خط قرمزها و مرزبندی در زندان

زندان مقوله ای است که شرایط آن را با هیچ زمان و مکانی نمیشود مقایسه کرد. 

حتی در زمانها و بندهای مختلف مواضع و مرزبندی خاص خودش را میطلبید. 

من از ده سال زندان در زندانهای اوین و قزلحصار و وکیل آباد بسیار مختصرو فقط فهرست وار میگویم تا این هم در دل تاریخ ثبت شود و اگر قرار است مردم قضاوت کنند این چند سطر را هم خوانده باشند. 

سال ۶۰ در زندان اوین بند ۲۰۹ بودم . خط قرمزها (لو دادن اطلاعات ،معرفی کردن افراد فعال، رفتن سر قرار برای شناسایی. مصاحبه تلویزیونی) اینها خیانت بود، همکاری کردن با رژیم بود،که به اسم توابین از آنها نام برده میشد. که در همکاری از هیچ رذالت و بیشرمی دریغ نمیکردند و پابپای بازجو و شکنجه گر و گاها برای بدست آوردن اطلاعات زندانیها از آنها هم گوی سبقت را میربودند. 

درهمان زمان نوشتن توبه نامه، مصاحبه کردن درونی، کم آوردن و بریدن بود. 

سال ۶۰ بازجو حکم بازجو را داشت و شکنجه گر و جلاد معنای خودشان را داشتند، هیچ رابطه مسالمت آمیزی و مذاکره ای بین زندانی و زندانبان نبود . 

در بند ۲۰۹ به جرم نگفتن « برادر» به بازجوها شلاق میخوردیم. 

-سال ۶۲ در قزلحصار واحد یک (واحد مسکونی،قبرها) انزجار نامه نوشتن، توبه نامه نوشتن، مصاحبه کردن،خیانت بود پشت کردن به همرزمانمان بود. و اگر کسی از آن کاغذ پاره هایی که شما چندین بار نوشتید ما یکی از آنها را مینوشتیم احتیاجی نبود چندین ماه با چشمبند رو به دیوار بنشینیم(واحد یک و مسکونی قبلا شرح داده شده). 

سال ۶۴ در وکیل آباد مشهد،انزجارنامه نوشتن، توبه نامه نوشتن، مصاحبه کردن به مثابه همکاری با رژیم محسوب میشد . در کلاسهای اجباری شرکت کردن و با مسولین بند دوستانه برخورد کردن ، کم آوردن و بریدن محسوب میشد. 

بعد از ۶۷ توبه نامه نوشتن و انزجار نوشتن، بریدن و کم آوردن بود . 

در این ده سال در زندانهایی که مصداقی بوده با بندهای مختلف من هم بوده ام اما هرگز بیاد نمیآورم کسی با دژخیمان و جلادان و شکنجه گران پای میز مذاکره نشسته باشد و سر موضع خود مانده باشد و یا حداقل رژیم او را سرموضعی بداند و دژخیمان با او مشکلی داشته باشند . 

هرگز در این ده سال بیاد نمیآورم از انزجار نامه و توبه نامه بعنوان کاغذ پاره ای استفاده شده باشد.برعکس همیشه بعنوان حربه ای برای فشار آوردن برزندانیان دیگر استفاده میشد. 

در مورد شهدای بخون خفته مجاهدین خلق نوشتن واز خون آنان صفحه های اراجیفی را که از کیش شخصیتت تراوش میکند سیاه کردن بسی بیشرمی است. 


میلیشیایی که با نام مسعود شلاقهای جانیان خونخوار خمینی را بر پیکرهای پاکشان تحمل میکردند و با نام مسعود بر طناب دار بوسه زدند .شرمت باد به خونخواهی آنان با توهین و افترا به رهبریشان بر خواسته ای . 

میلیشیای ۱۵ ساله ای که خود شاهد شکنجه شدنش بودم وقتی اسم او را پرسیدند گفت میلیشیای رجوی اگر امروز هم میبودند درمقابل نوشته هایت همان پاسخی را که به جلادان میدادند بتو هم میگفتند . 

در ادامه این توضیحات من گمان میکنم تو نه تنها در مبارزه با رژیم خونخوارخمینی جدی نبودی بلکه همان زمان هم بر اساس همین شاخصها و معیارها کم آورده بودی و برای توجیح این کم آوردنهایت و عدم صداقتت بعنوان شاخص یک زندانی بجای پذیرش واقعیت و سختی مبارزه به نفی مبارزه و مبارزین که در نهایت در تشکیلات و رهبری انها متبلور است پرداخته و با فرهنگی بغایت توده ای گونه بابیشرمی اب به آسیاب دشمن میریزی. 

در انتها یاد آوری میکنم بعنوان زندانی سیاسی طی این سالها با نوشته هایی که ارائه دادی بسیار صبورانه و گاها نصیحت وار با تو برخورد کردیم که شاید بخود آیی و حرمتهای یک زندانی را بعنوان زندانی سیاسی حفظ کنی .اما توهم و کیش شخصیت و امام درونت که خود را حجت السلام زندانها میدانستی نهایتا تو را در دامی انداخت و به بیراهه ای کشاند که امروز دژخیمان و زندانبانان دیروز و امروز جزوه هایت را منتشر میکنند و به زندانیان دهه ۶۰ فشار میآورند که موضعگیری کنند. 

در حال حاضرعامل فشاربر زندانیان و خانواده های شهدا در خدمت رژیم شده ای ؟ و میدانی این برای همرزمان دیروزمان چقدر سنگین خواهد بود و بهایی سنگین را میطلبد؟ جواب این از پشت خنجر زدن و این خیانت نابخشودنی را چگونه خواهی داد؟ 

زهره رستگار استکهلم سوئد
زهره رستگار
http://www.aftabkaran.com/maghale.php?id=3079

درپشت پرده چه میگذرد؟

تهاجم بی سابقه ای که بلافاصله پس از خروج مجاهدین از لیست اغاز شد ومسیرهای مختلفی را نیز طی کرد، نهایتا با استعفای دو یار قدیمی و کوشنده شورا وارد مرحله جدیدی شد . صرفنظر از چرائی و چگونگی این دو استعفا که موضوع این نوشته کوتاه نیست ،آنچه بسیار مهم است فهم این مرحله از حرکت مقاومت و فراز و نشیب هایی است که با آن روبروست. 
اول اینکه این اولین بار نیست که مقاومت مردم ایران مورد تهاجم قرار گرفته است.همه ما طی سالهای گذشته شاهد بوده ایم که در دوران فشار همیشه کس یا کسانی ازمقاومت فاصله گرفته و در مداری متفاوت با قبل قرار میگیرند.دوران پس از عملیات فروغ و یا دوران زمینگیری ارتش آزادیبخش در بیابان های کفری در مقطع کویت ویا دوران فشار خلع سلاح ویا تهاجم سیاسی 17ژزوئن فرانسه ،همه وهمه بهای خاص خود را داشتند وعناصری از رده های متفاوت در شورا یا سازمان را از صفوف مقاومت دور یا دورتر کردند. 
دوم اینکه تهاجم به سازمان واقعی است . در این نکته هیچ تردیدی نیست و ازآن مهمتر اینکه تردید نکنید که هیچ کس به غیر از رژیم پشت این تهاجم نیست.رهبری و تشکیلات سازمان مورد تهاجم قرار گرفته است.رژیم در تک اول از عناصرهمیشگی و قدیمی اش مانند بتول سلطانی و خدابنده استفاده کرد ولی بسیار زود متوجه فرسودگی و ناکارا بودن آنها شد .سپس با وارد صحنه کردن عاطفه و سری نفراتی که یک به یک به صف اوپیوستند،ابعاد گسترده تری از تهاجم را به پیش برد. جالب اینکه با وارد کردن باند جدید،باند بی مصرف قبلی را به کلی از صحنه حذف کرد تا مبادا "دم خروسشان" کارائی باند جدید را کم کند.سایت هایشان را بست و یا غیرفعال کرد. 
این باند جدید به دلیل ویژگی هایش بسیار کاراتر از باند قبلی عمل میکند. اگرچه جلودار آن ظاهراعاطفه است ولی به گمان من سرنخ اصلی اش را فردی به نام محمد جعفری با نام مستعار همنشین بهار ،در دست دارد .عناصر ان نه تنها نقطه ضعف های باند قبلی را ندارند،بلکه نسبت به آنها از نقاط قوتی درخور توجه نیز نیز برخوردارند. آنها توسط رزیم از ایران عبور نکرده تا به اروپا اعزام شوند و همگی از سالیان پیش در اروپا مقیم هستند.لذا افشا کردن چهره شان کار سخت تری است.مشکلات معیشتی و اقامتی هم ندارند وعلاوه برآن همگی دست به قلمند و چهره هایی کمابیش شناخته ترواز انجا که همواره در سایه ها زندگی کرده اند سابقه ضدیتشان با مجاهدین نیز پنهان تر.برخی نیز مانند مازیار که قلمش بیشتر به" شعرهای عاشقانه" عادت داشته تا موضوعات پیچیده و غامض سیاسی،از "قلم "دیگر قلمزنان "مختصر"یاری میگرند. 

ازآغاز رویارویی با رژیم خمینی تا کنون،جبهه جنگ سیاسی- ا طلاعاتی ،از مهمترین و فعالترین جبهه ها ،در تمامیت این کارزار بوده است.این جبهه هرگزاز تهاجم دست برنداشته ونخواهد داشت. باورود این عناصر تازه نفس، مختصات این جبهه کاملا تغییر یافته است. لذا برهمه یاران مقاومت است که با شرایط جدید انطباق یابند تا به گونه ای موثر با آن مقابله کنند.جنگ همان جنگ همیشگی است فقط نیروی دشمن تغییر کرده است. 

آنچه باقی میماند یک سوال است.انگیزه این افراد درتضعیف مقاومت و یاری رساندن به رژیم چیست.اینجا و آنجا میگویند که میخواهند مجاهدین را از انقباض در بیاورند.بدیهی است که این دروغی خنده اور و مهوع بیش نیست.هرکس گامی با مجاهدین بردارد به خوبی میفهمد که تلاش اصلی وروزمره مجاهدین برجذب نیرو ویارگیری متمرکز است.آنها در این راستا تمام معیار های سنتی چپ و راست ویا ایرانی و غیر ایرانی بودن را به کناری گذاشته وبه هرکس که با دیکتاتوری خونریزمیهن ما مخالفت کند ،دست دوستی میدهند واز اویاری میطلبند.اگر از کسی احتراز کنند فقط و فقط به این دلیل است که یا بخشی از این دیکتاتوری است ویا جاده صاف کن آن. 
در طول این سالها به تجربه ثابت شده است که همه کسانی که به رژیم یاری میرسانند یا تطمیع شده اند یا تهدید. معدودی هم به کین توزی برسر ازدست دادن رده و مقام تشکیلاتی ویا سر وهمسربه دام رژیم افتاده اند .این باند جدید اما، هرچند که اکثریت افرادش از عارضه "خود بزرگ بینی مزمن" آنهم از نوع قذافی گونه آن رنج میبرند،ولی بیش ازآن به روزمرگی خود خو کرده بودند که به یکباره فقط به سودای"رهبر" شدن وارد این معرکه جدید شوند. انگیزه اینها بیشک چیزد یگری است. 
سخن کوتاه.ماه این ها هم زیاد پشت ابر نمیماند. دیر یا زود پشت پرده این انگیزه های "براق شده" نیز آشکار خواهد شد.شخصا معتفد نیستم که اینان تطمیع شده باشند و بیشتر معتقدم که تحت" نوعی فشار" قرار دارند.دقیقا نمی دانم چه نوعی ولی این را میدانم که اطلاعاتی های رزیم هم کم متحول نشده اند. تاکتیک استفاده ازطعمه در ترکیه نباید و نمیتواند یک تاکتیک ایزوله و منحصر به مکان باشد .الله واعلم. البته بزودی همه ما هم از این راز سر درخواهیم آورد تا بوده چنین بوده است. خدای مجاهدین هرگزآنها را تنها نگذاشته است. این را من شخصا دراولین بمباران اشرف تجربه کرده ام .ایمان داشته باشید. 
حسن حبیبی 06ژوئن 2013 پاریس

بیچاره رهرویی که عمل بر مجاز کرد

تعریف نقد و انتقاد: 
نقد و انتقاد پایه و اساس پیشرفت و تکامل است. نقد یعنی * شناختن محاسن و معایب*. انتقاد هر چند که معادل واژۀ نقد نیست امّا از قدیم الایّام در رکاب این واژه بوده است. نقد همانگونه که رفت خوبی ها را از بدی ها تشخیص و تمیز می دهد، انتقاد امّا صرفا بر روی نقاط و نکته های بد و اشتباه انگشت می گذارد وتاکید می کند. منتقد باید آگاه و مسلّط بر شرایط کاری که انجام می دهد باشد یعنی نسبت به کار خود معرفت و شناخت لازم و کافی را داشته باشد. پس به قول سعدی: 
هر کسی را نتوان گفت که صاحبنظر است 

در فلسفۀ هِگل انتقاد چیزی بیشتر از قضاوت منفی به حساب می آید ونقش مثبتِ کشف و برملا نمودن اِشکالهای موجود، بخاطر تقویت تعالی انسانها در جامعه، تعریف و تبیین شده است. مارکس مفهوم انتقاد را فعّالیّتی می داند که صفات عملی و انقلابی داشته باشد. 
دو اصلی که بویژه در نقد باید مورد توجّه قرار بگیرند، احترام به دیگران، یعنی رعایت اصول اخلاقی و داشتن مهارت و تبّحر کافی می باشد. فقدان این دو و یا حتی یکی از این دو، حاصل کار را از مقولۀ نقد خارج کرده و سر از ناکجا آباد در خواهد آورد. برای همین است که هدف اصلی یک منتقد از نقد را همان هدفی که یک پزشک در معاینه بیمار دنبال می کند، تعریف کرده اند. 
بنا به تعاریف فوق نقد صحیح و سالم موجب شکوفایی و پیشرفت خواهد شد. شاید از همین جهت است که گفته اند: 
دشمن دانا بلندت می کند..........بر زمینت می زند نادانِ دوست. 
امّا اگر نقد و انتقاد بر پایه و اصولی که شرح آن رفت نبود، آنگاه تبدیل به عنصر مخربی می شود که به سطح نازلِ دروغ، بهتان، تهمت و ناسزا، سقوط خواهد کرد. به جای نوری در چشم، به خاک و غباری تبدیل خواهد شد که مانع دید صحیح شده و روندگانش را به جای راه صواب، به چاه عذاب فرو خواهد افکند. 
گُل بی خار کجاست؟! 
نیازی به توضیح نیست که امروزه مبارزه با رژیمی که تمامی اصول انسانی را زیر پا گذاشته و برای رسیدن به اهداف شوم خویش از همان آغاز به قدرت رسیدن، از هیچ وسیله یی رویگردان نبوده، کار ساده یی نمی تواند باشد. در افتادن با حکومتی که انسان را تا نیمه در زمین فرو می برد و بعد جمعی از اوباشان و اراذل را فرا می خواند تا با پرتاب سنگ و آنهم نه هر سنگی، بلکه سنگی که به قول او دین مبین! تعیین نموده، قربانی را با مرگی تدریجی و بغایت دردآور به قتل برساند، فقط و فقط از انسانهایی بر می آید که در وهلۀ نخست دست از جان شسته و پیهِ همه چیز را به تن مالیده باشند. اگر رژیمی اینچنینی سزاوار براندازی و سرنگونی است، که هست و بر منکرش هم لعنت، این مهم مبارزینی می طلبد که زن و مردشان، همدل و هم جهت به نام زندگی و به شوق عشقی بزرگ، عزم جزم کرده قدم در وادی خطرناکی بگذارند که درهر لحظه و در هر گامش، تیرهای مسموم کشنده و شمشیرهای آختۀ تهمت و بهتان و ناروا و هر آنچه که با ننشستن در سلامت و کنج عافیت برگزیدن سر ستیز و دشمنی دارد، در کمین است. 
در دنیایی که انجام کارهای پیش پا افتاده و ساده هم می تواند توأم با اشتباه باشد، بدیهی ست که قدم نهادن در راهی بزرگ می تواند توأم با اشتباهاتی به مراتب عظیمتر و بزرگتر باشد. به بیان دیگر اشتباه جزء لاینفک فعالیتهای روزمره انسان ا ست. البته می توان با تجربه اندوزی و مشورت با دیگران اشتباهات را به حدّاقل ممکن رساند. تنها کسانی اشتباه نمی کنند که گوشه یی نشسته اند و دست روی دست گذاشته اند. کاری هم به خیر و شرّ هیچکس ندارند. 
آقای رجوی نیز بعنوان مسئول یک مقاومت، عاری از اشتباه نیست و اصولا جایی ندیده ام و نشنیده ام که خودش چنین ادعایی کرده باشد. مسعود رجوی نیز یک انسان است و در چارچوب تعریف شدۀ انسانی او نیز مبرّا از خطا و اشتباه نیست. وقتی پیامبر خدا با آن عظمت به مشورت فرا می خواند و پس از آن بهترین ها را برمی گزیند، می تواند دقیقا به این معنا باشد که او نیز خود را مصون از خطا و اشتباه نمی داند وگرنه چه نیازی به مشورت با دیگران داشت؟! 
حافظ از بادِ خزان در چمن دهر مرنج.............فکر معقول بفرما گُل بی خار کجاست؟ 
مبارزۀ سخت و طولانی: 
راستی! اگر عملیات فروغ جاودان منجر به فتح تهران شده بود، آیا امروز هم شاهد نامه های سرگشاده و بیانیه ها و تعبیرها و تفسیرهایی از این قبیل بودیم؟ آیا امروز کسی به خودش جرأت می داد که شهیدان را بازیچه های دست رهبران قلمداد کرده و آنهمه فداکاری و ایثار را به سخره بگیرد؟ حقیقت این است که طولانی شدن مبارزه و سخت تر شدن شرایط آن، باعث جا ماندن بسیار کسانی شده است که پیش از این در رؤیای سرنگونی*سه ماهۀ* رژیم غوطه ور بودند و این سه ماه اکنون به بیش از سه دهه کشیده شده است و به قولی *قرنی به پایان رسید(ه) و قرنی آغاز شد(ه)* است. 
راستی! غرض ها و دشمنی ها و کینه ها و اهداف و مقاصد خاص و حسّ نیاز به خودنمایی را اگر از نامۀ سرگشادۀ کذایی بگیریم، چند صفحه از آن باقی خواهد ماند که بر اساس یک نقد سالم و بی غرض و مرض بتوان از آن به نحو مطلوب و آنگونه که در تعریف نقد آمده است، استفاده کرد؟! آیا اطناب کلام نشان از آن ندارد که نویسنده یا نویسندگان به آن آنقدر پر و بال داده اند تا تبدیل به یک کتاب دویست و سی صفحه یی دهان پر کن شود؟! آیا اساسا و اصولا در این اثر می توان با مقیاسها و خصوصیّاتی که برای یک نقد لازم و واجب است، روبرو شد و این نوشته عاری از غرض ورزی ها و خودنمایی ها و امیال شخصی و فردی است؟! آیا قصد نویسنده آنگونه که در ابتدای آن سخن رفته است، صرفا نشان دادن اشتباهات و نیّت نمایش خطا از صواب است؟! 
بزرگترین توهینی که به رزمندگان آزادی ایران می تواند بشود، نه یاوه گویی های آخوندهای جنایتکار و حقیر نسبت به آنها، بلکه سخنان و ادّعاهای کسانی ست که خود را از یک سو دشمن حاکمیّت پلید آخوندی می دانند و از سوی دیگر غیر منصفانه ترین استدلالها را در موردشان به کار می برند. از تعابیر و تفاسیرشان می شود اینگونه برداشت کرد که اگر هنوز تعدادی در لیبرتی و اشرف باقی مانده اند، دلیلش ایستادن در مقابل ایلغار خمینی و خامنه یی که اینروزها دیگر حد و مرز هم نمی شناسد، نیست، بلکه از آن جهت است که این بندگان خدا روزی تحت فشار قرار گرفته اند تا ناگفته هایشان را بر کاغذ جاری سازند و امروز سازمان نوشته هاشان را تبدیل به شمشیر داموکلس کرده و بین ماندن و یا رفتن و افشاء شدن، مقیدشان ساخته است! اگر این توهین به انسانهای پاک و باشرفی که چند دهه سابقۀ مبارزاتی دارند و عزم جزم کرده اند که تحت هر شرایطی بایستند و بیرق تسلیم بالا نبرند نیست، پس چیست؟! ظاهرا باید برای نقد و منتقد از نو تعریقی جدید نوشت. 
راستی! چه کسی حاضر است هر روز و هر شب در بیم و ترس بارش دوبارۀ خمپاره ها در یک فضای نیم کیلومتر در نیم کیلومتر بی هیچ حفاظی بایستد و جان شیرین در معرض همه گونه خطر قرار دهد و فاصلۀ چند متری تا درب زندان لیبرتی و وصل شدن به سلامت و عافیت را تنها به این خاطر که ممکن است نامه هایش را بعدا افشاء کنند، به چشم برهم زدنی طی نکند؟! چنین طرز تفکّری بی نهایت غیر منصفانه و بغایت مسخره است. اینطور نیست؟! 
کمپین حمایت از لیبرتی و اشرف به راه می اندازند. اگر هدف حمایت واقعی و انسانی از مبارزین است، آفرین بر شما. دستتان هم درد نکند اما به شرطی که این موضوع را مستمسک و دستمسک ضربه زدن به مقاومت قرار نداده باشید. آنگونه هیاهو برای هیچ به راه می اندازند که گویی سازمان و اعضا و هوادارانش نشسته اند دست روی دست گذاشته اند و در این وانفسا مشغول خواندن کتاب حسین کرد شبستری هستند! استفاده از تکنولوژی و کامپیوتر و اینترنت جهت پیشبرد اهداف، البته کار خوبی است و هیچکس هم نمی تواند منکر آن شود یا به آن ایراد بگیرد. امّا اگر کسی فکر کرده است که با فیسبوک و از طریق اینترنت می شود به یک رژیم هار و وحشی و افسارگسیخته ، دهنه زد و سرجایش نشاند و سرنگونش کرد، سخت در اشتباه است. اینها همه وقتی خوب و کارساز است که با یک مبارزۀ عملی و طاقت فرسا و حضور واقعی در میدان نبرد و مبارزه، همراه باشد. مگر سازمان و شورا و هوادارانش تا کنون برای حفاظت از اشرف و لیبرتی کم بها داده اند که شما در صحنه های مجازی هیاهو به راه انداخته و اینگونه سینه می زنید؟! اگر منصف بودید و اگر می توانستید ببینید، حتما متوجه می شدید که روزی نیست که تلاشها در جهت حفاظت از آنها به شب نرسد. هفته یی نیست که در همین راستا جلسه یی، کنفرانسی، راهپیمایی، تحصّنی و یا نشست مطبوعاتی انجام نشود. اگر منصف بودید و عادلانه قضاوت می کردید می توانستید بفهمید که اکثریت یک پارلمان آنهم در اروپا یا امریکا به سادگی از گروهی که سابقا در لیست تروریستی قرار داشته حمایت نمی کند. اینها همه حاصل تلاشها و کوششهای بی وقفه کسانی ست که شبانه روز و درست در همان لحظاتی که من و شما مشغول زندگی و استراحت هستیم خواب و راحت خویش را سه طلاقه کرده اند تا باری از دوش مقاومت بر علیه دجالان حاکم بر میهن بردارند. البته خرده گرفتن و نقش علی بونه گیر را بازی کردن برای کسی که ترجیح می دهد در کنج خلوت خود خزیده و به هر حرکتی انگی بزند، ساده ترین کار ممکن است. 
می نویسند و طوری القاء می کنند که به هرکس که تازه از پشت کوه آمده این احساس دست می دهد که از فرودگاه بغداد که در نزدیکی لیبرتی قرار دارد تا جلوی بنگالهای آن یک باند تر و تمیز برای هواپیما کشیده اند، ایرباسها هم با موتورهای روشن و خلبانها و مهماندارهای آماده به خدمت دست به سینه ایستاده اند تا ساکنین سوار شوند، امّا رهبری شان خط و نشان کشیده است که مبادا از بنگالها بیرون بیائید. حتما بحث افشای نامه ها هم در بیرون نیامدنشان دخیل است. 
می پرسند و چرایی حضور رزمندگان در عراق را به چالش می کشند. گاه نیز به سخره زبان باز می کنند که ایران و مردمش تحت ظلم و ستمند و رزمندگان مقاومت در عراق و برای ملت عراق بر علیه مالکی مبارزه می کنند. اول که خوشا به حال انسانی که به آن درجه از انسانیت رسیده باشد که جهان را وطن خود بداند و در هر گوشۀ پهناور آن ظلمی بر کسی رفت چه در گینه بیسائو و چه در سریلانکا، چه در چین و چه در امریکا، ظلم را ظلم به انسان و نه نژاد و گروه و دسته و ملیّت و قوم، تلقّی کرده و در حدّ توان واکنش نشان دهد. مگر چگوارا غیر از این بود؟! امّا عالیجنابان نمی دانند و یا خودشان را به آن راه زده اند که دیو و هیولای ولایت برای حفظ حاکمیّت خود بر عراق و افغانستان و سوریه چنگ انداخته است و امروز هر مبارزه یی در راستای نفی و خدشه وارد کردن بر تسلط ولایت فقیه در این کشورها، سود و منافعش را مستقیم به جیب ملت به جان آمدۀ ایران خواهد ریخت. بیخود نیست که رژیم ورود ناوهای جنگی به خلیج فارس را به هیچ می گیرد، رجز خوانی می کند و وعدۀ دادن درسهای عبرت آمیز به آنها میدهد اما همینکه نوبت به مبارزینی می رسد که دست و پا بسته اند و نه تنها سلاحی ندارند که حتی در رفع و رجوع احتیاجات روزمره هم با مشکلات فراوانی مواجه اند، جیغهای بنفش می کشد، دشنام به زمان میدهد و زمین گاز می گیرد. حداقل در این مقوله رژیم از شما خیلی جلوتر است و نسبت به منافع و مضار خویش به خوبی آگاه است. 
یک بام و دو هوای دموکراتها: 
ژستهای دموکراسی منشانۀ این جماعت هم جالب است و آدم را یاد این تک بیت معروف می اندازد که متاسفانه شاعرش را نمی دانم کیست: 
بِبری مالِ مسلمان و چو مالت ببرند..........بکشی جیغ و زنی داد که آزادی نیست. 
حضرات هر چه می خواهند می گویند و می نویسند و اگر کسی در صدد پاسخگویی برآمد می شود مزدور قلم به مزد یا بی جیره و مواجب رجوی. ایکاش می توانستید بپذیرید که جواب های، هوی است. وقتی که همه چیز و همه کس را به سخره می گیرید. وقتی که پشت ماسک منتقد پنهان می شوید و نقدی می نویسید که دم خروس کینه ها و غرض ورزی هاتان از جا جای آن بیرون زده است، وقتی که هر کس پاسختان را داد از کوره در می روید و خط و نشان می کشید و برچسب می زنید، نتیجه همین می شود. کلوخ انداز را پاداش سنگ است. درهیچ زمینی حاصل بذر خشم و کینه ، گل سرخ و سیب و گلابی نخواهد بود. اگر به دموکراسی و شیوۀ دمکرات منشانه آنگونه که می گوئید و می نویسید مؤمن و معتقدید و از آن تنها برای کوبیدن و از سر راه برداشتن استفاده نمی کنید، پس چرا نوشته مازیار ایزدپناه که سراسر از سخنان ناشایست و توهین آمیز است را حلوا حلوا می کنید اما وقتی رزمندۀ هنرمند کامیار ایزدپناه جوابش را می دهد، از همه سو بر او می تازید و بر او خرده می گیرید؟!. به کامنتهایی که دوستانتان زیر فرمایشات گهربارتان گذاشته اند نیم نگاهی بیندازید. آیا با آنچه که شما می گوئید و ادّعا می کنید و به نقدش می نشینید، در تضاد نیستند؟! کاش می توانستید این تناقضات را توضیح دهید. اگر هم مدّعی هستید که هر کس حق اظهار نظر دارد، پس مرحمت نموده این حق را برای دیگران نیز قائل شوید و برچسب های ناروا نزنید. به قول خانم اصفهانی که چند روز پس از مورد حمله قرار گرفتن از طرف یک وبسایت وزارت اطِّلاعات، ناجوانمردانه و غیرمنصفانه از سوی دوست شما نیز مورد توهین قرار گرفت و شما دَم برنیاوردید، اول یک سوزن به خودتان بزنید و بعد یک جوال به دیگران. داستان علی و زن غیر مسلمان هم پیشکشتان. 
مسعود رجوی و فتح تهران: 

عالیجنابان محترم! فراموش نکنید. رژیم وحشی ولایت فقیه هنوز بر سر کار است. چوبه های دار هنوز از سرگذر و خیابانها و کوی و برزن جمع نشده اند. شلاقهای تعزیر بر پیکر رنجدیدۀ یک ملتِ در بند، هنوز صفیرکشان فرود می آیند و ردّی از خون و خونابه بر جای می گذارند. جوانان مملکت ما از سر ناامیدی و نبود یک افق روشن، به انواع مخدرها پناه برده اند. زندانها محکم و پابرجا و برقرارند و زندانبانها همچنان به امر مقدس! تجاوز و شکنجه و شلاق، مشغول. دیو جماران در قامت سید علی خامنه یی هنوز تنوره می کشد و انسان و انسانیّت را یکجا می بلعد. دل نگران بیش از سه هزار رزمندۀ آزادی هستید؟! آنها به دل نگرانی از جنس و نوع دل نگرانی شما نیاز ندارند چرا که خود دل نگران بیش از هفتاد میلیون زن و مرد و کودک و پیر و جوان ایرانی اند. اصلا برای همین ایستاده اند. شعله های مبارزه به زعم آنان نباید سرد و خاموش بماند. آنها به مبارزۀ صرفا کامپیوتری من و شما نیازی ندارند. فرقشان هم با ما در همین است که در میدان و گرمگاه نبرد و مبارزه قرار دارند. هر چند در حصر و تنگنا و مضیقه و اصلا مگر مبارزه راحت و بی دردسرهم می تواند وجود خارجی داشته باشد؟ 
مسعود رجوی هنوز در آستانۀ فتح تهران قرار نگرفته است. مریم رجوی هنوز حکم رئیس جمهور ایران بودن را دریافت نکرده است. حتی این هول و ترس هم وجود ندارد که رجوی به چشم بر هم زدنی تهران را فتح کرده و حکومت را قبضه نماید. اینهمه دلواپس آزادی مردم ایران بودنتان واقعا جای تحسین دارد! آفرین بر شما که در حالیکه رژیم هنوز سرپاست و عربده می کشد و جان می گیرد، به فکر افتاده اید تا دشمن قسم خورده اش را افشاء کنید. در فردای آزادی ایران حتما باید مورد تقدیر و ستایش قرار بگیرید. خودتان هم که بارها نوشته اید و فرموده اید که مجاهدین در ایران هیچ پایگاهی ندارند. رژیم هم همین را می گوید. پس جای هیچگونه نگرانی نیست. طیّ روزهایی که گذشت، بی محابا بر شورا و مجاهدین و رجوی تاخته اید. هزاران عیب و ایراد بر او گرفته اید. رزمندگان را از سر بی انصافی گروگانهای رهبری نامیده اید. رجوی هزار عیب هم که داشته باشد یک حُسن بزرگ دارد و آن این است که از روزی که در تهران رو در روی خمینی جلّاد سینه سپر کرد، تا همین امروز، سرسوزنی کوتاه نیامده است. ننگ زدو بند و سازش هم از او میلیاردها سال نوری فاصله دارد. بیخود نیست که نامش در دل جانیان با عمامه و بی عمامه، حتی اینروزها که به قول شما در دورۀ غیبت به سر می برد و دستش از سلاح کوتاه است و رزمندگانش در حصر، ترس و رعب و وحشت می اندازد و همین برای اثبات بزرگی او کافی ست. 
چه بپذیرید چه نپذیرید، نام رجوی محدود به یک نام خانوادگی صِرف نیست. این نام هم برای غاصبان حق حاکمیت مردم ایران و هم برای هرکس که قبل از هر چیز دل به سرنگونی رژیم بسته است، مترادف یک جنبش خستگی ناپذیر و پویاست که با وجود تمامی کم و کاستی ها و پیکر مجروحش، هیچ تصمیمی برای از پا نشستن و تسلیم و تن دادن به همان چیزهایی که خیلی ها دادند و حالا هم محترمانه! زندگی می کنند، ندارد. اگر این نام را دوست داریم و می ستائیم دقیقا از همین منظر و همین نظر است. حالا مختارید که انگ فردپرستی بزنید یا نزنید. 

چرا با مسعود رجوی دشمن اند

این روزها دهن های مختلف از هرطرف مسعود رجوی را هدف گرفته اند .سازهای گوناگون بار دیگر از هرطرف کنسرتی گوش خراش را براه انداخته اند . انواع و اقسام فحاشی ها و بدترین نوع تهمت ها از سوی دشمنان وتازگی حتی از سوی دوستان سابق از هرطرف به سمت او روان است . هرکس چیزی از دست داده است . زنی یا مردی یا خانه ای و یا شغلی و یا عمری .مسئول اولش را مسعود رجوی میشناسد. اگر کسی زندان رفته است ، جوانی اش را از دست داده است ، خانه و مغازه و پول و پله و معشوق و مادر و پدرو خواهر و برادر را از دست داده است مسئول اش مسعود رجوی است . 
و اما مسعود رجوی کیست ؟. نام او نام هولناکی است . از زمان های گذشته . اززمان شاه نامی ترسناک بوده است . درزمان خمینی هم به همین صورت . نام او هماهنگ است با جنگ ، کشتن و کشته شدن ، همآهنگ است با جبهه و آماده باش و سلاح و سختی و گرسنگی و اعتصاب غذا و تظاهرات و بیدار نشستن های طولانی و خشمگین شدن و عتاب کردن و انتقاد کرد ن و تحقیر شدن و خود را کوچک کردن و خود ر ا شکستن و از خود تهی شدن و ...همچنین است حماسه و شجاعت و تا قلب دشمن هجوم بردن و روز را بر دشمن شب تار کردن و ...نام او مترادف است با چریک ، با قهر انقلابی ، با شوخی نداشتن با دشمن ، با دلاوری ، با ارتش ، با فرماندهی ، با عزم جزم ، با کوتاه نیامدن بهروسیله و بهر صورت حتی محال ، و این آخری به عقیده من اصلی ترین صفتی است که با نام رجوی همخوانی دارد . او کوتاه نمی آید . درهیچ شرایطی کوتاه نمی آید . 


..مسعود رجوی از 19 سالگی وارد عالم سیاست شده است . اینک 65 ساله است یعنی بطور واقعی 46 سال درجبهه نبرد گذرانده است . هفت سال درزندان شاه بود ه است و بسیار شکنجه شده است . این را دیگر چه د وست و چه دشمن باور دارند . درزندان رهبری سازمان مجاهدین را به عهده داشته است . درشرایطی که به دلیل یک کودتای درونی سازمان مجاهدین خلق را که سازمان مسلمانی بود مارکسیست ها دراختیار گرفتند و اعلام تغییر ایدئولوژی کردند . مسعود رجوی درزندان آنرا باز سازی کرد . او یک فرمانده بالقوه و بالفعل بوده است . و این خصیصه فرماندهی را چه درزندان و چه بیرون از زندان بخوبی به منصه ظهور رسانده است . او یک رهبر است . دراین چون و چرایی نیست . او درهر شرایطی محیط پیرامونش را دراختیار میگیرد . با قدرت سخنوری ، با قدرت تحلیل و تبیین مشکلات و با قدرت جمع بندی و بیش از همه با قدرت تهاجم و بی باکی . او کسی است که مرگ را به سخره میگیرد و این قدرت تسلط به مرگ را به خوبی به پیرامون خود بسط میدهد . کنار این فرد هیچکس از مرگ وحشتی ندارد . هیچکس از سختی نمی هراسد . او مثل یک جلودار میماند در یک سفر کوهنوردی . وقتی درلبه یک پرتگاه حرکت میکند دیگران با احساس امنیتی عجیب بدنبالش میروند .او ترس را میسوزاند و قدرت را در احاطه بر مشکلات القاء میکند . او کسی است که میتواند همه را با خود از میان یک دریای آتش گذر دهد . او دریک کلام مرد جنگ است 
واو دریک کلام مرد ایستادگی بر سر پیمان است . نیرویی که او درخود دارد و به پیرامون خود بسط میدهد نیروی انسانی است که بشدت مومن است . سرچشمه این ایمان کجاست ؟ البته او یک مسلمان شیعه است ..مسلمانی که معتقداست جهان دربن بست ها خلاصه نمیشود و معتقد است که مرگ پایان انسان نیست و معتقد است که بهای زیستن و خوب زیستن را انسان باید با گوشت و پوست وزندگی و آرزوها و دارایی هایش بپردازد . 
.و درهمین نقطه است که البته مشکل اساسی دیگران با اوشر.وع میشود . هرچند انسانی خنده رو ، خوش خلق ، وبواقع دوست داشتنی است ولی در جنگ بسیار جدی است و این جدیت است که آزار دهنده است . این جدیت که برخی آنرا برخورد ماکزیمالیستی نامیده اند و برخی دگماتیسم و برخی کله شقی و برخی چیزهای دیگر. اگر به صحنه جنگ مجاهدین و جمهوری اسلامی نظری بیندازیم . درآنطرف یعنی جمهوری اسلامی یک سره شقاوت می بینیم . یک سره کشتار تا نهایت وسنگسار و قطع دست و شکنجه گاه ها یی که فرد را شقه میکنند . که فرد را تا نهایت تحمل انسان وبالاتر شکنجه میکنند و مثله میکنند . که سر زندانی را در توالتی پراز مدفوع و ادرار فرو می برند . که دست زندانی را به سقف می بندند و به همان صورت ساعت ها اورا درهمان حالت نگاه میدارند ووقتی که بیهوش میشود . با ریختن آب سرد و یا زدن شلاق باز بیدارش میکنند تا دوباره شکنجه شود و دوباره رنج برد . و دربرابر آن جهنم خلص و رنج خلص و درد و تاریکی خلص. مردی برخاسته است و میگوید . باید آن بساط را به هم ریخت . با همه توان . باهمه جان و روح و زن و فرزند و عشق و جوانی و هرچه که هست . باید آن بساط را به هم ریخت حتی اگر دونفر از ما مانده باشند . این انسان هرکه هست آدمی جدی است درکار خود و کوتاه نمی آید . سنگ از آسمان ببارد یک قدم عقب نمی رود . او بارها گفت یا به ایران میرویم با به دارالسلام . و این را بسیار جدی گفت . بارها گفت . ما تا زانوهایمان درخون حرکت می کنیم . و این حرکت برگشت ناپذیر است . هرکس کتاب نان و شراب اینیا تسیو سیلونه ( که ترجمه زیبایی از آن توسط محمدقاضی دردسترس ایرانی ها هم هست ) را خوانده باشد . جایی هست که قهرمان داستان تک و تنها ست . هیچکس نمانده است به جز او . جنبش شکست خورده است و او فراری است . او مانده است با یک تکه ذغال و دیوارهای شهر که تنها راه مبارزه او ست . واو بازهم تسلیم نمیشود . راه او پرکردن دیوارها با شعار است . مسعود رجوی چنین کسی است . 
آنهایی که فکر میکنند میتوانند او را به زمین بکشند اشتباه می کنند . انهایی که فکر میکنند تهمت ها ، شعرها ، فحاشی ها ، نصیحت ها ! و چیزهای دیگر یک قدم اورا عقب می برد اشتباه می کنند. او انسانی است که برای مبارزه و برای جنگ بدنیا آمده است . و حتی اگر همه دوستانش و همه همرزمانش بروند یا شکست بخورند و یا تنهایش بگذارند او میماند حتی اگر فقط یک خار باشد درچشم جمهوری اسلامی . جنگ او پایان نا پذیر است . 
مشکل همه دیگران با او همین است . هرکس میخواست جنگ روزی پایان یابد . وهرکسی به خانه برود . هرکسی به سوی معشوقی ، زنی ، یا مادری و پدری و خواهری و شهری و خانه ای و دیاری برود . اما جنگ رجوی پایان پذیر نیست . هرکسی میخواست بعد از یک تظاهرات استراحتی باشد . بعد از یک اعتصاب غذا ، آرامشی باشد . بعد از آنهمه شب و روز درسنگر کمی زندگی باشد . کمی عشق باشد ، کمی بشود نشست و دوستانه سیگاری کشید و کودکی را بوسید و زنی را نوازش کرد . ولی جنگ مسعود رجوی جنگی است تا پایان و تا پیروزی . درآن هیچ وقفه ای نیست . هیچ استراحتی نیست . هیچ خانواده ای نیست . هیچ شوهری نیست .و هیچ زنی نیست و هیچ کودکی نیست و حتی شاید هیچ برگ سبزی هم نیست . یک خارزار است . به معنای دقیق کلمه یک کویر است . انتهایش معلوم نیست . ولی نمیشود درآنهم توقف کرد . باید رفت . حتی اگر سراب باشد باید رفت . ایستادنی وجود ندارد . زیرا او میداند که ایستادن همان نقطه مرگ است . همان نقطه ای که لاشخوران سرمیرسند . و دیگر همه چیز پایان می یاید .پنجاه سال مبارزه پایان می یابد . این آن نقطه ایست که او تنها کسی است که با تمام وجودش آنرا لمس میکند . درکویر نمی شود ایستاد . ایستادن مرگ است . و اینجاست محل دعوای همگان
زری اصفهانی

نمايش انتخابات ملايان: نمايش انتخابات ملايان - به قلم هادی روشن روان

گزينه های از صحبتهای خامنه ای در رابطه با رفسنجاني 
مقدمه: شورای نگهبان در 21 می 2013 از 686 کانديدای رياست جمهوری 678نفر را رد صلاحيت کرد و فقط 8نفر از نزديکترين افراد به خامنه ای را تأييد نمود. در بين رد صلاحيت شدگان مهمترين نفرات اسفنديار رحيم مشايی و علی اکبر هاشمی رفسنجانی بود. رد صلاحيت ۹۸.۸ درصد کانديداها يک کار غيرمعمول در دموکراسی هدايت شده ولايت فقيه نيست (متوسط تأييد صلاحيت شدگان در 9 انتخابات گذشته رياست جمهوری حدود ۱.۵ درصد بوده است). رد شدن صلاحيت اسفنديار رحيم مشايی هم قابل پيش بينی بود. آنچه غيرمنتظره بود، رد صلاحيت علی اکبر هاشمی رفسنجانی بود. هاشمی رفسنجانی که نفر بعد از خمينی (در دوران حيات خمينی)، 9سال رئيس مجلس، فرمانده کل قوا در دوره جنگ، 8سال رئيس جمهور، 24سال رئيس مجمع تشخيص مصلحت نظام و عضو هميشگی مجلس خبرگان که مدتی هم رئيس خبرگان بود. وی کسی است که عامل اصلی جانشين کردن خامنه ای به جای خمينی بود. 
در مجمع تشخيص مصلحت نظام که رفسنجانی رياست آن را دارند، رؤسای سه قوه و اعضای شورای نگهبان عضو آن هستند. و دوره جديد رياست رفسنجانی از مارس 2013 شروع شد که توسط خامنه ای مجدداً به اين سمت منصوب شد. خيلی عجيب به نظر می رسد که شورای نگهبان کسی را که صلاحيت رياست مجمع که خودشان عضو آن هستند را داشته باشد و خامنه ای هم دو ماه قبل اين صلاحيت را به مجدداً به رسميت  شناخته که او را منصوب کرده ولی صلاحيت رياست جمهوری ندارد. رئيس جمهوری که يکی از اعضای اين مجمع است. ! 

بررسی صلاحيت رفسنجانی در شورای نگهبان 
شورای نگهبان قانوناً يک مهلت 5روزه برای برای بررسی صلاحيت کانديدا دارد که 5روز ديگر هم قابل تمديد است. که اين بررسی از 12 می شروع شد و در پايان روز 21 می، نتيجه را اعلام کردند. 
در اين مدت مهمترين مسأله بررسی صلاحيت علی اکبر هاشمی رفسنجانی بود، در 4روز اول بررسی صلاحيتها، صلاحيت رفسنجانی با رأی اکثريت (گفته می شود 7 به 5) تأييد شد. ولی به دليل اصرار مخالفان اين تأييد قرار شد که مجدداً بررسی شود. يا بعبارت ديگر نظر نهايی خامنه ای را در اين مورد بگيرند که در بررسی دوم، به رد صلاحيت او رسيدند! بهانه را هم سن بالای او مطرح کردند و گفتند که (برخلاف رياست مجمع ) رئيس جمهور کار اکتيو اجرايی دارد که اين سن مناسب آن نيست.i 
از طرف خامنه ای آخوند صادق لاريجانی رئيس قوه قضاييه رژيم بهمراه آخوند حسن روحانی با رفسنجانی ملاقات کردند و به او گفتند که نمی خواهند که شما کانديد باشيد، لذا بهتر است خودتان انصراف بدهيد، اما رفسنجانی نپذيرفت و گفت که مردم از من خواسته اند که برای بحران و مشکلات کانديد شوم، به مردم خيانت نمی کنم و انصراف نمی دهم که  به ناچار رد صلاحيت اعلام شد. 

خامنه ای چرا رفسنجانی را رد صلاحيت کرد؟ خامنه ای که در بحرانهای سرنگونی دست پا می زند و در اين شرايط در کانون اين بحرانها انتخابات رياست جمهوری قرار دارد، با يک معادله چند مجهولی مواجه است: 
1. درد سر اصلی خامنه ای در اين انتخابات، کانديداتوری رفسنجانی و تلاش احمدی نژاد برای کانديداتوری مشايی است. 
2. خط خامنه ای: خامنه ای تنها راه برای ادامه بقای نظامش را در ”خط انقباض“ می بيند و هر گونه انبساطی را منجر به سرنگونی اش می داند. 
3. مرز سرخ قيام: خامنه ای به شدت از قيامی مجدد وحشت دارد و تحليلش اين است که اگر قيام شروع شود کاملاً با سال 2009 متفاوت است و راه به سرنگونی اش می برد و لذا خط سرخش در حل معادله انتخابات را جلوگيری از قيام می داند. 
تمام تلاش خامنه ای اين بود که رفسنجانی کانديد نشود و با سنگين ترين تهاجمات عليه رفسنجانی قبل از کانديداتوری، تلاش کرد که رفسنجانی به خاطر وحشت از افشاگريها عليه خودش، کانديد نشود. اما بالاخره در روز 11 می 2003 در آخرين ساعتها کانديد شد. به دنبال کانديداتوری رفسنجانی شقوق مختلف توسط خامنه ای و مراکز فکری اش صورت گرفت که در مجموع اين بررسيها در 3 شق يا سه تابلو زير مطرح گرديد: 
شقوق (تابلوهای) مختلف رفسنجانی را بررسی کردند و به رد صلاحيت رسيدند. 

زینت میرهاشمی:کمدی مناظره و سقط جنین حماسه اقتصادی

اولین مناظره بازیگران نمایش انتخابات در شامگاه آدینه 10 خرداد توسط صدا و سیمای جمهوری اسلامی اجرا شد. موضوع اقتصاد در فراسوی خلق حماسه اقتصادی، در کانون سوالها بود. این به اصطلاح مناظره آنقدر مضحک بود که مورد اعتراض شرکت کنندگان و تمسخر رسانه های حکومتی قرار گرفت. مناظره به صورتی انجام شد که معلوم نشود ولی فقیه چه کسی را به عنوان امر بر از صندوق بیرون خواهد کشید.
اکثریت شرکت کنندگان مشکلات اقتصادی را محصول دولت احمدی نژاد دانسته و بدون ارائه برنامه خود را ناجی مشکلات اقتصادی، بحران بیکاری و... معرفی کردند.  8 کاندیدای برگزیده شورای نگهبان، نهاد زیر امر ولی فقیه به شکلی سطحی خود را رقیب هم معرفی می کردند. اما نتیجه فینال مناظره تلویزیونی، بار دیگر بر انتخابات مهندسی شده و غیر رقابتی حتا در میان باندهای درون رژیم صحه گذاشت. از 8 کاندیدا کسی شانس برون آمدن از صندوق را دارد که مطیع سیاستهای خامنه ای باشد. هیچ کدام از این افراد نمی توانند مشکل اقتصادی ایران را حل کنند. همه اینها موافق تبعیض جنسیتی، بیکار سازی زنان به نفع حل مشکل بیکاری، قوانین ضد کارگری، عدم امنیت کار و همچنین در زمینه حقوق بشر موافق شکنجه، اعدام، سنگسار، قصاص و همه مجازاتهای غیر انسانی، هستند. در زمینه مسائل بین المللی، همه اینها موافق تولید بحران، تنش و تقویت نیروهای ارتجاعی و جنگ طلب در منطقه هستند. به عبارتی وظیفه اصلی 8 کاندیدا تامین امنیت استبداد مذهبی و دفاع از قوانین ارتجاعی و ضد بشری حاکم است و نه حقوق اولیه مردم.
معاون اول احمدی نژاد روز شنبه 11 خرداد، به کسانی که در مورد احمدی نژاد بی انصافی می کنند و می خواهند «با دروغها و هجمه ها» به «قله» برسند اعتراض کرد. وی گفت: «این دلها را خداوند به سوی کسی که بخواهد رجوع می دهد چنانکه احمدی نژاد را بالا کشید.»کاندیداها تکلیف خود را روشن می دانند. مهم نیست چه برنامه ای داشته باشند، مهم این است که تکلیفشان در جایگاه مورد نظر ولی فقیه روشن باشد. احمد خاتمی روضه خوان نماز جمعه 10 خرداد تکلیف شرکت کنندگان در نمایش انتخابات را بیان کرد. عضو هیات رئیسه مجلس خبرگان به درستی گفت «هر رای در انتخابات رای به نظام است».
تحریم انتخابات ، نه به نظام استبداد ولی فقیه، نه به دیکتاتوری است.
برگرفته از همبستگی ملی

شيخ قصی الزين الجبوری: بازگشت سريع ساکنان ليبرتی به اشرف مورد تأييد متحصنان الانبار است

شيخ قصی الزين الجبوری: 

«هرگز تسليم نمی شويم. 
هرگز تسليم نمی شويم. 
هرگز تسليم نمی شويم. 
يا حق مان را از تو می گيريم، يا شهيد می شويم. کفنم را بده تا به آنها اثبات کنم».
 

شيخ قصی الزين الجبوری از خطبا و سخنگويان تظاهرات الانبار در گفتگو با سيمای آزادی، حمله جنايتکارانه موشکی به ليبرتی را محکوم کرد و آن را کار رژيم ايران و مزدوران عراقی اش دانست. وی اعلام کرد: بازگشت سريع ساکنان ليبرتی به اشرف مورد تأييد متحصنان الانبار است. 
شيخ قصی الزين الجبوری نقش زيانبار کوبلررا در پرونده عراق به صورت عام و پرونده مجاهدين خلق به صورت خاص يادآور شد و گفت: او فرمان اخراج مجاهدين از عراق را از رژيم ايران می گيردو ما به اين دخالت خارجی تن نمی دهيم و آن را نمی پذيريم. 

شيخ قصی الزين الجبوری: «اين يک موضوع برنامه ريزی شده از جانب حکومت (عراق) و به دستور رژيم ايران است. تا اين که فرزندان خلق خودش را به قتل برساند. اين حکومت عراق فقط بحران ايجاد می کند تا اين که به هيچ قوميتی در جامعه عراق آزادی ندهد، حال چه مجاهدين خلق باشند چه مسيحی يا کرد. يعنی می بيند که اينها افراد ملی هستند، پس بايد که اوضاع را بهم ريخت تا صدای آنان به کسی نرسد. ما اگر ببينيم که مجاهدين در محلی که هستند امنيت ندارند چون امانت نزد ما هستند، بايد که در اماکن مناسبی قرار بگيرند. چرا که آنها مورد حمايت عراقيان هستند. ولی اين حکومت از هيچ گونه انسانيتی در تنظيم با اين افراد برخوردار نيست. لذا بايستی برای آنها امنيت و حفاظت فراهم شود. بايستی که در عراق آزاد باشند. تا به هر جايی که مناسب می بينند بروند. اين يک وظيفه عراقی در حق اين افراد است. چرا که عراق و عراقيان جز خير و نيکی و جز امنيت از آنها نديده اند. 
کوبلر کيست؟ آيا او وصی مردم و وصی مسلمانان و وصی عراقيان است که چنين برخورد می کند. موضوع ساکنان ليبرتی به عراقيان مربوط می شود. ما به هيچ انسان خارجی خارج از عراق اجازه دخالت در مورد آنها را نمی دهيم. کوبلر و سايرين هيچ مساله يی در عراق حل نکرده اند. اين که برای آنان دستوراتی از رژيم ايران صادر شود که آنها را اخراج کنند. ما اجازه هيچ دخالت خارجی را نمی دهيم ما ابداً اجازه دخالت خارجی در اين رابطه که مربوط به عراق و عراقيان است را نمی دهيم».

سلام بر پيشتاز اشرف نشان قيام، محمدعلی حاج آقايی


محمدعلی حاج آقايی، اهل فريدن، از توابع اصفهان، کارگری سخت کوش و زحمتکش بود که اول بار در سال۱۳۶۲ به دليل آشنايی با سازمان مجاهدين دستگير و به ۵سال زندان محکوم شد. مجاهد قهرمان محمدعلی حاج آقايی به رغم کهولت سن، چهره ای بسيار صبور و مهربان داشت و با متانت و استواری بسيار، در برابر تمامی رنجها و شکنجه ها ايستادگی می کرد.
تحمل شرايط سنگين در زندان برای مجاهد خلق محمدعلی حاج آقايی در شرايطی بود که دو فرزند او به دليل بيماری در آستانه مرگ بودند. کودکان بی گناه، مبتلا به دردی بودند که از ميان هر چند ميليون، نصيب يک نفر می شود.
يکی از همبندان اين مجاهد دلير نوشته است: اين پدر صبور بعد از دستگيری به همسرش گفت همه سرمايه و سرپناه را بفروشد و بچه ها را درمان کند. آنها خانه را فروختند؛ زمين را به آسمان دوختند، همه اندوخته ها را سوختند؛ اما مشکل بيماری کودکان حل نشد. آخرين پاسخ پزشکان اين بود که بچه ها تا ۱۸سالگی فلج می شوند و بعد می ميرند. دژخيمان جنايتکار همين مشکل را به عاملی برای فشار بر او تبديل کردند تا بلکه او را به ندامت بکشانند. اما هيهات. 
محمدعلی حاج آقايی بعد از پايان محکوميتش در سال۶۷ آزاد شد و پس از مدتی، فرزندان بی گناه در برابر چشمان اشکبار پدر جان باختند.
محمدعلی حاج آقايی در جريان قيام مردم ايران در سال ۸۸ به جرم همراهی با ميليونها جوانی که جانشان به لب رسيده و مرگ ديکتاتور را طلب می کردند دستگير شد. مقيسه ای جلاد پرونده او را «بو» کرد و گفت بوی اشرف می دهد. او بايد اعدام شود. مگر آن که در تلويزيون بگويد که جاسوس اسراييل بوده و پول از آمريکا می گرفته و خط «نفاق» را پيش می برده... 
دژخيم محمد مقيسه ای که از آمران و عاملان قتل عام ۳۰هزار زندانی سياسی در سال ۱۳۶۷ است، محمدعلی حاج آقايی را با عنوان محارب به اعدام محکوم کرد و دادگاه تجديدنظر ۱۰ارديبهشت، اين حکم جنايتکارانه را تأييد کرد. سپس معلوم شد وکيل پرونده در طول مراحل دادرسی حتی اجازه مطالعه پرونده را نداشته و در جريان قضايای محکمه و حکم تجديدنظر هم نبوده است. وکيل پرونده گفت اين قدر می داند که حاج آقايی هم مانند علی صارمی و جعفر کاظمی محارب خوانده شدند. اما نمی داند موکلش در کدام حرب شرکت داشته! 
 لابد می گويند منظور حرب بی سلاح خيابانی ست که ميليونها محارب هم چنان در صحنه اند و به حربشان با هيولا افتخار می کنند... 
راهش گرامى و پر رهرو باد

اعزام محمدرضا پورشجری به بیمارستان مدنی کرج


خبرگزاری هرانا - روز ۲۰ فروردین ماه، محمدرضا پورشجری وبلاگ نویس زندانی به بیمارستان مدنی کرج منتقل شد و همانروز بدون انجام درمانهای لازم به زندان عودت شد.
بنا به اطلاع گزارشگران هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، روز ۲۰ فروردین ماه سال جاری، محمدرضا پورشجری (سیامک مهر) در پی وخامت وضع جسمی بصورت اورژانس به بیمارستان مدنی کرج منتقل شده و پس از انجام درمانهای سرپایی به زندان ندامتگاه مرکزی کرج عودت شد.
لازم به یادآوریست، پیشتر محمدرضا پورشجری (سیامک مهر) وبلاگ نویس زندانی ۵۱ ساله با وجودی که دستور پزشکان بهداری زندان ندامتگاه مرکزی کرج را جهت ارسال پرونده پزشکی خود به پزشکی قانونی جهت صدور رای عدم تحمل کیفر کسب کرده بود، با ممانعت قاضی ناظر بر زندان "نجفی"، موفق به ارسال پرونده خود نشده است.
پیش‌تر نیز مسئولین بهداری طی نامه‌ای به رئیس زندان ندامتگاه کرج اعلام کرده بودند: "محمدرضا پورشجری فرزند حسین به شماره کارت عکس ۶۹۲۲۳ مشکل قلبی دارد که درمان آن برای این مرکز هزینه زیادی به همراه دارد، لذا مستدعی است در خصوص اعطای مرخصی درمانی اقدام مقتضی به عمل آید.