کانادا روابط ديپلوماتيک خود را با رژيم ايران قطع کرد و اين رژيم را تهديد صلح و امنيت جهان دانست.

به گزارش خبرگزاری فرانسه از مونترآل، دولت کانادا امروز اعلام کرد که سفارت خود را در تهران تعطیل کرده و از دیپلماتهای جمهوری اسلامی نیز خواسته است خاک این کشور را سریعا ترک کنند.

دولت کانادا دلیل این تصمیم خود را بویژه حمایت رژیم تهران از رژیم دمشق اعلام کرده است.

وزیر خارجه کانادا در بیانیه ای گفته است، رژیم تهران از رژیم سوریه حمایت می کند، به فعالیهای مشکوک اتمی خود ادامه می دهد و در همین حال اسرائیل را مرتب به نابودی تهدید کرده و درصدد دامن زدن به جنگ و نسل کشی است.


به گفته جان بایرد، وزیر امورخارجه کانادا، تصمیم به قطع روابط دیپلماتیک با رژیم تهران به این علت اتخاذ شده که حکومت جمهوری اسلامی از نظر دولت اتاوا، اصلی ‌ترین تهدید برای صلح و امنیت جهانی است

ياران شيطان

مقدمه
با تمام تلاشهاي رژيم براي فيلترکردن سايتها و شبکه هاي اجتماعي مختلف مانند فيسبوک و تويتر، امروزه صدها هزار نفر ازجوانان ايراني با ابداع روشهاي مختلف و با استفاده از فيلتر شکتها از اين شبکه ها براي ارتباط گيري و خبررساني استفاده بهينه مي کنند. امري که رژيم ايران وارگانهاي امنيتي آنرا واداشته که در کنار انواع و اقسام ترتيبات امنيتي در داخل مثل پايين آوردن سرعت اينترنت ، فيلترگذاري بيش از يک ميليون سايت وبلاگ با ايجاد ارتش سايبري نيروهاي خود را به اشکال مختلف از جمله در پوش افراد عا دي و گاها مخالف رژيم وارد شبکه هاي اجتماعي مورد استفاده ايرانيان کند و با ايجاد سايت‌ها و وبلاگ‌ها با پروفايل‌هاي جذاب کار جاسوسي و امنيتي خود را در فضاي مجازي اينترنت نيز گسترده و به پيش ببرد.
شناساندن چهره ماموران رژيم و جارو کردن آنها از اين شبکه‌ها يک امر ضروري است که در خدمت مبارزه مردم ايران براي نيل به آزادي و دمکراسي مي‌باشد. در سلسله نوشته‌هايي با عنوان «ياران شيطان »سعي خواهيم کرد تا ماموران و خادمان دربار ولايت را که گاها با ماسک مخالف رژيم و با عناوين فريبکارانه به فعاليت هاي جاسوسي و پراکندن تخم نفاق و ياس در بين ايرانيان در شبکه هاي اجتماعي مختلف مشغولند به کاربران اين شبکه‌ها بشناسانيم و ترفندهاي بکار گرفته شده توسط آنان براي نفوذ و يار گيري در بين ايرانيان براي شناسايي مخالفان رژيم را در معرض ديد همگان قرار دهيم.

مسعود خدابنده و همسرش آن سينگلتون:

يکي از افرادي که قبلا در ارتباط با «سازمان مجاهدين خلق ايران » بوده و بعدا از اين سازمان کنار کشيده و در همکاري با رژيم ايران خط و سياست اين رژيم را در نابودي مخالفان و بالاخص سازمان مجاهدين را بطور فعال به پيش مي‌برد در انگلستان زندگي مي کند. وي که اغلب نيز مورد استفاده بنگاه سخن پراکني بي.بي.سي که دشمني‌اش با مردم و مقاومت ايران از زمان مصدق فقيد براي همه ايرانيان آشکار شده است قرار مي‌گيرد فردي است بنام «مسعود خدابنده» ساکن انگلستان که با همسرانگليسي‌اش بنام «آن سينگلتون» بعنوان عناصر فعال از سوي وزارت اطلاعات بر عليه اپوزوسيون اين رژيم مورد استفاده قرار مي گيرند.
اما اين شخص کيست؟
«کميته پارلماني براي ايران آزاد در پارلمان بريتانيا » در طي يک گزارشي اينجا در باره وي چنين مي نويسد: «بر اساس اظهارات يک شاهد در دادگاه بريتانيا مسعود خدابنده نماينده وزارت اطلاعات ايران در انگليس است. او در سال 1981 به انجمن دانشجويان مسلمان انگليس پيوست که از مجاهدين حمايت ميکرد. در سال 1986 به تقاضاي خودش به کمپ اشرف در مرز ايران و عراق رفت. در حين جنگ خليج وي نامه‌اي به رهبري کمپ نوشت که دارو مصرف ميکند و انگيزه‌اش را براي مبارزه با رژيم از دست داده است. مسعود خدابنده تا 1996 با مجاهدين بود تا اينکه از آنان جدا شد.
مجاهدين سفر او را به اروپا را تامين نمودند. در سال 1998 در پوش شر كت در کنفدراسيون کارگري به سنگاپور رفت و نماينده وزير اطلاعات را ملاقات نمود. اين آغاز همکاري وي با آنان بود. کار او عمل کردن بر ضد اپوزيسيون ايران و پناهندگاني بود که در اروپا بودند. وي با «آن سينگلتون» ازدواج نمود. سينگلتون نيز در دهه 80 با انجمنهاي حامي مجاهدين همراه بود اما بدلايلي از اين انجمنها کنار گذاشته شد و بعد از ازدواج با خدابنده بارها به ايران رفت. وي در يک مورد ماهها در ايران ماند که در طي آن دستوري براي تأسيس سايت «ايران-اينترلينک» دريافت نمود. مسعود خدابنده و همسرش سينگلتون اين سايت را در ليدز تاسيس کردند. هر دوي آنان از مخالفان قديمي رژيم بودند. اما آن سينگلتون هرگز يک عضو مجاهدين نبوده است. او در دهه80 از هواداران مجاهدين در لندن بوده و در ابتداي دهه 90 براي دو ماه به عراق رفت. وي کمپ را ترک کرد چون دريافت که به مبارزه اعتقادي ندارد. کار آنها در اين وبسايت جذب افراد معدودي در مخالفت هيستريک با مجاهدين است. سپس شنيده شد که وزارت اطلاعات به آنها پيشنهاد غير قابل ردي داده است و خيلي زود خدا بنده به استخدام آنان درآمد. هدف آنان تطميع اعضاي سابق بود که از مبارزه دست کشيده بودند. آنها ابتدا امکان ترور فعالان سياسي را در خاک اروپا فراهم ميکردند و بعد به کمپين‌هاي دروغ پراکني بر ضد مجاهدين روي آوردند. از آنجايي که رژيم ايران ديگر هيچگونه اعتباري ندارد از اينگونه افراد براي پيش بردن فعاليتهايش عليه مخالفانش و پناهندگان بهره ميبرد.

انتساب احمدی ‌نژاد کلاه گشاد بر سر خامنه ای !



عباس رحمتی

روشنفکران ما احمدی نژاد را یک پوپولیسم و مردم وی را یک عوام فریب تعریف کرده اند . وی درجریان انتخابات با وعده وعیدها دروغ و آوردند نفت بر سرسفره های مردم مرا به یاد عوامی فریبی های خمینی می انداخت او نیز وعده مجانی کردن آب و برق را به مردم داده بود . احمدی نژاد همچنین از ابتدای روی کار آمدنش با رفتن به سفرهای استانی درپی فریب ی فراتر از فریب آخوندی بود او می خواست با این روش پایگاهی در میان مردم کسب کند ولی با وعده های کذب باز هم سنگ روی یخ شد و بور شد . در مرحله بعد او با حذف یارانه ها (سوبسیدها) و پرداخت پول نقد هم خط غرب را را پیش برد و باز فریب دیگر را به مردم نشان داد تا به خیال خود قدرت سیاسی را درانتخابات بعدی (درآینده ) را از آن خود و یارانش کند ریئس جمهور انتسابی خامنه ای امر برش مشتبح شده که واقعا با انتخاب مردم برگزیده شده است وبا عوامفریبی درفکر آینده سیاسی خود بوده و هست . احمدی نژاد به محض رسیدن به کاخ ریاست جمهوری می خواست از وسط خاوران (گورهای جمعی زندانیان )اتوبان بکشد تا جنایت خود را ماست مالی کند. احمدی نژاد به باور خودش و خامنه ای، مردمی را که درابعاد میلیونی برای اعتراض به خیابان آمده بودند «خس و خاشاک » نامید و در واقع مستقیما به مردم معترض توهین کرده و به روی نا مبارک هم نیاورد !

ابتداء بهتر است واژه پوپولیسم را که به احمدی نژاد نسبت داده اند ، معنا ومفهومش را تحلیل (آنالیز) کنیم تا بهتر دریابیم که چقدر خصوصیات او ( احمدی نژاد ) با این واژه همخوانی دارد .
پوپولیسم یا مردم‌باوری وبه عبارتی مردم فریبی (به انگلیسی: Populism) آموزه و فلسفه‌ای است در طرفداری از حقوق و علایق مردم عامه در برابر گروه نابغه و نخبه.
مفهوم (پوپولیسم)
بزرگداشت مفهوم مردم(یا خلق) تا حد مفهومی مقدس و باور به اینکه هدفهای سیاسی را می‌باید به خواست و نیروی مردم جدا از حزبها و نهادهای موجود پیش برد. مردم باوری خواست مردم را عین حق و اخلاق می‌داندو بر آن است که می ‌باید میان مردم و حکومت رابطهٔ مستقیم وجود داشته باشد. هم چنین با ایمانی ساده فضایل مردم را در برابر منش فاسد طبقهٔ حاکم یا هر گروهی که موقعیت سیاسی ومنزلت اجتماعی برتری داشته باشد قرار می‌دهد و می‌ستاید. یکی از خصوصیات مردم باوری یافتن توطئه‌های ضد مردمی در هر جاست و این برداشت معمولاً به دشمنی‌های نژادی و قومی دامن می‌زند.احمدی با اندیشه های مردم باوری درمقابل مردم صف آرایی کرد و مردمی را که بر علیه اش شعار می دادند را « خس و خاشاک» و حتا بزغاله نامید. و باندمغلوب خود را برتر و منزلت بالاتری داد .
ریشه [واژه]
نظریه پوپولیسم فلسفی بر آرای هربرت شیلر و بر این فرض اولیه مبتنی است که عامهٔ مردم را افرادی ناآگاه، منفعل و ضعیف می‌پندارد.( همان توهین ها به مردم براساس همین فلسفه است که مردم ایران را ناآگاه پنداشته است ) تاریخچهٔ آن را به اواسط سدهٔ نوزدهم و به جنبش‌های مختلفی که در سرزمین‌هایی مثل شوروی سابق به وقوع پیوسته‌است، می‌رسانند شاید در برابر پوپولیسم سیاسی این‌ها هیچ نباشند. ریشهٔ مردم باوری در میان روشنفکران تندرو روسیه در دهه ۱۸۶۰با ظهور نارودنیکها (مردم‌باوران) پدید آمد. نارودنیک‌ها بر آن بودند که روسیه بی آنکه مرحلهٔ سرمایه داری را بگذراند می‌تواند مستقیم به سوسیالیسم برسد و اساس آن را می‌توان بر کومون‌های روستایی گذاشت. در دهه ۱۸۷۰ دانشجویان نارودنیک به روستا(میان مردم) رفتند تا تخم انقلاب را بپراکنند. شاید احمدی نژاد هم این خط را از روسی ها فراگرفته باشد ولی از قدیم گفته اند" بی مایه فتیر می شود" باید برای هر کاری جوهره و یا همان مایه اولیه در هر فردی موجود باشد تا بتواند نقشی اساسی بازی کند ، البته احمدی نژاد نه از سیاست چیزی می داند و از تشکیلات که بتواند با مردم روستایی کمون و یا سازماندهی شکل بدهد تا جایی که سفرهای استانی اش هم بر علیه خودش تبدیل شد و روز به روز هم بر تعداد مخالفانش در شهرستان ها و روستا اضافه شده و می شود و مردم به مردم باوری های او باوری نیاورده اند .او خود بهتر از هر کس دیگری می داند که تاریخ مصرفش به عنوان رئیس جمهور ی قلابی به پایانش نزدیک شده است .[3]

صدا می کنیم امروزیان و فردایان را به حقیقتی که به مسلخ نشسته است




رحمان کریمی

تاریخدان وتاریخ خوان اگر تاریخ شناس نباشد ، نمی تواند نقش وتأثیر آشکار وپنهان روزهای تاریخساز یک ملت را به مردم خود منتقل وتفهیم کند . هر اتفاقی ازیک صورت ظاهری ویحتمل اغفال وگمراه کننده برخورداراست واز یک هسته و محتوای پنهان درونی که دراین بخش وظیفه تاریخ پردازان است که از شاخ وبرگ های بیرونی به ژرفای ریشه گستر واقعه برسند و بی خبران را آگاه کنند . جامعه یی که طی قرن ها تحت سیطره استبداد زیسته است به بیماری ها وعوارض مختل کننده دچار می شود . عارضه فقط دامنگیر توده مردم نمی شود بل بیشتر به اشغال ذهنی ، عاطفی ، اخلاقی و وجودی روشنفکران وفرهنگ ورزان می پردازد . بیماری وقتی به عود وبه بروز مرحله حاد خود می رسد که روشنفکر ناقل ویروس و بیماری را برسر خود چنان قوی می بیند که از واکنش جدی دفاعی بازمی ماند وخود را دربرابرآن ضعیف می بیند . مشکل تاریخی ما همینکه در بحران ، میدان ازمدعیان خالی می شود و آنکه به مقاومت و استقامت وپرداخت بها ایستاده است ؛ گناهکار اصلی معرفی می گردد . جدا از هر ایدئولوژی وآرمانگرایی ، این اخلاق انسانی ست که می تواند با اتکا به وجدان وانصاف ؛ بی نیاز ازهر قاضی ومحکمه یی ، خود به داوری بنشیند . درعرصه ومصاف اجتماعی ، ارزش هرفرد نه فقط در اتخاذ موضع درست است که بیشتر ومؤثرتر ، صداقت واصالت و برکنار بودن ازخودخواهی ها ، خودبه مصرف رساندن های به حساب خلق گذاشته ، می باشد.
از منظر فهم فردی خود که دیرگاهی ست سربرزمانه دارم و نگاهی به تاریخ ملتم ، به جرأت می گویم که لااقل طی یک سده اخیر ، چون امروز شاهد انفعال وبی عملی وبی تکلیفی وره گم کردگی روشنفکران تا بدین حد زیانبار نبوده ایم . نشسته ایم درگذرگاه اتفاق برای کسب نام و اعتبارخویش . دوایرو مراکز مردم شناسی دول قدرتمند جهان روی ما به عنوان یک ملت ( صرف نظر از اختلاف عقاید ) چه قضاوت کرده و می کنند ، مهم نیست ! . شده ایم میخ پچ شده که هرچه چکش بخورد برآن تأثیری نخواهد داشت . بخش قابل ملاحظه یی از روشنفکران امروز ما ، همچنان خود را درطیف چپ و انتر ناسیونالیسم می بینند گیرم با صفت دموکرات و سکولار. قومیت وملیت به کنار از موضع بشردوستی هم که باشد ، نمی توان دربرابر اشرف ولیبرتی سکوت کرد وشانه بالا انداخت و گفت این مسأله یی ست منوط و مربوط به مجاهدین خلق که « تندروی ها » !! کردند و حالا دارند ثمره آن را می چینند . به جد می پرسم که سرنوشت آنانکه تند روی نکردند که هیچ ، به سالیان سازش و مدارا کردند به کجا انجامید ؟ مگر مرحوم بازرگان درپایانه عمرش نگفت که ما گرفتار حیات خفیف خائنانه ایم ؟ آنانکه درنهایت حلم و حوصله و مآل اندیشی ، ایام فاجعه بار میهن را با این ستون تا آن ستون ، سپری کردند و هرچه تیغ و دشنه و تیربود به جانب مجاهدین خلق رها نمودند ، امروز چه دردست دارند ؟ این ما بودیم واین ماییم که گذاشته ایم تا ارتجاع خونبار ، توسعه طلب وبازیگر حاکم داخلی و سیاست های ایضاً به شدت مزورانه استعماری راهشان را بی مانع اعتراض وسیع ملی ، باز وطی کنند و آنانکه جان وهستی برکف به میدان ایستاده اند را درحلقه تنگ و تنگتر خود بگیرند وجز همان محصوران ، مدعی ملی دیگری نداشته باشند . به سیاست های نفوذی و تجاوزگرانه بنیادگرایان حاکم رنگ ولعاب ضد امپریالیستی دادیم واز خود نپرسیدیم که از کی ودرکدام فرهنگ و منش سیاسی وعقیدتی ، مشتی مرتجع ثروت و قدرت طلب سخت بی رحم که مملکتی را به فساد و تباهی کشانده اند ؛ می توانند ضد امپریالیسم باشند ؟ . به خود نهیب نزدیم که هم اینان بودند که فرزندان رشید و نامدار میهن ما را در پرچم آمریکا پیچیدند و تیرباران کردند . به خود نهیب نزدیم که این جرثومه جنایتکار شیاد دارد از احساسات ضد امپریالیستی ملل منطقه به سود توسعه طلبی های خود سوء استفاده می کند . همین جا با تأسف می پرسم که درسال ۸۸ که مردم به خیابان ها آمدند ، چند شاعر و نویسنده و هنرمند ما با آنان همصف و همصدا شدند ؟ . اگر قرار بر تحمل و سازش های مستقیم و غیرمستقیم بود چرا با رژیم شاهی چنین نکردیم که بی آبرویی اش بسی کمتر بود ؟ . چون با جای سفت چون سنگ خارا روبرو شدیم ، پس چه باک که ترشح برگردد به صورت مبارک خودمان ! . یک مبارز ضد استبداد با هر عقیده و مسلک نمی تواند شاهد حملات همه جانبه به یک سازمان سیاسی دیگر باشد و سکوت کند بدین دلیل که خط و خطوط آن را قبول ندارد . شرایط شش ماهه اخیر اشرف و زندان لیبرتی را تکرار نمی کنم . می دانم که ناظرند و دنبال می کنند ودرعین حال سکوت . ازهمین سکوت است که کوبلرها و گنده تر از آن ها که خط می دهند ودرعین حال تزویر می کنند ، دارند با گستاخی سوء استفاده می کنند . جز خود مجاهدین خلق ایران ، کوچه را ازهر نفس کش ملی خالی می بینند . به صراحت می پرسم که برای یک مبارز واقعی ، برای یک روشنفکر بشر دوست متعهد ، این چه معنی دارد وچه طول وتفسیری برای بی مسئولیتی ؟ . مکرر گفته ایم وباز می گوییم که اشرفیان قهرمان و مجاهدین خلق درهرجای جهان که باشند ازآن قماش وتیره و تباری نیستند که میدان را خالی کرده ودربست دراختیار دشمن مشترک بگذارند اما اگر اهل تاریخیم ، باید از یاد نبریم که امروز نیز خواهد گذشت و آیندگان بی حب وبغض برکار ما داوری خواهند کرد . نوشتن اعلامیه ، شعر وداستان و.... به تنهایی نه بیانگر ایفای مسئولیت است ونه تیغی ست که برتن هیولای حاکم زخمی زند که از آن لااقل به هراس افتد . باید جدا از اختلافات مسلکی ، دربرابر استعمارگران نشان داد که وقتی پای بیدادگری به میان آید ، همصدایی ملی هم برای مقابله با آن هست . این رخوت وبی تفاوتی ما خارج نشینان است که دامنگیر روشنفکران اهل قلم و هنر داخل هم شده است تا بدانجا که دیگر نمی توان میان یک سوداگر ویک هنرمند تفاوت چندانی قایل شد . تبهکاران حاکم ، ناسازگاران را کشتند و خفه و خاموش کردند و خیلی حساب شده ، راه و سفره را برای بی خطران وهمرهان گستردند .
پیرانه سر صدا برمی دارم که ما درمعرض قضاوت تاریخ قرار داریم .فردایان و پژوهشگران فردا از ریز ریز مسایل وعناصر حاضر درصحنه نخواهند گذشت . باید به فراست وعاری از حب و بغض وتعلقات فردی ، دریابیم که دربرابر ارتجاع و استعمار ؛ اشرف ولیبرتی یک میزان ارزیابی ست برای شناخت هر روشنفکرو مبارزواقعی ولاغیر .

تردید در همسرایی زندانی و زندانبان

« شک دارم به ترانه ای که زندانی و زندانبان هم زمان زمزمه می کنند ... »
حسین پناهی
زندان رجایی شهر جایی است که انسانیت و وجدان به قربانگاه می رود ، اما در همین زندان منظره هایی را می توان یافت که تجلی شرافت هستند. از غیرت و استقامت همبندِ تازه رهیده مان بهروز جاوید طهرانی که دیگر شهرت و اعتبارش بیشتر از بسیاری سیاستمداران ایرانی است، ارژنگ داوودی را می بینیم که مردانه قد علم می کند تا در برابر ستم پیشگان با به دست گرفتن جانش مبارزه کند و هر روز زندانبان و زندانی در سمفونی جنایت و ستم هم صدا می شوند، اما این هم صدایی از جنس هم سرایی های معمول آنگونه که در موسیقی رایج است، نیست. این هم سرایی، نجوایی است از سر جبر و به تحمیل زمانه که در آن، از یکسو زندانبان برای لقمه ای نان و به تحریک نیروهای امنیتی زندانی را تحت فشار روانی و گاه فیزیکی قرار می دهد و از سوی دیگر زندانی با به جان خریدن این فشار و شکنجه بر موضع خود می ایستد تا غیرت و شرافت قربانی نشوند .
اگرچه مناظری که من در رجایی شهر می بینم، مناظر حیرت انگیزی است اما آنچه که پشت درهای زندان رجایی شهر و در سرتاسر وطنم به وقوع می پیوندد نیز این روزها تفاوت چندانی با درون زندان ها ندارد و در خور تامل است؛ از اینکه روحانیون به نام اسلام فتوای قتل می دهند تا اینکه ون های سنگین تر و حجیم تری برای آزار و اذیت مردم به میادین شهرها فرستاده می شود تا اگر کسی با سلیقه ای جز سلیقه حکومت لباسی به تن کرد، حساب پس بدهد. از سال های متمادی تحمیق توده ها به نام دین تا بازی دادن ملت در قالب دو گروه تحت هدایت راس حکومت برای سلب ابتدایی ترین حقوق انسانی از ملت ایران گرفته تا سانسور زندانیان وطن پرست و آزادیخواه در رسانه هایی که ادعا می کنند بناست حرف دل این مردم را بنویسند. اگر روزگاری اکبر محمدی به جرم اینکه چون اکبر گنجی اصلاح طلب نبود، با بی تفاوتی محافل سیاسی و رسانه ای اصلاح طلبان باید در سکوت به اعتصاب غذای خود ادامه می داد تا جانش را اهداء کند و حتی یک نفر از سیاسیون ایرانی حاضر نمی شد پیشنهاد تجمع اعتراض آمیز در دفاع از او را بدهد، اما پس از کودتای ۸۸ امید داشتم که این دوستان در مشی خود تجدیدنظر کنند که این روزها متاسفانه امیدم رو به یاس می رود.
با گذشت سه سال از آغاز مبارزات آزادی خواهانه ملت ایران و قربانیان بسیاری که تقدیم وطن شدند، اما برخی از فعالین سیاسی این کشور هنوز اصرار دارند که مسیر درست ملت را در جهت منافع خود برای حفظ این حکومت به کژراهه بکشند. نمی دانم چگونه می توان در زمانی که دیگر امید و نشانه ای از اصلاح پذیری این حکومت باقی نمانده است، باز هم اصلاح طلب بود؛ اما این را به درستی فهمیده ام که در ماه های گذشته این سردمداران حکومت هستند که از اصلاح طلبی می گویند و اگر زندانبان هایی که ملت ایران را در حصاری به بزرگی یک کشور به اسارت درآورده اند نجوای اصلاحات سر میدهند، پس نباید ملتی که در وسعت مرزهای یک کشور بیش از سه دهه زندانی است با شوق و رغبت همان ترانه اصلاحات را زمزمه کند و باید همچون حسین پناهی شک کرد به ترانه ای که زندانی و زندانبان هم زمان زمزمه میکنند!
امید دارم به روزی که درهای این زندان را همه با هم بگشاییم و همه با هم بتوانیم بهار آزادی را لمس کنیم و دیگر زندانی و زندانبان یک نجوا را با هم سر ندهند و تا آن روز همه ملت ایران به سرچشمه های خرد و آگاهی برسند.
سارا شمس(سمیرا نصیری)
http://sarashams.blogspot.com

محمد نظری زندانی سیاسی کرد پس از 20 سال حبس لب های خود را دوخت

محمد نظری، زندانی سیاسی کرد پس از گذشت 20 سال از سپری کردن حبسش در زندان رجایی شهر کرج، به علت بی توجهی مسئولین قضایی نسبت به وضعیتش دست به اعتصاب غذا زد و لب های خود را دوخت.
به گزارش خبرگزاری هرانا، محمد نظری که بیش از 20 سال از حبس شدنش به علت همکاری با حزب دمکرات کردستان می گذرد، امروز صبح 7 شهریور ماه در زندان رجایی شهر کرج به علت عدم رسیدگی مسئولین قوه قضاییه به پرونده اش دست به چنین اقدامی زد.

خانواده محمد نظری در طی 5 سال گذشته مدام پیگیر پرونده فرزندشان بوده اند و مسئولین قضایی در این مدت هیچ اقدامی برای آزادی این زندانی سیاسی انجام نداده اند.
در این راستا یکی از وابستگان محمد نظری گفت: این زندانی سیاسی در زمان دستگیریش 22 سال بیشتر نداشت و تنها فعالیت تبلیغی انجام داده بود و هیچگونه اقدام مسلحانه ای انجام نداده بود.
این در حالی است که در هفته گذشته مسئولین قضایی ایران به دستور علی خامنه ای، تعدادی از زندانیهای سیاسی کشور را که به قول خودشان مسئله امنیتی داشتند آزاد کردند و در بین آنها حتی نام یک زندانی سیاسی کرد به چشم نخورد و این کار را تنها برای منحرف کردن احضان عمومی و افکار اعضای جنبش غیر متعدها که اکنون اجلاس آنها در تهران در حال برگزاری است، انجام شد.

ضزبه به جنبش "غیر متعهدها" در اجلاس تهران

بعد چندی که خواجه کاری ساخت
بر سر گنبدی مناری ساخت
مطالبه اصلی خامنه ای از جنبش غیر متعهد ها چیست؟
بنا به اظهارات سران رژیم تا کنون فقط یک محور به تمام معنا برای رژیم مطرح است که عبارت است از دور زدن تحریم ها وخروج از بن بست انزوای منطقه ای وبین المللی. ازدبیر تشخیص مصلحت نظام تا رئیس مجلس آخوندی وسردار پاسدارهای تروریست و پادوهای دست چندم همگی روی این موضوع تمرکز کرده واین بریز وبپاش ها وولخرجی ها که قرار است یک هفته تهران را بخاطر آن تعطیل کنند و۷۰۰۰ مهمان دعوت کنند و ....
همگی برای دور زدن "خطر" از بیخ گوش مقام عظما است. این خطر چیزی نیست الا رسیدن نوبت آخوندها برای سقوط وتغییر.حتی آنقدر مهم است که زلزله آذربایجان وزنده بگور کردن مردم وحمله به امدادگران غیر دولتی ومردمی وبازتاب آن در کل ایران ومتعاقبا رسوائی ولی فقیه هم خدشه ای به آن وارد نمی کند وخامنه ای در آخرین سفارشات به پاسدار احمدی نژاد با تعریف وتمجید ذلیلانه، از او می خواهد که مبادا با خود سری موجب شود که شقه نظام در روزهای اجلاس دوباره بر جسته گردد وآبروی ناداشته ولی فقیه بیش از این در برابر چشم حاضران برود.
اما واقعیت چیست؟
واقعیت اینست که برگزاری اجلاس جنبش غیر متعهد ها در تهران. یک ضربه سیاسی و اخلاقی علیه این جنبش است. چرا که وقتی پای رژیم آخوندی بمیان می اید برای هیئتهای شرکت کننده دو راه بیشتر باقی نمی ماند یا قرار گرفتن در جبهه مردم منطقه از تهران تا دمشق وبغداد و...برای تغییر وآزادی ویا هم رفتن زیر عبای ولایت فقیه برای چند بشکه نفت ارزان آنهم البته با سیاه فروشی و بدون بیمه وتضمین. اگر اولی را انتخاب کنند خودشان اولین تیر را شلیک می کنند.
اما سابقه جنبش غیر متعهد ها
در دوران طلائی آن دفاع از حقوق مردم کشورهائی بود ه که خواهان آزادی واستقلال بوده اند ونمی خواستند در دوران جنگ سرد به هیچ کدام از جبهه ها سیاسی ویا پیمان های نظامی وابستگی وتعهدی که خلاف منافع ملی آنها بود داشته باشند
حالا اما این معیار و ارزش در شکلی متعالی تر مطرح است. هیچ دولت وکشور غیر متعهدی پیدا می شود که بین مردم وفاشیسم ولایت فقیه دومی را برگزیند؟.
بدون شک رأی واقعی آنها فاصله گرفتن از رژیم آخوندی است والا که مشروعیت سیاسی خودشان در نزد مردم کشورشان بزیر سئوال خواهد رفت. هر چند که رژیم را با اجلاس نمی توان از سقوط حتمی هم نجات داد.
بیچاره نظام آخوندی خامنه ای که یک روز برای اینکه از برگزاری این اجلاس جلوگیری کند( سال ۸۴) حتی به بمباران مناطق مسکونی وهتل محل اقامت هیئت ها تن دادوحالا مردم زلزله زده را نیز زنده بگور کرده، تهران را تعطیل می کند برای امنیت برگزاری اجلاس به نحو سرسام اوری هزینه میکند.. غافل از آنکه رژیمی که از هیچ مذاکره و اجلاسی ویا تهدید و تطمیع دیگران تا کنون نتوانسته برای بن بست سرنگونی درمانی پیدا کند بدون تردید در این اجلاس نیز مردود وناتوان تر از قبل خارج خواهد شد.
بقول معروف
بعد چندی که خواجه کاری ساخت
بر سر گنبدی مناری ساخت
شهین سلامی
۲۴.۰۸.۱۲

خوان کول: استاد دانشگاه آمریکا، چپ ضد امپریالیست و وکیل مدافع سپاه قدس

حسن داعی
خوان کول استاد دانشگاه شیکاگو و مشاور نایاک، در جریان توطئه تروریستی در دهلی نو، با حرارات تمام به دفاع از رژیم برخاست و این عملیات را بگردن مجاهدین هندوستان انداخت. اکنون، پلیس هند رسما سپاه پاسداران را مسئول این توطئه معرفی کرده است. احتمالا خوان کول در مقاله ای جدید، پلیس هند را نوکر جنگ طلبان آمریکائی معرفی خواهد کرد



سرانجام پس از 5 ماه تحقیقات در مورد سوء قصد تروریستی ماه فوریه علیه یک دیپلمات اسرائیلی در دهلی نو ، پلیس هند اعلام کرد که سپاه پاسداران بطور مستقیم در این عملیات دست داشته است. در ماه فوریه و مارس، فرستادگان رژیم برای عملیات تروریستی علیه سفارت اسرائیل، به تایلند و گرجستان هم اعزام شدند. در گرجستان یکی از کارمندان سفارت اسرائیل مجروح شد اما در تایلند، مواد منفجره در خانه تروریست های ایرانی منفجر شد و فرستادگان سپاه پاسداران مجروح و دستگیر شدند.

نکته جالب در این داستان، تلاش بی وقفه و کارزار رسانه ای بزرگی بود که در آمریکا براه افتاد تا رژیم ایران را از اتهام دست داشتن در این رشته عملیات تروریستی پاک کنند. سازمان نایاک و لابی مماشات سردمدار این جریان بودند. در این میان، خوان کول، استاد دانشگاه شیکاگو که خودش را چپ مترقی و ضد امپریالیست معرفی میکند از همه جالب تر است. خوان کول که از چهره های شناخته شده در میان گروههای چپ آمریکائی است، عضو هیئت مشاوران سازمان نایاک به رهبری تریتا پارسی هم هست و سر هر پیچ و هر بزنگاه، به دفاع از مظلومیت رژیم ایران بر میخیزد.

در جریان بمب گذاری هند نیز، درحالیکه همه نگاه ها متوجه رژیم تروریستی ایران بود، خوان کول با نوشتن مقاله و با هزار من سریش سعی کرد این عملیات را به گردن مجاهدین هندوستان بیندازد و رژیم آخوندی را بیگناه جلوه دهد. اکنون که پلیس هند بطور رسمی سپاه پاسداران را عامل این توطئه معرفی کرده است، آیا خوان کول و سازمان نایاک سرانجام کوتاه میآیند یا اینکه در مقاله ای جدید، پلیس هند را نوکر اسرائیل و جنگ طلبان آمریکائی معرفی خواهند کرد

از یوسف کنعان تا اکبر گنجی .

فربد رضانیا
حضور دائمی آقای اکبر گنجی در رسانه های ماهواره ای و اینترنتی مانند بی بی سی و صدای آمریکا از ایشان چهره ای آشنا برای مردم ایران ساخته است. آوازه شهرت ایشان ازایران فراتر رفته و بسیاری از سیاستمداران غربی هم با ایشان حشر و نشر دارند و از محضر ایشان سود میبرند. رسالت آقای گنجی امروز دیگر تنها رستگاری مردم ایران نیست بلکه ایشان در پی خوشبختی و سعادت همه مردم دنیا هستند و برای مردم همه کشورها از سوریه و لبنان گرفته تا برمه وچین تا ایالات متحده و اسرائیل پیام حقوق بشر و نفی خشونت میفرستند. آوازه آقای گنجی و موقعیت پیامبرگونه ایشان موجب شده است که گروهی به شک و تردید به موقعیت امروز ایشان و سوابق دیروز ایشان نگاه کنند. در این نوشته سعی خواهد شد که با مقایسه ای اجمالی بین شخصیتهای شناخته شده تاریخی و آقای گنجی جایگاه ویژه ایشان را به کسانی که در شک و تردید بسر میبرند نشان دهیم

یکم، شباهت با حضرت ابراهیم

بگذارید از اعتصاب غذای نامحدود آقای گنجی که هفتاد روز طول کشید شروع کنیم، گروهی از هموطنان باور نمی کردند و نمی کنند که ایشان اعتصاب غذا کرده باشد آن هم هفتاد روز. این دسته از هموطنان میگویند که اصلا شدنی نیست که کسی ٧٠ روز اعتصاب غذا بکند و کتاب و مانیفست هم بنویسد ، مصاحبه هم بکند و درنهایت هم فقط چند کیلو وزن کم کند. این هموطنان آقای گنجی را با بابی ساندز و سایراعضای ارتش آزادیبخش ایرلند که سال ١٩٨١ اعتصاب غذا کردند مقایسه میکنند و می گویند که بابی ساندز بعد از ٦٦ روز از دنیا رفت. فرانسیس هیوز بعد از ٥٩ روز مرد. ریموند مک کریش و پتسی اوهارا هردو بعد از ٦١ روز از دنیا رفتند. جو مک دانل بعد از ٦١ روز اعتصاب غذا از دنیا رفت و مارتین هرسون بعد از ٤٦ روز مرد. تازه مسئولین و مامورین زندان با هیچ کدام از این مرحومان بد رفتاری نمی کردند، زنجیر هم به دست و پایشان نمی بستند، از بازجویی و سلول انفرادی و شکنجه هم خبری نبود و تازه همه اعتصابیون قبل از اعتصاب غذا توسط دکتر معاینه شده بودند و سالم و سر حال بودند. در جواب این گروه باید گفت که این مقایسه از اساس اشتباه بوده و بندگان خاص خدا را نمیشود با چند تا ایرلندی تروریست مقایسه کرد. مقایسه آقای گنجی با حضرت ابراهیم بسیار گویاتر خواهد بود. حضرت ابراهیم در آتش نسوخت و آتش حتی به گلستان تبدیل شد در حالیکه همه کسانی که چه قبل و چه بعد از ابراهیم در آتش افتاده اند سوخته اند.، پس همانطور که ابراهیم سالم از آتش در میاید اکبر گنجی هم از هفتاد روز اعتصاب غذا سالم در میاید.

دوم شباهت به اصحاب کهف

ێک دسته دیگر از هموطنان ایراد میگیرند که چرا آقای گنجی و دوستان به سرکوب مردم و کشتار زندانیان در دهه شصت اعتراض نکردند و هنوز هم حاضر نیستند که برای روشن شدن حقایق آن دوران همکاری کنند. این دسته از هموطنان می توانند داستان اصحاب کهف را به خاطر بیاورند، همانطور که اصحاب کهف رفتند در یک غاری و سالهای سال خوابیدند آقای گنجی و اصحاب اصلاحات هم حدود سال ١٣٦٣ رفتند و خوابیدند و سالها بعد، حدود سال ٧٢ بیدار شدند و چون خواب بودند طبیعتا از سرکوب مردم و کشتار زندانیان خبر نداشتند و نه میتوانستند اعتراض بکنند و نه امروز اطلاعاتی دارند که افشا بکنند

سوم، شباهت به حضرت یوسف

گروه دیگری از هموطنان در مورد خروج آقای گنجی از ایران و دریافت جوایز متعدد مادی و معنوی سوالاتی مطرح میکنند. دسته ای دیگر میپرسند چگونه ممکن است یک نفر بدون تحصیلات عالی در طی چند سال به آنچنان مرتبه ای برسد که در مورد همه علوم از فلسفه و تاریخ و جغرافی و اقتصاد و جامعه شناسی و غیره صاحب مقالات و کمالات بشود. برای رفع شک و تردید این دسته از هموطنان نگاهی تطبیقی به داستان حضرت یوسف مفید خواهد بود. برادران یوسف او را در سر راه کاروانهایی که به مصر میرفت گذاشتند و پیراهن پاره یوسف را به خون آغشته کردند (البته نه به خون خود یوسف) و گفتند که یوسف را گرگ خورد و پدر یوسف آنقدر گریه کرد که کور شد. اما بعد به خواست خدا کاروانی از راه رسید ویوسف سالم و سرحال به مصر رفت و مورد استقبال بزرگان مصر و علی الخصوص زلیخا قرار گرفت و به ثروت زیادی هم رسید . مدتی بعد هم برادران یوسف که او را در چاه انداخته بودند به مصر رفتند و به یوسف ملحق شدند. از خبر بدرفتاری با آقای گنجی در زندان و اعتصاب غذای ایشان هم همه، حتی جرج بوش و تونی بلر، اینقدر گریه کردند که نزدیک بود کور بشوند ولی به خواست خدا آقای گنجی از زندان درآمد و به آمریکا و مقابل سازمان ملل رفت و مورد استقبال خانم گوگوش هم قرار گرفت و جایزه پانصد هزار دلاری هم گرفت و مدتی بعد سایر برادران پاسدارسابق هم از ایران آمدند و در آمریکا به آقای گنجی ملحق شدند.

در ضمن حضرت یوسف هم تا قبل از رفتن به مصر تنها در بیابان به دنبال گوسفند دویده بود و تحصیلات عالی نداشت. ولی مدت کوتاهی بعد از رسیدن به مصر از آنجایی که معلومات فراوانی در هواشناسی، روانشناسی، اقتصاد کشاورزی، مهندسی ساختن سیلو وغیرو کسب کرده بود توانست خواب فرعون را تعبیر کند و کشور و مردم مصر را نجات دهد و حتی مازاد تولید گندم مصر را به کشورهای همسایه صادر کند و مردم آن کشورها را هم نجات بدهد

این تنها مقایسه کوتاهی بود بین سرگذشت آقای گنجی و پیامبران قبل از ایشان. علاقمندان می توانند برای اطلاعات تطبیقی بیشتر و رفع شک و تردیدهای احتمالی به تاریخ پیامبران از جلد ١ تا ١٢٤٠٠٠مراجعه کنند

تنها یک نکته در سرگذشت آقای گنجی هست که قابل مقایسه و تطبیق با احوال پیشینیان نیست.

نکته از این قرار هست که همه پیامبران پیشین برای گرفتن پیام از غیب و رساندنش به مردم سختی زیادی میکشیدند. یکی باید سر کوه میرفت و پیغام را میگرفت، یکی باید در بیابان بالا و پائین میدوید، یکی در شکم نهنگ میرفت، یکی باید با قوم لوط همسفره میشد و بعد که پیام را میگرفتند تازه باید سالها زحمت میکشیدند تا با هزار بدبختی پیام غیب را به مردم برسانند، ولی الان به شکرانه وجود اینترنت از رسیدن پیام غیبی به آقای گنجی تا پخش پیام از بی بی سی و رادیو فردا چند لحظه ای پیشتر طول نمی

نامه سناتور ديويد ويترعضو كميته نيروهاي مسلح سنا و ازاعضاي رهبري حزب جمهوريخواه آمريكانامه به وزيرخارجه هيلاري كلينتون

از وزارتخارجه مي خواهم به نگرانيهاي انساندوستانه در رابطه با كمپ ليبرتي و به مسئوليت دولت عراق طبق يادداشت تفاهم توجه کند و مرا در جريان اقداماتي که موجب التزام عملي دولت عراق به اين امر مي‌شود قرار دهد
خانم وزير گرامي، هيلاري كلينتون



من راجع به وضعيت نگران كننده اشرف در ديالي عراق و انتقال ساكنان به ليبرتي، براي شما مي نويسم.با توجه به نقش آمريکا در رابطه با حفاظت ساکنان و نقش تسهيل کننده امريکا در رابطه با يادداشت تفاهم امضاشده در دسامبر ۲۰۱۱ بين سازمان ملل و دولت عراق من محترما از وزارت خارجه تقاضا دارم که به نگرانيهاي انساندوستانه در رابطه با مسئوليت دولت عراق در ليبرتي توجه کند
ميزان نگرانيها در رابطه با احتمال خطرات امنيتي و حقوق بشري رو به افزايش است. من به همکاري وزارت خارجه با يونامي و توانايي آنها براي همکاري با دولت عراق و ساکنان هر دو قرارگاه در جهت يک راه حل سازنده و مورد تفاهم طرفين براي يك روند انتقال بدون تاخير، بدون اعمال خشونت و بدون اجبار، اعتقاد دارم.
همانطور که شما بخوبي ميدانيد ، نيروهاي نظامي امريکا در سال ۲۰۰۳ پس از مذاکره آتش بس که منجر به تحويل گرفتن سلاحهاي اعضاي مجاهدين خلق شد، متقابلا حفاظت اشرف را به عهده گرفت.
در سال ۲۰۰۹ پس از دريافت تضمين مکتوب از دولت عراق که با ساکنان اشرف به صورت انساندوستانه و بر اساس قوانين بين المللي رفتار خواهد شد، حفاظت ساکنان اشرف به نيروهاي عراقي واگذار شد.
علاوه براين يادداشت تفاهم بين دولت عراق و يونامي، در دسامبر ۲۰۱۱ ، تأمين استانداردهاي انساندوستانه را براي انتقال ساکنان از اشرف به ليبرتي براي دولت عراق الزامي كرده است.
من بر اين باور هستم که رفتار انساني با شهروندان غير مسلح که دولت عراق با رعايت آن موافقت کرده است، براساس قوانين عراق و التزامات اين كشور نسبت به قوانين بين المللي، بايستي بطور جدي مورد توجه قرار بگيرد
من از وزارتخارجه ميخواهم كه مرا در جريان اقداماتي که موجب التزام عملي دولت عراق به اين امر ميشود قرار دهد
ديويد ويتر
سناي ايالات متحده آمريكا