«ستار» بهشتی نامی وفادار به يک رسم - بقلم م. آزاده

ستار بهشتی شهيدی از نسل همان ستار که پرچم سفيد تسليم را از سردر خانه های تبريز پايين کشيد و اميرخيز تسليم ناپذيری را تا آنسوی نسلهای آينده جاری کرد؛ با شهادت در زير شکنجه آنسان که پيکرش قابل شناسايی نبود؛ نشان داد که سرکوب و شکنجه و اعدام؛ نمی تواند مانع عزم جزم فرزندان اين ميهن برای سرنگونی دژخيمان حاکم شود.

ستار در حتميت سرنگونی نظام پليد آخوندی نوشت: … در آخر مطلبم اظهار می دارم برنامه هسته يی را به پايان برسانيد با نقض حقوق بشر چه می کنيد؟ با خونهای به ناحق ريخته شده بر زمين چه می کنيد؟ اين نظام ديگر نه اعتباری در درون مرز و نه آبرويی در برون مرز دارد راهی جز مقابله برای نابودی آن نيست، به زودی با فراگير شدن قيامها حتی رهبر شما فرصت سر کشيدن جام زهر را هم نخواهد داشت…
همچنين در مطلبی با عنوان «شروع قيامها شمارش معکوس برای نظام» نوشت: … مخارجی که خرج سپاه قدس، تغذيه مالی، تجهيزاتی و لجستيک نيروهای حزب الله در لبنان و يا به تازه گی مبلغ 10ميليارد دلار کمک به بشار اسد برای قتل عام مردم کشور سوريه پرداخت می شود در زمانيکه مردم ايران در فقر و تنگنا قرار دارند را چه کسی پاسخگو می باشد؟ مگر هميشه سران نظام خود اعلام نمی دارند که سياستهای خارجی تابع دستور رهبری است؟».

ستار پيش از آن که برود؛ قطعيت پيروزی سرنگونی رژيم آخوندی را به ثبت داد و نوشت:
«به زودی با قيامی فراگير؛ به عمر ننگين اين نظام خاتمه می دهيم آنچه می خواهيم را به دست می آوريم و آنچه نمی خواهيم بر سرتان آوار می کنيم ـ زنده و پاينده ايرانی و ايران جانم فدای ايران» …

اين پای به راهی و آمادگی البته همان است که در خيانت بی هزينگی سبز به خون نشست اما خاموش نشد و ستار شعله يی از اين سرزندگی و خاموشی ناپذيری است. او بی شک نماينده نسل جوان ايران است که بر تماميت اين نظام پليد و کباده کشان فريب و خيانت بی هزينه گی برای حفظ آن؛ تف کرده اند و خون و ايستادگی فرزندان رشيد اين ميهن؛ چراغ راه آنهاست… قطعاً و نه شايد؛ آن چه او نوشت؛ بيان آگاهی نسل جوان ايران است که هرگز شيشه عمر رژيم آخوندی و همه باندها و دستجاتش را از شکستن در ضربه آن، اميد رستن نيست… ياد ستار شهيد را با مروری بر دردهايش که نوشت و درمانی که تا اعماق به آن ايمان داشت و به او جسارت ايستادن تا به آخر را داد؛ گرامی می داريم:
… باز خرداد ماه از راه رسيد و باز خاطرات، بعد از 22خردادسال1388 که تقلّبی در آرا مردم صورت گرفت و چه بسيار مردم که به ظاهر برای پس گرفتن رأی خود آمدند، ولی اميد به تغيير اين نظام داشتند! چه عزيزانی که به آرزوی رهايی از نظام ظالم پا به ميدان گذاشتند، اما چه آرزوها که در دلها باقی ماند، چه تعداد از بهترين عزيزان اين آب و خاک آرزو به دل، غرقه به خون چهره در خاک فرو بستند؟ آن عزيزان… رفتند و با رفتن خود درس فداکاری و ايثار به ما آموختند، و ما را شرمنده در ترس خود نهادند!؟ … در اين دست نوشته خود. نگاهی به مواضع آقايان موسوی و کروبی دارم، و نگاهی به ديد اکثريت مردم که در ذهن خود چيزی جز، آن فکر که در نظر آقايان موسوی وکروبی بود می خواستند!
همانند سال 76که آقای خاتمی به اسم اصلاحات آمد و مردم انتظار تغيير نظام را داشتند از اين اصلاحات، غافل از آن که آن اصلاحات شناسايی مخالفان بود و سپس سرکوب آنان. و هنوز هم در گفته های آقای خاتمی و حتی بيانيه آخر آقای موسوی حفظ نظام جمهوری اسلامی حرف اول را می زند. …
دليل محاکمه نشدن آقايان موسوی وکروبی چيست؟ اگر آقايان موسوی و کروبی محاکمه نمی شوند به خاطر اين است چهارچوب پوسيده نظام را قبول دارند! وبا اصل نظام مخالفتی ندارند!… آقای موسوی نخست وزير محبوب خمينی بوده، و بعد از آن هم باز در مشاغل ديگری بوده و آقای کروبی يکی از ياران نزديک آقای خمينی بوده است! و بعد از خمينی نيز انواع مشاغل را برعهده داشته، هيچ گاه راضی به تغيير کلّيت نظام نمی شوند؟ زيرا از کشتارها… تا سرکوب مخالفان در کردستان، تبريز، ترکمن صحرا، اعدامهای دسته جمعی در اوين و اعدامهای سال67 با خبر هستند، و چه در آن زمان چه در اين زمان کلامی به مخالفت با آن رفتارها نگفتند!… مشکل اصلی بين آقايان جنگ قدرت است!…
اين آقايان خود ديدند که جوانان اين مرز و بوم تک به تک جان می دهند، در آن قيام، اما حاضر به تغيير موضع برای تغيير نظام نشدند و فقط ندای ما رأی خود را می خواهيم دادند، … همين امر… شکست قيام را همراه داشت. … و در آخر اگر مبارزه ما قرار است برای تغيير سياستهای نظام باشد، فرق نمی کند اين نظام دست موسوی يا خامنه ايی باشد، چون چهارچوب و قاعده ها آن يکی است. هدف ما برای رهايی تغيير درکلّيت نظام بايد باشد…

درود بر ستار شهيد… .

«ناگفته های سکوت برديا»

برديا چه می گويد - بقلم د. ن
با پيکر خاموش و سردش، سخن می گويد برديا؛ همانسان که مارگوت بيگل گفت «سکوت سرشار ناگفته هاست»، برديا هم در سکوتش به هزار زبان در سخن است. هر روز که می گذرد او با پيکر بی جانش، خطابه خروشنده ای ايراد می کند. رو به جهان می خروشد. بيدار می کند، به شرم می آورد و روشنگری می کند.
از دور دستها هم می توان صدای اين پيکر را از سردخانه مزدوران ولايت فقيه، از عراق، شنيد. گوش کنيم:
برديا می گويد:
ـ اين تازه ترين سنت شقاوت پيشگان در تاريخ بود که در مورد من و خواهرم زهرا مهرصفت بدعت گذاشته شد. به راستی کدام سلطان خونخوار شقی در تاريخ، جنازه بی جان را گروگان گرفت و از تحويل آن به قبيله و خانواده اش سرباز زد؟ و آن را هم چون شلاقی بر پيکر همرزمانش کوبيد؟
تعجب نکنيد! اين کار اگر چه حيرت انگيز است، اما دور از انتظار من نبود. زيرا من ديده بودم که به فرمان ولايت، و برای حفظ قدرت و حکومت، چه کارها که نمی کنند. من ديده بودم، حسين پويان و محمدعلی زاهدی را که به فرمان ولايت از وسط بغداد ربوده شده و سربه نيست شدند،
من ديده بودم صحنه نوزده فروردين، يعنی صحنه تيرباران صحرايی را. آن هم تيرباران زنان و دختران جوان و بی دفاع و بی سلاح را که ميهمانان مهربان سرزمين عراق بودند. من ديده بودم پيکرهای نحيف و رنجور مهدی فتحی و محسن انصاری و منصور حاجيان و نادر حيدريان، ناصر افتخاری، و پروين محمدی و بسيارهای ديگر را که به خاطر جلوگيری از رسيدن پزشک به آنها، جان باختند.

آری من از اين صحنه های شقاوت ولايتی، در سالهای محاصره اشرف، که سالهای محاصره و زجرکش کردن مهمانان بود، بسيار از اين صحنه ها ديده بودم
من ماجرای صبا را که تنها به خاطر نرسيدن چند کيسه خون به شهادت رسيد ديده بودم. بنابراين نگه داشتن پيکرم توسط مالکی، برای کوبيدن آن هم چون شلاقی بر پيکر مجاهدان اشرف و يا مجاهدان زندان آزادی، برايم حيرتی نداشت. تازه هنوز هم از اين قافله، انتظار چشمه های تازه تری دارم.
پس چه چيز برايم عجيب است؟ آنچه حيرت و شگفتی و درد می انگيزد چيست؟ آنچه خشم می انگيزد چيست؟
اين که همه اين جنايتها، به جای تقبيح، «تسهيل» شده باشد!. آن هم توسط نماينده محترم سازمان ملل که مأموريت اصلی اش، حمايت از ما يعنی حمايت از مظلوم در برابر ظالم بوده است.

اين حرفها را برديا می گويد: برديا می گويد:
حيرت من از اين است که آقای کوبلر تسهيل می کند، اما نه حل يک مشکل ما بين ما و دولت عراق را. بلکه اجرای حق کشی ها، و تجاوزها و جنايات و بدعتهايی تازه چون «گروگانگيری پيکرهای جان باختگان» را.
من به اين فهرست امور تسهيل شده فکر می کنم. فهرستی که خيلی بلند است اما چند نمونه از آن را می توان پيش چشم آورد:
ـ چگونه يک توافق نامه، بی خبر و بدون حضور طرف مظلوم، امضا شد؟ اين به نفع مالکی تسهيل شد.
ـ چگونه حق ورود وکيلان مجاهدين به اشرف و ليبرتی پايمال شد و هنوز هم می شود؟ اين هم به نفع مالکی و رژيم ولايت توسط آقای کوبلر تسهيل شد.
ـ چگونه خانواده های مجاهدان از ديدار با فرزندانشان، ممنوع شده اند؟
ـ چگونه دست نيروهای پليس برای ضرب و شتم کاروانهای مجاهدان باز گذاشته شد؟ همه اينها به نفع نيروی مهاجم عراقی تسهيل شد.
ـ چگونه دست طرف عراقی برای برگرداندن خودروهای خدماتی از ميان راه باز گذاشته شد؟ و در برابر آن سکوت اختيار شد؟
ـ چگونه طرف عراقی می تواند حق مالکيت مجاهدان و حق انتقال خودروها و اموالشان را پايمال کند؟ اينها همه به نفع پايمال کننده تسهيل شده است.
ـ چگونه تاجرانی که می خواهند اموال مجاهدان را بخرند، تهديد به مرگ می شوند اما اعتراضی بيان نمی شود؟ اين نيز در حال تسهيل است.
ـ چگونه مجاهد مجروح و فلج و بدون پا، از حق انتقال اتاقک شخصی و خودرو ويژه خود محروم می شود؟
ـ چگونه از سرقت اموال مجاهدان در تونل محاصره شده ای توسط نيروهای امنيتی، در بازرسيها، هيچ سخنی گفته نمی شود؟
ـ چگونه پناهجويان از امکان تردد به شهر و از حق طبيعی هر پناهجو ممنوع مانده اند؟
ـ چگونه يک اردوی پناهجويی، نمی تواند به نام و تعريف خود خوانده شود و به جای اردوگاه پناهندگان، به مکان ترانزيت تغيير اسم می دهد؟
اينها همه از جمله امور تسهيل شده است.
اما باز هم برای حيرت کردن، گفتنی هايی هست:
اقدامات تقويتی برای اين تسهيل نيز وجود دارد. و آن تشکرها و تقديرهايی است که به جای انتقاد و سرزنش، از سوی آقای کوبلر، به سوی دولت عراق روانه است.
و در پی آن، تشکرهايی که از خود ولايت در تهران برای فرماندهی و پيش بردن همه اين حق کشيها، صورت می گيرد.
من می پرسم، آيا کسی برای اين تسهيل کردنها، به آقای کوبلر شکرانه و جايزه و پاداش می دهد؟

در پايان می گويم، هم چنان که 30هزار مجاهد بردار شده در قتل عام سال 67 در آخرين لحظات زندگيشان گفته اند: که سرانجام هم آن که جسد گرو نگه می دارد و هم آن که برای همه اين جنايات نقش تسهيل کنندگی ايفا می کند، محکوم به رسوايی و شکستند. اين ديگر يقين تنها برديا نيست. حکم مسلم تاريخ است.

گردهمايی در کنگره آمريکا، خروج مجاهدين از ليست و سياست در قبال ايران

گردهمايی در کنگره آمريکا، سخنرانيهای نمايندگان، محققان و حقوقدنان، خروج مجاهدين از ليست و سياست در قبال ايران

دکتر ايوان ساشا شيهان:
صبح به خير خانمها و آقايان، به کنگره ايالات متحده خوش آمديد، خوش آمديد به ساختمان اداری ريبرن خوش آمديد.
نام من دکتر ايوان ساشا شيهان است و استاد روابط عمومی و بين المللی در دانشگاه بالتيمور هستم. اما مهمتر اين که من يکی از حاميان قديمی و ا ز دوستان اپوزيسيون ايران و يک مؤمن واقعی به سازمان مجاهدين خلق ايران هستم.
شما در اين لحظات سرنوشت ساز در تاريخ، شفافيت، اراده و انگيزه برای به ارمغان آوردن در تغيير دموکراتيک در تهران را داريد و من فکر می کنم شما اين کار را می کنيد. دوستان، من بسيار هيجان زده هستم که به اين مناسبت سرنوشت ساز با شما باشم. پس از پانزده سال، صدها تظاهرات و پس از گرفتن حمايت دو حزبی از اعضای کنگره، نامزدهای انتخابات رياست جمهوری، نمايندگان مجلس در سراسر جهان و حتی چند تن از دانشگاهيان برجسته، وزير کلينتون در نهايت پس از پانزده سال برچسب سازمان مجاهدين خلق را برداشت و با اين کار، مجاهدين خلق را دوباره به عنوان يک سازمان مشروع سياسی و جايگزين آخوندها نشان داد.
خروج از ليست يک فاز جديد تعيين کننده در روابط ايران و ايالات متحده است. و حذف سازمان مجاهدين خلق از ليست روشن ترين نشانه تا به امروز است که استراتژی تعامل ديپلوماتيک بی پايان و تسليم، تمام شده است.
با اعتماد به نفس مطلق می توانم به شما بگويم که آينده روشن است. انتخاب روشن است و تغيير رژيم از درون در افق است. و من نيز مثل شما مشتاقانه منتظر روزی در آينده ای نه چندان دور هستم، يک ايران آزاد و صلح جو به وجود بياوريم و مشخصاً مشتاقانه منتظر روزی هستم که شما بتوانيد در تهران ميزبان من باشيد.
دوستان، در حالی که ما صحبت می کنيم، سران سنگدل رژيم تهران بر روی زمين به طور فزاينده يی لرزان هستند. عامه مردم در ايران عصبانی و بی قرار هستند و حق دارند که باشند. پول آنها در سقوط آزاد است. بنابراين، اصلاً جای تعجب نيست که ايرانيان می پرسند آيا راه بهتری وجود ندارد؟
خوب راه بهتری وجود دارد و آن در برنامه سازمان مجاهدين خلق ايران و تبيين شده در طرح ده ماده ای ارائه شده توسط خانم مريم رجوی، رئيس جمهور منتخب شورای ملی مقاومت نشان داده شده است:
حقوق بشر، برابری زن و مرد، جدايی دين و دولت، آزادی بيان، روابط مثبت با جهان و يک ايران غيراتمی است. اين فقط يک سند نيست. اين فقط يک طرح نيست. اينها فقط حرف نيست. اينها دوستان من آينده است.
مبارزه چند ده ساله پيگيرانه مجاهدين خلق برای دموکراسی، حقوق بشر و آزادی است. و در نهايت برای آنچه که هست دارد به رسميت شناخته می شود، يک جنبش سياسی مشروع، اما گام بعدی اين است که اذعان کنيم اپوزيسيون ايران نشان دهنده بهترين اميد برای يک ايران آزاد است.
به عنوان کسی که به مطالعه جنبشهای مخالف پرداخته و درباره مبارزه با تروريسم نوشته است می توانم بدون ابهام به شما بگويم که هيچ جنبش اپوزيسيون قادر به ترويج تغيير زيربنايی بيشتر در تهران نيست. و هيچ جنبشی نشان دهنده يک تهديد بيشتر برای رژيم نيست. مذاکرات، جهان را امن تر نمی کند. تظاهر به اين که رژيم در ايران از اراذل و اوباش و قاتلان تشکيل شده اخلاقی نيست، حق نيست و يک گزينه نيست. جهان حالا بايد اين اميد کاذب مذاکرات دوجانبه را رد کرد. و قربانی مذاکرات بی پايان که تنها ضعف را ساطع می کند و سران وحشی رژيم ايران را تقويت می کند نشود. سياست علنی ايالات متحده بايد از يک فرض ساده شروع شود که شما شنيده ايد من اغلب تکرار می کنم و آن اين است که هيچ بسته يی از امتيازات به رژيم ايران آن را از مسير کنونی هسته يی باز نمی دارد.
دوستان، قفس ملاها می لرزد، مخالفان از بند و زنجير رها شده اند. سران ژريم تهران مضطرب هستند و حالا جهان بايد حرکت خروج از ليست را در درست گيرد. و تغيير رژيم از درون ايران را قبول کند.
دوستان، در طول يک ساعت بعد من می خواهم شما را به شنيدن سخنان يک سری از رهبران شجاع صريح هر دو حزب در کنگره ايالات متحده دعوت کنم. من کاملاً مطلع هستم آنها شفافيت، شجاعت و توانايی برای کمک به شما برای ساختن تاريخ ايران را داند. ما چند دانشگاهی برجسته داريم که به طور جدی در تلاش برای صلاح سابقه و فشار بر کارزار دروغپردازی تهران هستند.
و می دانم شما مشتاقانه منتظر شنيدن آنها هستيد.
خانمها و آقايان برای شروع امروز از شما می خواهم از نماينده کنگره مايکل کافمن جمهوريخواه از ايالت کلرادو استقبال گرمی بکنيد. او عضو کميته قوای نيروهای مسلح و همچنين کميته منابع طبيعی است. نماينده کافمن به عنوان وزير داخلی کلرادو خدمت کرده است. او برای نمايندگی در کنگره درصد و يازدهم انتخاب شد و به تازگی دوباره انتخاب شد. نماينده کافمن.

مايک کافمن، عضو کميته قوای مسلح در کنگره آمريکا بسيار تشکر می کنم برای برگزاری اين جلسه و استقبال از ما نمايندگان که از کارزار انتخاباتی مان بازگشته ايم. امروز را بايد گرامی بداريم چون چون سازمان مجاهدين خلق ايران، جنبش اصلی مخالف رژيم در ايران، از ليست خارج شده است و من افتخار می کنم که در کارزار خروج مجاهدين از ليست نقشی ايفا کرده باشم. اميدوارم ما از تاريخ اخيرمان درسی گرفته باشيم و آن درس اين است که وقتی مردم ايران و مخالفان رژيم همان طور که در سال 2009 ديديم قيام کردند، ما در کنگره اين دولت را تشويق کرديم که ديگر هرگز سکوت نکند و دست کم از کسانی که حاضرند عليه سرکوب در ايران بپا خيزند حمايت معنوی بکند. کسانی که از شجاعت قيام در گذشته برخوردار بودند و در آينده نيز اين شجاعت را خواهند داشت. لذا کنگره آمريکا بايد دوش به دوش و در کنار مردم ايران در مبارزه شان برای يک نظام دموکراتيک بايستد.
خدا به همراه شما و ايالات متحده و مردم ايران باشد.

آلن گرسون - حقوقدان مشاور پيشين هيأت آمريکا در ملل متحد من سالها به عنوان وکيل در بخشهای جنايی، بخش مدنی و تحقيقات ويژه در وزارت دادگستری کار می کردم.
وقتی از وزارت دادگستری خارج می شويد سمت چپ شما يک ساختمان آرشيو قرار دارد. در آنجا دو مجسمه وجود داشت. من شعارهايی را که زير آنها نوشته شده بود به خاطر سپردم اولی اين بود:
«پر داخت بهای آزادی مستلزم هوشياری ابدی است»
ما می دانيم که به يک پيروزی بزرگ رسيديم و فکر می کنم اين ما را به پيروزی نهايی نزديک کند. دومين شعار که به طور خاص برای افراد آکادميک مهم است، اين بود که «گذشته، مقدمه ای برای آينده است».
استراتژيستهای وزارت خارجه (که من سالها در آنجا کار کردم) بر اين نظر بودند که اهداف ديپلوماسی از طريق نامگذاری سازمان مجاهدين در ليست تروريستی به دست می آيد، حتی سالها بعد از اين که عاليترين دادگاههای انگلستان و اروپا و معتبرترين قضات، شواهد را بررسی کرده و به اين نتيجه رسيده بودند که هيچ سندی دال بر توجيه ادامه نامگذاری آنها وجود ندارد

وضعيت وخيم جسمی نسرين ستوده

بنا به گزارشهای دريافتی وکيل زندانی سياسی نسرين ستوده گفته است وضعيت جسمانی وی به دليل يک ماه اعتصاب غذا مناسب نيست و با کاهش جدی وزن و ضعف جسمانی شديدی روبه رو گرديده است.

مأموران وزارت بدنام اطلاعات آخوندی مانع ملاقات همسر او گرديده اند. مأموران ولی فقيه با غيض و کين آخوندی از اين طريق وی را تحت فشار گذاشته اند. آنها نمی خواهند که خبر وضعيت جسمی ايشان به بيرون برسدنسرین ستوده زندانی سیاسی
http://www.mojahedin.org/pages/detailsNews.aspx?newsid=119104

گزيده ای از خون نوشته های شهيد ستار بهشتی

گزيده ای از خون نوشته های شهيد ستار بهشتی
از مقاله «اعدام، گناه بی گناهی»
«… آقای خامنه ای در جلسه ويژه هيأت وزيران در بجنورد خطاب به دولت تأکيد کردند: در سال آخر خدمت دولت، امکانات و انرژی موجود، منطقاً بايد صرف پروژه های نيمه تمام شود. به علت پرداختن به مسائل ديگری که موجود است زياد به اين مسأله نمی پردازم چون ديگر همه ملت ايران می دانند اين سخنان و دستورات و ارائه طرحها جز فريبی بيش نيست!

… آقای خامنه ای به عنوان يک ايرانی خواهش می کنم دست از قدرت پرستی خويش بردارد، ايران را بيش از اين به ويرانه تبديل نکند، قبل از آن که قيامها شکل بگيرد و يا جنگ داخلی در کشور فرابگيرد، اين لطف را نظام جمهوری اسلامی که مسئولانش خود را نوکر ملت می دانند انجام دهند، اين کشور را رها کنند با يک رفراندوم بياييد مشخص کنند ببينيد مردم ايران چقدر از داشتن نوکرانی چون شما بيزار هستند.

آملی لاريجانی با تأکيد بر اين که در جمهوری اسلامی ايران مطلقاً اعدامی سياسی نداريم و افراد اعدامی يا قاچاقچی مواد مخدريا متعرضان به جان و مال و نواميس مردم بوده اند.
… آقای لاريجانی چگونه می توانيد به اين راحتی دروغ بگوييد که اعدام سياسی در نظام شما نيست؟ از زمان به قدرت رسيدن اين نظام هرچه اعدام شد قاچاقچی و مزاحم نواميس مردم بودند؟ تيربارانهای روی پشت بام مدرسه رفاه بدون (تشکيل) دادگاهی، کشتارترکمن صحرا، کشتارآمل و تبريز، کشتار قيامهای سال 60 اعدامهای سال67همه آنها قاچاقچی بودند؟ … همه اين اعدامها جزء قاچاقچيان و حمله به نواميس مردم بودند؟ درقيام سال 78 و سال 88 اين همه بازداشت، شکنجه، تجاوز و قتل که بر سر مردم آمد همه قاچاقچی و مزاحم نواميس مردم بودند؟ ايا خونخوارتر از خود ديده ايد؟ آقای غلامرضا خسروی و بسياری چون او که اکنون بين اعدام وزندگی مانده اند جزء همين اشخاص هستند؟ اگر اينگونه است چرا درخواست نوشتن توبه نامه به آقای خسروی داديد؟ چگونه او قاچاقچی و يا مزاحم نواميس مردم است که با توبه نامه او را بعد از ساليان فراوان زندان و شکنجه ميرهانيد؟

… اين همه زندان در زندانی از ظلم شما در عذاب به سر می برند قاچاقچی ومزاحم نواميس مردم هستند؟ … ای از خدا بی خبر ای از خدا بريده و به شيطان دلبسته، خانم نسرين ستوده به خاطرجلوگيری از ديدار فرزندانش دست به اعتصاب غذا زده آخر اين چه دينی است که ادعای اجرای آن داريد اما برای اجرای آن راضی به انجام هر گونه ظلم و جوری هستيد؟ اين چه اجرای دينی است که به اسم خدا و دين خدا بند گانش را به طور مستقيم وغير مستقيم به نابودی ونيستی می کشانيد؟

××××××××××××××××××

بخشی از مقاله ادعاهای بزرگ، اما پوچ و توخالي

«… با قطع شدن برنامه های راديو تلويزيون ايران از طريق ماهواره، شبکه های نظام نيز در ليست تحريمات قرار گرفت و جای تعجب اينجاست که فرياد از همه مسئولان درآمده که اين نقض حقوق شهروندی واطلاع رسانی است، اتحاديه اروپا دارد دفاع از آزادی بيان و دفاع حقوق بشرکذايی خود را نشان می دهد! هرکس به نوعی از مسئولان از سوراخی سر بيرون آورده و داد از نقض ازادی بيان می زنند! اما نمی گويند وقتی خود بر روی شبکه های ماهواره يی در کشور ايران برای مردم خود را پارازيت می اندازيم آيا نقض آزادی بيان نيست؟ وقتی اينترنت را قطع می کنيم، سايتها را فيلتر می کنيم، روزنامه ها را توقيف می کنيم نقض آزادی بيان و پايمال کردن حقوق شهروندی نيست؟ چگونه برنامه های شما که همه جنبه دفاع از نظام فاسد و طرفداران اين نظام هم چون بشار اسد را دارد و يا به ترويج خشونت می پردازد اگر از پخش آنان جلوگيری شود نقض آزادی بيان وپايمال کردن حقوق شهروندی می شود، اما پارازيت اندازی شما بر روی شبکه های ماهواره ای، قطع اينترنت، فيلتر کردن سايتها، توقيف روزنامه ها مبارزه با تهاجم فرهنگی و مبارزه با استکبار می شود؟



آقايان ديگر دست شما برای عالم وآدم رو شده ديگر جای چانه زدن نداريد، حال بايد تصميم بگيريد يا جام زهر را بنوشيد که از داخل به جنگ باهم می افتيد و يا بايد منتظر قيامهای سراسری باشيد.



زنده وپاينده ايرانی و ايران جانم فدای ايران

بحران در رأس نظام آخوندی - رو در رويی احمدی نژاد با خامنه ای

فلاکت و ضعف مفرط ولی فقيه ارتجاع درگرداب بحرانهای مرگبار
پس از آن که ولی فقيه ارتجاع، احمدی نژاد و هر کس که تا روز انتخابات اختلافات درونی رژيم را علنی کند «به خيانت» در «شرايط حساس کنونی» نظام متهم کرد، رئيس جمهور ارتجاع که مخاطب اصلی خامنه ای بود، نامه يی سراپا طعن و ادعا به ولی فقيه ارتجاع نوشت که فلاکت نظام و ولی فقيه مفلوک آن را بيش از پيش برملا کرده و بحران را تشديد و به مرحله جديدی وارد می کند.

هم چنان که در اخبار روز گذشته تارنمای سازمان مجاهدين به اطلاع هموطنان گرامی رسيد، خامنه ای در سخنان خود در 13آبان، بعد از ضجه و زوزه کشاف به خاطر کلان ضربه خروج مجاهدين از ليست آمريکا، و ابراز وحشت از پيامدهای درهم شکستن سياست استمالت، به جنگ علنی شده گرگها و نامه نگاريهای اخير احمدی نژاد و آخوند صادق لاريجانی سردژخيم قوه قضاييه رژيم پرداخت و به آنها هشدار داد و گفت:
«اين را من به مسئولان، به رؤسای محترم هشدار می دهم. من از رؤسای قوا حمايت کردم، باز هم حمايت می کنم - مسئولند، بايد کمکشان کرد - اما به آنها هشدار می دهم، مراقب باشند. نه اين که اين نامه نگاری ها خيلی مهم باشد؛ نه، صد تا نامه بنويسند؛ کار خودشان را بکنند، اختلافات را به ميان مردم نکشانند.
اختلافات را نبايد علنی کرد؛ اختلافات را نبايد به مردم کشاند؛ احساسات مردم را نبايد در جهت ايجاد اختلاف تحريک کرد. از امروز تا روز انتخابات، هر کسی احساسات مردم را در جهت ايجاد اختلاف به کار بگيرد، قطعاً به کشور خيانت کرده».

پس از اين تيغ کشی خامنه ای، دو رأس لاريجانی، يعنی آخوند صادق لاريجانی رئيس قضاييه و پاسدار علی لاريجانی رئيس مجلس رژيم خود را جلو انداخته و با فرستادن نامه هايی به «مقام ولايت» ابراز تمکين کردند، ولی احمدی نژاد که مخاطب و طرف اصلی خامنه ای بود، سکوت کرد و کار به آنجا کشيد که بروجردی رئيس کميسيون امنيت مجلس رژيم وارد صحنه شد و علناً گفت: «هم اکنون افکار عمومی منتظر اين است که رئيس جمهور نيز به عنوان رئيس قوه مجريه کار مشابهی را انجام دهد و نامه يی را خطاب به رهبر بنويسد» وی اضافه کرد که «اجازه ندهيم دشمن از تصور اختلافات داخلی ما سوءاستفاده کند، لذا تعبير رهبر معظم در خصوص خيانت بودن اختلاف افکنی در کشور بسيار مهم و دقيق است».
اما رئيس جمهور ارتجاع که خامنه ای را در ضعيف ترين نقطه خود در گرداب بحرانهای مرگبار بيرونی و درونی يافته بود، جواب خامنه ای را در نامه پرنيش و طعنی داد که تلويزيون رژيم بخشهايی از آن از جمله عبارت «جايگاه رفيع رئيس جمهور» که «بالاترين مقام رسمی کشور پس از رهبری و مجری قانون اساسی» است، را سانسور کرد.

احمدی نژاد بدون کمترين اشاره يی به «ولايت» خامنه ای، در همان اول نامه از «امام معصوم (س) » که اشاره به امام زمان است ياد می کند و با تصريح بر اين که «هميشه» و «به طور شبانه روزی»، «تمام هم خود را مصروف خدمتگزاری بی منت و پافشاری بر اصول و ارزشهای انقلاب و صيانت از حقوق اساسی ملت» کرده است، حرفهای خامنه ای را صرفاً يک «تذکر به موقع»، توصيف کرده و در مورد خودش به اين اکتفا می کند که «مانند گذشته و برای مصالح کشور همه نامهربانيها را صبورانه تحمل خواهد کرد»!
درعوض، در نامه اش برای خامنه ای تعيين تکليف می کند که بايد «جايگاه رفيع رئيس جمهور» نظام را که «بالاترين مقام رسمی کشور پس از رهبری و مجری قانون اساسی است» مورد تأکيد قرار بدهد!
ضمن اين که در لفافه تعارفات ظاهری، برای رويارويی در بحران و جنگ و جدال نمايش انتخاباتی هم خط ونشان می کشد.
جالب اين که رئيس جمهور استبداد دينی، برای نيش زدن به ولايت خامنه ای، کراراً از کلمات «ملت» و «اراده ملت» و «انتخاب ملت» و «حقوق اساسی ملت» دم می زند که البته سرقت کلمات و ادبيات مقاومت مردمی، و قبل از هر چيز بيانگر ورشکستگی تاريخی رژيم ولايت فقيه و بنيانگذارش خمينی دجال است که رودرروی مجاهدين و شورای ملی مقاومت ايران، رأی ملت و دموکراسی را از اساس منکر بوده است.

متن کامل نامه رئيس جمهور ارتجاع با همان فرهنگ رژيمی و آخوندی خودش:
جدای از سرقت مصلحتی کلمات «ملت» و «مردم» و «اراده و حقوق مردم» که در تلويزيون آخوندی هم عبارات مربوطه با سانسور مواجه شده است:

نامه احمدی نژاد به خامنه اي
مقام معظم رهبری،
سلام عليکم
با تبريک عيد عظيم غدير که تضمين و کمال رسالت پيامبر اعظم (ص) و نقطه پيوند بشريت با حقيقت انسان کامل و امام معصوم (س) است از توجه هوشمندانه حضرتعالی به ضرورت حفظ و تقويت وحدت در شرايط خطير کنونی صميمانه سپاسگزارم.

دولت ضمن استقبال کامل از اين تذکر به موقع مانند هميشه تمام هم خود را مصروف خدمتگزاری بی منت و پافشاری بر اصول و ارزشهای انقلاب و صيانت از حقوق اساسی ملت خواهد کرد و به دليل مسئوليتهای سنگين خود از بگومگوها و يا اصطکاکات داخلی استقبال نخواهد نمود و مانند گذشته و برای مصالح کشور همه نامهربانيها را صبورانه تحمل خواهد کرد.
به واسطه طراحی دشمنان، ملت و کشور در فشارند. اين جانب و همکارانم در دولت برای تدبير امور و مقابله با توطئه های دامنه دار و وسيع بدخواهان و برای کاهش فشار بر مردم و پيشبرد امور کشور تمام توان خود را به طور شبانه روزی به کار بسته ايم ليکن ابعاد مسأله و اهميت موضوع مستلزم حضور همه قوا و مسئوليت پذيری و همکاری و همراهی آنان با دولت است که امروز در خط مقدم اين جنگ تمام عيار اقتصادی قرار دارد.
مطمئن هستم که جنابعالی بر پاسداری قاطع از قانون اساسی و به ويژه از حقوق اساسی ملت و همچنين صيانت از جايگاه رفيع رئيس جمهوری منتخب ملت که بالاترين مقام رسمی کشور پس از رهبری و مجری قانون اساسی است، تأکيد داريد و با هر اقدامی که اختيارات و مسئوليتهای مهم او را مخدوش نماييد، مخالفيد.
توجه دادن حضرتعالی به امر انتخابات رياست جمهوری بسيار دقيق و مهم است. انتخابات رياست جمهوری مظهر اراده ملی و نماد حاکميت مردم و بالاترين تجلی مردم سالاری است. جنابعالی بارها تأکيد کرده ايد که همه بايد به گونه يی عمل نمايند که انتخاباتی پرشور و با حداکثر مشارکت مردم که موجب تجديد قوای انقلاب و عامل نشاط و همبستگی ملی و بزرگترين ضربه به دشمن است برگزار گردد. اين امر در شرايط کنونی از اهميتی به مراتب بالاتر برخوردار است و ضرورت دارد از هر گونه اقدام و رفتار که شائبه تضعيف نقش محوری اراده مردم در اداره کشور و يا حضور حداکثری آنان در انتخابات است به جد پرهيز گردد. دولت با تمام توان در خدمتگزاری همه جانبه به ملت حاضر و درصدد زمينه سازی تحقق اين امر است.
انشاالله با تدابير خردمندانه حضرتعالی از اين عقبه به سلامت عبور خواهيم کرد.
محمود احمدی نژاد»

شايان توجه است که رئيس جمهور ارتجاع، که قبلاً با لودگی آخوندی- پاسداری، قطعنامه هايی محکوميت و تحريم بين المللی رژيم را به تمسخر می گرفت، اکنون درگرداب بحران سرنگونی نظام و بالا گرفتن جنگ گرگها، از وضعيت کنونی و تشديد تحريمهای بين المللی و سقوط ارز رژيم که باعث بالا گرفتن جنگ گرگها شده است، تحت عنوان «عقبه» و گردنه يی صعب العبور ياد می کند که به مفهوم وضعيت فوق بحرانی است که تازه عبور از آن زير علامت سؤال است و آروز می کند که شايد نظام «از اين عقبه به سلامت عبور» کند! هم چنان که ولی فقيه ارتجاع وضعيت نظام را به ويژه پس از درهم شکستن برچسب آخوند ساخته در آمريکا، «وضعيت حساس کنونی» توصيف می کند و چه بيهوده می کوشد، که به باندها و سران رژيم درهم ريخته اش دهنه بزند:

«اختلافات را نبايد علنی کرد؛ اختلافات را نبايد به مردم کشاند؛ احساسات مردم را نبايد در جهت ايجاد اختلاف تحريک کرد. از امروز تا روز انتخابات، هر کسی احساسات مردم را در جهت ايجاد اختلاف به کار بگيرد، قطعاً به کشور خيانت کرده».

كنفرانس در لاهه، مقر دادگاه بين المللي جنايي: فراخوان به اعلام ليبرتي به عنوان كمپ پناهندگي- قسمت اول

محكوميت جنايات خامنه اي - مالكي عليه مجاهدين
30 اكتبر2012(9آبان 1391)

دكتر خوان گارسه - پروفسور هنك ديهان - پاتريك كندي، هـري فن بومل ، نماينده پارلمان هلند - بويكه بومر ، نماينده پيشين پارلمان اروپا و سرهنگ وسلي مارتين
پرفسور هنك ديهان
خانمها و آقايان،
از طرف دوستان ايران آزاد در هلند، به گرمي به شما در اين محل مطبوعاتي بين المللي نيوپورت خوشامد ميگويم. البته خوشامد ويژه براي ميهمانان بسيار برجسته‌مان، پاتريک کندي، سرهنگ وسلي مارتين، وکيل‌مان آقاي خوان گارسه است. دوستان آمريکايي مان دشواري زيادي براي رسيدن به لاهه بخاطر طوفان و گردباد در ايالات متحده داشتند و بايد زودتر مي آمدند ولي خوشامد ويژه به دکتر گارسه از اسپانيا مي‌گوييم که با هواپيما دو سه ساعت راه آمده است. دليل اينکه ما اينجا هستيم، در وهله اول البته به اين خاطر است كه ما همگي نگراني زيادي براي دوستانمان در کمپ ليبرتي داريم. اين يکي از دلايلي است که ما اين جلسه را در اينجا سازماندهي کرديم تا توجه دوستان سياسي‌مان را در اينجا در هلند و همينطور در اروپا جلب کنيم که  نقش فعالي براي حفاظت ساكنان ليبرتي داشته باشند. کمپ ليبرتي اكنون نه يک کمپ پناهندگي ، بلكه يک ويرانه است، يک زندان است. اين شرايط واقعي است و اين نکته بسيار مهمي است که فراتر از دستور کار سياسي اينجا در اروپاست. يک نکته بسيار جدي.
نکته دوم البته شرايط در ايران است، اگر شرايط در ايران را نميدانيد، از نظر من مشتي ديوانه حاكم اند و همه اين را قبول دارند که شرايط در ايران پيوسته وخيمتر ميشود. از نظر من و از نظر دوستانم در اروپا نظير لرد اسلين كه متأسفانه الان زنده نيست، که زماني به من گفت دهان شما يک عضو پارلمان هستيد من هم يک عضو پارلمان هستم او گفت چون شما يک نماينده پارلمان در يک دموکراسي هستيد، حقوق بشر کسب و کار اصلي شماست، صرفنظر از اينکه چپ گرا يا راست گرا هستيد. نکته بعدي كه البته بسيار خوشحال کننده است گرامي داشت اين موضوع است که در آمريکا کار زيادي توسط پاتريک کندي و بقيه انجام شد و سازمان مجاهدين خلق از ليست وزارت خارجه حذف شد.
من براي شما عصر بسيار خوبي آرزو ميکنم و سخن را به دوست خوب و ديرين ‌مان پاتريک کندي ميسپارم.

پاتريک کندي:
بسيار متشکرم، زنده باد اشرف، زنده باد ليبرتي،
از شما و از ميزبانمان متشکرم. و اجازه بدهيد بگويم چه افتخاري است که اينجا در پايتخت لاهه باشيم.
براي افراد سراسر جهان لغت لاهه به معني دادگاه عدالت نهايي است. دادگاه بين المللي جنايات جنگي در اينجا در اين شهر است. چقدر بجاست که ما امروز اينجا جمع شده ايم تا درمورد موضوعي از عدالت جهاني صحبت کنيم، چون اينجا شهري است که متعهد به عدالت بين المللي است. دوست خوبم گفت آنچه ما را در اينجا گرد آورده آرمان حقوق بشر است. و اين آرماني است که همه ما را متحد ميکند چون شما مي‌بينيد آرمان حقوق بشر يک آرمان جهانشمول است. به اين دليل است که ما يک دادگاه بين المللي براي حقوق بشر داريم. چون به زبان دکتر مارتين لوترکينگ، تهديد عليه عدالت در هر نقطه، تهديد عليه عدالت در همه جاست.
بنابراين ما امشب تنها به اين دليل اينجا نيستيم که مي خواهيم آزادي را در کشوري به اسم ايران، در کشوري به اسم سوريه، يك كشورهاي ديگري در اين جا و آنجاي جهان ببينيم، ما اينجا هستيم چون آزادي تهديد ميشود و توسط بزرگترين رژيم حامي تروريسم ـ رژيم ايران ـ تهديد ميشود، رژيمي که بطور سيستماتيک حقوق بشر را عليه مردم خودش در ايران و همچنين  عليه مردم در سراسر خاورميانه و سراسر جهان نقض کرده است. بنابراين امشب ما درباره مبارزه براي عدالت براي ساكنان اشرف و حالا در ليبرتي صحبت مي‌کنيم. ولي علت اينکه براي افراد کمپ ليبرتي و آنهايي که در اشرف باقي مانده اند مبارزه ميکنيم، اين است که آنها در خط مقدم براي يک ايران نو مبارزه ميکنند که آزاد از ملاها و حکومت مذهبي باشد. و حالا ما مي دانيم آمريکا به بقيه جهان مي پيوندد که سرانجام قبول مي كند که گروه اصلي اپوزيسيون، سازمان يافته ترين گروه اپوزيسيون در برابر ملاها و رژيم تهران مجاهدين خلق است که براي ايجاد تغيير، براي آوردن آزادي به ايران مبارزه مي کند.
ولي افرادي هستند که به مجاهدين حمله ميکنند. پدر من سناتور ادوارد کندي وقتي در سنا بود، با مردي به اسم نلسون ماندلا ايستاد. در آن زمان نلسون ماندلا يک تروريست ناميده ميشد. تصور کنيد مردي با اين شخصيت صلح طلب در جهان مثل نلسون ماندلا برچسب يک تروريست بخورد. چرا؟ چون او يک آفريقاي جنوبي آزاد ميخواست که همه بتوانند از موهبتهاي آزادي بهره مند شوند. با اينحال او نه تنها توسط دولت آپارتايد در آفريقاي جنوبي، بلکه توسط ايالات متحده آمريکا برچسب تروريست خورد تا زماني که پدر من مبارزه کرد تا ببيند سياست ايالات متحده عوض ميشود تا بجاي اينکه در سمت سركوب كنندگان مردم باشد، آمريکا طرف نلسون ماندلا و يک آفريقاي جنوبي جديد را بگيرد و امشب ما بايد همين کار را در مورد ايران بکنيم و از مجاهدين خلق حمايت کنيم.
و همانطور که دوست خوبم گفت اين موضوعي مربوط به تمايلات چپ يا راست نيست. چونكه در ايالات متحده ما به کارزاري براي خروج از ليست مجاهدين پيوستيم که شامل دموکراتها و جمهوريخواهان و مقامات سابق نظامي بود که بهم پيوستند و گفتند اين همراهي ما به علت  وطن پرست بودن ماست و براي دفاع از آزادي و دموکراسي است. ما بايد در سمت آنهايي باشيم که در پي آزادي و دموکراسي در ايران هستند و اين افراد، افرادي هستند که براي يک ايران آزاد مبارزه کرده اند ـ مجاهدين خلق ـ و به اين دليل بود که ما بايد مطمئن ميشديم آنها از ليست خارج شوند. ولي همانطور که ميدانيد اين مبارزه، مبارزه يي طولاني بود و به طور مشخص در  اشرف و ليبرتي اين مبارزه صورت مي گرفت.
ما نهايتاً توانستيم در آمريکا اين برچسب را از روي مجاهدين برداريم و نهايتاً افراد کمپ اشرف و حالا کمپ ليبرتي بايد توسط سازمان ملل متحد و ايالات متحده، بعنوان پناهنده شناخته شوند و با کرامت و احترام و حقوق بشر با آنها رفتار شود چون اين حق آنهاست.
ما امشب اينجا هستيم و شما از سرهنگ مارتين خواهيد شنيد که به شما خواهد گفت چطور سازمان ملل متحد و ايالات متحده هنوز براي افراد کمپ ليبرتي غيرممکن کرده اند که با آزادي و در امنيت زندگي کنند. آنها در يک کمپ پناهندگي هستند که مثل يک اردوگاه کار اجباري با آن رفتار ميشود. آنها در شرايط غيرقابل تحملي زندگي ميکنند، داروهايشان از آنها دريغ ميشود، دسترسي افرادي که از نظر فيزيکي ناتوان هستند دريغ ميشود، آب و برق در بعضي موارد دريغ ميشود. بنابراين امشب ميخواهيم يک پيام از اينجا بيرون برود، اينجا در لاهه ما از سازمان ملل متحد انتظار داريم که اساسنامه اش را محترم بشمارد، از افراد کمپ ليبرتي حفاظت کند و اطمينان حاصل کند که همه شئونات انساني که شايسته آن هستند به آنها اعاده ميشود.
ما پيامي به نوري المالکي ميفرستيم که عقب نشيني کند و بداند اگر کار درست را نکني، روزي بخاطر آنهايي که در اسپانيا عليه نوري مالکي بخاطر حمله به اشرف دادخواست صادر کرده اند، ما شايد تو را نوري المالکي به اينجا در لاهه بياوريم و در دادگاه جنايات جنگي محاکمه کنيم. ما ميخواهيم افراد کمپ ليبرتي در امنيت زندگي کنند و کرامت و حقوق بشر آنها رعايت شود. چه کسي ميتواند استدلال کند که افرادي که با ملاها در تهران مبارزه کرده اند شايسته حفاظت از طرف اروپا و بقيه جهان نيستند، در حالي که رژيم تهران بزرگترين حامي تروريسم است.
همه ما ميخواهيم که آنها بتوانند به ايران برگردند. ولي نه ايراني که توسط ملاها رهبري ميشود. نه ايراني که مصمم به ساختن سلاح هسته اي است. ما ايراني ميخواهيم که با بقيه جامعه جهاني متعهد به يک جهان متمدن، يک دموکراسي در ايران باشد و آن روز، دوستان من، دارد فرامي‌رسد. و بزود مي آيد. بخاطر فداکاريهاي همه شماها.
ما مي بينيم که در ايران تحريمهاي بين المللي بالاخره دارد کار ميکند چون اين تحريمها فقط تحريمهاي ايالات متحده نيستند، تحريمهاي اروپايي، تحريمهاي بين المللي هستند. و دوستان من باور ما اين است که اين روز زود دارد مي آيد چون روزهاي ملاها به شماره افتاده است. آنها جهت اشتباه تاريخ را با هر مبنايي گرفته اند. و حالا با بشار اسد در سوريه هم جهت شده اند و مي دانند روزهاي آنها در سوريه به شماره افتاده است و نهايتاً تمرکز جامعه جهاني به آنجايي که شروع شد يعني تهران به شما بر مي گردد و آنها جايي نخواهند داشت که بروند.
بسيار متشکرم.
پيام ويدئويي رئيس جمهور برگزيده مقاومت
آقاي رئيس
پروفسور دهان، رئيس گروه هلندي دوستان ايران آزاد،
خانمها و آقايان،
اجازه بدهيد كه از اعضاي برجسته اين پنل بخاطر توجهتان به مسأله ايران و حمايت‌تان از مقاومت ايران براي آزادي و دمكراسي قدرداني كنم.
در سه دهه گذشته، كم‌تر مقطعي پيدا مي‌شود كه اوضاع ايران تا اين حد بحراني باشد.
سقوط اقتصادي با تورم 50 درصدي، بيكاري 30 درصدي و افت 75 درصدي ارزش پول كشور،
جنگ قدرت در هيأت حاكمه،
فشار نارضايتي‌هاي جامعه،
و چشم‌انداز سرنگوني حكومت سوريه، مهم‌ترين متحد استراتژيك رژيم.
همه چيز نشان مي‌دهد كه ايران آماده تغيير است.
در چنين شرائطي حذف نام بزرگترين اپوزيسيون سازمان يافته ايران از ليست تروريستي آمريكا فلشي است به سمت راه حل واقعي.
يك راه حل ايراني، بر اساس پتانسيل عظيم جامعة ايران براي تغيير.
اين راه حل سرنگوني ديكتاتوري مذهبي به دست مردم و مقاومت ايران است
با اين تحول از يك طرف جامعه ايران بويژه جوانان ضعف ملاها و اعتلاي مقاومت را مي‌بينند و از طرف ديگر، ملاها از چشم‌انداز آينده بيمناك شده‌اند.
حذف اين نام‌گذاري، تنها به معناي حقانيت جنبش مقاومت نيست،
تنها به معناي پوچي تهمت‌ها عليه مقاومت نيست؛
بلكه هم‌چنين گوياي توانمندي اين مقاومت است:
ـ توانمندي به پيروزي رساندن يك نبرد بزرگ و پيچيده حقوقي سياسي
ـ توانمندي درهم‌شكستن كارزار عظيم دروغ پراكني ملاها و مماشات‌گران متحد آنها
ـ توانمندي شكل دادن يك جبهه سياسي بين‌المللي در دفاع از آزادي و دمكراسي در ايران
روشن است كه اين موفقيت مرهون پايداري و فداكاري اعضاي مقاومت، حمايت بي‌شائبه ايرانيان و همبستگي شخصيت‌هاي شريف و بزرگواري مثل شما در سراسر جهان بوده است.

جنبشي با اين موقعيت، در تحولات آتي ايران، نقش تعيين كننده دارد.
يعني كليد مسأله ايران را  در دست دارد و پاسخ خواست مبرم جامعه براي تغيير است.
اين جنبشي است بر پايه كثرت گرايي، جدايي دين و دولت، برابري جنسي و متعهد به يك ايران غير اتمي.
به همين دليل، كساني كه از ادامه رژيم كنوني در ايران سود مي‌برند، امروز نگراني خود را از خروج مجاهدين از ليست تروريستي پنهان نمي كنند
آنها سعي ميكنند چهره مقاومت را با برچسب‌هاي مضحكي مانند سكت يا نداشتن پايگاه اجتماعي مخدوش كنند.
گزارش سال 2011 سازمان اطلاعات و امنيت هلند براي چندمين بار حقيقت مهمي را گزارش كرده است. « سازمان اطلاعات و امنيت ايران در هلند فعاليتي بدون وقفه براي لابي کردن عليه مجاهدين دارد.
سرويس هاي اطلاعاتي ايران با کمک رساني مالي, هماهنگي و مديريت ,  فعاليتهايي را بعهده دارند که برطبق آن به منظور بدنام کردن مجاهدين با رسانه ها, سياستمداران مختلف و ديگر مديران ارتباط برقرار مي‌کنند».(پايان نقل قول)
حقيقت چيست؟
دعوا نه بر سر سكت است نه بر سر پشتوانه اجتماعي مقاومت.
واقعيت اين است كه چه براي سياست‌هاي كنوني چه براي فرداي ايران، هيچ راه حلي به ثمر نمي‌رسد مگر اين كه در محور آن مقاومت ايران قرار داشته باشد. طرفداران مماشات، به روشني مي‌دانند‌ براي حفظ رژيم بايد آلترناتيو دمكراتيك آن را هدف قرار بدهند.
تحريم‌هاي بين‌المللي يك تدبير لازم است اما كافي نيست. عامل كليدي براي تغيير مقاومت ايران است. بنابراين تنها سياستي كه با تركيبي از تحريم و حمايت از اپوزيسيون ايران باشد ميتواند به طور جدي به رژيم آسيب بزند.
آنچه اوضاع سوريه را قفل كرده، دخالت وسيع حكومت ملاهاست.
و همچنين آنچه مي‌تواند ملاها را متوقف كند  مقاومت مردم ايران است كه بدنبال تغيير دمكراتيك در ايران است.
در سال‌هاي گذشته، غرب جنبشي را ناديده گرفته كه قادر به سازمان دادن پتانسيل عظيم جامعه ايران براي تغيير است. پس از حذف نام‌ مجاهدين از ليست، بايد بقيه موانع نيز برداشته شود و راه مقاومت ايران گشوده شود.
دوستان عزيز
در اين فرصت من هم‌چنين مي‌خواهم بر لزوم دخالت فعال ايالات متحده و اتحاديه اروپا در رابطه با وضعيت اعضاي اپوزيسيون در اشرف و ليبرتي تأكيد كنم.
موقعيت آنها كه از استانداردهاي انسان‌دوستانه و حقوق بشري محروم شده‌اند، نتيجه مماشات قدرت‌هاي غرب با فاشيسم ديني حاكم بر ايران و دولت دست‌نشاندة آن در عراق است.
آنها با سكوت و انفعال عملا به سركوبگري و جنايت آخوندها عليه اعضاي اپوزيسيون ميدان دادند.
در نتيجه اكنون ساكنان ليبرتي از حداقل حقوق قانوني خود محرومند.
با اينكه آنها افراد حفاظت شده تحت كنوانسيون چهارم ژنو هستند و كميسارياي عالي پناهندگان آنها را به عنوان پناهجو و ” افراد مورد نگراني” شناخته است.
متأسفانه ملل متحد نيز به وظايف قانوني خود نسبت به آنها عمل نكرده است.
من از آمريكا و اتحاديه اروپا و از جمله دولت هلند مي‌خواهم كه دولت عراق را تحت فشار بگذارند كه سلب حقوق قانوني و انساني ساكنان اشرف و ليبرتي متوقف سازد.
از ملل متحد بخواهند كه كمپ ليبرتي را به عنوان كمپ پناهندگي اعلام كند.


يك بار ديگر از همه شما تشكر مي‌كنم.

بيش از ۱۰۰۰ زندانی در صف اعدام!

ديکتاتوری آخوندی اعدامهای گسترده زندانيان محکوم به اعدام در زندان گوهردشت کرج را در دستور کار خود قرار داده است.
گزارشها حاکی است که بيش از ۱۰۰۰ زندانی در زندان گوهردشت کرج در انتظار اجرای حکم اعدام به سر می برند.

از چند هفته پيش، هيأتی از دژخيمان قوه قضاييه به رياست دژخيمی به نام نجف آبادی که معاون جعفری دولت آبادی دادستان رژيم در تهران است، در زندان گوهردشت کرج مستقر شده و زندانيان محکوم به اعدام را مجبور به پر کردن فرمهايی می کند که هدف از آن سرعت بخشيدن به اجرای حکم جنايتکارانه اعدام است.
همين گزارش حاکی است، دژخيمان رژيم همزمان برخی شاکيان خصوصی زندانيان محکوم به اعدام را احضار کرده اند و آنها تحت فشار قرار داده اند که خواستار اجرای حکم اعدام شوند.
دژخيمان به شاکيان گفته اند يا بايد هزينه زندانی را به ديکتاتوری آخوند بپردازند يا بايد خواستار اعدام آنها شوند
از آنجا که هزينه نگهداری زندانی رقم بالايی است و شاکيان توان پرداخت آنها را ندارند، به اين ترتيب آنها را تحت فشارهای ضدانسانی قرار می دهند تا به خواست رژيم تن دهند و خواستار اعدام زندانی شوند.

اقرارهای ناگزير دشمن و زوزه های وحشت

اقرارهای ناگزير دشمن، زوزه های وحشت ولی فقيه ارتجاع از درهم شکستن ليست گذاری آخوند ساخته در آمريکا و چشم انداز تحولات منطقه و عراق

خبرگزاری حکومتی ايسنا- 8آبان1391
بدون شک ”مجاهدين“ و موضوع خروج آنها از عراق در سالهای اخير در هر فرصت و بر سر هر ميز مذاکره دوجانبه و چند جانبه ای ميان ايران، عراق، صليب سرخ، سازمان ملل، آمريکا و کشورهای اروپايی موضوع مورد بحث بوده است

آمريکا در سال 1376 (1997) برای اولين بار در راستای نشان دادن حسن نيتش به دولت وقت ايران نام سازمان مجاهدين خلق را در ليست تروريستی قرار داد

”سياسی“ و ”ابزاری“ بودن اين اقدام آمريکا و اتحاديه اروپا و در برخی موارد کانادا، محرز بود

مجاهدين تلاشهای حقوقی، سياسی و مالی بسياری برای خروج نام سازمان خود از فهرست تروريست ها انجام دادند تا اين که بالاخره توانستند در 7بهمن 1387 نام اين سازمان را از ليست تروريستی اتحاديه اروپا خارج کنند

مجيد الشيخ، سفير عراق در ايران: موضوع خارج کردن نام مجاهدين از ليست صرفاً فنی يا حقوقی نيست و بار سياسی آن بيشتر است. وی در پاسخ به اين پرسش که چه تضمينی وجود دارد
مجاهدين برای مدت طولانی در پايگاه ليبرتی باقی نمانند؟ گفت: ما اين مسأله را به طور دقيق با دبيرکل سازمان ملل مطرح و منتظريم تاريخ مشخص اعلام شود

الشيخ درباره سرنوشت پادگان اشرف نيز تصريح کرد: اگر دولت نظرش اين باشد که اين منطقه را در اختيار گيرد در اين صورت خريداری خواهد شد اما هنوز تصميم قطعی برای آن گرفته نشده است

حسن دانايی فر، سفير ايران در عراق درباره اين که گفته می شود خروج از ليست تروريست ها به دليل تسهيل شرايط برای پذيرش اين افراد از سوی کشورهای مقصد بوده است، گفت: چنين تحليل و برداشتی عذر بدتر از گناه است

حسن کاظمی قمی، سفير پيشين ايران در عراق درباره پيامد های مثبت خارج شدن مجاهدين از اشرف و دور شدن از مرزهای ايران گفت: البته هنوز خروج آنها از عراق قطعی نشده است و هنوز مشخص نيست کدام يک از کشورها آمادگی پذيرش  اين افراد را دارند

اقرارهای ناگزير دشمن و زوزه های وحشت- ايسنا-8آبان91:
بدون شک ”منافقين“ و موضوع خروج آنها از عراق در سالهای اخير در هر فرصت و بر سر هر ميز مذاکره دوجانبه و چندجانبه ای ميان ايران، عراق، صليب سرخ، سازمان ملل، آمريکا و کشورهای اروپايی موضوع مورد بحث بوده است. در کشاکش حاميان و مخالفان، سرانجام در کمتر از يک سال (فوريه تا اکتبر2012) اعضای اين سازمان تروريستی پس از حدود سی سال خانه مادری شان ”اشرف“ را ترک و به پايگاه ”آزادی“ منتقل شدند، مکانی که مشخص نيست سکوی پرتاب آنها به دنيايی متفاوت از دنيای ترور و خشونت و انتقام خواهد شد يا از ترس مواجهه با روشنايی باز به زندان خود باز خواهند گشت؟ بدون شک منافقين تا مدتها قادر به بازسازی خود در قالب آنچه سالها در اشرف برای خود ساخته بودند، نخواهند شد؛ چرا که سرزمينی مثل عراق با حاکمی مثل صدام حسين ديگر وجود ندارد که پذيرای آنها باشد مگر...
به گزارش خبرنگار سياسی خارجی خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا) پس از آن که آمريکا در سال 1376 (1997) برای اولين بار در راستای نشان دادن حسن نيتش به دولت وقت ايران، نام سازمان مجاهدين خلق (منافقين) را در ليست سازمانهای تروريستی قرار داد، ”سياسی“ و ”ابزاری“ بودن اين اقدام آمريکا و به تبع آن اتحاديه اروپا و در برخی موارد کانادا محرز بود.
رويکرد مبهم و سياسی آمريکا در برخورد با ترور و تروريسم حتی پس از حادثه 11سپتامبر و ادعای رهبری مبارزه با تروريسم بين المللی تغيير نکرد.
منافقين تلاشهای حقوقی، سياسی و مالی بسياری برای خروج نام سازمان خود از فهرست تروريست ها از سوی اروپا و آمريکا انجام دادند تا اين که بالاخره توانستند در 7بهمن 1387 نام اين سازمان را از ليست تروريستی اتحاديه اروپا خارج کنند.
در 27تير ۱۳۸۹ نيز يک دادگاه استيناف در واشينگتن دی.سی آمريکا حکم داد که نگه داشتن سازمان مجاهدين خلق در ليست تروريستی آمريکا اشتباه بوده است و وزارت خارجه آمريکا بايد در اين نام گذاری تجديد نظر کند.
با وجود اين که اتحاديه اروپا مدتها قبل نام اين گروهک تروريستی را از ليست ترور خارج کرده بود، اما آمريکا حاضر به اين کار نشد، اما شايد خروج نيروهای نظامی آمريکايی از عراق که برای باراک اوباما موفقيت محسوب می شد در کنار تأکيد دولت عراق به اخراج منافقين و نيز واقعيت نفوذ ايران در عراق و آرام شدن مرزهای ايران با خروج منافقين از پايگاه اشرف چندان هم موفقيت محسوب نمی شد.

فساد و تباهی، نماد رژیم ولایت فقیه

رژیم جمهوری اسلامی همچنان به اجرای تبعیض سیستماتیک جنسی علیه زنان کشور اصرار دارد و سرکوب و دستگیری زنان و دختران را در خیابانها به عنوان بدحجاب به صورت تحقیر آمیزی ادامه می دهد. مسوولان حکومت علت تفکیک جنسی دانشجویان دانشگاه های کشور را با جار و جنجال، اسلامی تر کردن این مراکز و "جلوگیری از فساد" اعلام می کنند، وسایل نقلیه عمومی را به بخشهای زنانه و مردانه تقسیم کرده اند و از ورود زنان به استادیومهای ورزشی و مراکز تفریحی جلوگیری می کنند.

اما همزمان با این دلسوزی آخوندانه برای جامعه، اخباری به گوش می رسد که مو را بر تن انسان سیخ می کند. روز یکشنبه گذشته، خانم زهره صابری، سر مربی تیم بسکتبال بانوان، در گفتگو با خبرنگار "پانا" به مواردی اشاره می کند که نشان از عمق فساد و تباهی در رژیم جمهوری اسلامی دارد. خانم صابری که برای پیدا کردن حامی مالی (اسپانسر) برای تیم اش به هر دری زده است می گوید که در بیشتر مواقع با پشنهادهای بی شرمانه ای روبرو شده است. کسانی که با زد و بند، دزدی و اختلاس، ثروتهای میلیاردی به دست آورده اند، همکاسه های آخوندهای بی شرف و وجدانی که به غارت کشور مشغولند، بنیانهای ورزشی جامعه را نیز به فساد خود آلوده کرده اند.

رژیم در هر باشگاه ورزشی مشهوری یک پاسدار یا اطلاعاتی را به ریاست برگمارده است. کمتر باشگاه ورزشی ای در کشور وجود دارد که در راس آن یک فرمانده سپاه پاسداران وجود نداشته باشد. اینان بیش از اینکه به فکر ورزش و سلامت جامعه باشند، به فکر پر کردن جیب خود و کنترل امنیتی باشگاه های صاحب نام هستند. اما باشگاه هایی که درآمد چندانی ندارند و به همت اعضا و مسوولین‌ شان سرپا مانده اند، از خوان نعمتی که پادوهای آخوندها برای خود گسترده اند، نصیبی که نمی برند هیچ، بلکه تبدیل به بنگاهی می شوند که باید غرایض جنسی آنان را برآورده کنند. خانم صابری می گوید: "شرکتهایی که برای حمایت مالی از تیم با آنها صحبت کرده‌ام، می‌گویند که خانم، شما با ما کمی مهربان‌تر و لطیف‌تر باش و چهارتا مهمانی با ما بیا."

روی دیگر حرف خانم صابری این است که مدیران شرکتهای دولتی و یا بخش خصوصی ای که تفاله خوار حکومت آخوندی است، زنان ورزشکار یک باشگاه را همچون فواحش خصوصی می خواهند و فکر می کنند با پرداخت مبلغی اندک، هم نام باشگاه را به دم خود بسته اند و هم تعدادی دختر و زن ورزشکار را به حرمسرای خصوصی خود اضافه کرده اند.

اینجاست که نگاه جنسی پایوران رژیم به زنان به ثمر می نشیند و نوکیسه هایی که از قبل زد و بند با مقامات آن به نان و نوایی رسیده اند، اعضای زن یک باشگاه ورزشی را برده های جنسی می پندارند و با وقاحت و کمال بی شرمی خواهان شرکت این دختران در مجالس عیش و نوش خود که برای مقامهای رژیم پهن می کنند، می شوند. خانم صابری در ادامه می گوید: "یکی از اسپنسرها هفته گذشته برای حمایت از تیم قول مساعد داد و ساعت ۱۰ و نیم شب با من تماس گرفته و می گوید آخر هفته کجائید؟ با چند بازیکن تیم ات بیا و در ازای این کار، ۲۰۰ میلیون تومان به تیم ات کمک می کنم."

این درجه از بی شرمی را در هیچ کجای دنیا الا زیر خیمه نظام ولایت فقیه نمی توان پیدا کرد. به همت رژیم ولایت فقیه و در سایه رهبری داهیانه علی خامنه ای، ام القرای مسلمین جهان به درجه ای از فساد و تباهی سقوط کرده است که می شود آنرا نماد تمام عیار یک نظام منحط دانست.
جعفر پویه