دکترسنابرق زاهدی: گلهای پریشان در باد

گلهای پریشان در باد
برای ادای احترام به سی هزار گل سرخ که پایان محتوم شب میهن را نوید دادند

از مدتی قبل میخواستم به مناسبت سالگرد قتل عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ چند جمله ای بنویسم ونسبت آن قهرمانان بظاهر خاموش اما پرخروش ادای احترام کنم. در این زمینه تا به حال دهها هزار صفحه نوشته شده، اما بی تردید هنوز نسبت درصدی که از حقایق این فاجعه ملی فاش گشته یک رقمی بیشتر نیست. روزی که جنایتکاران حاکم بر کشورمان سرنگون شوند و پرده ها برافتد همه خلقهای جهان ماهیت ضد بشری رژیم آخوندی وسران آن، بخصوص شخص خمینی، را بیشتر خواهد شناخت و آنها را لعنت تاریخی خواهد کرد.
در عین حال متأسفم بگویم که تا کنون این امکان فراهم نشده که سران جنایتکار نظام حاکم به خاطر این جنایت عظیم، که بی تردید برجسته ترین مصداق جنایت علیه بشریت در نیمه دوم قرن بیستم است، به پای میز محاکمه کشانده شوند. با این امید که این امکان در آینده فراهم آید.
اما هدفم از نوشتن این یادداشت فقط اشاره ای گذرا به یک بعد از این جنایت بزرگ، وآن هم بعد کمی آن، است. سوآل این است که در قتل عام زندانیان سیاسی که اوایل مرداد سال ۱۳۶۷ آغاز شد و در زندانهای سراسر کشور جریان یافت وتا پایان آن سال در برخی از زندانها ادامه داشت، چه تعداد از فرزندان رشید مردم ایران به دارآویخته شدند یا به جوخه های تیرباران سپرده شدند؟
با توجه به اینکه این جنایت بزرگ در حداکثر سریت ممکن صورت گرفته و باتوجه به اینکه در بسیاری از زندانها حتی یک نفر هم زنده نماند که راوی داستان باشد یافتن عدد دقیق قتل عام شدگان زمان زیادی میبرد.
ضمن اینکه حتی اگر از همه زندانها هم کسی یا کسانی زنده میماندند باز هم امکان بدست آوردن تک تک افرادی که در این فاجعه به قتل رسیدند امکانپذیر نبود. برای اینکه همه خیالشان راحت باشد با تأکید میشود گفت که تا زمانی که این رژیم حاکم است امکان ندارد رقم دقیق قربانیان رژیم را بشود احصا کرد.
یک دلیل مادی بیاورم: چهار سال پیش یکی از دوستان قدیمی من طی یک نامه اسم وعکس دو برادر خود را برای من فرستاد ونوشت آن دو بخاطر هواداری از مجاهدین خلق اعدام شده و در جنگلهای شمال دفن شده اند. من وقتی به لیست شهدا وبه واحد تحقیق شهدای مجاهدین مراجعه کردم متوجه شدم که اسامی این دو نفر را نداشتند. این درحالی است که دوست من از زندانیان سیاسی زمان شاه است و از همان سالهای اول دهه شصت در خارج بوده و با من هم تماسهایی، هرچند غیر فعال، داشته است.
پس از این مقدمه سؤال اصلی را تکرار میکنم:

در جریان قتل عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ چند زندانی قتل عام گردید؟لازم به بحث طولانی نیست که در این زمینه حرفها وبحثها ونظرات زیادی هست، اما تا کنون کمتر دیده ام که کسی با بررسی کلیه جواب موضوع به این سوآل جواب داده باشد.
من هم شخصا تحقیقات گسترده راجع به این موضوع نکرده ام که فی المثل در آن زمان در کل زندانهای سراسر ایران و در تک تک زندانها چند زندانی سیاسی وجود داشت وچند درصد آنها زنده ماندند. هر چند این کار هم شدنی است وباید کرد. اما در اینجا تنها به گزارشهایی که خوانده ام ومطالبی که در این گزارشها آمده اکتفا میکنم.
مقدمتا بگویم که طی سالهای دهه شصت مجاهدین ومقاومت ایران اطلاعات مربوط به اعدام وشکنجه وجنایتهای رژیم آخوندی را بطور منظم طی اطلاعیه ها ویا مصاحبه ها و کنفرانسهای مطبوعاتی در اختیار مراجع بین المللی ورسانه های خبری جهان قرار میدادند. اطلاع رسانی مجاهدین در این زمینه همراه با اسناد ومدارک زنده از این جنایات وفعالیتهای گسترده آنها درسراسر جهان وبخصوص در ارگانهای مختلف سازمان ملل متحد بود که به محکومیتهای این رژیم در کمیسیون حقوق بشر، مجمع عمومی سازمان ملل، زیر کمیسیون منع تبعیض وحمایت از اقلیتها و... راه برد و در نهایت موضوع نقض وحشتناک حقوق بشر توسط این رژیم به موضوع جدی در سطح بین المللی تبدیل شده که در عمل به تعیین گزارشگر ویژه حقوق بشر از طرف کمیسیون حقوق بشر انجامید.
یادآوری این موضوع از این جهت است که مقاومت ایران همواره منبع معتبر اطلاعات واخبار داخل ایران وبخصوص در زمینه نقض حقوق بشر بوده است.
با این وجود سریتی که رژیم بر این قتل عام سال ۶۷ حاکم کرده بود، وبا توجه به اینکه در بسیاری از زندانهای شهرستانها کلیه زندانیان سیاسی قتل عام شده بودند، مقاومت ایران نیز با درنگ بسیار به ارزیابی درست در مورد رقم واقعی قتل عام شدگان دست پیدا کرد.
بدنبال قتل عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷، مقاومت ایران ابتدا بر پایه یک گزارش محرمانه شورایعالی قضایی تعداد قتل عام شدگان در ۴ اول این جنایت را دوازده هزار تن اعلام کرد.
اما در نهایت پس از گذشت زمان بسیار و بررسیهای گسترده و با تکیه بر اطلاعاتی که از داخل کشور بدست آورد وبا توجه به آمار وارقامی که از زندانیان سیاسی قبل از قتل عام، تعداد آزاد شدگان وتعداد زندانیان بعد از قتل عام داشت چنین ارزیابی کرد که در جریان قتل عام سی هزار تن اعدام شده اند.
طی این سالهای کسانی که دکان حقوق بشر باز کرده اند همواره این عدد را مورد تشکیک قرارداده اند وآن را اغراق تلقی کرده اند.
اما واقعیت این است که انجام این جنایت با سکوتی سنگین و همراه با سانسور مطلق انجام گرفته است بطوریکه در هفته های اوج این جنایت حتی از رفتن پاسداران دست اندر کار این کشتار عظیم نیز به خارج زندانها جلوگیری میشده است.
به این دلیل است که هرچه زمان گذشته ابعاد گسترده این جنایت بیشتر بر ملا شده وآمار وارقامی که اعلام شده به آمار مقاومت ایران نزدیک ونزدیکتر شده و یا حتی در برخی موارد فراتر از آن رفته است.



اطلاعیه های عفو بین المللدر بین ارگانهای بین المللی که این جنایت را مورد بررسی وپیگیری مستمر قرارداده اند بی تردید سازمان عفو بین الملل با فاصله بسیار از بقیه جلو تر بوده است.
اما خود عفو بین الملل که در بین سازمانهای بین المللی بیشترین توجه روی این واقعه داشته ابتدا مینیمم اطلاعات را در این مورد نداشته است. روند اعلام تعداد اعدام شدگان ونحوه این اعلام از سوی این سازمان نشاندهنده درجه سریت وابعاد اعدامهاست.
- عفو بین الملل در ۱۱ شهریور ۱۳۶۷ ( یعنی در حالی که بیش از یک ماه از شروع اعدامهای جمعی میگذشته و در حالی که یک ماه قبل از آن منتظری در نامه خود به خمینی از «اعدام چند هزارتن در چند روز» صحبت کرده بود) یک بیانیه اضطراری منتشر کرد ونگرانی خود را از اینکه «ممکن است صدها زندانی سیاسی اعدام شده باشند» ابرازداشت.
- این سازمان بعدا در گزارش خود در سال ۱۳۸۹ توانست اسامی دو هزارتن از اعدام شدگان را بدست آورد. در این گزارش آمده است که هنوز هم بعد از دو سال معلوم نشده است که چه تعداد در این دوره شش ماهه مرداد تا دی ۱۳۶۷ اعدام شده اند. عفو بین الملل توانسته است اسامی بیش از ۲۰۰۰ نفر را ثبت کند.

در نهایت در تاریخ ۲۰ ژانویه ۲۰۰۹ ( اول بهمن ۱۳۸۷) این ارگان حقوق بشری در اطلاعیه ای که به علیه منهدم کردن آثار خاوران صادر کرد اعلام کرد که در جریان قتل عام سال ۱۳۶۷ بین ۴۵۰۰ تا ۱۰۰۰۰ نفر اعدام شده اند.
دو نکته در رابطه با این اعلام توجه را جلب میکند:
یکی اینکه بالاخره بعد از بیش از بیست سال عفو این آمار را اعلام کرده که بسیار بیش از آمارهای قبلی است.
دوم اینکه عددی که اعلام کرده قبل از هر چیز بیانگر اطلاعات ناقص ودشواری دست یافتن به اطلاعات درست است. زیرا تفاوت بین دو عدد بسیار بیش از حد معمول در اینگونه ارقام است.
به این ترتیب روشن میشود که حتی بعد از گذشت بیست سال نیز هنوز امکان بدست آوردن عدد ورقم واقعی دراین زمینه چقدر دشوار است.

مقامات رژیماما مهمتر از عفو بین الملل ارقامی است که از طرف مقامات خود رژیم اعلام شده است. در این زمینه دو نفر عدد ورقم اعلام کرده اند یکی مرحوم آیت الله منتظری ودیگری رضا ملک.
آیت الله منتظری در نامه ای که در تاریخ ۹ مرداد ۱۳۶۷ به خمینی نوشت چنین گفته است: « اعدام چند هزار نفر درظرف چند روز هم عکس العمل خوب ندارد ...». بنابراین صحبت از این است که در «چند روز» قتل «چند هزار نفر» صورت گرفته است. نکته قابل توجه اما این است که اگر به اصل نامه منتظری مراجعه شود روشن میشود که او ابتدا بجای کلمه «چند» کلمه «چندین» نوشته وبعد «ین» آن را خط زده است. معلوم میشود که در ذهن او این بوده که «چندین» هزار تن اعدام شده اند اما بعد بقول علما «احتیاط» کرده وآن را خط زده است. با یک مراجعه ساده به کتاب لغت روشن میشود که «چندین» بین ده تا بیست را شامل میشود در صورتیکه «چند» بین سه تا ده است. بنابراین در ذهن منتظری ابتدا تعداد افراد اعدام شده بسیار بیشتر از آن چیزی بوده است که دیگران گفته اند. تازه نوشته منتظری تنها به همان روزهای آغاز قتل عام برمیگردد در صورتیکه این جنایت حد اقل شش ماه جریان داشته است.
اما رضاملک یک مقام بالای وزارت اطلاعات است که بخاطر افشا کردن برخی جنایات رژیم دستگیر شده و سالهاست در زندان اوین (احتمالا بند ۲۰۹ ) بسر میبرد.او در یک نوار ویدیویی که بصورت مخفی از زندان بخارج فرستاده, از اعدام ۳۳۷۰۰ زندانی سیاسی در چند روز سخن میگوید. او در این نوار که خطاب به بانکی مون دبیرکل سازمان ملل فرستاده چنین گفته است:
« جنایت این رژیم به حدی است که در طی چند شب در سال ۶۷ بیش از ۳۳۷۰۰ (سی و سه هزار و هفتصد نفر) زندانیان دارای حکم ، پنج سال ، دوسال ، یکسال حکم داشتند اعدام و در گورهای دسته جمعی توسط کانتینرها و بولدزرها به خاک سپرده شدند.»
رضا ملک در همین نوار از وجود ۱۹۲ گور دستجمعی نیز سخن میگوید.
اما فاکتهای دیگری نیز وجود دارد که نشاندهنده ابعاد قتل عام زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ است، از جمله:

گزارش سازمان مللگزارشگر اعدامها در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل در گزارش سال ۱۹۸۹ خود میگوید:« در روزهای ۱۴.۱۵ و۱۶ اوت سال ۱۹۸۸, اجساد ۸۶۰ تن از [زندان] اوین به گورستان بهشت زهرا منتقل گردید. باید توجه داشت که عدد ذکر شده در این گزارش از یک زندان به یک گورستان در عرض سه روز است. این درحالی است که اساسا اعدام شدگان آن روزها را نه به گورستان بهشت زهرا بلکه به گورهای دستجمعی در قبرستان«خاوران» میبردند.
بسیاری از گزارشهایی که زندانیان باقیمانده از قتل عام نوشته اند نیز نشاندهنده استفاده از کامیونها وکانتینرهای پر از اجساد اعدام شدگان است که از اوین وزندانهای دیگر حمله میشده است.
اظهار نظرهای برخی ایرانیان که در این زمینه کار کرده اند

روزنامه های غربی روزنامه لاکروا چاپ فرانسه در تاریخ ۱۳ بهمن ۱۳۸۸ مقاله ای در مورد اعدامهای پس از قیام ۱۳۸۸ درج نمود و در آن از
درج نمود ودراین مورد چنین نوشت:

«اعدام همواره در ایران وسیله ای بوده که برای ارعاب مردم از آن استفاده میشده است، مانند اعدام جمعی کردها در مرداد ۵۸ و اعدامهای دهه شصت در جریان جنگ ایران وعراق، وهمچنین در سال ۱۳۶۷ زمانی که رژیم اعدام ۳۰۰۰۰ تن از زندانیان سیاسی را سازماندهی که اغلب آنها اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران بودند...»
همچنین روزنامه تورونتو استار چاپ کانادا در تاریخ ۱۵ شهریور ۱۳۸۳ در مقاله ای طولانی با عنوان «خاطراتی از یک قتل عام درایران» که حاوی یک جان بدر برده بااسم مستعار «پیمان» است، از قول او چنین نوشت: « در تابستان ۱۳۶۷، بیشتر دوستان مدرسه ای او، وهزاران تن دیگر مرد، زن وکودک، شاید تا حدود ۳۰۰۰۰ زندانی سیاسی، بصورت مخفیانه در زندانهای سراسر ایران قتل عام شدند...»
روزنامه انگلیسی ساندی تلگراف نیز در تاریخ ۱۶ بهمن ۱۳۷۹ در مقاله ای در مورد این قتل عام بزرگ در تیتر خود چنین نوشت: « فتوای خمینی به کشته شدن ۳۰۰۰۰ تن در ایران انجامید»

نتیجه گیریبه این ترتیب میبینیم که هر چه زمان میگذرد وهرچه حقایق بیشتر روشن میشود ابعاد این جنایت بزرگ بیشتر روشن وروشنتر میشود و اعداد وارقام اعلام شده از سوی جریانات مختلف به عدد ورقمی که مقاومت ایران اعلام کرده است نزدیک میشود.

سنابرق زاهدی
۱۶مرداد۱۳۹۱

دم شغال در کنفرانس مطبوعاتی در عراق جدید

اسماعیل محدث
در پی کنفرانس مطبوعاتی مشاور امنیتی مالکی فالح الفیاض، تلویزیون های عربی زبان رژیم آدمخوار آخوندی دور برداشته و با آب و تاب ترجیع بندهای کهنه اشان را به اجماع قرقره کردند. نکتۀ جالب این گزارشها اما این موضوع می باشد که هر جا که گزارش گران "حرفه ای و بی طرف" این اسباب ارتباط جمعی کم می آوردند پای دم شغال را به عنوان شاهد به وسط می کشیدند. تلویزیون العالم ۱۰مرداد ۱۳۹۱، اظهار داشت که: «دولت عراق اعلام کرد مصمم است گروه تروریستی خلق را از کشورش اخراج کند. مارتین کوبلر نماینده سازمان ملل درعراق نیز تاکید نمود که عراق به همه تعهداتش درباره این پرونده عمل کرده است». به شغال گفتند شاهدت کیه؟ گفت ... تلویزیون رژیم که به زبان عربی روضۀ همیشگی را می خواند در ادامه از قول نمایندۀ بسیار ویژۀ دبير كل سازمان ملل متحد مارتین کوبلر گفت: «به منظور محترم شمردن تمایل دولت عراق و توافقات امضاء شده با سازمان ملل، از جامعه جهانی می خواهم که دخالت کنند و اعضای خلق را قانع کنند که از عراق بروند». این آقای ویژه از نوع نمایندگان سبز توزرد است که اظهاراتش بوی نفت و خون می دهد. یکی دیگر از این تلویزیون ها، الفرات که باز هم به زبان عربی ولی کماکان حرفه ای و بی طرف، به سیاق بی بی سی، گزارش می داد، ۱۰مرداد گفت: «در پی مخالفت سازمان خلق با خط بین المللی برای انتقالشان از قرارگاه اشرف، دولت عراق با حضور سفرای اتحادیه اروپا اجلاسی برگزار کرد و در آن بر موضع خود در قبال اجرای اخراج این سازمان تروریستی از کشور تاکید نمود. نماینده ویژه دبیرکل در سخنان خود در این اجلاس مخالفت این باند با کار انتقال از قرارگاه اشرف را محکوم کرد و از این سازمان خواستار خروج از خاک عراق شد». در این کنفرانس مشاور امنیتی گفت که ساکنین کمپ "عراق جدید" باید به خط جابجایی داوطلبانه تن دهند در غیر اینصورت نقض کنندگان این یادداشت به شمار خواهند آمد و در نتیجه دولت به مسئولیت های قانونی و مشروع خود برای تحکیم حاکمیت عراق قیام خواهد نمود. به نظر می رسد این سفیر هرجائی مأموریت ویژه دارد تا اتفاقا حاکمیت سفارشی تهران را در عراق جا بیندازد. به همین خاطر از هر پیشنهادی که بوی آخوندی داشته باشد به وجد می آید و با نظرات خرکی خودش آش را شورتر می کند. مثل آن موقع که جورج باکوس، مشاور سياسی مالکی، پیشنهاد "خیرخواهانۀ" انتقال ساکنان اشرف به هتل يمامه را داده بود که آنقدر آقای ویژه را «سورپريز» کرده و حمايت او را برانگیخت که اولین فکری که به ذهن ها انسان معمولی می رسد این است که این آقا سفیر سازمان ملل می باشد یا ولگرد بدنبال صاحب. این که هنوز این مأمور مورد خطاب ساکنان اشرف قرار می گیرد خود از عجایب است.
در این میان اما حیرت آور ترین موضوع تحلیل "پرمحبت" وزارت اطلاعات است براستی دلم هر انسانی را کباب می کند. وزارت خانۀ رحمان و رحیم که آوازه اش دور جهان پیچیده در حالیکه پودر شدن چند بارۀ ضرب الاجل های غیرقانونی را به زحمت قورت می داد گفت که «به احترام ماه مبارک رمضان، و به احترام افراد روزه داری که ممکن است در این نقل و انتقال مورد آزار و اذیت قرار گیرند، انتقال سری بعدی نفرات اشرف به لیبرتی پس از پایان این ماه صورت خواهد گرفت». وقتی می گویم رحمان و رحیم. طرف می گوید ممکن است در این نقل و انتقال مورد آزار و اذیت قرار گیرند. حالا باور می کنید که آزار و اذیت و شکنجه مردم ایران در اشرف و لیبرتی و اوین و کهریزک و جای جای وطن کار اجنه هاست. تحلیلگر با محبت وزارت خانۀ جنایت به سرش می زند که تحلیل علمی بکند و سؤال علمی تر صادر کند: «اگر نگاه منصفانه ای به شرایط موجود بکنیم این سئوال برایمان پیش می آید که مجاهدین چه اصراری دارند که در عراق جنگ زده و تحت اشغال بمانند؟». دانشمند تحلیلگر با محبت در حالیکه نمی گوید عراق تحت اشغال کیست و در مورد شعار "ما زن و مرد جنگیم" خودش را به کوچۀ علی چپ می زند، دلش نمی آید بضاعتش را در عراق "جنگ زده" به رخ نگشد: «در عراق جدید دولتی برسر کار آمده است که از سر تاپای آن با رژیم ایران تراز است. نخست وزیر، خود رئیس گروهی است که در ایران ساخته و پرورش یافته شده است». اما این تحلیلگر مهربان وزارت خانۀ هم رحمان و هم رحیم در خاتمه، تمام نبوغش را یک جا در اختیار علاقه مندان قرار می دهد و کشف می کند که: «اما همه می دانیم که مشکل مجاهدین چیز دیگری است. مشکل این است که بخوبی می دانند نفراتی را که بیش از سی سال در یک قفس به نام «تشکیلات» نگهداشته اند در صورتی که از این قفس خارج شوند دیگر نفر مجاهدین نخواهند بود». کافر همه را به کیش خود ...
چند روز پیش تر از کنفرانس مطبوعاتی شغال و دم مربوطه در روز ۴ مرداد ویکتوریا نولند سخنگوی وزارتخارجه در یک اطلاعیه مطبوعاتی گفته بود که: «همکاری مجاهدین خلق در بستن کمپ اشرف، پایگاه شبه نظامی اصلی مجاهدین خلق، همچنان یک عامل کلیدی در تصمیم آتی وزارتخارجه در مورد موقعیت این سازمان در لیست سازمانهای تروریستی خارجی است». در میان انبوه گفته ها اصلا از خواسته های ابتدائی و انسانی، تقلیل یافته و خلاصه شده در هشت مادۀ چند هزار انسان، خبری نیست. مجاهدین خلق ساکن اشرف، نمایندۀ آنها در خارج از کشور و خود شخص مریم رجوی، رئیس جمهور برگزیدۀ مقاومت ملی به وضوح گفته اند که آنچه انتقال ستونهای بعدی ازاشرف را متوقف كرده عدم تأمين حداقل نيازمنديهای انسانی است كه از سال پيش در صدها اطلاعيه اعلام شده اند. ربط بی شرمانۀ جا به جائی "داوطلبانه" به لیست، دخیل بستن وقیح به سفرای سیار و زیاده خواهی نامیدن خواسته های به واقع زیر حداقل ساکنان اشرف فقط کوته فکری این جماعت را در ویترین قرار نمی دهد، بلکه دناعت نوع آخوندی اشان را نیز به نمایش می گذارد. آدم از تحلیل ها و اظهارات و اطلاعیه های واقعا عجیب و غریب سرش سوت می کشد. آدم احساس می کند که در بازار وقاحت و بی چشم و روئی سردرگم، برای خرید سنگ پا پرتاب شده است؛ شاید هم در مقابل کمر راست، سینۀ سپر زنان و مردان سلحشور و مقاومت تمام عیار اشرفی ها این جماعت "همه با هم" کفگیرشان به تهِ ته دیگ خورده و دارند لجوجانه لیچار می بافند. از رژیم آدمخوار و از دولت ساخته و پرورش یافتۀ آن در عراق چه انتظار، اما عمو سام آیا زمان آن نرسیده به خودت هی بزنی. زمستان رفتنی است، رو سیاهی به ذغال خواهد ماند. توی آئینه نگاه کن!
مرداد ۱۳۹۱
esmail.mohades@tiscali.it

مقتدی صدر فاش کردن که در تهران با مالکی در حضور پاسدار قاسم سليمانی ديدار کرده است

به گزارش تلويزيون الشرقيه مقتدی صدر رئيس جريان صدر طی مقاله يی با عنوان ”هدف اصيل از سفر اربيل“ فاش کردکه هنگامی که در تهران بود نوری مالکی به همراه پاسدار قاسم سليمانی فرمانده نيروی قدس به ديدار او رفتند.
وی به فشارهايی که برای نزديکی به مالکی در تهران بر وی آمده است، اشاره کرد.

هشدار سخنگوی رسمی العراقيه نسبت به جابه جايی اجباری ساکنان اشرف

ميسون الدملوجی سخنگوی رسمی العراقيه نسبت به استفاده از زور برای جابه جايی ساکنان اشرف هشدار داد و آن را يک فضاحت بين المللی خواند.
وی گفت: برخورد دولت عراق با پناهندگان سوری و ايرانی نشان دهنده کرامت و اخلاق اصيل عراقيان نيست.
روزنامه الرأی کويت نوشت ميسون الدملوجی به دولت عراق نسبت به تهاجم به کمپ اشرف، و جابه جا کردن ساکنان آن با زور هشدار داد و گفت در صورتی که چنين اتفاقی بيافتد يک فضاحت بين المللی خواهد بود.
الدملوجی افزود اين پناهندگان مسلح نيستند و برای عراق نيز تهديدی نمی باشند تا اين گونه با آنان رفتار شود»..

روزنامه العرب اليوم اردن نيز نوشت: ميسون الدملوجی سخنگوی رسمی العراقيه نسبت به نحوه برخورد نوری مالکی با موضوع پناهندگان انتقاد کرد. وی در يک اظهارنظر مطبوعاتی نسبت به تهاجم به کمپ اشرف و اخراج ساکنان آن با استفاده از زور به حکومت عراق هشدار داد. الدملوجی در توضيحی پيرامون موضعگيری فالح فياض مشاور امنيت ملی که به تخليه ساکنان کمپ اشاره کرده بود گفت: اگر چنين چيزی اتفاق بيفتد يک فضاحت بين المللی خواهد بود. وی افزود: اين پناهندگان نه مسلح هستند و نه باعث بروز خطری برای عراق می شوند تا بتوان اين گونه با آنان برخورد کرد.

حقایق دردناک زندگی مردم در نظام آخوندی

مستاجر که با شنیدن این جملات بغض کرده بود گفت: آقای قاضی! کاملا احساس صاحبخانه را درک می کنم و می دانم او در این مدت چه کشیده است اما من فکر نمی کردم که فرزندان او چنین تقاضایی را از پدرشان داشته باشند.
روزنامه خراسان نوشت:
مردی با تسلیم شکوائیه ای به قاضی شورای حل اختلاف گفت: چندی قبل خانه محقر و مخروبه ای را در چند کیلومتری حاشیه یکی از شهرک های مشهد خریدم اما چون وضعیت مالی مناسبی نداشتم اتاقی را که گوشه حیاط بود اجاره دادم. مدتی از اجاره منزل نگذشته بود که احساس می کردم فرزندان خردسالم دچار افسردگی شده اند. وقتی از سرکار به خانه می آمدم آن ها از من طلب «کباب» می کردند من که توان خرید «گوشت» را نداشتم هر بار با بهانه ای آن ها را دست به سر می کردم تا این که متوجه شدم هر چند روز یک بار از اتاقی که به اجاره واگذار کرده ام «بوی کباب» می آید و همین موضوع باعث شده تا فرزندانم از من تقاضای کباب بکنند.
شاکی این پرونده ادامه داد: دیگر طاقتم طاق شده بود هرچه سعی کردم برای فرزندانم کباب تهیه کنم نشد این در حالی بود که بوی کباب های مستاجرم مرا آزار می داد به همین دلیل از محضر دادگاه می خواهم رای به تخلیه محل اجاره بدهد تا بیش از این خانواده ام در عذاب نباشند.
قاضی باتجربه شورای حل اختلاف که سال هاست به امر قضاوت اشتغال دارد، هنگامی که این ماجرا را تعریف می کرد اشک در چشمانش حلقه زد او گفت: پس از اعلام شکایت صاحبخانه، مستاجر او را احضار کردم و شکایت صاحبخانه را برایش خواندم.
مستاجر که با شنیدن این جملات بغض کرده بود گفت: آقای قاضی! کاملا احساس صاحبخانه را درک می کنم و می دانم او در این مدت چه کشیده است اما من فکر نمی کردم که فرزندان او چنین تقاضایی را از پدرشان داشته باشند. او ادامه داد: چندی قبل وقتی به همراه خانواده ام از مقابل یک کباب فروشی عبور می کردیم فرزندانم از من تقاضای خرید کباب کردند اما چون پولی برای خرید نداشتم به آن ها قول دادم که برایشان کباب درست می کنم.
این قول باعث شد تا آن ها هر روز که از سر کار برمی گردم شادی کنان خود را در آغوشم بیفکنند به این امید که من برایشان کباب درست کنم. اما من توان خرید گوشت را نداشتم تا این که روزی فکری به ذهنم رسید یک روز که کنار مغازه مرغ فروشی ایستاده بودم مردی چند عدد مرغ خرید و از فروشنده خواست تا مرغ ها را خرد کرده و پوست آن ها را نیز جدا کند.
به همین دلیل به همان مرغ فروشی رفتم و به او گفتم اگر کسی پوست مرغ هایش را نخواست آن ها را به من بدهد. روز بعد از همان مرغ فروشی مقداری پوست مرغ پرچربی گرفتم و آن ها را به سیخ کشیدم. فرزندانم با لذت وصف ناشدنی آن ها را می خوردند و من از دیدن این صحنه لذت می بردم. من برای شاد کردن فرزندانم تصمیم گرفتم هر چند روز یک بار از این کباب ها به آن ها بدهم اما نمی دانستم که ممکن است این کار من موجب آزار صاحبخانه ام شود.
قاضی شورای حل اختلاف در حالی که بغض گلویش را می فشرد ادامه داد: وقتی مستاجر این جملات را بر زبان می راند صاحبخانه هم به آرامی اشک می ریخت تا این که ناگهان از جایش بلند شد و در حالی که مستاجرش را به آغوش می کشید گفت: دیگر نگو! شرمنده ام من از شکایتم گذشتم

استقبال عجولانه فاشيسم درمانده دينی از تله کنفرانس وزارت خارجه آمريکا درباره اشرف و خروج مجاهدين از ليست تروريستی

تلويزيون ديکتاتوری تروريستی آخوندها: مسئول بخش مبارزه با تروريسم وزارت خارجه آمريکا خروج از اردوگاه اشرف را شرط حذف نام اين گروه از فهرست سازمانهای تروريستی آمريکا اعلام کرد»

ارگان سپاه پاسداران رژيم ولايت فقيه: «هشدار وزارت خارجه آمريکا به مجاهدين مبنی بر خروج از اشرف»


به دنبال برگزاری تله کنفرانس وزارت خارجه آمريکا درباره اشرف و خروج مجاهدين از ليست تروريستی در روز 16تير۱۳۹۱، فاشيسم درمانده دينی، که به نظر می رسد اظهارات به عمل آمده را استمالتی ديگر از خودش در بحبوحه بحرانهای فزاينده داخلی و انزوای فزاينده جهانی و منطقه يی يافته است، با عجله و شتابی نيازمندانه، راديو تلويزيون و رسانه های حکومتی را برای رله کردن برخی نکات آن البته با زبان و بيان باب طبع آخوندها، بسيج کرد که ذيلا شمه يی از آنها - بدون شرح! - آورده شده است:

تلويزيون رژيم -17تير۱۳۹۱ مسئول بخش مبارزه با تروريسم وزارت امور خارجه آمريکا در اظهاراتی خروج گروهک تروريستی منافقين از اردوگاه اشرف را شرط حذف نام اين گروه از فهرست سازمانهای تروريستی آمريکا اعلام کرد. اين در حالی که که فشار مردم عراق و تصميم دولت اين کشور برای اخراج منافقين، اعضای اين گروهک را وادار کرده که ارودگاه اشرف را ترک کنند. دانيل بنيامين مسئول بخش مبارزه با تروريسم وزارت امور خارجه آمريکا به نقل از هيلاری کلينتون وزير امور خارجه آمريکا گفته همکاری اين گروهک برای تعطيلی اردوگاه اشرف در تصميم گيری برای وضعيت و آينده اين گروهک تعيين کننده است. قراره باقيمانده اعضای گروهک منافقين تا پيش از شروع ماه مبارک رمضان در قالب دو گروه 600نفره اردوگاه اشرف را ترک کنند

ارگان سپاه پاسداران رژيم ولايت فقيه: هشدار وزارت خارجه آمريکا به مجاهدين مبنی بر خروج از اشرف
هماهنگ کننده امور ضدتروريسم در وزارت خارجه آمريکا ضمن اشاره به اين که صبر بغداد رو به اتمام است، به خبرنگاران گفت: زمان آن فرا رسيده که مجاهدين خلق بدانند، کمپ اشرف قرار نيست به عنوان پايگاه آنان در عراق بماند.
اين مقام ارشد وزارت خارجه آمريکا افزود: دولت عراق خود را متعهد به بستن اين کمپ کرده و هر گونه طرحی با اين اميد که چيزی عوض می شود، غيرمسئولانه و خطرناک است.
وی افزود: سران مجاهدين خلق ظاهراً فکر می کنند که وزير امور خارجه هيچ راهی ندارد جز اين که آنان را از ليست خارج کند، اما اين نتيجه گيری کاملاً اشتباه است.

خبرگزاری حکومتی ايسنا: نافرمانی مجاهدين داد آمريکا را در آورد
دانيل بنجامين گفت که مجاهدين بايد انتقال از اشرف را به طور کامل انجام دهند.
عراق اعلام کرده است در تاريخ 20ژانويه ارودگاه را تعطيل خواهد کرد.
ماه گذشته يک دادگاه استيناف از هيلاری کلينتون، وزير امور خارجه آمريکا خواست تا ماه اکتبر در خصوص حذف نام مجاهدين از فهرست سازمانهای تروريستی تصميم گيری کند.
بنجامين گفت که سران مجاهدين «ظاهراً بر اين باورند که وزير امور خارجه گزينه يی جز حذف نام آنها ندارد» اين نتيجه گيری کاملاً غلط است.

باشگاه خبرنگاران حکومتی وابسته به راديو تلويزيون آخوندی: هشدار آمريکا در مورد تعلل در تخليه اردوگاه اشرف
آمريکا روز جمعه هشدار داد هر گونه برنامه برای معطل کردن دولت عراق در اين زمينه 'غير مسئولانه و خطرناک' است.
به گزارش سرويس بين الملل باشگاه خبرنگاران به نقل از خبرگزاری شين هوا، دانيل بنجامين هماهنگ کننده امور ضدتروريسم وزارت امور خارجه آمريکا در مذاکرات خود درباره بن بست بر سر جابه جايی ساکنان اردوگاه اشرف گفت صبر دولت عراق رو به پايان است.
بنجامين گفت حدود دو هزار نفر از ساکنان اردوگاه اشرف نقل مکان شده اند اما هنوز بين ۱۲۰۰ تا ۱۳۰۰نفر از آنها هم چنان در اردوگاه اشرف هستند.

سايت بسيج آخوندی: درخواست مسئول بخش مبارزه با تروريسم در وزارت امور خارجه آمريکا برای ترک اشرف در حالی صورت می گيرد که يک ديپلومات آمريکايی نيز اواسط ژوئن گذشته از مجاهدين کمپ اشرف خواست اين اردوگاه را ترک کرده و به اردوگاه ليبرتی در نزديکی پايتخت عراق بروند.

تلويزيون انگليسی زبان رژيم (پرس.تی.وی) - 7 ژوئيه ۲۰۱۲:
آمريکا به سازمان مجاهدين خلق هشدار داده است که کمپ اشرف، پايگاه درازمدت خود در عراق را تخليه کند، بغداد متعهد شده است تا 20 ژوئيه آن را ببندد.
ايران به کرات از دولت عراق خواستار اخراج اين گروه بوده است وليکن آمريکا تلاش نموده که از اخراج آنان با فشار بر دولت عراق، جلوگيری نمايد.
http://www.mojahedin.org/pages/detailsNews.aspx?newsid=112412#

انعکاس اطلاعیه مقاومت ایران در خبرگزاریها و رسانه های جهان

خبرگزاریها و رسانه های مختلف، دیشب و امروز قسمتهای مختلفی از اطلاعیه دبیرخانه شورای ملی مقاومت و جوابهای دفاتر مطبوعاتی مجاهدین در کشورهای مختلف را منتشر کردند.

خبرگزاری فرانسه، آسوشیتدپرس، رویتر، نیویورک تایمز، و واشنگتن پست در این شمارند. در اغلب این گزارشها به نقل از شاهین قبادی یک سخنگوی مطبوعاتی سازمان مجاهدین خلق ایران، که یک سازمان اصلی تشکیل دهنده در ائتلاف شورای ملی مقاومت ایران می باشد، خاطرنشان شده است که مساله جابجایی در اشرف هیچ ربطی با نامگذاری وزارتخارجه امریکا و موقعیت حقوقی سازمان مجاهدین خلق ایران ندارد. بخصوص که تاکنون نزدیک به دو سوم ساکنان اشرف حداکثر حسن نیت خود را با رفتن به لیبرتی نشان داده اند.

آسوشیتدپرس ۷ ژوئیه ۲۰۱۲ (۱۷تیر): در یک بیانیه شورای ملی مقاومت ایران آمده است : ساکنان و رهبری کمپ اشرف بارها گفته اند و دوباره میگویند که چنانچه لیست خواستهای حداقل انسانی که نیازمندهای اولیه ساکنان است، تأمین شود، آنها از اشرف به فوریت منتقل میشوند.

رویتر ۷ژوئیه :یک سخنگوی مطبوعاتی مجاهدین اظهار داشت، جابجایی از اشرف به لیبرتی تنها زمانی تکمیل خواهد شد لیست خواسته های تعیین تکلیف نشده شامل نیازمندیها و اقلامی مانند کولر، ژنراتور و اموال منقول ساکنان برای محل جدید تأمین شود.
وی در یک اظهار نظر توسط ایمیل گفت: «ساکنان و رهبری قرارگاه اشرف بارها گفته اند اگر حداقلهای ضروری زندگی تامین شوند، بلافاصله جابجا خواهند شد.».
وی بحث ضرب الاجل ۲۰ ژوئیه را «مضحک» توصیف کرد.
رویتر افزود: مجاهدین خلق از بدرفتاری و شرایط بد در محل جدید، شکایت دارند. مسئولان آمریکایی می گویند از دولت عراق خواسته اند اقداماتی برای برطرف کردن نگرانیهای این گروه انجام دهند.
سی ان ان ۷ژوئیه: مجاهدین گفتند: به محض اینکه این ۱۰ ماده نیازهای اولیه تامین شود ”همه ساکنان به لیبرتی جابجا خواهند شد.”
باقیمانده ساکنان دراشرف ۱۰ درخواست را لیست کرده اند که شامل خودروهای حمل و نقل بیماران، لیفت تراکها ژنراتور ها و ماشینهاست که مورد نیاز ساکنان است و قراربوده تامین شود و هیچکدام از آنها لوکس نیستند. این غیرانسانی است که به جای اینکه حد اقلها و الزامات اولیه فراهم شود کسی بخواهد آنها را رد کند.
او اظهارداشت لیست گذاری مجاهدین یک تصمیم سیاسی در جهت مماشات با دیکتاتوری مذهبی حاکم بر ایران بوده و اگر وزیر خارجه شواهدی علیه مجاهدین داشت، چرا ۶۰۰ روز را بدون گرفتن هیچ تصمیمی گذراند؟
ای.بی.سی نیوز ۷ژوئیه: ساکنان و رهبری کمپ اشرف بارها گفته اند و بازهم می گویند که اگر خواستهای حداقل انسانی که نیازمندهای اولیه ساکنان است، تأمین شود، آنها به فوریت منتقل میشوند، این را یک سخنگو ازسوی مقاومت ایران اظهارداشت.

فرانس ۲۴-پاریس ۷ژوئیه: مجاهدین گفتند: جابه جایی ساکنان ازاشرف، به موضوع لیست گذاری هیچ ربطی ندارد.
نیویورک تایمز-۶ژوئیه۲۰۱۲: یک بیانیه شورای ملی مقاومت ایران گفت: در صورتیکه نیازمندیهای انساندوستانه و خواستهای انسانی ساکنان تامین شوند، آنها آماده اند جابجایی را بلافاصله تکمیل کند، اما شورای ملی مقاومت ضرب الاجل ۲۰ ژوئیه را غیر منطقی خواند .

بلحاظ قانونی و طبق حکم دادگاهمرتبط ساختن نقل مکان از اشرف و در گرو گذاشتن لغو نامگذاری تروریستی با تخلیه اشرف موضوعیت ندارد

هیچ سوءتفاهمی در مورد اختیارات وزیرخارجه ایالات متحده برای لیست گذاری مجدد وجود نداشته و ندارد
•صورت مساله دراشرف و آنچه انتقال ستونهای بعدی را متوقف کرده است، تامین و تضمین حداقل نیازمندیها و الزامات انسانی و مشروع و قانونی است که از یکسال پیش در صدها اطلاعیه و موضعگیری اعلام شده و ربطی به حکم دادگاه ندارد. اگر وزارتخارجه امریکا عمد دارد این دو موضوع را به یکدیگر مرتبط کند از قضا بایدطبق بیانیه های کمیساریای عالی پناهندگان ملل متحد و قانون انساندوستانه بین المللی و قانون بین المللی حقوق بشر بر الزامات و استانداردهای انسانی پافشاری کند.
هشدار دادن و مرتبط کردن مستمر تخلیه اشرف با لغو نامگذاری تروریستی همراه با نادیده گرفتن حقوق انسانی مجاهدان اشرف و لیبرتی، قابل قبول نیست و هیچ پایه و اساس قانونی ندارد. در غیراینصورت دادگاه واشنگتن آنرا در حکم خود در نظر میگرفت. کما اینکه هیچکس هیچ سوءتفاهمی در مورد اختیارات وزیرخارجه ایالات متحده برای لیست گذاری مجدد نداشته و ندارد. وزیر همین امروز هم میتواند تصمیم به لیست گذاری مجدد بگیرد ومجاهدین هم میتوانند فردا دوباره شکایت کنند و تصمیم وزیر را به چالش بکشند.
البته اگر وزارتخارجه، سند و مدرک معتبری داشت، چنانکه در حکم دادگاه آمده است ۶۰۰ روز ”تاخیر فاحش“ را نمی پذیرفت و در نامگذاری مجدد تردیدی به خود راه نمیداد.
مقامات دولت آمریکا در زمان ریاست جمهوری بیل کلینتون بوضوح اذعان کردند که نامگذاری از ابتدا بخاطر دلجویی از فاشیسم دینی حاکم بر ایران، صورت گرفته و امروز نیر در ادامه همین سیاست مجاهدین در لیست نگهداشته شده اند. یک اجماع گسترده دو حزبی در بین اعضای کنگره و سیاستمداران امریکایی وجود دارد، که این نامگذاری عامل سرکوب مجاهدین در داخل ایران و کشتار ساکنان اشرف در عراق بوده و تاکنون ۴۹ شهید و بیش از ۱۰۰۰ مجروح داشته است.
ساکنان اشرف از ۶ ماه پیش بارها و بارها اعلام کرده اند در صورتی که خواستهای حداقل آنها که تماما انسانی و قانونی و مشروع است بر آورده شود، بلافاصله به لیبرتی خواهند رفت. این خواستها دقیقا در چارچوب یاداشت تفاهمی است که عراق با ملل متحد امضا کرده است و خانم کلینتون هم از آنها در بیانیه ۲۵ دسامبر حمایت کرده است.
صورت مساله نقض مستمر توافقات و همین یاداشت تفاهم از سوی حکومت عراق و زندان سازی برای تسلیم مجاهدان آزادی ایران در برابر فاشیسم دینی و دست نشاندگان عراقی آن است. حقیقتی که متاسفانه دولت آمریکا در مقابل آن سکوت پیشه کرده است. کما اینکه در قبال جنایت مستمر علیه بشریت توسط دولت عراق علیه ساکنان اشرف نیز سکوت کرده است.
درخواستهای حداقل بعد از جلسات متعدد با نمایندگان ساکنان و شخصیتهای برجسته امریکایی و اروپایی از سوی رییس کمیته بین المللی در جستجوی عدالت و نایب رییس پارلمان اروپا ، از سوی ۴۰۰۰ پارلمانتر در کشورهای مختلف جهان بشرح زیر فرموله شده است:
۱-انتقال ۳۰۰ کولر از اشرف به لیبرتی.
۲-انتقال کلیه ژنراتورهای برق از اشرف به کمپ لیبرتی . اگر حکومت عراق ادعایی در مورد مالکیت ژنراتورها که تماما به هزینه ساکنان خریداری شده دارد، میتواند در لیبرتی با حضور و حکمیت ناظران ملل متحد مطرح و پیگیری کند.
۳-انتقال ۲۵ کامیون اجناس باقیمانده ستون های چهارم و پنجم همراه با ۶ تانکر آب و فاضلاب و سوخت که ازقبل در مورد انتقال آنها توافق شده بود و در میانه راه لیبرتی تغییر مسیر داده شد .
۴- انتقال پنج لیفت تراک از اموال ساکنان از اشرف به لیبرتی برای جابجا کردن بارهای سنگین که در حال حاضر مجاهدان لیبرتی مانند زندانیان محکوم به اعمال شاقه مجبورند با ضایعات جسمانی، آنها را بر روی دوشهای خود حمل کنند.
۵-انتقال ۳ خودرو و ۶ بنگال ویژه طراحی شده برای بیمارانی که از کمر به پایین فلج هستند.
۶-انتقال ۱۰ خودروی سواری برای هر ۴۰۰ نفر طبق توافقات قبلی، یعنی یک خودرو با ظرفیت ۴ الی ۵ سرنشین برای ۴۰ نفر، بنحوی که بیماران و مجروحان و بزرگسالان بتوانند برای نقل و انتقال به غذاخوری در گرمای ۵۵ درجه از آن استفاده کنند.
۷-اجازه سازندگی شامل پیاده رو، پاگرد، سایه بان، پله شیب دار، تآسیسات ویژه برای معلولان، و محیط سبز.
۸-وصل لیبرتی به شبکه آب بغداد یا اینکه مجاهدان لیبرتی مجاز باشند از کانال آب در ۱۵۰ متری، آب پمپاژ و تصفیه کنند. در حال حاضر آب با تانکر از ۱۲ کیلومتری از شمع آب عمومی تامین میشود که با توجه به ازدحام شهروندان در محل آب مخصوصا در فصل گرما، آوردن یک تانکر آب، ۶ الی ۱۰ ساعت طول میکشد.
۹-اجازه ورود به تاجران و خریداران به اشرف تا بتوانند اقلام منقول را برای تامین هزینه های کلان اشرف و لیبرتی خریداری کنند. و بخشی از قیمت را قبل از شروع جابجایی به ساکنان بپردازند. کافی است یادآوری کنیم که در ۴ ماه گذشته هزینه سوخت ژنراتورهای لیبرتی بیش از یک میلیون دلار بوده است زیرا حکومت عراق برای چهارمین سال، کماکان از فروش سوخت به مجاهدان اشرف و لیبرتی با همان قیمتی که سایر شهروندان خریداری میکنند خودداری میکند و ساکنان مجبورند سوخت را از کشورهای دیگر با هزینه چندین برابر وارد کنند.
۱۰-شروع مذاکره بین نمایندگان مالی اشرف با دولت عراق در مورد نحوه فروش اموال غیرمنقول و امضای قراردادهای مورد نیاز و شروع پرداخت ها و اینکه حداقل ۲۰۰ تن از ساکنان تا فروش دارایی های منقول و غیر منقول خود برای حفظ و نگهداری این اموال در اشرف بمانند.
این موارد تماما در چارچوب همان یادداشت تفاهمی است که بین دولت عراق و سازمان ملل امضا شده و لوکس یا زیاده خواهی نیست. این ضد انسانی است که کسی بجای حمایت از این حداقلها بخواهد آنها را تخطئه کند.
علاوه بر این رییس کمیته بین المللی در جستجوی عدالت خاطرنشان کرده است که دولت امریکا قبل از حرکت گروه پنجم تضمین کرد که عراق متعهد شده است که ”تعدادی خودروهای خدماتی و بنگالهای مربوط به بیماران را به لیبرتی منتقل کند، لیبرتی را به شبکه آب و برق شهری وصل کند، ژنراتورها را منتقل کند و جریان فروش اموال و دارایی های قانونی و قابل انتقال را براه بیاندازد“. اما این قولها و تعهدات هرگز عملی نشده است. بدتر اینکه، در یک عمل راهزنانه، ۶ خودروی خدماتی که در کاروان پنجم بود در میانه راه لیبرتی، تغییر مسیر داده شد.
اکنون وزارتخارجه امریکا میگوید برخی از خواستهای مجاهدین مانند انتقال ۱۰ خودروی سواری برای ۴۰۰ نفر اهمیت و موضوعیت ندارد. این شرم آور است زیرا حق مالکیت ساکنان بر دارایی هایشان را انکار میکند و برای حداقل حقوق انسانی بیماران و مجروحان و بزرگسالان در گرمای فوق العاده هوا، بهایی قائل نیست. بخصوص برای ۱۰۰۰ مجروح و مصدومی که در برابر چشمان نیروهای آمریکایی و در اثر بی عملی آنها در سال ۸۸ و سال ۹۰ در حمله نیروهای عراقی دچار چنین وضعیتی شدند.
معلوم نیست چرا وزارتخارجه به موازات رژیم ملایان و سفیر رژیم ایران در بغداد برای ضرب الاجل مسخره ۲۰ ژوییه برای بی خانمان کردن ۱۲۰۰ انسان بی دفاع، در آستانه ماه رمضان و گرمای ۵۵ درجه بازار گرمی میکند.
در هر حال هنوز هیچیک از مواد ۱۰ گانه بالا اجرا نشده است. ساکنان اشرف بارها گفته اند که به محض اجرای این موارد تماما به لیبرتی خواهند رفت.


دبیرخانه شورای ملی مقاومت ایران
۱۷ تیر ۱۳۹۱

جلب مجدد اذهان به مجاهدین خلق ایران

صدای آمریکا
واشنگتن پست زیر عنوان «حمایتی گران قیمت پرسش هائی را در باره حامیان گروه ایرانی تبعیدی برانگیخته است» می نویسد یک کمپین برخوردار از بودجه ای خوب در مورد لابی گری توسط سیاستمداران و مقامات پیشین آمریکائی برای گروهی که تشکیلاتی تروریستی شناخته می شود، مجددا اذهان را به این گروه و حامیان بانفوذ آن جلب کرده است.

حامیان گروه اپوزیسیون ایرانی مجاهدین خلق، سراغ مقامات ارشد دولت اوباما رفته اند تا برای حذف این گروه از فهرست وزارت امورخارجه آمریکا در مورد گروه های تروریستی خارجی، و رفتاری بهتر با اعضای آن در اردوگاه اشرف در عراق، تلاش کنند.
حضور علنی در حمایت از مجاهدین خلق توسط چهره هائی نظیر رودلف دبلیو جولیانی ( Rudolph W. Giuliani) شهردار سابق نیویورک، ادوارد جی رندل (Edward G. Rendell) فرماندار سابق پنیسلوانیا، و جیمز ال جونز (James L. Jones) مشاور سابق اوباما در امور امنیت ملی، پیشتر موجب شروع تحقیقاتی توسط وزارت خزانه داری شده است که آیا پرداخت هائی چند ده هزاردلاری به بعضی از آنان ناقض قوانین ضد تروریسم است یا نه.

در هفته های اخیر، پرسش هائی جدید بوجود آمده است که آیا جلسات خصوصی، تماس های تلفنی گروهی و تماس های دیگر با مقامات در وزارت امورخارجه آمریکا یا با دولت در اماکنی دیگر در سال گذشته مستلزم ثبت نام به عنوان لابییست یا مامور نهادی خارجی بوده است، یا نه.

طبق قوانین فدرال، حامیان گروه های خارجی لازم است به عنوان لابییست ثبت نام کنند که بنوبه خود مستلزم ارائه اطلاعاتی با ذکر جزئیات در باره مشتریان و درآمدشان است. اما حامیان مجاهدین خلق ثبت نام نکرده اند، که انتشار اطلاعات را در باره پولی که به آنها پرداخت می شود و نیز معرفی مقاماتی را که با آنان ملاقات می کنند، الزامی می سازد.

حامیان استدلال می کنند که عمل آنان اقدامی مشروع و قانونی در جهت تسهیل برای تصمیم گیری های مقامات آمریکائی است و بهمین جهت از الزامات ثبت نام مستثنی هستند. اما تحلیلگران قواعد لابی گری می گویند تماس با مقامات دولتی به سادگی با مفاهیم لابی گری در قانون ثبت نام ماموران خارجی تطبیق می کند – قانونی که بعضی اوقات به طرح اتهامات جزائی و کیفری منجر می شود.

پرسش های جدید تازه ترین چالش برای مجاهدین خلق است که از سال ۱۹۷۷ در فهرست وزارت امورخارجه آمریکا در مورد سازمان های تروریستی خارجی قرار دارد، و با کشته شدن شش آمریکائی در دهه ۱۹۷۰ ارتباط داده شده است.

مجاهدین خلق سال هاست که برای خارج شدن از این لیست تروریستی تلاش می کند، که خریدن آگهی در واشنگتن پست و نشریات دیگر از جمله آنهاست. یک دادگاه تجدید نظر به هیلاری کلینتون وزیر امور خارجه آمریکا تا ماه اکتبر فرصت داده است در مورد حذف یا ماندن نام این گروه در فهرست تصمیم بگیرد.

در همین حال سازمان مجاهدین خلق و حامیانش با دولت عراق بر سر اقدامات مربوط به انتقال قریب ۳ هزار و ۳۰۰ عضو این سازمان که از اواسط دهه ۱۹۸۰ در یک پایگاه سابق نظامی عراق سکونت دارند درگیری و برخورد داشته اند.

مجاهدین خلق پشتیبانی بعضی از سرشناس ترین چهره ها در صحنه سیاسی و امنیتی را کسب کرده است. علاوه بر جولیانی، رندل، و جونز، تام ریج (Tom Ridge) وزیر سابق امنیت ملی، هوارد دین (Howard Dean) فرماندار سابق ورمونت، مایکل موکیسی (Michael Mukasey) وزیر سابق دادگستری، لوئیس فریح (Louis Freeh) رئیس سابق اف بی آی، هیو شلتون (Hugh Shelton) رئیس سابق ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا، جان بولتون (John Bolton) و بیل ریجاردسون (Bill Richardson) سفیران سابق آمریکا در سازمان ملل متحد و میچل ریس (Mitchell Reiss ) یکی از مقامات سابق وزارت امور خارجه آمریکا که از سال ۲۰۰۸ به اینطرف جزو مشاوران ارشد میت رامنی کاندیدای جمهوریخواهان در امور سیاست خارجی بوده است، از جمله این حامیان هستند.

رندل، جولیانی و موکیسی جزو شانزده مقام سرشناس سابقی هستند که ماه گذشته برای شرکت در یک میتینگ بزرگ به طرفداری از مجاهدین به پاریس رفتند. نیوت گینگریج (Newt Gingrich) رئیس سابق مجلس نمایندگان آمریکا - متقاضی کاندیدائی ریاست جمهوری آمریکا از حزب جمهوریخواه - نیز جزو شرکت کنندگان در میتینگ پاریس بود. یک نوار ویدیوئی گینگریج را حین ادای احترام به یکی از پایه گذاران مجاهدین خلق نشان می دهد. گینگریج بعدا خواستار«اقدام قاطع» آمریکا به سود این گروه شد.

مجاهدین حلق، و شورای ملی مقاومت - چتر سیاسی این گروه - تکذیب می کنند که خواستار لابی گری شده باشند.

شاهین قبادی، یکی از سخنگویان این گروه ناراضی می گوید « از هیچکس در آمریکا درخواست طرفداری نشده است، و گروه، مامور و لابییستی هم در این کشور ندارد». وی می گوید وزارت امور خارجه آمریکا از حامیان آمریکائی خواسته بود برای جلوگیری از بروز یک فاجعه انسانی در اردوگاه مجاهدین خلق در عراق شفاعت و پادرمیانی کنند، و تذکر می دهد که بیش از ۱۰۰ قانون گذار آمریکائی بانی لایحه ای برای حذف مجاهدین از فهرست تروریست ها بودند.

با اینحال بعضی از حامیان سرشناس مجاهدین خلق تائید می کنند که از گروه های متحد با مجاهدین خلق برای هزینه سفر و یا ایراد سخنرانی وجوهی ۱۰ تا ۴۰ هزار دلاری دریافت کرده اند. رندل دریافت بیش از ۱۵۰ هزار دلار مخارج از حامیان مجاهدین را تائید کرده است. او می گوید پیش از آنکه به طرفداری از مجاهدین سخنرانی کند چیز چندانی از آنها نمی دانست.

حامیان، که بعضی از آنان تائید می کنند به طرفداری از مجاهدین خلق نزد مقامات آمریکائی شفاعت کرده اند ، می گویند انگیزه شان انسانی بوده است. آنان می گویند عوامل طرفدار ایران در دولت عراق پس از خروج سربازان آمریکائی از عراق، به اعضای گروه حمله کردند.

با توجه به اینکه دولت عراق عهد کرده است اردوگاه اشرف را تا روز ۲۰ ژوئیه ببندد، مقامات آمریکا و سازمان ملل متحد سعی می کنند ۳ هزار و ۳۰۰ نفر سکنه اردوگاه را به محوطه ای منتقل کنند که زمانی بنام اردوگاه آزادی، یکی از پایگاه های نظامی آمریکا در نزدیکی فرودگاه بغداد بود.

بسته به وقایعی که در اردوگاه اشرف رخ بدهد، برچسب تروریستی مجاهدین خلق ممکن است بزودی برداشته شود.

خانم کلینتون در ماه مه به کنگره گفته است وزارت امورخارجه با نظر مساعد به خارج ساختن نام مجاهدین از فهرست تروریستی نگاه خواهد کرد، مشروط بر اینکه این گروه خود را با تلاش های سازمان ملل متحد برای انتقال اعضایش در عراق به محل های موقتی جدید تطبیق دهد.