد است. اگر قديمها می گفتند، فلانی از آب کره می گيرد. حالا اين مزدوران با اين شغل تازه، از خون نان می گيرند. ش

تحول اوضاع اقتصادی ایران درسال 1392 ؟


درآستانه سال 1392 شاهد دو فقره تحول جدید درعرصه اجتماعی ایران هستیم که هردو گویای این واقعیت هستند که مدیریت وخامتبار اقتصاد ایران ، سختی معیشت برخی از اقشارجامعه ایران را به مرزطاقت فرسا رسانده است . شاهد آن هستیم که محرومترین اقشارجامعه یعنی کشاورزان وکارگران ایران ، به مقا بله با سیاست هایی برخاسته اند که قوه مجریه رژیم به آنها تحمیل کرده است. کشاورزان اصفهان درواکنش به این سیاست ها برای اولین بار به مقابله قهرآمیز روی آورده اند وبه تخریب تاسیساتی پرداخته اند که قوه مجریه رژیم بدون رعایت حق و سهم آنها از آب زاینده رود ایجاد کرده است .کارگران محروم کشورنیزعجالتا با امضاء تومارهای اعتراضی 30 هزارنفری وتجمع درمقابل وزارت کاروسازمان بیمه های اجتماعی به سمت واکنش جمعی وسراسری درمقابل سیاست هایی می روند که آنها را زیرفشار معیشتی طاقت فرسا قرارداده است. درنقطه مقابل کارگزاران رژیم ایران برای رویارویی با«خطر» گسترش عصیان های اجتماعی ، ضمن ادامه سرکوبگری معترضان ، بدون آنکه به علل ریشه ای نارضایتی های اجتماعی بپردازد وبه فکردرمان آن باشد ،به سیاست پرداخت موقت برخی از کمک های مالی بی پشتوانه و گذرا روی آورده اند که به زعم خودشان حکم مسکن برای د رد معیشتی طاقت فرسا ی اکثریت مردم ایران را دارد ، . پرداخت 85 هزارتومان تحت عنوان « عیدانه » به هرنفر، برقراری مجدد توزیع کوپنی برخی کالاها نظیر برنج وروغن وگوشت بین نیروهای « خودی » که آنهارا زیرپوشش حمایت « کمیته امداد » و« سازمان بهزیستی » قرا رداده اند ، افزایش رقم پرداخت « یارانه نقدی » همزمان با اجرای مرحله دوم حذف یارانه های به شدت تورم زای فرآورده های نفتی وگازوبرق ، همه وهمه حکایت ازآن دارند که رژیم ایران نه می خواهد ونه می تواند سیاستهای کلی وبه تبع آن سیاستهای اقتصادی اش را ، که برای اکثریت مردم فقروبیکاری واوضاع فلاکتبار کنونی را به وجود آورده ، تغییردهد . مدیریت اقتصادی رژیم ایران با این رویکرد وخامتباربه سال 1392 پای می گذارد . طی این سال عوامل جدیدی اوضاع اقتصادی ایران را درمعرض تحول قرارخواهد داد که درزیر به بررسی برخی ازآنها می پردازیم: 

الف – بی ثباتی مضاعف فعالیت های اجرایی واقتصادی طی نیمه اول سال 92 
تکلیف اهرم مالی تحرک اقتصاد دولتی ایران ،یعنی بودجه نزدیک به 731 هزارمیلیارد تومانی دولت وشرکتهای دولتی ، به علل سیاسی ، تا پایان خرداد ماه 1392 معلوم نمی شود . اگر انتخاب یازدهمین رییس جمهوررژیم درخرداد ماه سال 92 محقق شود، پس ازتصویب بودجه عمومی وبودجه کل کشوردرمجلس، حدود سه ماه دیگر وقت لا زم است که آیین نامه ها و سیاست های اجرایی این بودجه توسط دولت جدیدی که جای دولت احمدی نژاد می نشیند، تدوین وابلا غ شود . طی این 6 ماه تمامی بازارهای اقتصادی ایران ازجمله بازار پول وارزوتولید وعرضه کالا به تبع بلاتکلیفی بودجه درحالت بلاتکلیفی وبی ثباتی به سرخواهند برد . قراراست مجلس هزینه های دولت طی سه ماه اول سال را به طورموقت برمبنای درآمد سه دوازدهم بودجه سال قبل تعیین وابلاغ کند و دولت جدید تا آماده شدن برای اجرای بودجه سال 92 به لحاظ مالی بی ثبات خواهد بود . 
ب – تنگنای اقتصادی ناشی ازتحمیل تجارت پایاپای 
به رغم وعده وعیدهایی که درمذاکرات قزاقستان داده شده ،سرسختی رژیم ایران درادامه فعالیتهای مخفی اتمی اش ،تشدید تحریم نفتی رژیم درسال 2013 را پیش روی قرارداده است . از6 فوریه 2013 تحریم جدید مصوب کنگره آمریکا ، به هدف قراردادن رژیم ایران درتنگنای تجاری جدید ،به اجرا گذاشته شده است . برمبنای این تحریم آمریکا می خواهد مشتری های آسیایی نفت ایران را وادارکند که دیگرپول به رژیم ایران ندهندودرازاء پول نفت کالابه ایران صادرکنند( نفت درمقابل جنس های بنجل چینی وهندی و.. ) . معامله پایا پای اینچنینی مزیت اقتصادی تجارت آزاد ایران با جهان را منتفی می کند . فلسفه ومزیت نسبی تجارت آزاد ، خرید آزادانه کالاهای مطلوب ومنطبق با نیاز اقتصادی کشور از کشورهای دیگراست ونه تهیه مایحتاجی که می توان آنها را درداخل نیز تولید کرد . خرید مطلوب و آزادانه کالاهای مورد نیازایران ازبازار جهانی با دریافت پول نفت به ارزها ی معتبرخارجی نظیر دلار ویورو امکان پذیراست . شرارت اتمی رژیم ایران می رود که ازیکسومطلوبیت کالا های وارداتی مورد نیاز اقتصاد ایران را منتفی کند وازسوی دیگرمدت تحویل کالا به ایران را طولانی تر ازپیش کند . این دوعامل نیز اقتصاد وفعالیتهای اقتصادی درایران را بیش ازپیش درتنگنا قرارخواهد داد . 
ج – کاهش عرضه ارز به بازار داخلی 
تحریم پرداخت پول نفت صادراتی به ارز ، به خصوص ارزهای معتبر مثل دلار و یورو طی سال 92 ، باعث می شود که رژیم عرضه ارز به بازار داخلی را به شدت کاهش دهد . مختصر ذخیره ارزی دولت در« صندوق توسعه ملی » صرف ریخت و پاش های امنیتی نظیر پرداخت « عیدانه » شده وبه بانک مرکزی دستور د اده شده که ذخیره ارزی خود را برای برا ی روزهای سخت ترازاین بگذارد وازاین محل به بازارداخلی ارز عرضه نکند . با این اوصاف قابل پیش بینی است این کاهش رو به توقف عرضه ارز، قیمت ارزرا دربازار داخلی بیش از پیش افزایش دهد .حتی اگربا اعتبار ارزی حاصل از صادرات نفت به کشورهای آسیایی، بتوانند به نوعی به تقاضای ارز برای واردات کالا وخدمات پاسخ دهند ، تقاضای مهمی که نقدینگی هنگفت و سرگردان ریالی برای خرید ارزدارد بی پاسخ می ماند که می تواند قیمت ارز را بیش از پیش افزایش دهد. 
د -نوسان نرخ تبدیل ارز نفتی به ریال 
درلایحه بودجه 92 که دولت احمدی نژاد تحویل مجلس داده ، ادامه درگیری رژیم ولایت فقیه با طرف خارجی وادامه تحریم نفتی این رژیم مفروض گرفته شده است . با این حساب دولت نمی تواند روی میزان صادرات نفت ایران ومیزان درآمد ارزی مربوطه پیش بینی وحساب دقیقی داشته با شد . اینستکه دراین لایحه فقط روی سهم ریالی درآمد نفت دربودجه عمومی دولت که حدود 66 هزار میلیارد تومان است حساب بازکرده اند وهیاتی را مأمورکرده اند که نوسان روبه کاهش صادرات نفت ایران ودرآمد ارزی مربوطه را زیر نظربگیرد و برحسب تحول شرایط تحریم، با توجه به این نوسانات وبه قصد رسیدن به میزان درآمد ریالی که دربودجه پیش بینی شده ( 66 هزار میلیارد تومان ) ، هراز چند گاه ،درتعیین نرخ تبدیل ارز حاصل از درآمد نفت تجدید نظر کند و بانک مرکزی برمبنای این نرخ تجدید نظرشده،معادل رقم ارزی صادرات نفت ایران، ریال به حساب درآمد نفتی دولت واریزکند . ازسوی دیگر بانک مرکزی مجبورمی شود برمبنای نرخ متغییری که تعیین رقم آن به میزان صادرات و قیمت صادرات نفت ایران بستگی دارد ، اعتبار ارزی ما به ازاء نفت صادراتی را ، دست کم با همین قیمت ، دراطاق معاملات ارزی به واردکنندگان کالا وخدمات بفروشد . به این ترتیب نرخ ارزدراطاق معاملات ارزی و بازارآزاد در نوسان بی ثبات می شود ودرنوسان خواهد بود. 
ه – خنثی شدن سریع کمک «جبرانی» دولت درفضای به شدت تورمی سال آینده. 
سال 1392 سال اجرای مرحله دوم حذف یارانه ها ی فرآورده نفتی وگازوبرق وسال ا فزایش وبی ثباتی نرخ ارزاست .این دوعامل چنانکه یکی دوسال اخیرشاهد آن بوده ایم ،می تواند قیمت مایحتاج مردم وموسسات تولیدی کشور را درمعرض گرانی و تورمی شدید وطاقت فرسا یی قرار دهد . طی سال 92 عوامل دیگری نیزبردوعامل فوق افزوده می شود که می تواند آتش خانمانسوز تورم درایران را شعله ورترکند . کسری درآمد دولت برای تأمین بودجه عمومی و کسری بودجه دولت برای پرداخت یارانه به مردم وموسسات تولیدی ازآن جمله اند . لایحه غیرواقع بینانه بودجه 92 که به تازگی توسط دولت به مجلس رژیم داده شده گویای این کسربودجه های تورم زاست ( ضمن رسیدگی وپس ازتصویب این لایحه درمجلس به بررسی این موضوع خواهیم پرداخت ) . تا آنجا که به افزایش رقم یارانه پرداختی به مردم وموسسات تولیدی درسال 92برمی گردد ، درهمین جا بایستی یاد آورشد که بنا به گزارش مجلس رژیم، دولت درتأمین این یارانه ها طی دوسال گذشته کسری هنگفت داشته و شرکت دولتی موسوم به « سازمان هدفمندی یارانه ها» نتوانسته ازمحل دریافتی حاصل ازحذف سوبسید ها وگرانی سوخت ،پرداخت یارانه های نقدی را تأمین کند . احمدی نژاد درمصاحبه تلویزیونی خود قبل ازتحویل لایحه بود جه به مجلس ،این کسری را ناشی ازناتوانی موسسات تولیدی کشور ازپرداخت بهای گازوبرق وسوختی که مصرف کرده اند اعلام کرد و گفت بدهی این موسسات به حساب طلب « سازمان هدفمندی یارانه ها » ازآنها گذاشته شده است . وضعیت مالی موسسا ت تولیدی ایران زیر فشار تورم و واردات بی رویه ازخارج بیش ازپیش تضعیف شده است و این موسسات درپرداخت بهای گازوبرق مصرفی شان، که با اجرای مرحله دوم هدفمند سازی یارانه ها درساال 92،گرانترازگذشته خواهند شد ، نا توانتر خواهند شد وازآنجاییکه دولت به ملاحظات امنیتی تعطیل این موسسات، نمی تواند گازوبرق وسوخت مصرفی آنها را قطع کند برای پرداخت یارانه های نقدی به مردم و موسسات، که مطابق لایحه بودجه درسال 92 رقم آنرا به 120 هزار میلیارد تومان افزایش داده ، باید بیش ازپیش به استقراض تورم زا ازبانک مرکزی و برداشت ازاعتبارپیش بینی شده برای ردیف های بودجه عمومی دولت ،نظیر اعتبار بودجه عمرانی ، بپردازد . 
بی ثباتی وضع اقتصادی و پرداخت وام بانکی تحمیلی به بعضی ازموسسات دولتی نیز ازدیگرعواملی هستند که می تواند به تورم درسال 92 دامن بزند .( بنا به گزارش منابع بانکی رژیم ،طی سال 92 سیستم بانکی کشورمجبورخواهد شد حدود 5 هزارو 500 میلیارد تومان تسهیلات و وام تورم زای چدیددراختیار برخی ازموسسات دولتی بگذارد . این وام به موسسات دولتی نظیروزا رت نیرو ووزارت نفت باید پرداخت شود زیرا طی سال 92 ،به همین میزان باز پرداخت اصل وبهره پولی که ازمحل فروش « اوراق مشارکت » طی سالهای 88 و89 دریافت کرده اند ، سررسید می شود درحالی که این موسسات امکان بازپرداخت آن را ندارند ) 
و-چشم انداز 
فضای تورمی توام با رکود اقتصاد ایران درسا ل 92 ، می تواند به سرعت کمک های مالی را که دولت برای جبران گرانی ناشی ازاجرای مرحله دوم حذف یار انه های سوخت درنظرگرفته ،بی اثر وخنثی کند و به جنبش اعتراضی گرسنگان دامن بزند . اقتصاد فقرافزا و درمعرض فروپاشی ایران، محصول سیاست استراتژیک تغییرناپذیر نظام ولایت فقیه است .گام اولیه لازم برای تغییرسیاست کلی وترمیم سیاست و مدیریت اقتصادی فقرآفرین رژیم ولایت فقیه، تنش زدایی درسیاست داخلی و خارجی این رژیم است.حال آنکه شواهد متعدد نشان می دهند که رژیم ایران بقاء خود را به سیاست داخلی و خارجی استراتژیکی گره زده که روی درگیری قهرآمیز با مخالفان داخلی ودرگیری سیاسی با آمریکا و غرب استوارشده است . بنا براین بقاء وموجودیت این رژیم باعث ومسبب وخامت اوضاع اقتصادی ایران است و جامعه ایران برای خروج ازاین وضعیت فاجعه بارراهی جزپایان دادن به موجودیت رژیم ولایت فقیه درپیش رو ندارد .
یزدان – حاج حمزه

مهردادهرسینی: برای خامنه ای دیگر تره هم خرد نمی کنند

رپی اوجگیری شقه و شکاف و جنگ قدرت در درون نظام آخوندی و بویژه درگیری های اخیر جناح ها در صحن مجلس ارتجاع و نیز استیضاح و برکناری وزیرکار دولت پاسدار احمدی نژاد که گوئیا بدون اطلاع ,, رهبر معظم ,, صورت گرفت است, ولی فقیه طلسم شکسته روز گذشته شخصا به صحنه آمد تا ضمن رفع و رجوع این افتضاح سیاسی, یکبار دیگرآب ریخته شده را به جوی بازگرداند و  آتوریته ی از دست رفته اش را احیاء کند. در این رابطه وی ضمن هشدار به تمامی دستجات رژیم , رفتار و عمل احمدی نژاد ,   گماشته ی تو سری خورده ی نظام آخوندی  در صحن مجلس و لشکرکشی علیه برادارن لاریجانی را  ,, ارتکاب عمل خلاف شرع ,, قلمداد کردو گفت : ,, اینکه رئیس یک قوه به خاطر یک سند اثبات نشده دو قوه دیگر را متهم کند، خلاف شرع و قانون است,,.
بهرحال این سخنرانی نه تنها اوضاع را آرام نکرد, بلکه بحران ها را  عمیق تر نمود. بلافاصله پس از این سخنرانی بود که احمدی نژاد دست به یک پاتک زد و در سخنانی در دانشکده ی دریانوردی در چابهارگفت : ,, مردم سال‌ها پیش از صحنه اداره کشور کنار گذاشته شدند، این موضوع یک ضعف است,, .
این موضعگیری ها که خود وضعیت و بحرانهای رژیم را وخیمتر نموده , در حالی صورت میگیرد که ولی فقیه ارتجاع چند هفته پیشترنیز ضمن  برحذز کردن تمامی دستجات درونی رژیم از افشاگری علیه یکدیگر, گفته بود , ,, از امروز تا روز انتخابات، هرکسی که بخواهد اختلافها را به میان مردم بکشاند و از احساسات آنها در جهت اختلافات استفاده کند، قطعاً به کشور خیانت کرده است,,.
خامنه ای  که دل شوره ی عجیبی از افشاگریهای احمدی نژاد پیدا کرده , یقیننا نگران آبروریزی های بیشتر, بویژه در خصوص  کلان دزدی های فرزندانش یعنی  ,,مجتنبی و میثم ,, می باشد . بویژه آنکه وی پیشاپیش و برای جلوگیری از گسترش بحران,   افشاگری های رئیس قوه ی مجریه در رابطه با رشوه خواری و دزدی های درون نظام آخوندی را ,, سند اثبات نشده ,, قلمداد میکند. خامنه ای بخوبی میداند که برای اثبات قضائی هرسندی یقیننا تمامی راهها به قوه ی قضائیه که آنهم تحت سلطه ی یکی دیگر از برادران لاریجانی است , ختم میشوند. قوه ئی که دربست در حوزه ی اختیارات ولی فقیه و همدست فاسد وی یعنی آخوند آملی لاریجانی است.

کاظم مصطفوی: دو گواهی و یک سؤال


بعد از جنایت اخیر باند مالکی در عراق، در حمله موشکی به کمپ لیبرتی، شاهد واکنشهای بسیاری از طرف جریانها و افراد گوناگون بودیم. جنایت به قدری بی پرده بود که هرکس به فراخور چیزی گفت.  بسیاری از سر درد و برخی برای خالی نبودن عریضه. حتی سفیر رژیم هم، که خواجه حافظ شیرازی هم می داند از مجریان و طراحان اصلی قضیه هست، ناچار به موضعگیری شد. اول آن را محکوم کرد و بعد هم البته همین محکومیت نیم بند را تکذیب کرد.
اما غرض من در این جا پرداختن به این موضعگیریها نیست. بلکه در میان اظهارات و موضعگیری ها به دو  گواهی برخوردم که به راستی «تکان دهنده» و از نظر من «تاریخی» هستند. تکان دهنده که می گویم منظورم این است که تا به حال از زبان غیر مجاهدین چنین گواهی هایی را ندیده بودیم. و «تاریخی» که نوشتم منظورم این است که این قبیل شهادتها  مصرف «روز» ندارند و برای همیشه باقی خواهند ماند.
ذیلا آنها را نقل می کنم. بدون هیچگونه تفسیر و تشریحی.  و بعد سؤالم را خواهم نوشت.
شهادت اول قسمتی از نوشته «بهروز جاوید تهرانی» زندانی مبارزی است که همه او را می شناسند. همه می دانند که او هیچگاه مجاهد نبوده است. خبرهای مقاومت و پایداری او را در زندان هم شنیده ایم. او در فیس بوک خود مطلبی نوشته است با عنوان « حمله تروریستی به کمپ لیبرتی و وظیفه اخلاقی و سیاسی ما». در پایان نوشته خاطره ای نقل کرده است که خواندنی است: «تابستان سال ۱۳۹۰ به دلیل فیلمبرداری از محسن دگمه‌چی بیمار در حال احتضار، من را به همراه صالح کهندل، فرزاد مددزاده و پیروز منصوری از بند ۱۲ زندان رجایی شهر کرج به سلولهای بند ۲۴۰ اوین منتقل نمودند. ما تمام ۳ماه تابستان را در سلول انفرادی گذراندیم و در ماه دوم یکبار سربازجوی وزارت اطلاعات «علوی» که من را برای بازجویی به اتاق مخصوص برده بود بعد از قریب نیم ساعت سخن گفتن از فرصتهای از دست رفته زندگی من و دلسوزیهای پدرانه! برای جوانی تباه شده من انگار فکر تازه‌ای به ذهنش رسیده گفت:
علوی: بهروز می‌خوای بری خارج از کشور؟
من: (چون نزدیک آزادیم بود خیلی مشکوک گفتم) من پاسپورت ندارم جناب علوی. بدون پاسپورت تا شمال هم نمی‌رم.
علوی: (با عجله) پاسپورتم بهت می‌دیم.
من: (چون فکر کردم می‌خواد از شر من تو ایران خلاص بشه گفتم) من پول ندارم که بخوام برم خارج.
علوی: پولم بهت می‌دیم.
من: (کنجکاوانه پرسیدم) چکار باید بکنم؟
علوی: هیچی. همین کاری که این ۱۵ سال تو ایران کردی. مبارزت رو بکن. (بعد از چند ثانیه سکوت هر دونفر، ادامه داد) کنارش دوتا فحشم به سازمان بده». به اندازه کافی روشن هست؟
شهادت دوم توسط طاهر بومدرا در مراسم بزرگداشت یاد شهیدان کمپ لیبرتی بود. آقای بومدرا نیازی به معرفی ندارد. همه می دانند آقای بومدرا کیست و شغلش چه بود و از طرف سازمان ملل چه مأموریتی، در رابطه با ساکنان اشرف، در عراق داشت. او از نزدیک شاهد بسیاری توطئه های پشت پرده برای از هم پاشاندن تشکیلات مجاهدین بوده است. او در سخنان خودش، که به نظر من یکی از ماندنی ترین سندهای تاریخ معاصر ما است، نمونه ای را نقل می کند که مورد نظر ما است. آقای بومدرا خود را «شاهدی» «مسئول اظهارات» خود معرفی می کند که صرفا به این دلیل شهادت می دهد که «سکوت غیر قابل قبول است» آقای بومدرا تصریح کرده برای اثبات صحت حرفهای خود حاضر است در هردادگاهی حاضر شود. او از جمله گفته است: «بگذارید اظهارات کوبلر به اشرفیها را یادآوری کنم، هنگامی که او گفت من از جانب شما امضاء کردم تا جان شما را نجات دهم. ما به او هشدار دادیم که این کار او نجات جانها نیست. البته، دور میز رهبری یونامی ما داشتیم در مورد جدا کردن سر از بدنه صحبت میکردیم. نقل مکان، که در واقع نقل مکان نیست بلکه یک جابجایی اجباری است. هدف واقعی انحلال اشرفیها است. اما نمیتوانید آنها را منحل کنید، بنابراین بایستی رهبری را از جمعیت کمپ لیبرتی جدا کنید. این طرز بیان و سخن ما بود، که بقیه جمعیت هر کدام راه خود را خواهند گرفت و در طبعیت محو خواهند شد. اما رهبری دستگیر خواهد شد». این یکی هم به اندازه کافی روشن است.
حالا بعد از این دو نمونه، من به سوال اصلی ام می رسم.
در اوین، سربازجوی اطلاعاتی، زندانی مقاوم و شناخته شده ای را تشویق می کند به خارج رود و حتی «مبارزه اش را بکند» و در «کنارش دوتا فحش هم به سازمان» بدهد.
در عراق هم مارتین کوبلر به نیابت از خامنه ای و مالکی کار «حقوق بشری» خودش را در «جدا کردن سر از بدنه» مجاهدین می داند.
«مأموریت» سربازجوی اطلاعاتی رژیم و کوبلر و اذنابشان مشخص است، شما لطف بفرمایید و بگویید شما «وظیفه»تان در خارج کشور در رابطه با «تشکیلات مجاهدین» و «سر و بدنه آن» چیست؟ 

کدام دوست با دشمن نشیند؟

بعد از کشتار سبعانه مجاهدان آزادی در قتلگاه لیبرتی در پگاه 21 بهمن، و فراخوان مقاومت و همه وجدانهای بیدارجهانی به بازگشت مجاهدان به اشرف تا زمان انتقال نهایی به کشور ثالث، هم آنان که در دو حمله قبلی، غرقه به خون شدن مجاهدان پاکباز را بهانه و دستاویزی برای عقده گشایی های سیاسی و کینه های خود و حمله به رهبری مجاهدین قرار دادند، اینبار نیز از شدت عواطف حقوق بشری و نازکدلی، خواب و خور و قرار از کف داده اند وبا جلو انداختن مگسی بی مایه اما خود سیمرغ بین، علم و کتل در فضای مجازی بلند کرده وابلهانه و فریبکارانه فراخوان به انتقال مجاهدان لیبرتی به کشور ثالث داده اند. ابلهانه است به این دلیل که در هیچ کجای دنیا به عنوان حمایت از جمعیتی، فراخوانی درست نقطه مقابل خواست همان جمعیت تنظیم نمی کنند(به جز در میان ما ایرانیان که هنر نزد ما ساکنان این مرز پرگهر است و بس.) عرف و منطق فراخوان حمایتی، تایید و پشتیبانی از خواست آن جمعیت است نه تقابل و نفی خواسته آنان. متن فراخوان این عده همان ادعایی را دارد که خانواده های بلندگو به دست جلوی درب ورودی اشرف منتها با کلمات و جملاتی دیگراز این قبیل:«... ما با اعتقادات شخصی و سیاسی انسانها هیچ کاری نداریم ولی نمیخواهیم که ساکنان لیبرتی هر بار که اوضاع حکم میکند مورد معامله این و آن قرار بگیرند و از جان آنها مایه گذاشته شود. ساکنان لیبرتی کالا نیستند که روی آنها معامله شود آزادیخواهانی هستند که در سودای آزادی مردمشان به این مسیر پا نهاده و اینک در عراق به تله افتاده اند. ... بدور هر حسابگری سیاسی باید جان آنها را از جهنم عراق نجات داد. از رهبران مجاهدین نیز می خواهیم که درخواست انتقال فوری از عراق را در راس خواسته های خود قرار داده و تمام امکانات حقوق و مالی خود را در این مسیر بکار گیرند. کشته شدن بدون دفاع این انسانها دیگر قابل قبول برای هیچ انسان آزاده ای نیست.» حالا این جملات را با جملات بریدگانی که به خدمت وزارت اطلاعات در آمده اند مقایسه کنید.
این کمپین فریبکارانه است برای اینکه با تعلیق به امر محال(فقط انتقال فوری بدون پیش بینی یک آلترناتیو) ، در واقع «فراخوان به نگه داشتن مجاهدان در لیبرتی» می دهد. چه اینکه اینان خود به خوبی می دانند که انتقال اشرفیان به کشورهای ثالث نه تنها به فوریت بلکه به این زودی امکان پذیر نیست و حتی ممکن است چند سال طول بکشد. کمااینکه یکسال گذشته و فقط تعداد 31 نفر از طرف کشورهای دیگر پذیرفته شده و از این تعداد فقط 7 نفر آنان بازاسکان شده اند. خوب چه چیزی وحشتناکتر از وجود اشرفی در اشرف حتی بطور موقت برای رژیمی که رو به احتضار و غرق در بحران است؟ بهتر است مجاهدان دراردوگاه کار اجباری و قتلگاه لیبرتی بمانند و تا کمر در آب و فاضلاب زندگی کنند و با ابتلاء به بیماری بدون امکانات بهداشتی یک به یک بمیرند و یا با موشکهای رژیم آخوندی بدنهای پاکشان تکه تکه شود تا رژیمی که شقه شقه شده و با خطر سرنگونی در کشمکش است، از خطرعمده و اصلیش یعنی اشرف و اشرفی که بیخ گوشش است راحت شود و دیگر وحشت «هسته اصلی مقاومت» شب همه شب خواب در چشم خودش و دم و دمبالچه هایش نشکند. با از بین بردن تنها آلترناتیو سازمانیافته و قدرتمندش بهتر می تواند مرگ را از خود براند.
اینان پس از اعتراض گسترده هواداران و موضعگیری افراد مستقل آزاده مانند بهروز جاوید تهرانی که حقوق بشرآنها را تبدار و از نوع عفونی توصیف کرد و تنگ دیدن قافیه نوشتند:«اهداف این کمپین اساسا سیاسی و در مخالفت با هیچ کس نیست بلکه حقوق بشری و از دیدگاه انسانی برای نجات جان 3200 انسان است.» از طرف دیگر اسماعیل هوشیاراز بریدگان تیف و قلم به مزد سایت بدنام اطلاعاتی اینترلینک و از حامیان آتشین و امضاء کنندگان این کمپین می نویسد:«هدف این کمپین حقوق بشری و انسانی است ولی از هر طرف که بچرخیم جوهره اش سیاسی است واین خیلی باعث نگرانی حضرات شده است . چون آنها با پرچم ماندگاری درعراق درصحنه هستند و این کمپین پرچم خروج از عراق را در دست دارد.» بعد ادامه می دهد: «.. کشورها ممکن است سخت بپذیرند و پروسه پناهندگی طول بکشد ....یک حرف است و واقعی .... ولی جدای این موضوع .....الان رهبری مجاهدین کدام پرچم را بلند کرده است ؟ خروج و نجات نیروها از باتلاق عراق ....یا ماندگاری و امتیاز گیری به واسطه خون آن زندانیان !؟ من مخاطب زمانی متقاعد میشود و موانع را بهتر میبینیم که اطلاعیه رسمی شورا یا مسعود و مریم مبنی بر خروج و تلاش جدی و واقعی همه آنها برای خارج کردن زندانیان را ببینیم ؛ آنوقت مشکلات سر راه واقعی هستند و نه بهانه ! »
اولا: اگر سازمان از سالهای قبل پرچم خروج از عراق را در دست نداشت چگونه آقای رجوی در زمان آمریکاییها درخواست کردند که هواپیما بیاورند تا مجاهدین بلافاصله عراق را ترک کنند وخود هم هزینه آن را بپردازند؟
دوما:عجب فراخوانی و حقوق بشری که حق اولیه انتخاب را از اشرفی سلب می کند! و اسمش را می گذارد کمپین حمایت از اشرفی با هدف حقوق بشری.حالا تو بگو مجاهد اشرفی خودش درخواست بازگشت به اشرف تا انتقال به کشور ثالث را داده، اما او می گوید اشرفی یا تحت نفوذ نظر رهبری این را می گوید و از خودش استقلال رای ندارد یا صغیر ومحجور است و نیاز به قیم دارد تا صلاحش را تشخیص بدهد. وچه قیمی بهتر از ما جانهای شیفته حقوق بشری.
آیا کور و کر هستید و نامه نماینده حقوقی مجاهدین لیبرتی و اشرف به دبیرکل ملل متحد و مقامات آمریکایی و اروپایی را فقط یک روز قبل از حمله نخواندید وموضعگیری رسمی خانم رجوی را بعد از حمله ندیدید و نخواندید؟ یا خودتان را عامدا و ابلهانه و ناشیانه به کور و کری می زنید؟
نامه نماينده مجاهدان ليبرتي و اشرف به دبيركل ملل متحد و مقامات آمريكايي و اروپا به تاریخ 8 فوریه 2013 می گوید:«...اگر اعلام ليبرتي به عنوان كمپ پناهندگي با آزادي تردد و گسترش مساحت آن امكان پذير نيست.
اگر دولت عراق اجازه نميدهد زير ساختهاي آن بطور بنيادي باز سازي شود تنها راهي كه مي ماند اينست كه ترتيباتي بدهيد ساكنان يا لااقل كساني كه پروسه احراز هويت و ثبت نام و مصاحبه را طي كرده اند به اشرف، خانه 26 ساله خود بازگردند.»
خانم رجوی هم بعد از حمله به اشرف همین خواست را مضمون فراخوان خود به جامعه بین المللی قرار داد. هم اکنون که مشغول نوشتن این سطور بودم نامه د یگر نماینده ساکنان اشرف به آنتونیو گوترز کمیسار عالی پناهندگان از سیما پخش شد که بار دیگر انتقال بی درنگ ساکنان لیبرتی به کشور ثالث یا بازگرداندن به اشرف را درخواست کرده بودند. پس معلوم می شود که قصد شما فقط تاختن اسب خودتان به مقصد مورد نظرتان است. قصد حقیقی شما ضربه زدن به مجاهدین و از هم پاشاندن آنهاست. مشکل شما از اساس با تمامیت و یکپارچگی مجاهدین و هست و بود آنهاست

مادر شهيد شبنم سهرابی: خون شهيد پايمال نمی شود

شهيد شبنم سهرابی مادر يک فرزند که در عاشورای سال 88 توسط ماشين نيروی انتظامی زير گرفته شد و به شهادت رسيد. خانم زهرا صدر مادر شبنم شهيد در مصاحبه ای گفت: بارها برای پيگيری رفته ام اما اصلاً جواب نمی دهند. بارها به آنها گفته ام که بچه ی من مگر چه کار کرده؟ بچه من روز عاشورا مثل همه ی آنها که رفته بودند عزاداری به خيابان آمد. ماشين نيروی انتظامی چند بار از رويش رد شده. ماشين با چرخ عقب و جلو از روی بچه من رد شده… چسبيده بوده به زمين. وقتی می روم شکايت می کنم هيچ کس اهميت نمی دهد. می گويم شبنم يک دختر خردسال داشته. جواب او را چه می دهيد؟ فقط گفتند بيا ديه بدهيم من هم گفتم نمی توانم خون بچه ام را معامله کنم. آنها را به صاحب همان روز عاشورا واگذار کرده ام. روز عاشورا در ماه حرام خون می ريزند؟ هر دفعه رفتم يک برنامه ی جديد سرم در آورده اند. يک بار می گويند ”خانم چی زده؟ کجا زده؟ چرا دروغ می گوييد؟“ گفتم من دروغ می گويم؟ فيلمش وجود دارد. همه ديده اند. به آنها هم گفتم من از نيروی انتظامی از مسوولينش و از سرانش شاکی ام.
مادر شهيد شبنم سهرابی سپس با مادر شهيد ستار بهشتی ابراز همبستگی کرده و می گويد: ماجرای ستار هم که پيش آمد، من هم ناراحتم و به مادر او هم تسليت می گويم. من می دانم او الآن چه می کشد. من به همه مادران داغديده تسليت می گويم می دانم چه احساسی دارند.
مادر شهيد شبنم سهرابی با تأکيد می گويد: بچه من رفته بود عزاداری امام حسين و مثل خودش مظلومانه شهيد شد. می گويند اسم شهيد در دهانت نيايد. خب بچه ی من به ناحق کشته شده و خونش با ظلم ريخته شده الآن هم می خواهند خونش را پايمال کنند. اما خون بی گناه پايمال نمی شود. بچه من خيلی پاک و مظلوم بود. به همه بگوييد من گذشت نمی کنم. حلال نمی کنم.

مایلم پیش از آنکه فریاد سکوت دادخواهی مردم آنچنان رسا گردد که کاخ استبدادیان را به لرزه درآورد و از بن فرو ریزد برای آخرین بار اعلام کنم، تحمل مردم به پایان رسیده

شک نکنید، فردا نوبتِ شماست

[تقدیم به ستار بهشتی و دیگر جان باختگان راه آزادی و برابری]
حدودِ شش ماه قبل) ۲ خرداد ۹۱ (در یادداشتی خطاب به حاکمان نظام ولایی نوشتم:
"اگرچه میدانم داستان حاکمان این سرزمین داستان فرعون است و ادعای خدایی و سرکشی و غرق در رودِ جهالت و خود بزرگ بینی، تا آخرین لحظه برای حفظ قدرت شیطانی، امّا آیا این حاکمیت آنقدر عقل و شعور دارد که در این واپسین روزهای حیاتش یک دم به عاقبت راهی که در پیش گرفته بیاندیشد؟"
۶ ماه از نوشتن آن یادداشت گذشت، در این مدت تحولات بزرگی در ایران و جهان و منطقه اتفاق افتاد که هر یک میتوانست شوکی باشد بر مغزهای منجمد شده ی این جماعت. امّا استبدادیان چنان در تارِ پوسیده و سست توهمات خودساخته ی کیش شخصیتی خویش گرفتارند که آنگاه شوک و ضربه ی نهایی را بر مغز خود احساس میکنند که خیلی دیر شده و ضربه چنان قوی و شکننده است که فرصت گفتن یک "آخ" را هم از آنها میگیرد.
در آن یادداشت نوشتم:
"مایلم پیش از آنکه فریاد سکوت دادخواهی مردم آنچنان رسا گردد که کاخ استبدادیان را به لرزه درآورد و از بن فرو ریزد برای آخرین بار اعلام کنم، تحمل مردم به پایان رسیده و بیش از این حاضر نیستند شاهد نابودی سرزمین عزیزشان باشند. مردم ما نمیخواهند ایران بیش از این تبدیل به یک سرزمین سوخته شود. این آخرین هشدار به حاکمان کشور بلازده ی ایران است."
حال که پس از گذشت ۶ ماه از آن اتمام حجت و عدم توجه به آن تذکار، کار از کار گذشته و پایان عمر حاکمان نزدیک است و میتوان آن را با تمام وجود حس کرد میخواهم سخنی داشته باشم با یکی از عوامل اصلی این همه بیداد و نابسامانی که ملت ما امروز با آنها دست و پنجه نرم میکند؛ با جناب آقای سید علی خامنه ای و بنویسم که ایشان از کجا به کجا رسیده اند.
قبل از پیروزی انقلاب ایشان را فردی میشناختیم با ویژگیهایی از جمله علاقه به ادبیات و شعر و موسیقی و هنر، بیان خوش و قلم روان و توانا، دوستدار بحث و دیالوگ با جوانها بخصوص دانشجویان مجاهد و فدایی و انقلابی که آن روزها بسیاری از قدرت بدستان امروز به اینکار افتخار میکردند.
امّا هرچه به روزهای پایانی نظام شاهی نزدیکتر میشدیم فاصله ی ایشان از دوستان و همسخنان گذشته بیشتر میشد و به جماعتی که خود را حزب الهی مینامیدند و شعارشان "حزب فقط حزب الله، رهبر فقط روح الله" بود نزدیک و نزدیکتر میشدند و پس از قرار گرفتن در کادر رهبری حزب جمهوری اسلامی برای هرچه نزدیکتر شدن به قدرت درصدد قلع و قمع دوستان و دانشجویان و جوانانی که از وضع موجود و یکه تازی حزب جمهوری انتقاد میکردند برآمدند و همان روحانی متظاهر به ضداستبداد بودن که چند بار به زندان و تبعید گرفتار آمد، به جایی رسید که در کسوت ولیِ فقیه و نایب بر حق! امام زمان و حاکم مطلق، بر همه جا و همه چیز مسلط شد و حال کوسِ "انا ربُّکُمُ الاَعلایی" میزند.
جناب آقای سید علی خامنه ای! حال که طلسم قدرتتان با سنگ جنبشهای مردمی شکاف برداشته، میخواهم بعنوان یک آشنای قدیمی سخنی با شما در میان بگذارم. شاید باور داشته باشید که مرگ حق است و همه از جمله من و شما هم روزی از این جهان خواهیم رفت اما بی شک مرگ ما متفاوت خواهد بود. شما و اطرافیانتان حتماً برای آن روز برنامه ریزی کرده اید امّا تا چه اندازه در پیشبرد آن موفق خواهید شد خدا میداند. ولی حدیث من دیگر است:
نمیدانم چه خواهد شد و فردا در کجای این خراب آباد خواهم مرد / و از این عمر کم حاصل چه خواهم برد؟ / به هر تقدیر من هم آرزو دارم / پس از مرگم / ز جمع دوستان، یک شاعرِ سرگشته و عاصی / زند فریاد که ای مردم / فلانی برد عمری دار بر دوشش/ فلانی مُرد، امّا عاشقی نوشش!
بله جناب آقای خامنه ای، من و شما ۸۰ سال بیشتر یا کمتر زندگی خواهیم کرد با این تفاوت که من ۵۰ سال در آتش عشق به آزادی ایران و مردم سوختم و شما در آتش عشق به قدرت و مقام. نمیدانم در این قمار من برنده بوده ام یا شما؟ من آن قماربازی بودم که همه چیزم را در راه رسیدن به آزادی و برابری مردم باختم و هیچم نمانده الاّ هوس قمار دیگر؛ ولی شما در این قمار ظاهراً برنده بودید و امروز "مقام" و "قدرت" دارید و نمیدانم چه هوس یا هوسها در سر میپرورانید.
گاهی که سخن هایتان را میشنوم احساس میکنم خیلی از واقعیتها دور هستید. اخیراً در خراسان شمالی به دو جنبش مردمی اشاره کردید، یکی جنبش پس از انتخابات سال ۸۸ که فرمودید تعدادی از فتنه گران بودند، ولی من آنها را جمعیتی چند صد هزار نفری و حتی بالای یکی دو میلیون دیدم که آمده بودند از آراء خود دفاع نمایند و بگویند به دستور جنابعالی در انتخابات تقلب شده. بعد شما جنبش بازاریان را چند نفر غربزده که فقط توانستند دو سه ظرف آشغال را آتش بزنند خطاب کردید و من جمعیت هزاران نفری را در فیلم ها دیدم. حال سؤال این است که چگونه این تفاوت فاحش را میتوان توجیه کرد؟ یا چشمهای من دچار زیادبینی شده یا چشمهای شما مبتلا به کم بینی. آقای خامنه ای، نمیدانم در بیت شما چه کسانی و چگونه آنچه در اجتماع و در بین مردم میگذرد را به شما گزارش میکنند امّا برنامه هایی که در سفرهای شما طراحی میشود را زیاد جدّی نگیرید و باور کنید که این مردم همه با میل و رغبت به استقبال و دیدن شما نمی آیند. کافی است دستور دهید یک بار ادارات و مدارس و شهر را تعطیل نکنند و روستاییها را به زور به استقبال از شما نکشانند تا معلوم شود که آیا زر و زور و تزویر است که سازنده این جمعیت هاست یا علاقه مردم به نظام و مظهر آن ولی فقیه.
اما بگذارید بار دیگر به مسئله ی رفراندوم اشاره کنم. جنگ هشت ساله با تمام خسارتهای انسانی و مادی و معنوی آن با قبول قطعنامه ی ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد از سوی آقای خمینی ظاهراً به پایان رسید و بعد از درگذشت آیت الله تغییراتی در قانون اساسی به نفع ولی فقیه و محدود شدن حقوق مردم داده شد و قانون اساسی دوّم به رفراندوم گذاشته شد. من در مورد آن همه پرسی و چگونگی آن فعلاً سخنی نمیگویم امّا نکته برجسته این بود که ولی فقیه به ولی مطلقه فقیه تبدیل شد و این امر اختیارات رهبری را تا حد زیادی افزایش داد و جنابعالی در جایگاه فردی مطلق العنان که همه کاره است و جوابگوی هیچ کس و هیچ دستگاهی هم نیست قرار گرفتید. با حکم حکومتی میتوانستید بر روی تمام تصمیمات قوای دیگر خط بطلان بکشید که نمونه آن حکم شما در اوایل مجلس ششم در مورد قانون مطبوعات و حکم اخیر در توقف سوال از رییس دولت بود. روی کار آمدن دولت معروف به دولت اصلاحات، با برنامه ی قانونمداری ـ مردمسالاری و جامعه ی مدنی و گذشت یکی دو سال و فاجعه ی بزرگ حمله به کوی دانشگاه تهران معلوم کرد که در نظامی که براساس ولایت مطلقه ی فقیه اداره شود جز "ولیّ" یعنی جنابعالی همه هیچکاره هستند و تدارکچی.
من در همان زمان که حدودِ ۱۰ سال از رفراندوم دوم قانون اساسی (۱۳۶۸) میگذشت طی مقاله ای که برای کنفرانس "اصلاحات چیست و اصلاح طلب کیست ؟" در شهریور ۷۹ فرستادم، نوشتم:
"باید اذعان نمود مشکل ما بعد از انقلاب ریشه در قانون اساسی و تضادهای موجود در آن دارد که امروز با سرباز کردن این غده نیاز به یک جراحی عمیق در آن احساس میشود. باید پس از دو دهه تجربه، از نسلی که به قانون اساسی فعلی رأی نداده است کمک گرفت و شرایط یک همه پرسی کاملاً آزاد را فراهم ساخت، اگر ملّت به قانون فعلی به ویژه بحث ولایت مطلقه فقیه رأی داد هیچ کس تا یک دهه دیگر حق اعتراض به قانون اساسی را نداشته باشد. " (کتاب اصلاحات، هم استراتژی هم تاکتیک ص ۲۲۳-۲۲۴)
جناب آقای خامنه ای، از آن زمان تاکنون بارها و بارها همه پرسی را مطرح کرده ام ولی جنابعالی در مقام ولایت امر مسلمین جهان برای خود کسر شأن دیده اید که به یک هموطن مسلمان پاسخ دهید و شیوه ی پیامبر و علی و امامان را آنگونه که خود میگفتید بکار گیرید. چه خوب گفت آنکه دو صد گفته چون نیم کردار نیست! راستی شما که همیشه انتخابهای انجام شده در ایران و جمع کردن مردم در بازدیدهایتان از این طرف و آن طرف را نوعی همه پرسی به حساب می آورید چرا حاضر نشده اید یکبار در شرایط آزاد و با حضور هیأتهای حقوق بشری بین المللی به آراء عمومی مراجعه و نظر مردم را نسبت به نظام ولایی جویا شوید؟
قبول کنید ایران در حالِ فروپاشی است. به حرفهای اطرافیان خود باور نداشته باشید، آنها فقط به منافع خود می اندیشند و در پایان کار رهایتان میکنند. در حالِ حاضر مردم تمام گرفتاریهای خود را ناشی از اعمال و رفتار و گفتار شما میدانند. شما بودید که مشکلات بی حد و حصر مردم را به جای چاره جویی انکار کردید و می کنید. شما بودید که ایران را آزادترین کشور جهان نامیدید. شما بودید، که با تصمیم گیریهای غلط و دور از خرد به بیگانگان امکان دادید با تحریمها اکثریت مردم را به روز سیاه بنشانند، شما بودید که با بی سیاستیهایتان دنیا را در مقابل ایران قرار دادید، شما بودید که به عواملتان چراغ سبز نشان دادید تا در ایران و خارج ایران، در خیابان و بیابان دست به اعمال تروریستی بزنند و خون ایرانیانِ دگراندیش را بر زمین بریزند. شما بعنوان رئیس جمهور و رهبر باید در برابر کشتار دهها هزار انسان در دهه ی شصت و شهادت هدی ها و هاله ها و نداها و صباها و ستارها جوابگو باشید.
آری شما بودید که جنبشهای مردمی را "فتنه" نامیدید و قیام کنندگان را عوامل بیگانه و نوکر استکبار جهانی لقب دادید. شما بودید که به عواملتان امکان دادید تا بهترین فرزندان این ملّت، دانشجویان، استادان، کارگران، وکلای دادگستری، روزنامه نگاران، معلمان ، مردم کوچه وبازار و... را تنها به جرم نقادی و دگراندیشی به زندانها بکشانند و تحت شکنجه و گاها اعدام قرار دهند. شما بودید که حتی به همراهان و هم فکران نقاد خود هم رحم نکردید و آنها را در حصر خانگی قرار دادید یا خانه نشین کردید، شما بودید که پس از پایان جنگ پرهزینه ی هشت ساله و رسیدن به قدرت مطلقه، دست سپاهیان را باز گذاشتید تا بر تمام امور نظامی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و امنیتیِ مملکت مسلط شوند و امروز با یک کودتای نظامی خزنده، دولت و مجلس و اکثر قریب به اتفاق مقامات دولتی و خصوصی را در دست گیرند و با عدم مدیریت صحیح و بر باد دادن سرمایه های ملی و چپاول آنها مملکت را در سراشیب سقوط و اضمحلال قرار دهند.
امروز همه ی امور کشور در دست سرداران منصوب شما است. آنان که جنگیدند و جان بر سر استقلال مملکت نهادند، آیا شهادت را پذیرفتند تا عده ای با سوء استفاده از آثار جنگ به ثروتهای کلان برسند و برج و باروهای قارونی برای خود و فرزندانشان بپا کنند؟ چرا دور برویم شما بودید که پس از انتخابات ریاست جمهوری در سالِ ۱۳۸۸ با تأیید خلاف رویه ی خود، قبل از اعلام شورای نگهبان، از محمود احمدی نژاد آتشی برافروختید که تا امروز مردم و مملکت در این آتش میسوزند واخیرا دامن خودتان را هم گرفته است. احمدی نژادی که او را به دوستان قدیمیتان مانند هاشمی رفسنجانی ترجیح دادید، امروز در مقابلتان و منصوبانتان در قوه ی قضائیه و مقننه ایستاده و برایتان شاخ و شانه میکشد و تهدیدتان میکند که اگر سر به سرش بگذارید "اسرار، هویدا خواهد کرد". آیا همه ی این وقایع ناشی از بی سیاستی و عدم کیاست و آگاه نبودن به زمان و عدم مدیریت شما نیست؟ میخواهم به آن دوستانی که هنوز هم در تلاشند شما را از راهی که در پیش گرفته اید و مسلماً به نابودی خودتان و مملکت منجر خواهد شد بازدارند و به اصلاح راه شما بپردازند بگویم، اگر موسی توانست با آن موعظه ها فرعون را به راه راست هدایت کند من و شما هم میتوانیم. باید مطمئن باشیم تنها امواج ناشی از طوفان خشم مردم میتواند سرنوشت استبدادیان را رقم بزند. تاریخ مسیر خود را طی میکند و از پیش فرجام کار دیکتاتورها را تعیین کرده است.
راستی آیا شما نامه های متبادله بین رئیس قوه ی مجریه و قضائیه را مطالعه فرموده اید؟ این رئیس جمهور مورد تأیید شماست که به رئیس قوه ی قضائیه مینویسد:
"در سخنرانیهای عمومی تذکرات لازم برای اجرای عدالت و رسیدگی دقیق به حقوق مردم داده ام به خصوص در جلسه مورخه ۴/۴/۹۱ مسئولین قضایی در مشهد مقدس نگرانی خود را درباره ی اهتمام کافی قوه ی قضاییه به تأمین و رعایت حقوق اساسی ملّت مندرج در اصول متعدد قانون اساسی از جمله اصول، ۲، ۳، ۶، ۹، ۱۹، ۲۰، ۲۲، ۲۳، ۲۴، ۲۵، ۲۶، ۲۷، ۳۲، ۳۴، ۳۵، ۳۶، ۳۷، ۳۸ و ۳۹ به صراحت اعلام نمودم. "
 یا للعجب! آیا آقای رئیس جمهور تاکنون نمیدانست حدود ۳۳ سال است که این اصول زیر پا گذاشته شده. ایشان در دهه ی شصت که دهها هزار زن و مرد ایرانی را به دلیل اعتراض به عدم رعایت همین اصولِ قانون اساسی، به زندانها بردند و شکنجه کردند و قتل عام نمودند کجا بودند و چه میکردند؟ احمدی نژاد در جای دیگر نامه ی خود مینویسند:
"در حالی که جنابعالی به آسانی به رئیس جمهوری که نماینده ی ملّت و مجری قانون اساسی است اتهام میزنید آیا میتوان برای آحاد مردم که پشتیبان خاصی جز خداوند ندارند امنیت قضایی متصور بود؟"
شاه بیت غزل سروده شده از سوی آقای رئیس جمهور همین جاست که در نظام ولایی امنیت قضایی برای مردم متصور نیست و قضات و دادستانها و دادگاهها هرگز داد مردم را از بیدادگران نشسته در قدرت نگرفته اند.
امّا پاسخ رئیس قوه ی قضاییه منصوب شما به رئیس جمهورتان هم قابل تأمل است:
"حکایت شما حکایت سلطانی است که اموالِ مردم و املاک مردم را غاصبانه تصرف کرده بود و به مِلک خود منضم ساخته بود و به همه میگفت!! چرا رعایت ملکِ سلطان نمیکنید؟"
و در جای دیگر مینویسد:
"فعلاً در باب نقش برخی مقامات و دستگاههای اجرایی در این فساد کلان سخنی نمیگویم و آن را به زمان دیگری وامیگذارم".
ملاحظه میفرمایید، صحبت از تصرف غاصبانه اموال و املاک مردم و شرکت مقامات و دستگاههای اجرایی در فسادهای کلان است. چرا میگویید اگر این حقایق در اختیار مردم قرار گیرد، "خیانت" است؟ مردم در نظام ولایی آنقدر "غریب" اند که نباید از آنچه در مملکت میگذرد باخبر باشند؟
جناب آقای سید علی خامنه ای! کشور را به کجا کشانده اید؟ جملات بالا افشاگری از سوی من و دیگر مخالفان و دگراندیشان نیست، بلکه گفته و نوشته ی عالیترین مقامات مورد تأیید شماست. ظاهرا وقتی مسئله ی بگیر و ببند و شکنجه و اعدام مردم مطرح است، دو قوه ی قضاییه و مجریه در یک رابطه ی تنگاتنگ عمل میکنند؛ وزارت اطلاعات منتقدین را دستگیر میکند، بازجویی مینماید و حکم صادر میکند و در پایان برای اجرا به دادگاهها و نزد قضات!! میفرستد و آنها دستور وزارت اطلاعات را اجرا میکنند و دوستی و صمیمیت بین دو قوه برقرار است، امّا وقتی پای خلافهای خودشان در میان است به جان هم می افتند و همدیگر را میدرند.
و اما درباره عدالت شما بگذارید به یک خاطره دیگر اشاره کنم. حتماً ماجرا را بخاطر می آورید. پس از پیروزی انقلاب وقتی با اصرار آیت الله طالقانی ریاست دانشگاه را پذیرفتم، شرط کردم که طبق نظر ایشان که معتقد و مصرّ به شورایی اداره کردن تمام دستگاه ها و دخالت مستقیم مردم در اداره امور کشور بودند، برای حفظ استقلال دانشگاه این مؤسسه ی بزرگ علمی ـ فرهنگی را از طریق شوراهای مرکب از نمایندگان واقعی دانشجویان و استادان و کارمندان اداره کنیم. اینکار انجام شد اما به ذائقه شما و حزبتان خوش نیامد و توطئه ها شروع شد. با برنامه ریزی های حسن آیت دبیر سیاسی حزب جمهوری اسلامی ( طبق آنچه در نوار معروف آمده ) تصمیم به بستن دانشگاهها گرفتید. شورای مدیریت و شورای عالی دانشگاه با این امر مخالفت کردند ولی حزب شما با بسیج کردن چماق بدستان و باصطلاح حزب الهی ها با حمله و کشتار و مجروح کردن تعداد زیادی از دانشجویان روز ۳ اردیبهشت ۵۹ دانشگاهها را اشغال کردند. وقتی شورای مدیریت و شورای عالی در اعتراض به این عمل وحشیانه و ضد فرهنگی استعفا دادند چند روز بعد (۵ اردیبهشت ۵۹) جنابعالی به نام امام جمعه تهران با سوء استفاده از تریبون نماز جمعه من و همکارانم را متهم به "خیانت" کردید و گفتید باید جوابگوی "ملت" باشیم. ما هم فردای آن روز (شنبه ۶اردیبهشت ۵۹) بلافاصله برای اطلاع ملّت از حقایق و روشن شدن اینکه چه کسی خدمت و چه کسانی خیانت کرده اند تقاضای یک مناظره ی رودررو و زنده در تلویزیون نمودیم و این تقاضا بارها تکرار شد اما شما حاضر به اینکار نشدید تا اینکه پس از گذشت یکسال به جای پاسخگویی، من را روانه زندان نمودید و به دست جلاد اوین سپردید. راستی چه کسی مسئول آن پنج سال زندان و شکنجه هایی که بر من وارد شد است؟ من همان موقع گفتم شما به من و همکارانم نسبت "خیانت" داده اید. اگر حاضر به بحث و اثبات آن نگردید طبق فتوای خودتان و مراجع از عدالت افتاده اید و دیگر حکم "عدالت و تقوا" در مورد شما جاری نیست و شما در تمام مدت رهبری خود از این گونه تهمتها حتی به دوستان و همفکرانتان بسیار زده اید و امروز پس از گذشت سه دهه با مسائل پیش آمده اثبات گردید که عدم صلاحیت شما برای رهبری چه بر سر ملّت آورده است. شما با توجه به اصل پنجم قانون اساسی خودتان که میگوید:
"زمان غیبت حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه در جمهوری اسلامی ایران، ولایت امر و امامت امت برعهده ی فقیه عادل و باتقوی، آگاه به زمان، شجاع، مدیر و مدبّر است".
 فاقد شرایط لازم برای رهبری هستید. اصل یکصد و یازدهم قانون اساسی خودتان صراحتاً میگوید:
"هرگاه رهبر از انجام وظایف قانونی خود ناتوان شود یا فاقد یکی از شرایط مذکور در اصولِ پنجم و یکصد و نهم گردد، یا معلوم شود از آغاز فاقد بعضی از شرایط بوده است، از مقام خود برکنار خواهد شد."
بنابراین شما باید خاضعانه استعفای خود را به حضور ملّت بزرگوار ایران تقدیم کنید و اعلام نمایید با شرایطی که به وجود آمده، اثبات شد "نظام ولایی" قادر به اداره ی امور کشور نیست و مردم فهیم ایران هستند که باید چگونگی اداره ی امور کشور را در یک همه پرسی (رفراندوم) آزاد و همگانی زیرنظر سازمانهای بین المللی تعیین کنند و سرنوشت خود را به دست گیرند تا از آنچه در لیبی و سوریه و... در کشتار مردم و تخریب شهرها اتفاق افتاد جلوگیری گردد. جناب آقای خامنه ای، شک نکنید، فردا نوبت شماست و این نوشته، آخرین پیام من به شماست.
انا لله وانا الیه راجعون
یا ایها الذین آمنوا لِمَ تقولون ما لا تفعلون. کَبُرَ مقتاً عِندَ اللهِ أَن تقولوا ما لا تفعلون. ای مؤمنان، چرا چیزی را میگوئید که عمل نمیکنید؟ نزد خدا سخت منفور است چیزی را بگوئید که عمل نمیکنید.
سوره ی صف آیات ۲ و ۳ (قرآن مبین ترجمه مهندس علی اکبر طاهری قزوینی

کانال ارتباطی ارسال سلاح، موشک و تجهيزات از ايران به غزه

تلويزيون سی.ان.ان، 20نوامبر 2012:
حماس در حال تشديد درگيری خود با اسراييل است و در اين رابطه از قدرت نظامی پيچيده و جديدی استفاده می کند که به تدريج به صورت يک کانال ارتباطی نمايان می شود، کانالی که در امتداد صحرای سينا به غزه ادامه پيدا می کند و ما ظن آن داريم که بخشی از آن از ايران آمده باشد.
اين بخش از گزارش را برايان تاد ارائه می کند.

برايان تاد، خبرنگار: اين شبکه گسترده يی از پشتيبانی است که از ايران می آيد، شبکه يی که حماس را جری کرده و مستقيماً به درگيری با اسراييل و تشديد تدريجی آن راه برده است. بخشی از اين شبکه، شامل سيستم جديد موشکی است که حماس در انبارهای خود دارد و اسراييل را در روزهای اخير هدف قرار داده است. نام عربی آن، فجر است و گفته می شود که نقش تعيين کننده يی برای حماس دارد.
موشک جديد فجر 5، با بردی بسا فراتر از هر موشک ديگری که تا کنون حماس در اختيار داشته است، موشکی که قادر است از غزه، تل آويو و بيت المقدس را هدف قرار دهد. اين موشک که اکنون تهديدی برای مناطق پرجمعيت در اسراييل است، علت اصلی تشديد درگيريهای اخير می باشد.

حماس چگونه به اين سيستم پيچيده دست يافته است؟
يک مقام اسراييلی به سی.ان.ان گفت که فجر 5 از ايران آمده است. متيو لويت، کارشناس امور مربوط به حماس در مؤسسه واشينگتن است.
متيو لويت: اسراييليها می گويند که کارشناسان تسليحاتی حماس با بخشی از اين تسليحات جابه جا می شوند و اين که اين سلاحها، در برخی موارد، به طور يکپارچه حمل می شوند و در موارد بيشتری، به خصوص در ارتباط با سلاحهای بزرگتر، به صورت قطعه به قطعه، حمل می شوند.

خبرنگار: مقامات و تحليلگران می گويند اين بخشی از يک کانال گسترده ارتباطی برای پشتيبانی ايران از حماس است که در سالهای اخير گسترده تر شده است، و اين بخشی از جنگ نامشهود ايران عليه اسراييل، آمريکا و هم پيمانان آنها می باشد. مقامات آمريکايی، اسراييلی و مصری مدتهاست ظن آن دارند که اين خط ارتباطی به اين صورت عمل می کند: موشکها و ساير تسليحات از ايران با هواپيما به سودان منتقل می شوند. سپس از راه زمينی از شرق سودان به آنسوی مرز مصر و صحرای سينا برده می شوند. يک مقام اسراييلی گفت که برخی از موشکها قطعه قطعه شده و از طريق تونلهايی از سينا به غزه منتقل می شوند و بعد در داخل غزه توسط حماس، دوباره سرهم می شوند. دولت مصر در مواقع مشخصی سعی کرده است که اين کانال ارتباطی را مختل کند.