مگر "حضرت آیت الله" چه بدی در حق ما کرده!

فرّخ حیدری
هنوزم بخوبی به یاد میاورم که در دادگاه دوم، حجت الاسلام عبداللهی حاکم شرع دادگاه انقلاب اسلامی، وقتی نگاهش به اعلامیه دست نویس تبلیغی روی پرونده ام افتاد که در پائین آن با حروف درشت شعار «مرگ بر خمینی» با دست خط من نقش بسته بود، با چشمانی دریده و قیافه ایی کاملآ حق بجانب و با لحن زنگ داری که بوی خون میداد رو به من کرد و پرسید: «مگر حضرت امام چه بدی و ظلمی در حق شما کرده که العیاذ بالله خواستار مرگ ایشان شدید!...»

سی و سه سال است که در این رژیم خون و جنون، ماشین قتل و کشتار بدون وقفه در کاربوده است و اساسآ روزی نیست که بدون جنایت شب شود، و شبی نیست که ظلمت کده این میهن، آبستن مرگ و نیستی ظالمانه دیگری نباشد... بی تردید قتل فجیع زنده یاد "ستار بهشتی" این جوان شجاع و آزاده، اولین و آخرین نمونه از زنجیره ی بی انتهای قتلهای سیاسی در ایران نبوده و نخواهد بود.

برای من امّا نام و چهره "ستار بهشتی" از همان روز اول شنیدن خبر جان باختنش، بلافاصله تداعی کننده یک نام و چهره دیگری بود که به حدود سه دهه قبل برمیگردد. همبند دلاورم "ستار بامنیری" از بچه های زندان اصفهان در دهه سیاه شصت بود که این روزها بطور گریزناپذیری یاد و خاطره اش، ذهن و دلم را بخود مشغول کرده است. ابتدا فکر میکردم شاید این تداعی بخاطر نام مشترکشان باشد... با کمی درنگ، وقتی نگاهم به عکس این یکی "ستّار" میافتاد بازهم بی اختیار یاد آن یکی "ستّار" میافتادم. نمیدانم، شاید شباهت خاص چشمان سیاه و درشت هر دو و برق نگاهشان بود... اندکی تأمل کردم و با دریغ و درد در خودم فرورفتم و آنگاه با نگاهی به گذشته های دور و سیری در خاطرات آن سالیان، به این دریافت روشنتر رسیدم که چه بسا فراتر از همه این شباهتهای ظاهری، آنچه که این دو وجود عزیز را تا به این حد متشابه، در ذهن متبادر میکند و در فراسوی زمان به هم پیوند میدهد، در واقع خصوصیات مشترک انسانی و سرگذشت و سرانجام زندگی کوتاهشان است.

البته این روزها از شخصیت ویژه این یکی "ستار" که چند روز پیش مظلومانه رفت، همراه با عکسهای مختلف رنگی از او، زیاد دیده و شنیده ایم و جا دارد این انسان نمونه را هرچه بیشتر و بهتر به هم نسلانش معرفی کرد. ولی من ترجیح میدهم در همین جا از آن یکی "ستار" که او هم مظلومانه و البته بسیار غریبانه رفت، فقط با یک عکس سیاه و سفید به جا مانده از او یاد کنم.

تا آنجا که حافظه ام یاری میکند "ستار بامُنیری" بچه آبادان و فرزند مردم خونگرم خوزستان بود که بخاطر بروز جنگ خانمانسوز با عراق، همراه با خانواده و خیل همشهریانش به اصفهان کوچ کرده بود و بالطبع مثل بسیاری از هم نسلان مان در آن ایام پرآشوب و خطیر سال شصت، در طلب آزادی و برابری، درگیر مسائل سیاسی و طبعآ رویارویی با این رژیم خون و جنون شد...

فکر میکنم سال ۶۲ بود که در رابطه با یک هسته مقاومت مجاهدین خلق دستگیر شد و نهایتآ پس از محکومیت در دادگاه انقلاب، به زندان دستگرد اصفهان منتقل شد. آن زمان تازه بیست سالش شده بود. جوانی مهربان و مودب و البته زندانی مقاومی بود... در همهمه و شور و شلوغی بچه های بند در آن سالهای پرغوغا، حالا فقط چهره مصمم و برق نگاهش به خاطرم مانده است. انسانی دردمند و دلیر و البته خیلی با اعتماد به نفس و با پرنسیب بود و هیچوقت تسلیم تهدید و تطمیع پاسداران و مسئولین امنیتی زندان نشد. بخاطر جابجایی های مختلف، جزئیات زیادی از روند زندانش ندارم فقط میدانم که نهایتآ در سال ۶۷ و در آن تابستان سیاه و سوزان، در فصل قتل عام شقایق های عاشق، توسط "کمیسیون مرگ" در صف اعدام قرار گرفت و مخفیانه به دار کشیده شد.

درآن سالهای اولیه دهه خونین شصت، یکی از شعارهای محوری که بچه های "هسته های مقاومت" در شرایط بشدت نظامی و امنیتی حاکم، با ریسک پذیری بالا، بر روی در و دیوار اماکن عمومی و یا بر روی برگه ها و تراکتهای تبلیغی می نوشتند چنین بود : «مرگ بر خمینی، زنده باد صلح و آزادی»... شعاری که بلاواسطه خواهان نفی کامل ولایت فقیه با همه تبعات جنگ طلبانه و استبدادیش بود و این البته جُرم اصلی "ستار بامنیری" بود... کوتاه هم نیامد و جان و جوانیش را نیز فدیه همین آرمان کرد... البته این "شعار" جُرمی بود که در پرونده بسیاری از ما، چه آنهایی که رفتند و چه آنانی که هنوز هستند، ثبت شده است.

هنوز بعد از حدود سه دهه بخوبی به یاد میاورم که در دادگاه دوم، حجت الاسلام عبداللهی حاکم شرع دادگاه انقلاب اسلامی، وقتی نگاهش به اعلامیه دست نویس تبلیغی روی پرونده ام افتاد که در پائین آن با حروف درشت شعار «مرگ بر خمینی» با دست خط من نقش بسته بود، با چشمانی دریده و قیافه ایی کاملآ حق بجانب و با لحن زنگ داری که بوی خون میداد رو به من کرد و پرسید: «مگر حضرت امام چه بدی و ظلمی در حق شما کرده که العیاذ بالله خواستار مرگ ایشان شدید»... و من همچون شکاری زخمی که در کمند صیادی جراّر گرفتار شده باشد، برای گریز از تیر زهراگین آن نگاه مرگبار، ناخودآگاه سرم را دزدیدم... براستی مگر حضرت امام چه بدی در حق نسل ما کرده بود؟!... آیا واقعآ در حکومت ملایان میتوان حدی و مرزی هم برای "وقاحت" تعریف و تعیین نمود؟!

بیش از سی و سه سال است که مردم این میهن و بخصوص نسل جوان و جلودار ایران، چه در دوران ولایت مطلقه آن یکی "حضرت آیت الله" و چه در زمان زمام داری این یکی "حضرت آیت الله"، در قفای آزادی سر و جان نثار کرده اند و در این راه دهها هزار انسان شریف و آزاده، یا در پای جوخه های مرگ و یا در کف خیابانها به خون درغلطیدند و یا به دار شقاوت کشیده شدند یا در اتاقهای شکنجه و در خفا زجرکش شدند... در این میان سوال تلخ و گزنده ی که همچنان باقی میماند اینست که آیا واقعآ جرم و جنایت قابل تصور دیگری در دنیای معاصر نمونه و وجود داشته که در ید قدرت این حضرات باشد و در حق مردم ستمدیده ایران مرتکب نشده باشند؟ آیا کارنامه سیاه و سراسر جور و جنگ و جنایت و تجاوز و شکنجه و کشتار هر کدام از این سران رژیم، و همینطور کیسه و انبان سرریز شده از غارت و چپاول هر کدام از کارگزاران این نظام پلید، حتی به اندازه ارزنی یا سرسوزنی، جایی برای تردید باقی میگذارد که مردم ستمزده و جوانان ستم ستیز ایران، خواهان نفی و نابودی کامل این رژیم نامشروع و وطن فروش نباشند؟

اتفاقآ هردو "ستار" داستان راستان ما هم، خواسته مشترکشان نفی ولایت فقیه و اصل و اساس نظام ظلم بود و هر دو سودایی جز "صلح و آزادی" برای مردم و میهنشان در سر نداشتند و شجاعانه آنرا ابراز میکردند. آن یکی در اختناق هولناک دهه سیاه شصت در حالیکه کمیته چی های مسلح و جاسوسان "ارتش بیست میلیونی" خمینی همه جا را قرُق کرده بودند، دلاورانه بر در و دیوار شهر و محله شان می نوشت و این یکی در بحبوحه سرکوب خونین و خوفناک پس از قیام ۸۸ درحالیکه لباس شخصی های مدل "کهریزک" و "ارتش سایبری" ولایت سیدعلی، در هر کوی و برزن و در فضای مجازی جولان میدادند، با شهامت بر روی وبلاگش مینوشت... هر دویشان هم بطور واقعی میدانستند که چه بهای سنگین و گزافی را بخاطر اقدام جسورانه شان باید بپردازند.

بعد از اسارت و دستگیری نیز هر دو مقاومت کردند و تا آخرش ایستادند... آن یکی "ستار" به عنوان یک مجاهد، تسلیم آن "حضرت آیت الله" نشد و در برابر هیئت اعزامی ولی فقیه از هویت سیاسی و اعتقادیش دفاع کرد و غریبانه بر سر دار رفت... و این یکی "ستار" نیز بعنوان یک آزادیخواه دگراندیش تسلیم این "حضرت آیت الله" نشد و حتی کُد و رمز ورود به وبلاگش را هم به گزمه های ولایت نداد و مظلومانه زجرکش شد.

در دفاع از مجاهدین وشورای ملی مقاومت و پاسخی به آذر ماجدی

چه در هئیت آذر ماجدی و چه در هئیت زهرا خانم چماق دار، اوایل انقلاب ودر جلوی دانشگاه تهران در ماهیت عمل هیچ فرقی نمی کند. نه تنها وزرات جنایتکار اطلاعات آخوندی در باره از لیست بیرون آمدن مجاهدین تا به نهایت درونش سوخته، بلکه متاسفانه عده ای هم تحت عنوان مثلا چپ از فرط ندانم کاری با رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی به پرت و پلا گوئی افتاده اند. گویا این جماعت رژیم منحوس آخوندی را سرنگون کرده اند و مجاهدین و شورای ملی مقاوت را اپوزیسیون خود می دانند و به عنوان خطر با لفعل باید اینها را هم از دم تیغ خود بگذرانند. ولی گویا این طور نیست و اصلا در دنیای خیالی بسر میبرند و با رویاهای مشمئز کننده خود در خواب بالا می آورند و به سرو صورت خود می ریزند. شما که میراث دار منصور حکمت هستید چه گلی به سر این جنبش چپ و سوسیالیستی زده اید که حالا می خواهید دیگران را هم بدون حضور هیچ وکیلی و در غیاب به سبک وزرات اطلاعات سلاخی کنید. بر همگان مبرهن است که مرحوم مقفور منصور حکمت به عنوان لیدرو ایدئوگ شما چه خاکی در سال 1990 بر سر حزب کمونیست ایران ریخت و تحت عنوان کندن بند ناف از ناسیونالیسم خلق کرد، تارو پود حزب کمونیست ایران و کومله را از هم گسست و آنگاه حزب کذائی کمونیست مثلا کارگری را که هیچ ربطی هم به طبقه کارگر نداشت را پایه گذاری کرد.
اما از آنجائی که این سازمان من درآوری خارجه کشوری نه تنها بی ریشه و بی پایه بود بلکه نیروهای درونی اش آنچنان از هم گسیخته و بی ربط به لحاظ نظری به هم بودند که دیری نپائید وپنبه اش رشته شد و قبل از این که منصور حکمت همسر آذر ماجدی دار فانی را وداع گوید به چشم خویش چوبین بودن اسب خیالی خود را دید. آنگاه حزب کارگری نشان شقه شقه شد به گونه ای که معلوم نیست کی وارث منصور حکمت است، لحاف ملا پاره پاره شد و در یک گوشه آن آذر ماجدی جا خوش کرده است. بزودی 23 سال میشود که از تاریخ این کارگر نشانها می گذرد و هنوز هم گیج و منگ به دور خودشا ن می چرخند و تازه فیلشان یاد هندوستان کرده است که بالاخره باید کاری کرد کارستان، چونکه مجاهدین از لیست تروریستی امپیریالستی خارج شده اند و به هر حال آذر ماجدی باید دین خود را به همسر و لیدرش که سناریوی سیاه و سفید را نوشت، ادا فرمایند. قابل توجه خواننده گان عزیز در مقاله سناریوی سیاه و سفید منصور حکمت، مجاهدین جزء سناریوی سیاه ، سلطنت طلبان و تودهای و اکثریتی ها جزء سناریوی سفید به شمار می آیند. عجب روزگار غریبی است!!
باری، سری بزنیم به مقاله آذر ماجدی تحت عنوان "مجاهدین خلق سپاه مزدور ناتو" به تاریخ 12 اکتبر 2012 مندرج در سایت حزب اتحاد کمونیست کارگری!!
معمولا رسم بر این است که در هر بیدادگاهی هر چند ارتجائی برای حکم صادر کردن و محکوم نمودن کسی حتی به دروغ هم که شده اسنادی جمع آوری می کنند تا هر چه بیشتر محکمه پسند تر باشد. البته نوع مدرن ترش را هم داریم که رژیم جلاد و ضد بشر جمهوری اسلامی است که به هیچ سند و وکیلی هم نیاز ندارد و از قبل نسخه را پیچانده است و به هیچ بنی بشری هم پاسخگو نیست. حالا آذر ماجدی که خود ش را کمونیست ناب حکمتی می داند ، چرا به این روز و بدبختی سیاسی افتاده است که از هر دو مورد فوق رذیلانه تر برخورد می کند. ایشان می گوید:

تبعيد شاهد، برای سرپوش گذاشتن بر جنايت

يکی از شاهدان شکنجه و قتل ستار بهشتی از اوين به زندان اهواز تبعيد شد
بنا به گزارشهای منتشر شده در شبکه های اجتماعی اينترنت، رژيم در تلاش برای سرپوش گذاشتن بر جنايت قتل کارگر آزاده، ستار بهشتی در زير شکنجه، يکی از زندانيان سياسی بند ۳۵۰ زندان اوين، به نام ابوالفضل عابدينی نصر را روز پنجشنبه به زندان اهواز تبعيد کرد. ابوالفضل عابدينی يکی از زندانيانی است که درباره مشاهدات خود از شکنجه ستار بهشتی شهادت داده است. عابدينی در اعتراض به تبعيد خود اعلام کرده که دست به اعتصاب غذای نامحدود خواهد زد و عواقب هر گونه رخدادی در اين خصوص برعهده مقامات قضايی خواهد بود.

بنا به گزارشهای منتشر شده، ابوالفضل عابدينی هنگام ترک بند ۳۵۰ ضمن سخنانی گفت: بارها به عنوان شاهد به بازپرسی ويژه احضار شده و روايت خود را از شنيده ها و ديده ها و آثار شکنجه های ستار بهشتی گفته ام و همچنين در حضور بازپرس تأکيد کرده ام که مانند پرونده های قبل مانند قضيه کهريزک نبايد جای شاهد با قاتل در پرونده عوض شود و قاتل نبايد هم چون دفعات قبل تا بالاترين مقامات ارتقاء پيدا کند.
ساير زندانيان بند ۳۵۰ هنگام خارج شدن ابوالفضل عابدينی از بند با شعارهايی هم چون “خون ستار می جوشد زندانی می خروشد ”، “بازجو جنايت می کند رژيم حمايت می کند ”، او را بدرقه کرده اند.
متعاقباً روز پنجشنبه زندانيان بند ۳۵۰ زندان اوين به عنوان اعتراض به تبعيد عابدينی، ظرفهای ناهار و شام را دست نخورده برگرداندند

ابوالفضل عابدينی که کارگر شاغل در اهواز بود، در فروردين ۱۳۸۹ توسط دادگاه ضدانقلاب اهواز به جرم مصاحبه با رسانه های بيگانه به ۱۱ سال حبس محکوم شده بود، مجدداً سال گذشته نيز در يک محاکمه مجدد، يک سال محکوميت اضافه گرفت.

قتل جنايتکارانه جميل سويدی در زير شکنجه

روز 20آبان خبر جان باختن جميل سويدی کارگر جوشکار در زير شکنجه دژخيمان خامنه ای در زندان اهواز، منتشر شد. به گفته نزديکان جميل، ماه قبل لباس شخصيها که برگه اطلاعات سپاه را داشتند با حمله به خانه جميل در اهواز، او را دستگير می کنند. به دنبال آن خانواده جميل تلاش گسترده يی برای يافتن محل زندان او می کنند اما جز جوابهای ضد و نقيض مأموران زندانها و سرگردانی در ميان ارگانهای مختلف سرکوب، چيزی عايدشان نمی شود. دو هفته بعد از دستگيری يکی از لباس شخصيها به خانواده سويدی اطلاع می دهد که جميل فوت کرده و برای تحويل گيری جنازه اقدام کنند. اما خانواده جميل برای تحويل جنازه نيز دور ديگر از سرگردانی و دوندگی بی حاصل را تجربه می کنند تا سرانجام يکی از بستگان جسد جميل را به طور اتفاقی در پزشکی قانونی اهواز پيدا می کنند.

اين اولين باری نيست که دژخيمان خامنه ای در خوزستان فرزندان مردم ايران را با شيوه های جنايتکارانه و به طور غيررسمی سر به نيست می کنند و مسئوليتی در قبال جنايت به عهده نمی گيرند. پيش از اين نيز دژخيمان بارها اجساد زندانيان سياسی از هموطنان عرب خوزستان را که زير شکنجه به قتل می رسيدند، به داخل رودخانه انداخته يا جلو خانه و محل سکونتشان رها می کردند.

علاوی: رژيم ايران حتی نوع حکومت را بر عراق تحميل می کند

اياد علاوی رهبر العراقيه گفت: رژيم ايران در امور عراق دخالت می کند به حدی که حتی نوع حکومت را تحميل می کند..
وی افزود تخلفاتی صورت می گيرد که در صدر آنها اقدام مالکی برای ايجاد تشکيلات نظامی در کشور است که موجب نگرانی است

اياد علاوی همچنين گفت برخی يکانهای نظامی به صورت فردی و با رهنمودهای شخص مالکی رفتار می کنند. همان کسی که مسئوليت کامل تصميم گيری برای لغو کارت جيره بندی را بر عهده دارد. کارتی که منبع نان مردم له شده و محکوم به بحرانها و جنگها می باشد..
وی افزود عراق فعلی در هرج و مرج هدف دار به سر می برد و استمرار آن فضا را برای افراد ذی نفوذ در دولت به خودکامگی در قدرت باز می کند.

ابراز انزجار از توطئه ننگين غصب و غارت اموال ساکنان اشرف

بيانيه انجمن کمکهای انسانی برای حمايت از خانواده های مستمند: با توجه به وضعيت موجود در کمپ ليبرتی ودرد و رنجهای ساکنان آن و محدوديتهای فزاينده غيرانسانی از سوی دولت عراق، ما تأکيد می کنيم که اين موارد نقض چيزی جز اجرای دستورات رژيم ايران دررويای ازبين بردن مجاهدين خلق قهرمان نيست دولت عراق قصد دارد با استفاده از شرايط کنونی عراق اموال ساکنان اشرف را غارت کند... .. يونامی و ايالات متحده تضمين دادند که در صورت جابه جايی ساکنان به ليبرتی حق مالکيت آنها تضمين می شود. اما اکنون نماينده ويژه دبيرکل ملل متحد با جانبداری از فشارهای دولت عراق عملاً برای مصادره و سرقت اموال ساکنان پوشش شرعی و بين المللی ايجاد می کند
بيانيه انجمن قربانيان جنگ:ما انجمن قربانيان جنگ به عنوان بخشی از مردم عراقٴ برخوردهای دولت عراق برای اعمال فشار و محدوديت عليه ميهمانان گرامی مان يعنی ساکنان کمپ ليبرتی و اشرف ومحروم کردن آنها از اوليه ترين حقوق مادی ومعنوی آنها را نمی پذيريم.
اخيراً از مقاصد کثيف دولت عراق برای غارت اموال وداراييهای ساکنان مطلع شديم در حاليکه همه می دانيم که آنچه دولت عراق مدعی آن است چيزی جز کسب رضايت رژيم ايران و اجرای دستورات آن نيست و تمامی آنچه که دولت عراق انجام می دهد مغاير با قانون عراق است.
بيانيه مؤسسه دفاع از آزادی و عدالت:آنچه عيب وننگ است، اقدام دولت عراق به سرقت اموال پناهندگان ايرانی مقيم عراق از 25سال قبل است که عملی غيرقابل قبول نزد ما عراقيان است، اين سرقت با کلاهبرداری وناديده گرفتن اوليه ترين حقوق بشر از طريق ارگانهای ناسالم، صورت می گيرد از جمله: ناديده گرفتن قانونی ملکی عراق: فرستادن تجار از سوی دولت عراق برای کم ارزش نشان دادن داراييها.
ممانعت از نزديک شدن تاجران عراقی به کمپ اشرف به بهانه های واهی.
ممانعت از تاجران خارجی برای خريد مواد منقول و غيرمنقول، که هدف از آن سرقت در روز روشن است.
ما از ارگانهای بين المللی خواهان حفاظت از داراييهای پناهندگان ايرانی که مردم عراق قادر به حفاظت از آن نيستند هستيم زيرا اين مردم خودشان روزانه در معرض سرقت هستند.

«ستار» بهشتی نامی وفادار به يک رسم - بقلم م. آزاده

ستار بهشتی شهيدی از نسل همان ستار که پرچم سفيد تسليم را از سردر خانه های تبريز پايين کشيد و اميرخيز تسليم ناپذيری را تا آنسوی نسلهای آينده جاری کرد؛ با شهادت در زير شکنجه آنسان که پيکرش قابل شناسايی نبود؛ نشان داد که سرکوب و شکنجه و اعدام؛ نمی تواند مانع عزم جزم فرزندان اين ميهن برای سرنگونی دژخيمان حاکم شود.

ستار در حتميت سرنگونی نظام پليد آخوندی نوشت: … در آخر مطلبم اظهار می دارم برنامه هسته يی را به پايان برسانيد با نقض حقوق بشر چه می کنيد؟ با خونهای به ناحق ريخته شده بر زمين چه می کنيد؟ اين نظام ديگر نه اعتباری در درون مرز و نه آبرويی در برون مرز دارد راهی جز مقابله برای نابودی آن نيست، به زودی با فراگير شدن قيامها حتی رهبر شما فرصت سر کشيدن جام زهر را هم نخواهد داشت…
همچنين در مطلبی با عنوان «شروع قيامها شمارش معکوس برای نظام» نوشت: … مخارجی که خرج سپاه قدس، تغذيه مالی، تجهيزاتی و لجستيک نيروهای حزب الله در لبنان و يا به تازه گی مبلغ 10ميليارد دلار کمک به بشار اسد برای قتل عام مردم کشور سوريه پرداخت می شود در زمانيکه مردم ايران در فقر و تنگنا قرار دارند را چه کسی پاسخگو می باشد؟ مگر هميشه سران نظام خود اعلام نمی دارند که سياستهای خارجی تابع دستور رهبری است؟».

ستار پيش از آن که برود؛ قطعيت پيروزی سرنگونی رژيم آخوندی را به ثبت داد و نوشت:
«به زودی با قيامی فراگير؛ به عمر ننگين اين نظام خاتمه می دهيم آنچه می خواهيم را به دست می آوريم و آنچه نمی خواهيم بر سرتان آوار می کنيم ـ زنده و پاينده ايرانی و ايران جانم فدای ايران» …

اين پای به راهی و آمادگی البته همان است که در خيانت بی هزينگی سبز به خون نشست اما خاموش نشد و ستار شعله يی از اين سرزندگی و خاموشی ناپذيری است. او بی شک نماينده نسل جوان ايران است که بر تماميت اين نظام پليد و کباده کشان فريب و خيانت بی هزينه گی برای حفظ آن؛ تف کرده اند و خون و ايستادگی فرزندان رشيد اين ميهن؛ چراغ راه آنهاست… قطعاً و نه شايد؛ آن چه او نوشت؛ بيان آگاهی نسل جوان ايران است که هرگز شيشه عمر رژيم آخوندی و همه باندها و دستجاتش را از شکستن در ضربه آن، اميد رستن نيست… ياد ستار شهيد را با مروری بر دردهايش که نوشت و درمانی که تا اعماق به آن ايمان داشت و به او جسارت ايستادن تا به آخر را داد؛ گرامی می داريم:
… باز خرداد ماه از راه رسيد و باز خاطرات، بعد از 22خردادسال1388 که تقلّبی در آرا مردم صورت گرفت و چه بسيار مردم که به ظاهر برای پس گرفتن رأی خود آمدند، ولی اميد به تغيير اين نظام داشتند! چه عزيزانی که به آرزوی رهايی از نظام ظالم پا به ميدان گذاشتند، اما چه آرزوها که در دلها باقی ماند، چه تعداد از بهترين عزيزان اين آب و خاک آرزو به دل، غرقه به خون چهره در خاک فرو بستند؟ آن عزيزان… رفتند و با رفتن خود درس فداکاری و ايثار به ما آموختند، و ما را شرمنده در ترس خود نهادند!؟ … در اين دست نوشته خود. نگاهی به مواضع آقايان موسوی و کروبی دارم، و نگاهی به ديد اکثريت مردم که در ذهن خود چيزی جز، آن فکر که در نظر آقايان موسوی وکروبی بود می خواستند!
همانند سال 76که آقای خاتمی به اسم اصلاحات آمد و مردم انتظار تغيير نظام را داشتند از اين اصلاحات، غافل از آن که آن اصلاحات شناسايی مخالفان بود و سپس سرکوب آنان. و هنوز هم در گفته های آقای خاتمی و حتی بيانيه آخر آقای موسوی حفظ نظام جمهوری اسلامی حرف اول را می زند. …
دليل محاکمه نشدن آقايان موسوی وکروبی چيست؟ اگر آقايان موسوی و کروبی محاکمه نمی شوند به خاطر اين است چهارچوب پوسيده نظام را قبول دارند! وبا اصل نظام مخالفتی ندارند!… آقای موسوی نخست وزير محبوب خمينی بوده، و بعد از آن هم باز در مشاغل ديگری بوده و آقای کروبی يکی از ياران نزديک آقای خمينی بوده است! و بعد از خمينی نيز انواع مشاغل را برعهده داشته، هيچ گاه راضی به تغيير کلّيت نظام نمی شوند؟ زيرا از کشتارها… تا سرکوب مخالفان در کردستان، تبريز، ترکمن صحرا، اعدامهای دسته جمعی در اوين و اعدامهای سال67 با خبر هستند، و چه در آن زمان چه در اين زمان کلامی به مخالفت با آن رفتارها نگفتند!… مشکل اصلی بين آقايان جنگ قدرت است!…
اين آقايان خود ديدند که جوانان اين مرز و بوم تک به تک جان می دهند، در آن قيام، اما حاضر به تغيير موضع برای تغيير نظام نشدند و فقط ندای ما رأی خود را می خواهيم دادند، … همين امر… شکست قيام را همراه داشت. … و در آخر اگر مبارزه ما قرار است برای تغيير سياستهای نظام باشد، فرق نمی کند اين نظام دست موسوی يا خامنه ايی باشد، چون چهارچوب و قاعده ها آن يکی است. هدف ما برای رهايی تغيير درکلّيت نظام بايد باشد…

درود بر ستار شهيد… .

«ناگفته های سکوت برديا»

برديا چه می گويد - بقلم د. ن
با پيکر خاموش و سردش، سخن می گويد برديا؛ همانسان که مارگوت بيگل گفت «سکوت سرشار ناگفته هاست»، برديا هم در سکوتش به هزار زبان در سخن است. هر روز که می گذرد او با پيکر بی جانش، خطابه خروشنده ای ايراد می کند. رو به جهان می خروشد. بيدار می کند، به شرم می آورد و روشنگری می کند.
از دور دستها هم می توان صدای اين پيکر را از سردخانه مزدوران ولايت فقيه، از عراق، شنيد. گوش کنيم:
برديا می گويد:
ـ اين تازه ترين سنت شقاوت پيشگان در تاريخ بود که در مورد من و خواهرم زهرا مهرصفت بدعت گذاشته شد. به راستی کدام سلطان خونخوار شقی در تاريخ، جنازه بی جان را گروگان گرفت و از تحويل آن به قبيله و خانواده اش سرباز زد؟ و آن را هم چون شلاقی بر پيکر همرزمانش کوبيد؟
تعجب نکنيد! اين کار اگر چه حيرت انگيز است، اما دور از انتظار من نبود. زيرا من ديده بودم که به فرمان ولايت، و برای حفظ قدرت و حکومت، چه کارها که نمی کنند. من ديده بودم، حسين پويان و محمدعلی زاهدی را که به فرمان ولايت از وسط بغداد ربوده شده و سربه نيست شدند،
من ديده بودم صحنه نوزده فروردين، يعنی صحنه تيرباران صحرايی را. آن هم تيرباران زنان و دختران جوان و بی دفاع و بی سلاح را که ميهمانان مهربان سرزمين عراق بودند. من ديده بودم پيکرهای نحيف و رنجور مهدی فتحی و محسن انصاری و منصور حاجيان و نادر حيدريان، ناصر افتخاری، و پروين محمدی و بسيارهای ديگر را که به خاطر جلوگيری از رسيدن پزشک به آنها، جان باختند.

آری من از اين صحنه های شقاوت ولايتی، در سالهای محاصره اشرف، که سالهای محاصره و زجرکش کردن مهمانان بود، بسيار از اين صحنه ها ديده بودم
من ماجرای صبا را که تنها به خاطر نرسيدن چند کيسه خون به شهادت رسيد ديده بودم. بنابراين نگه داشتن پيکرم توسط مالکی، برای کوبيدن آن هم چون شلاقی بر پيکر مجاهدان اشرف و يا مجاهدان زندان آزادی، برايم حيرتی نداشت. تازه هنوز هم از اين قافله، انتظار چشمه های تازه تری دارم.
پس چه چيز برايم عجيب است؟ آنچه حيرت و شگفتی و درد می انگيزد چيست؟ آنچه خشم می انگيزد چيست؟
اين که همه اين جنايتها، به جای تقبيح، «تسهيل» شده باشد!. آن هم توسط نماينده محترم سازمان ملل که مأموريت اصلی اش، حمايت از ما يعنی حمايت از مظلوم در برابر ظالم بوده است.

اين حرفها را برديا می گويد: برديا می گويد:
حيرت من از اين است که آقای کوبلر تسهيل می کند، اما نه حل يک مشکل ما بين ما و دولت عراق را. بلکه اجرای حق کشی ها، و تجاوزها و جنايات و بدعتهايی تازه چون «گروگانگيری پيکرهای جان باختگان» را.
من به اين فهرست امور تسهيل شده فکر می کنم. فهرستی که خيلی بلند است اما چند نمونه از آن را می توان پيش چشم آورد:
ـ چگونه يک توافق نامه، بی خبر و بدون حضور طرف مظلوم، امضا شد؟ اين به نفع مالکی تسهيل شد.
ـ چگونه حق ورود وکيلان مجاهدين به اشرف و ليبرتی پايمال شد و هنوز هم می شود؟ اين هم به نفع مالکی و رژيم ولايت توسط آقای کوبلر تسهيل شد.
ـ چگونه خانواده های مجاهدان از ديدار با فرزندانشان، ممنوع شده اند؟
ـ چگونه دست نيروهای پليس برای ضرب و شتم کاروانهای مجاهدان باز گذاشته شد؟ همه اينها به نفع نيروی مهاجم عراقی تسهيل شد.
ـ چگونه دست طرف عراقی برای برگرداندن خودروهای خدماتی از ميان راه باز گذاشته شد؟ و در برابر آن سکوت اختيار شد؟
ـ چگونه طرف عراقی می تواند حق مالکيت مجاهدان و حق انتقال خودروها و اموالشان را پايمال کند؟ اينها همه به نفع پايمال کننده تسهيل شده است.
ـ چگونه تاجرانی که می خواهند اموال مجاهدان را بخرند، تهديد به مرگ می شوند اما اعتراضی بيان نمی شود؟ اين نيز در حال تسهيل است.
ـ چگونه مجاهد مجروح و فلج و بدون پا، از حق انتقال اتاقک شخصی و خودرو ويژه خود محروم می شود؟
ـ چگونه از سرقت اموال مجاهدان در تونل محاصره شده ای توسط نيروهای امنيتی، در بازرسيها، هيچ سخنی گفته نمی شود؟
ـ چگونه پناهجويان از امکان تردد به شهر و از حق طبيعی هر پناهجو ممنوع مانده اند؟
ـ چگونه يک اردوی پناهجويی، نمی تواند به نام و تعريف خود خوانده شود و به جای اردوگاه پناهندگان، به مکان ترانزيت تغيير اسم می دهد؟
اينها همه از جمله امور تسهيل شده است.
اما باز هم برای حيرت کردن، گفتنی هايی هست:
اقدامات تقويتی برای اين تسهيل نيز وجود دارد. و آن تشکرها و تقديرهايی است که به جای انتقاد و سرزنش، از سوی آقای کوبلر، به سوی دولت عراق روانه است.
و در پی آن، تشکرهايی که از خود ولايت در تهران برای فرماندهی و پيش بردن همه اين حق کشيها، صورت می گيرد.
من می پرسم، آيا کسی برای اين تسهيل کردنها، به آقای کوبلر شکرانه و جايزه و پاداش می دهد؟

در پايان می گويم، هم چنان که 30هزار مجاهد بردار شده در قتل عام سال 67 در آخرين لحظات زندگيشان گفته اند: که سرانجام هم آن که جسد گرو نگه می دارد و هم آن که برای همه اين جنايات نقش تسهيل کنندگی ايفا می کند، محکوم به رسوايی و شکستند. اين ديگر يقين تنها برديا نيست. حکم مسلم تاريخ است.

گردهمايی در کنگره آمريکا، خروج مجاهدين از ليست و سياست در قبال ايران

گردهمايی در کنگره آمريکا، سخنرانيهای نمايندگان، محققان و حقوقدنان، خروج مجاهدين از ليست و سياست در قبال ايران

دکتر ايوان ساشا شيهان:
صبح به خير خانمها و آقايان، به کنگره ايالات متحده خوش آمديد، خوش آمديد به ساختمان اداری ريبرن خوش آمديد.
نام من دکتر ايوان ساشا شيهان است و استاد روابط عمومی و بين المللی در دانشگاه بالتيمور هستم. اما مهمتر اين که من يکی از حاميان قديمی و ا ز دوستان اپوزيسيون ايران و يک مؤمن واقعی به سازمان مجاهدين خلق ايران هستم.
شما در اين لحظات سرنوشت ساز در تاريخ، شفافيت، اراده و انگيزه برای به ارمغان آوردن در تغيير دموکراتيک در تهران را داريد و من فکر می کنم شما اين کار را می کنيد. دوستان، من بسيار هيجان زده هستم که به اين مناسبت سرنوشت ساز با شما باشم. پس از پانزده سال، صدها تظاهرات و پس از گرفتن حمايت دو حزبی از اعضای کنگره، نامزدهای انتخابات رياست جمهوری، نمايندگان مجلس در سراسر جهان و حتی چند تن از دانشگاهيان برجسته، وزير کلينتون در نهايت پس از پانزده سال برچسب سازمان مجاهدين خلق را برداشت و با اين کار، مجاهدين خلق را دوباره به عنوان يک سازمان مشروع سياسی و جايگزين آخوندها نشان داد.
خروج از ليست يک فاز جديد تعيين کننده در روابط ايران و ايالات متحده است. و حذف سازمان مجاهدين خلق از ليست روشن ترين نشانه تا به امروز است که استراتژی تعامل ديپلوماتيک بی پايان و تسليم، تمام شده است.
با اعتماد به نفس مطلق می توانم به شما بگويم که آينده روشن است. انتخاب روشن است و تغيير رژيم از درون در افق است. و من نيز مثل شما مشتاقانه منتظر روزی در آينده ای نه چندان دور هستم، يک ايران آزاد و صلح جو به وجود بياوريم و مشخصاً مشتاقانه منتظر روزی هستم که شما بتوانيد در تهران ميزبان من باشيد.
دوستان، در حالی که ما صحبت می کنيم، سران سنگدل رژيم تهران بر روی زمين به طور فزاينده يی لرزان هستند. عامه مردم در ايران عصبانی و بی قرار هستند و حق دارند که باشند. پول آنها در سقوط آزاد است. بنابراين، اصلاً جای تعجب نيست که ايرانيان می پرسند آيا راه بهتری وجود ندارد؟
خوب راه بهتری وجود دارد و آن در برنامه سازمان مجاهدين خلق ايران و تبيين شده در طرح ده ماده ای ارائه شده توسط خانم مريم رجوی، رئيس جمهور منتخب شورای ملی مقاومت نشان داده شده است:
حقوق بشر، برابری زن و مرد، جدايی دين و دولت، آزادی بيان، روابط مثبت با جهان و يک ايران غيراتمی است. اين فقط يک سند نيست. اين فقط يک طرح نيست. اينها فقط حرف نيست. اينها دوستان من آينده است.
مبارزه چند ده ساله پيگيرانه مجاهدين خلق برای دموکراسی، حقوق بشر و آزادی است. و در نهايت برای آنچه که هست دارد به رسميت شناخته می شود، يک جنبش سياسی مشروع، اما گام بعدی اين است که اذعان کنيم اپوزيسيون ايران نشان دهنده بهترين اميد برای يک ايران آزاد است.
به عنوان کسی که به مطالعه جنبشهای مخالف پرداخته و درباره مبارزه با تروريسم نوشته است می توانم بدون ابهام به شما بگويم که هيچ جنبش اپوزيسيون قادر به ترويج تغيير زيربنايی بيشتر در تهران نيست. و هيچ جنبشی نشان دهنده يک تهديد بيشتر برای رژيم نيست. مذاکرات، جهان را امن تر نمی کند. تظاهر به اين که رژيم در ايران از اراذل و اوباش و قاتلان تشکيل شده اخلاقی نيست، حق نيست و يک گزينه نيست. جهان حالا بايد اين اميد کاذب مذاکرات دوجانبه را رد کرد. و قربانی مذاکرات بی پايان که تنها ضعف را ساطع می کند و سران وحشی رژيم ايران را تقويت می کند نشود. سياست علنی ايالات متحده بايد از يک فرض ساده شروع شود که شما شنيده ايد من اغلب تکرار می کنم و آن اين است که هيچ بسته يی از امتيازات به رژيم ايران آن را از مسير کنونی هسته يی باز نمی دارد.
دوستان، قفس ملاها می لرزد، مخالفان از بند و زنجير رها شده اند. سران ژريم تهران مضطرب هستند و حالا جهان بايد حرکت خروج از ليست را در درست گيرد. و تغيير رژيم از درون ايران را قبول کند.
دوستان، در طول يک ساعت بعد من می خواهم شما را به شنيدن سخنان يک سری از رهبران شجاع صريح هر دو حزب در کنگره ايالات متحده دعوت کنم. من کاملاً مطلع هستم آنها شفافيت، شجاعت و توانايی برای کمک به شما برای ساختن تاريخ ايران را داند. ما چند دانشگاهی برجسته داريم که به طور جدی در تلاش برای صلاح سابقه و فشار بر کارزار دروغپردازی تهران هستند.
و می دانم شما مشتاقانه منتظر شنيدن آنها هستيد.
خانمها و آقايان برای شروع امروز از شما می خواهم از نماينده کنگره مايکل کافمن جمهوريخواه از ايالت کلرادو استقبال گرمی بکنيد. او عضو کميته قوای نيروهای مسلح و همچنين کميته منابع طبيعی است. نماينده کافمن به عنوان وزير داخلی کلرادو خدمت کرده است. او برای نمايندگی در کنگره درصد و يازدهم انتخاب شد و به تازگی دوباره انتخاب شد. نماينده کافمن.

مايک کافمن، عضو کميته قوای مسلح در کنگره آمريکا بسيار تشکر می کنم برای برگزاری اين جلسه و استقبال از ما نمايندگان که از کارزار انتخاباتی مان بازگشته ايم. امروز را بايد گرامی بداريم چون چون سازمان مجاهدين خلق ايران، جنبش اصلی مخالف رژيم در ايران، از ليست خارج شده است و من افتخار می کنم که در کارزار خروج مجاهدين از ليست نقشی ايفا کرده باشم. اميدوارم ما از تاريخ اخيرمان درسی گرفته باشيم و آن درس اين است که وقتی مردم ايران و مخالفان رژيم همان طور که در سال 2009 ديديم قيام کردند، ما در کنگره اين دولت را تشويق کرديم که ديگر هرگز سکوت نکند و دست کم از کسانی که حاضرند عليه سرکوب در ايران بپا خيزند حمايت معنوی بکند. کسانی که از شجاعت قيام در گذشته برخوردار بودند و در آينده نيز اين شجاعت را خواهند داشت. لذا کنگره آمريکا بايد دوش به دوش و در کنار مردم ايران در مبارزه شان برای يک نظام دموکراتيک بايستد.
خدا به همراه شما و ايالات متحده و مردم ايران باشد.

آلن گرسون - حقوقدان مشاور پيشين هيأت آمريکا در ملل متحد من سالها به عنوان وکيل در بخشهای جنايی، بخش مدنی و تحقيقات ويژه در وزارت دادگستری کار می کردم.
وقتی از وزارت دادگستری خارج می شويد سمت چپ شما يک ساختمان آرشيو قرار دارد. در آنجا دو مجسمه وجود داشت. من شعارهايی را که زير آنها نوشته شده بود به خاطر سپردم اولی اين بود:
«پر داخت بهای آزادی مستلزم هوشياری ابدی است»
ما می دانيم که به يک پيروزی بزرگ رسيديم و فکر می کنم اين ما را به پيروزی نهايی نزديک کند. دومين شعار که به طور خاص برای افراد آکادميک مهم است، اين بود که «گذشته، مقدمه ای برای آينده است».
استراتژيستهای وزارت خارجه (که من سالها در آنجا کار کردم) بر اين نظر بودند که اهداف ديپلوماسی از طريق نامگذاری سازمان مجاهدين در ليست تروريستی به دست می آيد، حتی سالها بعد از اين که عاليترين دادگاههای انگلستان و اروپا و معتبرترين قضات، شواهد را بررسی کرده و به اين نتيجه رسيده بودند که هيچ سندی دال بر توجيه ادامه نامگذاری آنها وجود ندارد

وضعيت وخيم جسمی نسرين ستوده

بنا به گزارشهای دريافتی وکيل زندانی سياسی نسرين ستوده گفته است وضعيت جسمانی وی به دليل يک ماه اعتصاب غذا مناسب نيست و با کاهش جدی وزن و ضعف جسمانی شديدی روبه رو گرديده است.

مأموران وزارت بدنام اطلاعات آخوندی مانع ملاقات همسر او گرديده اند. مأموران ولی فقيه با غيض و کين آخوندی از اين طريق وی را تحت فشار گذاشته اند. آنها نمی خواهند که خبر وضعيت جسمی ايشان به بيرون برسدنسرین ستوده زندانی سیاسی
http://www.mojahedin.org/pages/detailsNews.aspx?newsid=119104