کریم قصیم- تجربه تا ریخ هشدار می دهد!

بارها گفته و نوشته اند که «گذشته چراغ راه آینده است » و، شوربختانه، بارها به آموزه ها و تجارب تاریخ، با سهل انگاری و گاه از سر نخوت، که خاصّ کارمندان تکنوکرات سیاستکار است....، بی توجهی شده. و یکی از بازیهای چرخ گردون است که این بی اعتنایی و غفلت به تکرار، و گاه در طول عمر یک نسل به دفعات، پیش می آید و خیلی زود ا فسوس و حسرت بازی را می برد!
راستش، این روزها سرنوشت طرح صلح امضاء شده (۱۹۹۳) میان عرفات و رابین بارها به یادم می آید! خوب به خاطردارم آن صلح ناکام چگونه با شوروشوق پا گرفت و به چه ترتیبی، توسط جمهوری اسلامی و دست نشاندگانش، به طور تهاجمی و تخریبی سقط شد.
کاش می توانستم بنویسم دچار بدبینی و دغدغه بی جایی شده ام. ولی شواهد منفی سرایستادن ندارند و من این نکته ها را از سر نگرانی فزاینده ناظر رویدادها می نویسم، اضظراب عملی نشدن طرح مسالمت آمیزملل متحد و سوختن اعتبار وبخت اجرایی آن مرا گرفته و هشدارم از این بابت است. به نظرم می رسد در آسوده خاطری ملل متحد و آمریکا/ اروپا، خامنه ای ، بلافاصله با شتاب و سنجیده وارد عمل شده، قصد دارد، این بار نه ازطریق مخالفت و انکار رسمی طرح، بلکه با قلب محتوا و بطلان عملی یادداشت تفاهم – با تبدیل کمپ ۴۰ کیلومتری لیبرتی به زندان ۱ کیلومتری ” اسلام عزیز”- در واقع همان طرح اولیّه مطلوب خود را از همین « راه حلّ مسالمت آمیز» استخراج کند! وگرنه چه فسادی درکارست که بلافاصله پس ازروزهای صلح آمیزو خوش بینانه میلاد مسیح ۲۵-۲۸ دسامبر(امضای تفاهم نامه/استقبال اروپاو آمریکا و.. / نامه کوبلر.به اشرفیان و اعلام موافقت مقاومت) دفعتاً زنجیره ای پایان ناپذیر از اخبار و داده های منفی و مخرّب تاکنون ادامه دارند: تقلیل بیش از ۹۰درصد مساحت کمپ، دیوارکشی ۴ متری، مخالفت با بررسی استانداردها، با انتقال اموال و خودروها و حتی وسایل طبخ نان و...، اخبارجاسازی وسایل شنود ونظارت دائمی، و.... امروزخبرهای بدتری هم ازرسانه های رژیم به گوش می رسد، زمنجیق فلک سنگ فتنه می بارد!
در دوهفته اخیر حتی یک خبرخوب و مثبت درجهت تثبیت و تقویت پایه های تفاهم نامه آقای کوبلر در بین نبوده و این مجموعه منفی و مخرّب است که روندی به سختی نگران کننده را تداعی می کند و آن تجربه تاریخ را به یادم می اندازد!
آیا کار هنوز دست نویسندگان تفاهم نامه است یا - در خوش خیالی ناشی از مهرو امضاء و بی اعتنایی اجرایی ملل متحد/ آمریکا - در چنگ بختک ولایت فقیه و سپاه قدس و سفارت مربوطه؟
به نظرمن، خامنه ای ول کن طرح اولیّه خود نیست: درنهایت دستگیری مسئولان اشرف و کشت و کشتار، تکه پاره کردن بافت مبارزاتی اشرفیان و سازمان کارآنها و سپس قلع و قمع و متلاشی کردن و....– از بغداد تا تهران.
اعلام موضع خانم رجوی، توصیه پذیرش طرح به اشرفیان(با تکیه بر بیانیه های خانم کلینتون، خانم اشتون، بخصوص شخص آقای بانکیمون وکمیساریای عالی پناهندگان)، این موافقت درنهایت انعطاف، هوشیاری و درایت سیاسی صورت گرفت و قطعاً درست بود، چون الوّیت حفظ جان تک تک اشرفیان و لذا ضرورت قطعی کنارزدن ضرب الاجل ۳۱ دسامبر عاجل بود. موافقت باانتقال اشرفیان به کمپ لیبرتی بود، تا نفرآخر، درسلامت و امنیّت و حفظ شأن وآزادی آنها، مطابق استانداردهای بین المللی. اما هیهات از حضوربختک ولایت فقیه در تفسیر و اجرائیات طرح.
دوسه هفته پیش، همه طرفهای صلح دوست، دلسوز و حقق بشری با خوشحالی بسیار دلگرم شدند و برای ابتکار ملل متحد توفیق سریع آرزو کردند و قول امداد و یاوری دادند. شرط موفقیّت این بود (درس تاریخ ) که دقیقه ای وقت تلف نشود. مقاومت از روز۳۰ دسامبراعلام آمادگی برای اجرای انتقال کرد. با حداقل تضمینهای نامه آقای کوبلر/موافقتنامه خانم رجوی،و به شرط آماده شدن کمپ لیبرتی (مطابق استانداردهای ملل متحد)، پروسه جابه جایی تحت نظارت ملل متحد می توانست به جریان افتد. پیشتر، ناگهان موشک اندازی شروع شد. ملل متحد و آمریکا اجازه دادند این جنایتکاری سه چهار روز ادامه یابد! خوب، همین اولین سستی آنها بود. بعد از قطع موشک، روند کارها به یک دورمشکوک وغریبی افتاد. مرورکه می کنیم انگار با موشکها شیپورجنگ تازه ولایت فقیه به صدا درآمده بود، ولی تتمه خوش بینی هنوز ول کن ما/ ول کن من نبود. اما زنجیره رویدادهای دوهفته اخیر دستکم مرا ازآن حال وهوای ”میلادمسیح” درآورد. می بینم بختکی که بردوش مالکی سواربوده اکنون به شدّت فعال شده است.
حالا، اگر ملل متحد و آمریکا به سرعت و قاطعیت نجنبند، باردیگر، درشتاب بعدی عملیات تخریبی ولایت فقیه، دیگر از« اسلو» چیزی بر جای نخواهد ماند. گذشته چراغ راه آینده است. تجربه تاریخ هشدارمی دهد.
کریم قصیم، ساعت پنج بعد ازظهر ۱۳ ام ژانویه ۲۰۱۲،
بر گرفته ازwww.pasargadcity.com

هشدار نسبت به اعدام خانواده های زندانی اشرفیان و فراخوان برای نجات آنها


مقاومت ایران نسبت به خطر اعدام شماری از زندانیان سیاسی که صرفا به علت سفر به اشرف در سالهای قبل از ۲۰۰۹ و یا داشتن رابطه خانوادگی با ساکنان اشرف یا هواداری از مجاهدین و کمک مالی به آنها به اتهام آخوندساخته «محاربه» به اعدام محکوم شده اند، هشدار می دهد

و عموم مراجع و ارگانهای حقوق بشری را به اقدامی فوری برای نجات جان آنان فرا می‌خواند.
سر دژخیم موسوم به قاضی صلواتی، برای دومین بار برای زندانی سیاسی جواد لاری، ۵۶ساله، حکم اعدام صادر کرده است. وی که از بازاریان خوشنام تهران است، در روز ۲۴شهریور۸۸ به خاطر سفر به اشرف بازداشت شد. وی که در دهه ۶۰نیز به علت هواداری از مجاهدین ۴سال در اسارت به سر برده، از بیماریهای مختلف رنج می برد و تاکنون چندبار در زندان دچار حمله قلبی شده است.

اطلاعات آخوندی در صدد است زندانی سیاسی علی معزی، ۶۳ساله، را در یک دادگاه نمایشی به اعدام محکوم کند. او از زندانیان سیاسی دهه۶۰ است که به علت دیدار با دو فرزندش در اشرف در۲۱آبان ۸۷ در تهران دستگیر شد. وی برای سومین بار در۲۵ خرداد ۹۰ در حالیکه تنها چند روز از عمل جراحیش به علت ابتلا به بیماری سرطان می گذشت و در وضعیت وخیمی بود، دستگیر شد و به سلولهای انفرادی بند ۲۰۹ اوین منتقل گردید. علت دستگیری او شرکت در مراسم خاکسپاری محسن دگمه چی، از زندانیان مجاهدخلق بود که براثر محرومیت از هرگونه رسیدگی درمانی، در زندان زجرکش شد،

جان سه تن دیگر از خانواده های مجاهدان اشرف و هواداران مجاهدین آقایان محسن و احمد دانشپور و عبدالرضا قنبری که در دوران قیام ۸۸بازداشت و به اعدام محکوم شدند، در خطر است.
محسن دانشپور، ۶۷ ساله، در روز ۶دی ۸۸.همراه با پسر، همسر و دوتن از نزدیکانش دستگیر شد. وی سپس در دادگاه فرمایشی آخوندها همراه با فرزندش احمد دانشپور به اعدام محکوم شد. علت صدور این احکام سبعانه حضور فرزند و برادر او در کمپ اشرف است. دو برادر وی به نامهای مرتضی و مصطفی در سال۶۰ توسط رژیم آخوندی اعدام شدند.
زندانی سیاسی غلامرضاخسروی سواد جانی نیز به اتهام کمک مالی به مجاهدین در شرایطی که بیش از ۴۰ماه را در سلول انفرادی در سیاهچالهای آخوندی به سر برده، در معرض اعدام است.
توسل رژیم از هم گسیخته آخوندها به این جنایتها از یکسو به منظور تشدید فضای ارعاب در جامعه و مقابله با گسترش فضای اعتراضی در آستانه انتخابات قلابی آخوندها و از سوی دیگر به منظور اعمال فشار بر ساکنان اشرف است.


دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران
۲۴دی۹۰ (۱۴ژانویه۲۰۱۲)

فاکس نیوز: بدون نیروهای امریکایی، و ناظرین ملل متحد، آنها در امان نخواهند بود و خشونت خواهد بود

تلویزیون فاکس نیوز ۵ دی۹۰، حول موضوع کمپ اشرف و جابجایی ۳۴۰۰نفر ساکنان اشرف از کمپ اشرف به کمپ لیبرتی،میزگردی داشت.

در این میز گرد، مایکل موکیزی گفت: حالا این افراد در کمپی هستند که بی دفاع هستند، و نیروهای امریکایی بیرون کشیده اند، که نتیجه اش این است که حالا آنها در اختیار دولت عراق هستند که در واقع به نیابت از دولت ایران عمل می کند. به آنها دو بار حمله کرده اند دو بار وقتی که وزیر دفاع امریکا باب گیتس در کشور بود.
مجری فاکس برت بایراظهار نمود: این دادستان سابق کل امریکا مایکل موکیزی بود که درباره گروهی از ناراضیان ایرانی صحبت می کرد که در واقع در عراق زندگی می کنند و دارند جایشان را از دست می دهند که در آن احساس حفاظت می‌کردند و به جای دیگری می‌روند. بگذارید به پنلمان استیو، ابی و چارلز برگردیم. ابی، این شرایط کمپ اشرف در این نقطه بسیار حساس است.
ابی استودارد از نشریه هیل نظرش این بود که : این ما را در شرایط سختی قرار داده چون ما به آن کشیده خواهیم شد یعنی دولت امریکا سعی می‌کند به تشریک مساعی با عراق ادامه دهد – برای امنیت خودشان – در عین حال ما سعی می کنیم از تنش فرقه ای و بهم ریختگی سیاسی که آنجا دارد بالا می‌گیرد بیرون باقی بمانیم. ما حالا می بینیم نخست وزیر این افراد را می‌خواهد اخراج کند، آنها موقتا به کمپ لیبرتی که یک کمپ سابق امریکایی است منتقل خواهند شد، هیچ محل سکونت نهایی وجود ندارد طرحهایی برای باز اسکان وجود دارد. بدون نیروهای امریکایی، و ناظرین ملل متحد همه می‌گویند آنها در امان نخواهند بود و خشونت خواهد بود چون ساکنین کمپ به این مکان موقت منتقل خواهند شد و او از حاکمیت ایران دفاع می کند. این یک کلاف سردرگم خواهد بود و ما خودمان را در وسط این می‌یابیم که مجبوریم طرف یکی را بگیریم و این شرایط بسیار سختی خواهد بود در حالی که سعی می‌کنیم این برخورد کنار ماندن را پیش بگیریم که ظرف چند روزی که عراق را ترک می کنیم مساله ایجاد می شود.
در ادامه برت بایرگفت: و این کمپ در ۵۰ مایلی مرز ایران در داخل عراق قرار دارد و آنطور که جنیفر گریفینز امشب یک گزارش عالی داد، ما این برداشت را داشتیم و داریم که امریکا یک وظیفه حفاظت دارد. استیو؟
استیو هیز از ویکلی استاندارد پاسخ داد: بله و این یکی از دلایلی است که چنین مشکلی وجود دارد که یک عنصر فاجعه انسانی در آن وجود دارد و همینطور تاثیرات سیاسی وجود دارد. فاجعه انسانی واضح است اگر ما از آنها حفاظت نکنیم آنها به راحتی می‌توانند قربانی ارتباط بین این دو دولت باشند. این فاجعه آمیز خواهد بود. در طرف سیاسی اوضاع، ایالات متحده متاسفانه تاریخچه ای از انجام به آن در عراق دارد بیاد می آورید وقتی به ۱۹۹۱ برمی گردید جرج اچ بوش روی رادیو رفت مردم در سراسر کشور او را شنیدند که گفت علیه دولتتان قیام کنید و ما پشت شما را داریم. شیعیان این کار را کردند، کردها این کار را در شمال کردند، و بعد ما به آنها پشت کردیم. ما نمی توانیم این کار را بکنیم. اگر ما می خواهیم مردم از روی منافع خودشان و منافع مورد انتظار ما کاری بکنند ما باید قولمان را نگه داریم وقتی از افراد می‌خواهیم کاری برای ما بکنند. و بنظر می رسد در این مورد ما قولمان را نگه نداشته ایم.

سرنگ جای قلم را می‌گیرد

بالا بودن آمار دانش آموزان معتاد کشور و انکار آموزش و پرورش مساله تازه‌ای نیست؛

اما چند روز پیش مدیرکل مقابله با عرضه ستاد مبارزه با مواد مخدر با اعتراف به دسترسی دانش‌آموزان به قرص‌های روانگردان و شیشه و همچنین تهدید آمیز دانستن آن، بار دیگر آتش این بحث کهنه ولی بی‌سرانجام را برافروخت. محمدمسعود زاهدایان مثل خیلی از مسئولان دیگر، آموزش و پرورش را به مخفی کاری متهم کرد و گفت: «وزارت آموزش و پرورش با کتمان کردن اطلاعات مشکل را پیچیده‌تر می‌کند.»
چند سالی‌ست که آمار دانش اموزان معتاد از سوی مسئولان ستاد مبارزه با مواد مخدر کشور ۳۰ هزار نفر عنوان می‌شود. حتی با در نظر گرفتن اینکه این عدد طی چند سال اخیر ثابت بوده، ۳۰ هزار دانش آموز معتاد زیر ۱۸ سال، رقم هولناکی است.

همه جز آموزش و پرورش
«رواج مصرف مواد مخدر صنعتی نظیر شیشه و کراک در بین دانش آموزان در وضعیت هشدار قرار گرفته» این سخنان سعدالله نصیری قیداری، سخنگوی کمیسیون آموزش مجلس بعد از جلسه مشترک این کمیسیون با نمایندگان ستاد مبارزه با مواد مخدر و وزارت آموزش و پرورش است که چندی پیش تشکیل شد. هر چند سخنگوی کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس هم از ذکر تعداد دانش آموزان معتاد که توسط ستاد مبارزه با مواد مخدر در این جلسه ارائه شده، خودداری می‌کند و آن را محرمانه می‌خواند اما در عین حال نسبت به رواج فزاینده و سریع آن هشدار می‌دهد و می‌گوید: «۳۰ درصد از دانش آموزان نیز در معرض کشیدن سیگار قرار دارند.»
طاهرخانی عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس، هم معتقد است: «برای مبارزه با یک پدیده شوم نیاز به اطلاعات درست و جامع وجود دارد و تا زمانی که آمار مبتلایان به مواد مخدر در مدارس و دانشگاه‌ها نداشته باشیم، طبیعتا نمی‌توانیم در این زمینه چاره اندیشی کنیم. او می‌گوید: متاسفانه با توجه به گستردگی مواد مخدر در سطح جامعه نمی‌توان آمار دقیقی از دانش آموزان معتاد یا والدین معتاد دانش آموزان داشت.»

انکار پشت انکار
«بنده اگر آمار دانش آموزان معتاد را هم داشته باشم ارائه نمی‌کنم... من منکر نیستم که عده‌ای دانش آموز معتاد داریم اما شما بگویید کجای کشور معتاد وجود ندارد؟» این سخنان حاجی بابایی وزیر آموزش کشور درباره آمار اعتیاد در مدارس کشور است. آموزش و پرورش نه تنها خود آماری ارائه نمی‌کند بلکه در‌ها را به روی دیگر موسسات پژوهشی و تحقیقاتی هم بسته است و این کتمان در حالی صورت می‌گیرد که گزارش سال ۲۰۰۸ سازمان ملل به صراحت می‌گوید: «ایران بیشترین مصرف کننده مواد مخدر در جهان است و گزارش‌های دیگری هم حاکی از این است که ایران پایین‌ترین سن آغاز اعتیاد را در بین کشورهای جهان دارد. پنهانکاری آموزش و پرورش در خصوص ارائه آمار دانش آموزان معتاد در مدارس به گونه‌ای بوده که سال گذشته اسماعیل احمدی مقدم، دبیر کل ستاد مبارزه با مواد مخدر کشور هم تعارف را کنار گذاشت و گفت: «آموزش و پرورش دانش آموزان معتاد را اخراج می‌کند و بعد می‌گوید معتاد نداریم. به همین دلیل اکثر معتادان ما از ترک تحصیلی‌ها هستند.»
همه این‌ها در حالیست که وزیر آموزش و پرورش همچون قبل، وجود اعتیاد در مدارس را تکذیب می‌کند و معتقد است:» آموزش و پرورش نهادی پاک و مقدس است و به اندازه‌ای که در آموزش و پرورش پاکی و صداقت هست به‌‌ همان اندازه باید مراقبت‌‌ها افزایش یابد، اصلا مگر می‌توان تصور کرد که دانش‌آموزی معتاد باشد؟!

کار‌شناسان چه می‌گویند

رزم‌ آور پیروزی ـ نیما

اصلاح طلبان گرگ هاي هستند که در لباس میش پنهانند"

آخوند مرتجع خاتمی میگه که در این کشور دمکراسی مستقر نخواهد شد..! حالا سوآل اینجاست که چرا مستقر نخواهد شد؟ جناب مرتجع گرگ در لباس میش! آیا در ایران هرگز انتخاباتی آزاد بر گزار شده است که ببینید مردم ایران به کدام گزینه مطرح رای خواهند داد؟ آیا بعد از انقلاب امثال شما ها اجازه داده اید که جریان مخالفی مگر غیر از آنها که در چهار چوب قوانین اساسی تان بوده اند، اجازه گفتن شعار ها، اهداف، و برنامه های کاری شان را داشته باشند؟ آیا انهاي که معتقد به حکومتی مردم سالار، وجداي کامل دین از حکومت هستند، اجازه داشتن نشریات، صدا و سیما را داشته اند؟ واقعا ببینید که چطوری یک آخوند مرتجع به شعور مردم ایران توهین میکند! میگه اصولا در ایران حکومتی مردمی مستقر نخواهد شد!!!...
یعنی اینکه ما رو ضه خوان ها، و فرهنگ ارتجاعی آخوندیسم خرافاتی مرده خوری مرده پرستی آنقدر در ایران قوی است که مردم ایران به حق حاکمیت خودشان، عقل شان، گرفتن زمام امور شان، و داشتن یک زندگی در خور شان انسان رای ندهند! و مردم ایران همچنان باید! که در زیر سلطه حکومت اسلامی باقی بمانند! و اما در حکومت اسلامی از نوع اصلاح شده که امثال من در قدرت باشند...
اینگونه تفکر غیر واقعی و توهین به شعور ایرانی هاست که باعث دشمنی و مخالفت امثال من بر علیه کلیت رژیم و همه تفکر آخوندیسم و مرتجعان مذهبی میشود.
مذهب یک امر خصوصی مردم است و هیچ ربطی به دخالت آن در قانون و سیاست کشور ندارد. کاری که چند صد سال گذشته در کشورهای اروپاي... انجام شده است ومردم ان کشور ها یک زندگی بهتر و در خور شان خودشان دارند. قانون برای همه یکسان است. احزاب سیاسی اجازه فعالیت آزاد را دارند. بی دینی و با دینی یک موضوع خصوصی است. و مثلا همچون ایران جنسیت زن باعث این نمیشود که از حقوق کمتری نسبت به مردان جامعه برخوردار شود. آزادی بیان و برابری جنسیتی است. اجازه چند همسری ممنوع است. ازدواج زیر 18 سال به صورت قانونی ممنوع است... و صد ها قوانین انسانی عادلانه و برابر دیگر که توسط روشنفکران متفکر جامعه و بر اساس نیاز های مادی مردم روی زمین محاسبه شده است...

آخوند خاتمی میگه که در این کشور دمکراسی مستقر نخواهد شد..! حالا سوآل اینجاست که چرا مستقر نخواهد شد؟ از دیدگاه من جناب گرگ در لباس میش! و حالا سوآلت من:

1. آیا هرگز در ایران انتخاباتی آزاد بر گزار شده است که ببینید مردم ایران به کدام گزینه مطرح رای خواهند داد؟

2. آیا بعد از انقلاب امثال شما ها اجازه داده اید که جریان مخالفی، مگر غیر از آنها که در چهار چوب قوانین اساسی تان بوده اند، اجازه گفتن شعار ها، اهداف، و برنامه های کاری شان را داشته باشند؟

3. آیا انهایی که معتقد به حکومتی مردم سالار، وجدایی کامل دین از حکومت هستند، اجازه داشتن نشریات، صدا و سیما را داشته اند؟

واقعاً ببینید که چطوری یک آخوند مرتجع به شعور مردم ایران توهین میکند! میگه اصولا در ایران حکومتی مردمی مستقر نخواهد شد!!!...

یعنی اینکه ما روضه خوان ها، و فرهنگ ارتجاعی آخوندیسم خرافاتی مرده خوری مرده پرستی آنقدر قوی است که مردم ایران به حق حاکمیتشان، عقل شان، در اختیار گرفتن زمام امور، و داشتن یک زندگی و دنیای بهتر در خور شان انسان رای ندهند!

و مردم ایران همچنان می باید! که در زیر سلطه حکومت اسلامی باقی بمانند! و اما در حکومت اسلامی از نوع اصلاح شده که امثال من در قدرت باشند...

چطور میشود کسی که در عالم سیاست است، و هشت سال نیز بر کرسی ریاست جمهوری هم تکیه زده باشد، تا این اندازه تحلیل نادرستی از جامعه داشته باشد؟

... و نمی شود، نباید که بشود، چنین امری محال است... آیا اینگونه تعریف کردن از تواناي های مردم، نشان خودخواهی، و توهین به شعور و بی ارزگی ایرانی ها نیست؟

حالا سوآل اصلی اینجاست که آیا واقعا ایرانی ها لایق حکومت دینی هستند؟


آیا واقعا توان اداره حکومت بدون دین در ایران را نداریم؟


آیا شعور ما ایرانی ها از کشورهاي که جداي دین از حکومت به رسمیت شناخته شده است، کمتر است؟


آیا ما حتی از کشور مسلمان ترکیه که سالهاست دین هیچ نقشی در قانون ان کشور بازی نمیکند کمتر هستیم؟


بنظر من اینها سوآلات اساسیست که باید در موردش بحث کنیم. و در واقع همین تفکر نیز باعث شکل گیری جریانی بنام اصلاح طلبی در ایران شده است. جریانی که تمام داستان حضور سیاسی اش جلوگیری از فروپاشی رژیم جمهوری اسلامی است. و همچنین بخوبی سالها نیز موفق عمل کرده است.

آنها كه رنگ خورشيد را نديدند... فرياد حق را درگلوها خفه مي كنند!

خانواده مسعود باستانی از وضعیت سلامتی این روزنامه نگار زندانی ابراز نگرانی کردند و گفتند به هیچ یک از درخواست های آنها برای مرخصی و مداوای او پاسخی داده نمی شود.

خانواده حسن فتحی، دیگر روزنامه نگار زندانی هم گفتند که او تاکنون تنها یک تماس تلفنی و یک ملاقات کوتاه با خانواده اش داشته است؛ دیروز همزمان بیش از 100 روزنامه نگار ایرانی با انتشار نامه ای خواستار آزادی آقای فتحی شدند و نوشتند: "او به بند است تا دیگران عبرت ببینند و حذر کنند از نقد و تحليل و ورود به خطوط قرمز. او بی‌جرم و بی‌جنایت، بی‌حکم و بی شکایت به زندان است".



نگرانی از وضعیت روزنامه نگار بی مرخصی
خانواده مسعود باستانی که از دو سال و نیم پیش بدون مرخصی در زندان است با ابراز نگرانی از وضعیت او گفتند که به درخواست ها و اعتراض های آنها هیچ پاسخی داده نمی شود.

معصومه ملول، مادر مسعود باستانی در خصوص اخباری که درباره بیماری خونی فرزندش منتشر شده میگوید: بیماری خونی به آن صورت نیست چربی خون مسعود بالا رفته و یک سمت بدنش مدام لمس می شود و بدنش مدام خواب میرود که آن هم به دلیل این است که از دو سال و نیم پیش مسعود بدون حتی یک ساعت مرخصی در زندان بوده؛ آن هم زندان رجایی شهر که از نظر امکانات واقعا زیر صفر است.

مادر این روزنامه نگار می افزاید: در زندان رجایی شهر که اصلا پروتئینی به زندانیان نمی رسد، گوشت اصلا نمی آورند، بیش از دو ماه است میوه ای در کار نیست و ویتامین به بدن آنها نمی رسد آفتاب هم که نمی بینند و... معلوم است با این وضعیت هر روز بیمار می شوند و ما واقعا نگران وضعیت پسرم هستیم. او در این مدت دچار مشکلات گوارشی و لثه شده و حالا مشکل چربی خون هم اضافه شده. آزمایشات خود زندان هم این مساله را تایید کرده اما متاسفانه مسئولان هیچ توجهی به وضعیت مسعود و سایر زندانیان سیاسی نمی کنند.

از مادر مسعود باستانی می پرسم درخواست های شما برای مرخصی مسعود تاکنون به کجا کشیده و در نهایت چه پاسخی داده اند؟ می گوید: مشکل ما این است که اصلا هیچ پاسخی نمیدهند؛ حتی جواب نه هم نمی گویند که بدانیم حداقل درخواست های ما به دادستان می رسد. می رویم ساعت ها می نشینیم و دادستان را نمی بینیم. چند در آهنی گذاشته اند که اصلا رد شدن از آنها امکان پذیر نیست. هیچ جوابی هم که نمیدهند و نمیدانیم درخواست ها و اعتراضات ما به دادستان و معاونانش می رسد یا نه. ناچار می شویم در رسانه ها صحبت کنیم شاید صدایمان به گوش دادستان برسد.

خانم ملول که پنج شنبه هفته گذشته فرزندش را ملاقات کرده می افزاید: به اتفاق عروسم برای ملاقات رفتیم و مسعود را دیدیم؛ حالش خوب نبود میگفت یک سمت بدنش لمس می شود و بدنش مدام خواب میرود. مسئولان زندان هم که بی توجهی میکنند.

او ادامه می دهد: الان دو سال و نیم است که به مسعود مرخصی نداده اند؛ واقعا نمی فهمم چرا؟ مگر مسعود چه کرده، چه جرمی مرتکب شده که حتی برای یک ساعت هم مرخصی نمی دهند که حداقل بیاید تحت درمان قرار بگیرد و به زندان بازگردد. ما که نمی گوییم آزادش کنید می گوییم به او مرخصی بدهید که حق قانونی او است.



حسن فتحی؛ روزنامه نگاری مستقل
حسن فتحی، روزنامه نگار 22 آبان ماه و در پی مصاحبه با تلویزیون بی بی سی درباره انفجاردر پادگان سپاه بازداشت شد و خانواده اش میگویند او همچنان در سلول انفرادی است.
پسر آقای فتحی میگوید: پدرم یکبار تماس گرفت؛ خیلی کوتاه بود و فقط گفت در بند 209 است. خیلی سفارش کرد که مادربزرگم از بازداشت او چیزی نفهمد، مادربزرگ من 80 سال دارد و دو پسرش را در جنگ از دست داده و فقط پدرم مانده. به پدرم گفتیم که او نمیداند. یکبار هم مادرم توانست ملاقاتی کوتاه با پدرم داشته باشد که می گفت روحیه پدرم خیلی خوب است و باز تاکید داشته که مادربزرگم چیزی نفهمد؛ گفته بود حتما برایش وکیل بگیریم و پرونده اش را پی گیری کنیم.

آقای فتحی می افزاید: علیرغم تاکیدات پدرم، مادربزرگم مساله را فهمید و حالش اینقدر بد شد که در بیمارستان بستری شد اما پدرم فکر میکند او چیزی نمیداند.

فرزند این روزنامه نگار سپس درباره اتهامات منتسب به پدرش می گوید: ما از پرونده و اتهامات پدرم بی خبریم و چیزی به ما نگفته اند فقط در رسانه ها، بخصوص خبرگزاری فارس، خواندیم پدرم به خاطر مصاحبه با بی بی سی بازداشت شده و اتهامش نشراکاذیب است.

او می افزاید: تنها حرفی که می توانم بزنم این است که پدر من یک روزنامه نگار مستقل است. یک آدم مستقل که همیشه می گفت با هر رسانه ای که صحبت میکند نظر و تحلیل خود را ارائه میدهد.حتی یکبار از شبکه 4 صدا و سیما آمدند و با پدرم مصاحبه کردند، او تحلیل خودش را ارائه داد، اما پخش نکردند. پدر من هیچ وابستگی به هیچ جایی ندارد و یک تحلیل گر است که در مصاحبه با رسانه ها حرف و نظرش را میگوید و چیزهایی که به او نسبت داده اند واقعیت ندارد. حتی شنیده ایم برخی ها هم در این زمینه حرف هایی زده اند که عاری از واقعیت است.

همزمان دیروز در فضای مجازی نامه ای با امضای ۹۰ روزنامه نگار منتشر شد که خواستار آزادی حسن فتحی شده اند.

این روزنامه نگاران نوشته اند: تنها گناه حسن فتحی این است که بر جامعه و جهان خود اندیشه کرد و به زبان آورد آن چه را اندیشید. او حتی از نارضایتی هموطنان خود، از برخی سیاست‌های داخلی و رنج کوچه و بازار سخن نگفت. اندیشه و کلام خود را به حوزه سیاست خارجی محدود کرده بود. اگر نگرانی داشت آن جا بود که مبادا خطا و ناتوانی عده‌ای در شناخت جهان و پیچ و خم‌هایش، وطن مألوف وی را به آتش بکشد. نظرش همانند نظر اکثریت ایرانیان وطن‌خواه و آزاده بود که البته شباهت به نظر صاحبان قدرت نمی‌برد.

روزنامه نگاران امضا کننده این نامه ازادی بی شرط و سریع آقای فتحی را خواسته اصلی خود اعلام کرده و نوشته اند: ما روزنامه‌نگاران داد می‌خواهیم. آن‌ها که در مجلس نشسته‌اند بپرسند، وقتی آنان چنین قانونی مصوب نکرده‌‌اند به استناد کدام اختیار کسی مانند حسن فتحی به حبس است و آن ها که در دولتند، یک صد دفاعی که از کارمندان رسانه‌ای خود می‌کنند برای یک روزنامه‌نگار مستقل هم به کار اندازند. در شأن ایرانیان نیست که هم‌چنان وطنشان را بزرگ‌ترین زندان روزنامه‌نگاران جهان بنامند. این کجا و آن همه کبکبه اخلاق و درس‌آموزی به جهانیان. این کجا و مدعی آزادی و الگوی حریت بودن، این کجا و دین‌داری.

روزآنلاين

اتحادیه اروپا قتل رفیق تقی نویسنده آذربایجانی را قویاً محکوم کرد

رفیق تقی، نویسندۀ منتقد جمهوری آذربایجان  که بر اثر ضربات چاقو به قتل رسیداتحادیه اروپا روز جمعه قتل رفیق تقی نویسنده آذربایجانی را قویاً محکوم کرده و از دولت جمهوری آذربایجان خواست که امنیت جانی سمیر صداقت‌اوغلو، همکار رفیق تقی در روزنامه «صنعت» را تأمین کند. صداقت‌اوغلو، مدیر مسئول روزنامه «صنعت» است.
در قطعنامه پارلمان اروپا آمده است: نمایندگان پارلمان اروپا قتل رفیق تقی نویسنده و خبرنگار مشهور آذربایجانی را قویاً محکوم کرده و از اقدام دولت آذربایجان برای ایجاد کمیته‌یی جهت تحقیق در مورد قتل این نویسنده استقبال کرد.
پارلمان اروپا در این قطعنامه خواستار فراهم شدن زمینه محاکمه کسانی شد که به قتل افراد فتوا می‌دهند و برنامه‌ریزی می‌کنند یا در پی فتوا اقدام به قتل می‌کنند. این قطعنامه از رژیم ایران می‌خواهد برای یافتن عاملان قتل رفیق تقی با ارگانهای امنیتی جمهوری آذربایجان همکاری کند.
پارلمان اروپا تأکید کرده است که باید جلوی تهدیدات توسط مراجع قضایی و امنیتی گرفته شود و کسانی که تهدید می‌کنند محاکمه شوند، هم‌چنین تهدیدشونده باید از طرف ارگان‌های امنیتی و پلیس به‌صورت کامل محافظت شود.
 

صلح جویان جنگ طلب

    این روزها غرب ناچار شده بعد از سالها مماشات با رژیم ایران، به دلیل عربده کشیها و بی اعتنایی رژیم به قطعنامه های شورای امنیت و گردن کشی در برابر قوانین بین المللی، از سر اجبار و با اکراه و به نیت بازگرداندن رژیم به پای میز مذاکره *( رجوع شود به سخنان گهربار سخنگوی رسمی وزارت خارجه شیطان بزرگ که می گوید خواجه حافظ شیرازی هم می داند که ما دنبال مذاکره با ایران هستیم)، کمی در برابر رژیم عکس العمل نشان دهد و با تنگ کردن حلقه ی تحریمها لبریز شدن صبر خود را به رژیم نشان دهد.
در همین رابطه عده ای تحت عنوان ضدیت با جنگ و صلح طلبی داد و بیداد راه انداخته اند که آی فغان آی بیداد، برسید که میهن از بین رفت. ای صلح طلبان عالم و آی میهن پرستان بجنبید که همین فردا بمبها بر ایران فرود می آید و.... اینان حتی گزارش گزارشگر ویژه ی ملل متحد در رابطه با نقض حقوق بشر در ایران و گزارش اخیر سازمان منع گسترش سلاحهای هسته ای را هم توطئه و جنگ تبلیغاتی استکبار جهانی برای آماده کردن زمینه حمله به ام القرای اسلام می دانند.
در این زمینه اکبر گنجی از همه فعالتر می باشد و در آخرین مقاله اش در آیت لله بی بی سی به یاد دوران طلبگی چند فتوا و حکم شرعی – سیاسی هم صادر کرده است. از جمله اینکه نباید در جنگ تبلیغاتی در کنار نیروهای صهیونیستی – استکباری قرار گرفت و برای جلو گیری از جنگ ایرانیان خارج کشور باید جنبش ضد جنگ در اروپا و آمریکا را تقویت و همراهی کنند و ...
هرچند ما فیلسوف نیستیم اما چند سوال توی ذهنمان جوانه زد:
یکم: اگر بخواهیم در کنار جنگ تبلیغاتی صهیونیسم جهانی قرار نگیریم، مثلا اگرآنها گفتند رژیم در حال ساختن بمب اتم است ما باید بگوییم نخیر چنین چیزی نیست؟ اگر گفتند رژیم در عراق و سوریه و لبنان و... دخالت می کند و فاندومنتالیستهای اسلامی را تقویت و تجهیز می کند ما باید بگوییم شما دروغ می گویید؟ اگر گزارشگر ویژه بگوید در ایران نقض حقوق بشر است، ما باید توی دهن او بزنیم و بگوییم ایران کشور گل و بلبل است و نه اوینی دارد نه کهریزکی و نه گوهر دشتی؟ آزادی هم، به حمد الله، از همه نوعش به حد وافر وجود دارد چه آزادی سیاسی و چه مذهبی – مدنی، ولی چشمان شما را دشمنی با اسلام عزیز کور کرده و این محسنا ت را نمی بینید؟ اگر عفو بین الملل گفت ایران به اعدام معتاد است بگوییم تو چرا در کنار جنگ تبلیغاتی استکبار قرار می گیری؟ و...
دوم: چرا به جای همراهی با جنبش ضد جنگ در آمریکا، نباید جنبش ضد جنگ را در ایران راه انداخت؟ اگر یک آمریکایی تشخیص دهد که جنگ به نفع مردمش نیست و باید جلو جنگ طلبان در دولتش بایستد خوب دمش گرم باید برایش هورا هم کشید اما صلح طلب ایرانی چرا نباید چنین کند؟ ایرانی ضد جنگ چرا نباید جلو جنگ طلبانی که بر کشورش حکم میرانند بایستد؟ آیا آمریکایی از مابهتران است و حق دارد جلو حکومتش بایستد اما ایرانی موجود درجه دو و پست است که باید دنباله رو آمریکایی باشد؟ یا نه از نظر شما جلو حکومت ایران ایستادن ممنوع است؟ یا شاید از نظر شما در حکومت ایران اصلن جنگ طلب وجود ندارد و عربده کشیهای احمدی نژاد – خامنه ای هم ساخته و پرداخته ی دستگاه تبلیغاتی استکباری است؟ مگر در جنگ همیشه دو طرف دعوا وجود ندارد؟ آیا وظیفه ی نیروی ضد جنگ و صلح طلب واقعی فشار آوردن و افشای طرف جنگ در کشور خودش نیست؟
سوم: چنین به نظر می رسد که یکی از دلایل عربده کشیهای احمدی نژاد- خامنه ای این است که میخواهند با استفاده از بمبهای اسرائیلی احساسات ناسیونالیستی عده ای را تحریک کنند و با پز قربانی بودن گرفتن مردم را به دنبال خودشان بکشانند و بسیجیهای چاقوکش را روانه ی خیابانها کنند تا نفسها را بیش از پیش ببرند. خوب شما که دارید صحت این تاکتیک را به آنها نشان می دهید. آیا این آنها را تشویق نمی کند که به عربده کشی و جنگ طلبی بیشتر رو بیاورند و در نتیجه هر چه بیشتر به احتمال حمله دامن بزنند؟ می بینید که نتیجه ی عملی و حاصل کار این گونه صلح جویی دامن زدن به روحیه ی جنگ طلبی رزیم ایران و در نتیجه بالا بردن احتمال جنگ است. آیا این نوعی جنگ طلبی محسوب نمی شود؟
رضا شمس    

تا چند روز ديگر، پدرم در معرض اعدام قرار مي گيرد/ 20بار محاكمه / شكنجه و بازجويي

میترا پورشجری فرزند محمدرضا پورشجری وبلاگ‌نویس زندانی می‌گوید: «تا چند روز دیگر پدرم به اتهام “محاربه و سب‌النبی” محاکمه می‌شود و ممکن است وعده‌ها و تهدید‌های اعدام به واقعیت تبدیل شود.قبل از محاکمه پدرم بارها تهدید به اعدام و صدور این حکم شده و می‌ترسم از این‌که آن‌ اعدام‌های نمایشی دوران انفرادی مقدمه‌ای برای صدور این حکم باشد.»
بازداشت، انفرادی طولانی مدت، شکنجه و در پی آن آسیب جسمی وعدم رسیدگی پزشکی، اتهام‌های سنگین و حکم‌های شدید روند نام آشنایی است که بیش‌تر زندان سیاسی در ایران آن را تجربه کرده می‌کنند. روندی که محمدرضا پورشجری وبلاگ‌نویس ۵۱ ساله و نویسنده وبلاگ‌ «گزارش به خاک ایران» آن را با سختی‌های مضاعفی تحمل کرده است.
پورشجری بعد از تحمل هفت ماه سلول انفرادی در دادگاه اول خود که دادگاهی غیرعلنی و بدون حضور وکیل برگزاد شد به اتهام «توهین به رهبری» و «اقدام علیه امنیت ملی» به سه سال زندان محکوم شد. در دادگاهی که در چند روز آینده نیز برگزار خواهد شد این وبلاگ‌نویس با اتهام «محاربه» و «سب‌النبی» محاکمه خواهد شد.
متیرا پورشجری دختر این این وبلاگ‌نویس در این مورد برگزاری این دادگاه گفت: «روز چهار شنبه آخرین دادگاه پدرم به اتهام «سب‌النبی» و «محاربه» در شعبه ۱۰۹ دادگاه انقلاب کرج برگزار خواهد شد. قرار بود این دادگاه در تاریخ یکم تیر ماه امسال برگزار شود که قاضی دادگاه آقای غلام سرابی آن را به ۳۰ آذر ماه موکول کرد.»
وی در مورد وضعیت پدرش در این مدت زندان گفت: «در این ۱۶ ماه بازداشت خیلی بلا بر سر پدرم آمده و خیلی آزار دیده است که بسیاری از رسانه‌ها حتا از آن اطلاع نیز نداشته‌اند. بدون هیچ دلیلی چند ماه قبل پدرم از از زندان رجایی‌شهر به زندان قزلحصار منتقل کرده‌اند و ایشان الان در این زندان هستند. وضعیت جسمی پدرم بسیار بد است، از بیماری کلیه و ناراحتی گوارشی رنج می‌برد. به خاطر شکنجه‌هایی که شد و ضربه‌ای که به سرش زده شده، از ناحیه سر آسیب دیده است. به طوری که چندین بار در زندان بیهوش شده و به سختی قادر به حرکت کردن بود. با این وضعیت از امکانات پزشکی و رسیدگی پزشکی لازم هم برخودار نیست.»
میترا پورشجری با نقض حقوق پدرش اشاره می‌کند و این‌که از حقوق قانونی خود مثل داشتن وکیل محروم بوده است: «از ابتدای بازداشت ایشان از داشتن وکیل محروم بوده است و هر کدام از وکلا مثل آقایان شریف و دادخواه برای گرفتن وکالت ایشان به دادگاه مراجعه کرده‌اند، اجازه گرفتن پرونده را پیدا نکردند. قاضی دادگاه حتا به پدرم گفت که نمی‌تواند این وکلا را داشته باشد و باید وکیل تسخیری بگیرد، اما او حاضر نشده که وکیل تسخیری داشته باشد. این در حالی است که اتهام پدرم یک اتهام سنگین است که حکم اعدام در پی دارد، حکمی که مسئولین قضایی او را به آن تهدید هم می‌کنند. اما با این وجود او حق داشتن وکیل ندارد.»
از میترا پورشجری در مورد نحوه بازداشت پدرش سوال کردم که وی پاسخ داد: «پدرم، محمدرضا پورشجری در تاریخ ۲۱ شهریور ماه ۱۳۸۹ در منزلش در کرج بازداشت شد. او را بعد از بازداشت به سلول‌های انفرادی زندان رجایی‌شهر منتقل کردند. مدت هفت ماه پدرم در سلول انفرادی مورد شکنجه و آزار و اذیت قرار گرفت. آن‌قدر فشار این شکنجه‌ها شدید بوده که وی یک‌بار در زندان با شیشه عینکش دست به خودکشی می‌زند. این شکنجه‌ها موجب آسیب به سرش شد که وضعیت جسمی بدش در زندان به همین خاطر است. حتا او را دو بار می‌برند و به صورت نمایشی اعدام می‌کنند. وی در زندان مدام به خاطر همین ضربه‌ای که سرش وارد شده بیهوش می‌شود. چند ماه قبل به هوای این‌که او را به بیمارستان منتقل می کنند، از زندان رجایی‌شهر بیرون آوردند، اما بعد فهمیدیم که به جای بیمارستان پدرم را به زندان قزلحصار منتقل کرده‌اند و اصلا هیچ وقت به بیمارستان منتقل نشده است.»
پورشجری در مورد شکنجه‌ها و اعدام نمایشی بیش‌تر توضیح داد و گفت: «پدرم را هر روز در دوران هفت ماه انفرادی به بازجویی می‌بردند و مورد بازجویی و فشارهای جسمی و روحی شدید قرار می‌دادند. پدرم تعریف کرد که نزدیک به ۲۰ بار او را به جایی شبیه دادگاه که چهار روحانی در آن حضور داشتند بردند. در بازجویی‌ها مدام به او فحاشی می‌کردند. خودش می‌گفت که آن‌قدر سیلی و شوکر به او زدند و فشارهای روانی به او تحمیل شد که در ماه دوم بازداشت دست به خودکشی زده است. چون شنیده بود که اگر دست به خودکشی بزند فشارها و شکنجه‌ها نسبت به زندانی کم‌تر می‌شود.
بعد از خودکشی وی را به بهداری منتقل می‌کنند و او را از مرگ نجات می‌دهند. حتا او را با ضرب و شتم در همان حال از بیهوشی در می‌آورند و به او می گویند که تنها به این دلیل تو را نجات دادیم که می‌خواهیم خودمان اعدامت کنیم و صندلی را از زیر پایت بکشیم. این مساله هست که برای ما لذت بخش است. قبل از دو بار اجرای حکم نمایشی اعدام حتا به او می‌گویند که برای دخترت وصیت‌نامه بنویس. این اعدام نمایشی بسیار او را از نظر روحی تحت فشار قرار داده بود.»
میترا پورشجری با اشاره به اینکه تا مدت‌ها بعد از بازداشت پدرش از وضعیت و محل نگهداری وی مطلع نبوده، گفت: « بعد از چند روز غیبت پدرم و خاموشی چراغ‌های خانه‌اش، همسایه‌ها که از غیبت او به خاطر تنها زندگی کردنش شک می‌کنند، وارد خانه می‌شوند و می‌بینند که خانه به هم ریخته است. بعد از این‌که من از مشهد به تهران آمدم و وضعیت خانه را دیدم، متوجه شدم که بازداشت شده، اما تا هفت ماهی که وی در سلول‌های انفرادی زندان رجایی‌شهر بود، هیچ اطلاعی از وضعیت او نتوانتسیم به دست بیاوریم. در تمام آن هفت ماه به هر جایی که می‌شد مراجعه کردیم، حتا بارها به زندان رجایی‌شهر مراجعه کردیم، اما می‌گفتند نام چنین زندانی در لیست زندان نیست، این در حالی بود که ما فهمیده بودیم که او در زندان رجایی‌شهر است، اما کسی پاسخ ما را نمی‌داد. من زمانی از وضعیت پدرم اطلاع پیدا کردم که خود من را به ستاد خبری اطلاعات مشهد احضار کردند. آن‌جا بود که من فهمیدم پدر کجا است و در چه شرایطی به سر می‌برد.»
پیگیری‌های دختر این وبلاگ‌نویس اما نتیجه‌ای تاکنون در برنداشته و به جای آن خود مورد تهدید قرار گرفته است. وی در این خحصوص می‌گوید: «من به همه جا مراجعه کرده‌ام، پیش دادستان کرج، قاضی دادگاه، دادیار و اجرای احکام زندان و هر جایی که لازم بوده برای پدرم رفته‌ام بسیاری از مسئولین پدرم را به گرفتن حکم اعدام تهدید کرده‌اند. می‌گویند اتهامش محاربه است و حکمش اعدام است. چنین آدمی حق هیچ چیزی را ندارد. حتا خود من نیز بارها تهدید شده‌ام که اعدام می‌کنند. می‌گویند تو هم مثل پدرت هستی. حتا یک‌بار به من اتهام زدند که بهایی هستم. چند بار در ستاد خبری اطلاعات در مشهد مورد بازجویی‌های سه چهار ساعته قرار گرفتم. می‌گفتند که نباید به هیچ عنوان با رسانه‌ها صحبتی کنم. حتا می‌گفتند که پدرت اعدام خواهد شد و تو بهتر است که از ایران بروی.»
میترا پورشجری در مورد وضعیتش پدرش در زندان قزلحصار گفت: «پدرم در حال حاضر در یک اتاق چهل نفری همراه با زندانیان معتاد نگهداری می‌شود، قبلا اعتراض کرده بود که چرا باید در بندی باشد که زندانیان آن‌جا قاتلان و اشرار هستند. بعد از این اعتراض‌ها او را به اینجا منتقل کرده و حالا در کنار زندانیان معتاد به سر می‌برد. هفته پیش نیز مأمورین زندان پدرم را در زندان قزلحصار مورد ضرب و شتم قرار داده و به او شوکر زده بودند. دلیلشان هم این بوده که در زندان نماز نمی‌خواند. این ضرب و شتم برای پدرم با آن وضعیت جسمی بسیار خطرناک است و حال او را بدتر کرده است.»
میترا پورشجری در پایان به «خانه»ی ما گفت: «در این ۱۶ ماه به من و پدرم خیلی سخت گذشته است، من از بسیاری از گروه‌ها و رسانه‌ها درخواست کمک کردم، اما در این مدت خیلی کم در مورد وضعیت پدرم اطلاع‌رسانی شد و گروه‌های مدافع حقوق بشر پیگیری کردند. من از آن‌ها می‌خواهم که به پدرم کمک کنند. تا چند روز دیگر پدرم به اتهام «محاربه و سب‌النبی» محاکمه می‌شود و ممکن است وعده‌ها و تهدید‌های اعدام به واقعیت تبدیل شود. قبل از محاکمه پدرم بارها تهدید به اعدام و صدور این حکم شده و می‌ترسم از این‌که آن‌ اعدام‌های نمایشی دوران انفرادی مقدمه‌ای برای صدور این حکم باشد از همه گروه‌ها و مدافعان حقوق بشر می‌خواهم که به وضعیت پدرم توجه کنند و ما را تنها نگذارند.