مادر شهيد شبنم سهرابی: خون شهيد پايمال نمی شود

شهيد شبنم سهرابی مادر يک فرزند که در عاشورای سال 88 توسط ماشين نيروی انتظامی زير گرفته شد و به شهادت رسيد. خانم زهرا صدر مادر شبنم شهيد در مصاحبه ای گفت: بارها برای پيگيری رفته ام اما اصلاً جواب نمی دهند. بارها به آنها گفته ام که بچه ی من مگر چه کار کرده؟ بچه من روز عاشورا مثل همه ی آنها که رفته بودند عزاداری به خيابان آمد. ماشين نيروی انتظامی چند بار از رويش رد شده. ماشين با چرخ عقب و جلو از روی بچه من رد شده… چسبيده بوده به زمين. وقتی می روم شکايت می کنم هيچ کس اهميت نمی دهد. می گويم شبنم يک دختر خردسال داشته. جواب او را چه می دهيد؟ فقط گفتند بيا ديه بدهيم من هم گفتم نمی توانم خون بچه ام را معامله کنم. آنها را به صاحب همان روز عاشورا واگذار کرده ام. روز عاشورا در ماه حرام خون می ريزند؟ هر دفعه رفتم يک برنامه ی جديد سرم در آورده اند. يک بار می گويند ”خانم چی زده؟ کجا زده؟ چرا دروغ می گوييد؟“ گفتم من دروغ می گويم؟ فيلمش وجود دارد. همه ديده اند. به آنها هم گفتم من از نيروی انتظامی از مسوولينش و از سرانش شاکی ام.
مادر شهيد شبنم سهرابی سپس با مادر شهيد ستار بهشتی ابراز همبستگی کرده و می گويد: ماجرای ستار هم که پيش آمد، من هم ناراحتم و به مادر او هم تسليت می گويم. من می دانم او الآن چه می کشد. من به همه مادران داغديده تسليت می گويم می دانم چه احساسی دارند.
مادر شهيد شبنم سهرابی با تأکيد می گويد: بچه من رفته بود عزاداری امام حسين و مثل خودش مظلومانه شهيد شد. می گويند اسم شهيد در دهانت نيايد. خب بچه ی من به ناحق کشته شده و خونش با ظلم ريخته شده الآن هم می خواهند خونش را پايمال کنند. اما خون بی گناه پايمال نمی شود. بچه من خيلی پاک و مظلوم بود. به همه بگوييد من گذشت نمی کنم. حلال نمی کنم.

مایلم پیش از آنکه فریاد سکوت دادخواهی مردم آنچنان رسا گردد که کاخ استبدادیان را به لرزه درآورد و از بن فرو ریزد برای آخرین بار اعلام کنم، تحمل مردم به پایان رسیده

شک نکنید، فردا نوبتِ شماست

[تقدیم به ستار بهشتی و دیگر جان باختگان راه آزادی و برابری]
حدودِ شش ماه قبل) ۲ خرداد ۹۱ (در یادداشتی خطاب به حاکمان نظام ولایی نوشتم:
"اگرچه میدانم داستان حاکمان این سرزمین داستان فرعون است و ادعای خدایی و سرکشی و غرق در رودِ جهالت و خود بزرگ بینی، تا آخرین لحظه برای حفظ قدرت شیطانی، امّا آیا این حاکمیت آنقدر عقل و شعور دارد که در این واپسین روزهای حیاتش یک دم به عاقبت راهی که در پیش گرفته بیاندیشد؟"
۶ ماه از نوشتن آن یادداشت گذشت، در این مدت تحولات بزرگی در ایران و جهان و منطقه اتفاق افتاد که هر یک میتوانست شوکی باشد بر مغزهای منجمد شده ی این جماعت. امّا استبدادیان چنان در تارِ پوسیده و سست توهمات خودساخته ی کیش شخصیتی خویش گرفتارند که آنگاه شوک و ضربه ی نهایی را بر مغز خود احساس میکنند که خیلی دیر شده و ضربه چنان قوی و شکننده است که فرصت گفتن یک "آخ" را هم از آنها میگیرد.
در آن یادداشت نوشتم:
"مایلم پیش از آنکه فریاد سکوت دادخواهی مردم آنچنان رسا گردد که کاخ استبدادیان را به لرزه درآورد و از بن فرو ریزد برای آخرین بار اعلام کنم، تحمل مردم به پایان رسیده و بیش از این حاضر نیستند شاهد نابودی سرزمین عزیزشان باشند. مردم ما نمیخواهند ایران بیش از این تبدیل به یک سرزمین سوخته شود. این آخرین هشدار به حاکمان کشور بلازده ی ایران است."
حال که پس از گذشت ۶ ماه از آن اتمام حجت و عدم توجه به آن تذکار، کار از کار گذشته و پایان عمر حاکمان نزدیک است و میتوان آن را با تمام وجود حس کرد میخواهم سخنی داشته باشم با یکی از عوامل اصلی این همه بیداد و نابسامانی که ملت ما امروز با آنها دست و پنجه نرم میکند؛ با جناب آقای سید علی خامنه ای و بنویسم که ایشان از کجا به کجا رسیده اند.
قبل از پیروزی انقلاب ایشان را فردی میشناختیم با ویژگیهایی از جمله علاقه به ادبیات و شعر و موسیقی و هنر، بیان خوش و قلم روان و توانا، دوستدار بحث و دیالوگ با جوانها بخصوص دانشجویان مجاهد و فدایی و انقلابی که آن روزها بسیاری از قدرت بدستان امروز به اینکار افتخار میکردند.
امّا هرچه به روزهای پایانی نظام شاهی نزدیکتر میشدیم فاصله ی ایشان از دوستان و همسخنان گذشته بیشتر میشد و به جماعتی که خود را حزب الهی مینامیدند و شعارشان "حزب فقط حزب الله، رهبر فقط روح الله" بود نزدیک و نزدیکتر میشدند و پس از قرار گرفتن در کادر رهبری حزب جمهوری اسلامی برای هرچه نزدیکتر شدن به قدرت درصدد قلع و قمع دوستان و دانشجویان و جوانانی که از وضع موجود و یکه تازی حزب جمهوری انتقاد میکردند برآمدند و همان روحانی متظاهر به ضداستبداد بودن که چند بار به زندان و تبعید گرفتار آمد، به جایی رسید که در کسوت ولیِ فقیه و نایب بر حق! امام زمان و حاکم مطلق، بر همه جا و همه چیز مسلط شد و حال کوسِ "انا ربُّکُمُ الاَعلایی" میزند.
جناب آقای سید علی خامنه ای! حال که طلسم قدرتتان با سنگ جنبشهای مردمی شکاف برداشته، میخواهم بعنوان یک آشنای قدیمی سخنی با شما در میان بگذارم. شاید باور داشته باشید که مرگ حق است و همه از جمله من و شما هم روزی از این جهان خواهیم رفت اما بی شک مرگ ما متفاوت خواهد بود. شما و اطرافیانتان حتماً برای آن روز برنامه ریزی کرده اید امّا تا چه اندازه در پیشبرد آن موفق خواهید شد خدا میداند. ولی حدیث من دیگر است:
نمیدانم چه خواهد شد و فردا در کجای این خراب آباد خواهم مرد / و از این عمر کم حاصل چه خواهم برد؟ / به هر تقدیر من هم آرزو دارم / پس از مرگم / ز جمع دوستان، یک شاعرِ سرگشته و عاصی / زند فریاد که ای مردم / فلانی برد عمری دار بر دوشش/ فلانی مُرد، امّا عاشقی نوشش!
بله جناب آقای خامنه ای، من و شما ۸۰ سال بیشتر یا کمتر زندگی خواهیم کرد با این تفاوت که من ۵۰ سال در آتش عشق به آزادی ایران و مردم سوختم و شما در آتش عشق به قدرت و مقام. نمیدانم در این قمار من برنده بوده ام یا شما؟ من آن قماربازی بودم که همه چیزم را در راه رسیدن به آزادی و برابری مردم باختم و هیچم نمانده الاّ هوس قمار دیگر؛ ولی شما در این قمار ظاهراً برنده بودید و امروز "مقام" و "قدرت" دارید و نمیدانم چه هوس یا هوسها در سر میپرورانید.
گاهی که سخن هایتان را میشنوم احساس میکنم خیلی از واقعیتها دور هستید. اخیراً در خراسان شمالی به دو جنبش مردمی اشاره کردید، یکی جنبش پس از انتخابات سال ۸۸ که فرمودید تعدادی از فتنه گران بودند، ولی من آنها را جمعیتی چند صد هزار نفری و حتی بالای یکی دو میلیون دیدم که آمده بودند از آراء خود دفاع نمایند و بگویند به دستور جنابعالی در انتخابات تقلب شده. بعد شما جنبش بازاریان را چند نفر غربزده که فقط توانستند دو سه ظرف آشغال را آتش بزنند خطاب کردید و من جمعیت هزاران نفری را در فیلم ها دیدم. حال سؤال این است که چگونه این تفاوت فاحش را میتوان توجیه کرد؟ یا چشمهای من دچار زیادبینی شده یا چشمهای شما مبتلا به کم بینی. آقای خامنه ای، نمیدانم در بیت شما چه کسانی و چگونه آنچه در اجتماع و در بین مردم میگذرد را به شما گزارش میکنند امّا برنامه هایی که در سفرهای شما طراحی میشود را زیاد جدّی نگیرید و باور کنید که این مردم همه با میل و رغبت به استقبال و دیدن شما نمی آیند. کافی است دستور دهید یک بار ادارات و مدارس و شهر را تعطیل نکنند و روستاییها را به زور به استقبال از شما نکشانند تا معلوم شود که آیا زر و زور و تزویر است که سازنده این جمعیت هاست یا علاقه مردم به نظام و مظهر آن ولی فقیه.
اما بگذارید بار دیگر به مسئله ی رفراندوم اشاره کنم. جنگ هشت ساله با تمام خسارتهای انسانی و مادی و معنوی آن با قبول قطعنامه ی ۵۹۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد از سوی آقای خمینی ظاهراً به پایان رسید و بعد از درگذشت آیت الله تغییراتی در قانون اساسی به نفع ولی فقیه و محدود شدن حقوق مردم داده شد و قانون اساسی دوّم به رفراندوم گذاشته شد. من در مورد آن همه پرسی و چگونگی آن فعلاً سخنی نمیگویم امّا نکته برجسته این بود که ولی فقیه به ولی مطلقه فقیه تبدیل شد و این امر اختیارات رهبری را تا حد زیادی افزایش داد و جنابعالی در جایگاه فردی مطلق العنان که همه کاره است و جوابگوی هیچ کس و هیچ دستگاهی هم نیست قرار گرفتید. با حکم حکومتی میتوانستید بر روی تمام تصمیمات قوای دیگر خط بطلان بکشید که نمونه آن حکم شما در اوایل مجلس ششم در مورد قانون مطبوعات و حکم اخیر در توقف سوال از رییس دولت بود. روی کار آمدن دولت معروف به دولت اصلاحات، با برنامه ی قانونمداری ـ مردمسالاری و جامعه ی مدنی و گذشت یکی دو سال و فاجعه ی بزرگ حمله به کوی دانشگاه تهران معلوم کرد که در نظامی که براساس ولایت مطلقه ی فقیه اداره شود جز "ولیّ" یعنی جنابعالی همه هیچکاره هستند و تدارکچی.
من در همان زمان که حدودِ ۱۰ سال از رفراندوم دوم قانون اساسی (۱۳۶۸) میگذشت طی مقاله ای که برای کنفرانس "اصلاحات چیست و اصلاح طلب کیست ؟" در شهریور ۷۹ فرستادم، نوشتم:
"باید اذعان نمود مشکل ما بعد از انقلاب ریشه در قانون اساسی و تضادهای موجود در آن دارد که امروز با سرباز کردن این غده نیاز به یک جراحی عمیق در آن احساس میشود. باید پس از دو دهه تجربه، از نسلی که به قانون اساسی فعلی رأی نداده است کمک گرفت و شرایط یک همه پرسی کاملاً آزاد را فراهم ساخت، اگر ملّت به قانون فعلی به ویژه بحث ولایت مطلقه فقیه رأی داد هیچ کس تا یک دهه دیگر حق اعتراض به قانون اساسی را نداشته باشد. " (کتاب اصلاحات، هم استراتژی هم تاکتیک ص ۲۲۳-۲۲۴)
جناب آقای خامنه ای، از آن زمان تاکنون بارها و بارها همه پرسی را مطرح کرده ام ولی جنابعالی در مقام ولایت امر مسلمین جهان برای خود کسر شأن دیده اید که به یک هموطن مسلمان پاسخ دهید و شیوه ی پیامبر و علی و امامان را آنگونه که خود میگفتید بکار گیرید. چه خوب گفت آنکه دو صد گفته چون نیم کردار نیست! راستی شما که همیشه انتخابهای انجام شده در ایران و جمع کردن مردم در بازدیدهایتان از این طرف و آن طرف را نوعی همه پرسی به حساب می آورید چرا حاضر نشده اید یکبار در شرایط آزاد و با حضور هیأتهای حقوق بشری بین المللی به آراء عمومی مراجعه و نظر مردم را نسبت به نظام ولایی جویا شوید؟
قبول کنید ایران در حالِ فروپاشی است. به حرفهای اطرافیان خود باور نداشته باشید، آنها فقط به منافع خود می اندیشند و در پایان کار رهایتان میکنند. در حالِ حاضر مردم تمام گرفتاریهای خود را ناشی از اعمال و رفتار و گفتار شما میدانند. شما بودید که مشکلات بی حد و حصر مردم را به جای چاره جویی انکار کردید و می کنید. شما بودید که ایران را آزادترین کشور جهان نامیدید. شما بودید، که با تصمیم گیریهای غلط و دور از خرد به بیگانگان امکان دادید با تحریمها اکثریت مردم را به روز سیاه بنشانند، شما بودید که با بی سیاستیهایتان دنیا را در مقابل ایران قرار دادید، شما بودید که به عواملتان چراغ سبز نشان دادید تا در ایران و خارج ایران، در خیابان و بیابان دست به اعمال تروریستی بزنند و خون ایرانیانِ دگراندیش را بر زمین بریزند. شما بعنوان رئیس جمهور و رهبر باید در برابر کشتار دهها هزار انسان در دهه ی شصت و شهادت هدی ها و هاله ها و نداها و صباها و ستارها جوابگو باشید.
آری شما بودید که جنبشهای مردمی را "فتنه" نامیدید و قیام کنندگان را عوامل بیگانه و نوکر استکبار جهانی لقب دادید. شما بودید که به عواملتان امکان دادید تا بهترین فرزندان این ملّت، دانشجویان، استادان، کارگران، وکلای دادگستری، روزنامه نگاران، معلمان ، مردم کوچه وبازار و... را تنها به جرم نقادی و دگراندیشی به زندانها بکشانند و تحت شکنجه و گاها اعدام قرار دهند. شما بودید که حتی به همراهان و هم فکران نقاد خود هم رحم نکردید و آنها را در حصر خانگی قرار دادید یا خانه نشین کردید، شما بودید که پس از پایان جنگ پرهزینه ی هشت ساله و رسیدن به قدرت مطلقه، دست سپاهیان را باز گذاشتید تا بر تمام امور نظامی، سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و امنیتیِ مملکت مسلط شوند و امروز با یک کودتای نظامی خزنده، دولت و مجلس و اکثر قریب به اتفاق مقامات دولتی و خصوصی را در دست گیرند و با عدم مدیریت صحیح و بر باد دادن سرمایه های ملی و چپاول آنها مملکت را در سراشیب سقوط و اضمحلال قرار دهند.
امروز همه ی امور کشور در دست سرداران منصوب شما است. آنان که جنگیدند و جان بر سر استقلال مملکت نهادند، آیا شهادت را پذیرفتند تا عده ای با سوء استفاده از آثار جنگ به ثروتهای کلان برسند و برج و باروهای قارونی برای خود و فرزندانشان بپا کنند؟ چرا دور برویم شما بودید که پس از انتخابات ریاست جمهوری در سالِ ۱۳۸۸ با تأیید خلاف رویه ی خود، قبل از اعلام شورای نگهبان، از محمود احمدی نژاد آتشی برافروختید که تا امروز مردم و مملکت در این آتش میسوزند واخیرا دامن خودتان را هم گرفته است. احمدی نژادی که او را به دوستان قدیمیتان مانند هاشمی رفسنجانی ترجیح دادید، امروز در مقابلتان و منصوبانتان در قوه ی قضائیه و مقننه ایستاده و برایتان شاخ و شانه میکشد و تهدیدتان میکند که اگر سر به سرش بگذارید "اسرار، هویدا خواهد کرد". آیا همه ی این وقایع ناشی از بی سیاستی و عدم کیاست و آگاه نبودن به زمان و عدم مدیریت شما نیست؟ میخواهم به آن دوستانی که هنوز هم در تلاشند شما را از راهی که در پیش گرفته اید و مسلماً به نابودی خودتان و مملکت منجر خواهد شد بازدارند و به اصلاح راه شما بپردازند بگویم، اگر موسی توانست با آن موعظه ها فرعون را به راه راست هدایت کند من و شما هم میتوانیم. باید مطمئن باشیم تنها امواج ناشی از طوفان خشم مردم میتواند سرنوشت استبدادیان را رقم بزند. تاریخ مسیر خود را طی میکند و از پیش فرجام کار دیکتاتورها را تعیین کرده است.
راستی آیا شما نامه های متبادله بین رئیس قوه ی مجریه و قضائیه را مطالعه فرموده اید؟ این رئیس جمهور مورد تأیید شماست که به رئیس قوه ی قضائیه مینویسد:
"در سخنرانیهای عمومی تذکرات لازم برای اجرای عدالت و رسیدگی دقیق به حقوق مردم داده ام به خصوص در جلسه مورخه ۴/۴/۹۱ مسئولین قضایی در مشهد مقدس نگرانی خود را درباره ی اهتمام کافی قوه ی قضاییه به تأمین و رعایت حقوق اساسی ملّت مندرج در اصول متعدد قانون اساسی از جمله اصول، ۲، ۳، ۶، ۹، ۱۹، ۲۰، ۲۲، ۲۳، ۲۴، ۲۵، ۲۶، ۲۷، ۳۲، ۳۴، ۳۵، ۳۶، ۳۷، ۳۸ و ۳۹ به صراحت اعلام نمودم. "
 یا للعجب! آیا آقای رئیس جمهور تاکنون نمیدانست حدود ۳۳ سال است که این اصول زیر پا گذاشته شده. ایشان در دهه ی شصت که دهها هزار زن و مرد ایرانی را به دلیل اعتراض به عدم رعایت همین اصولِ قانون اساسی، به زندانها بردند و شکنجه کردند و قتل عام نمودند کجا بودند و چه میکردند؟ احمدی نژاد در جای دیگر نامه ی خود مینویسند:
"در حالی که جنابعالی به آسانی به رئیس جمهوری که نماینده ی ملّت و مجری قانون اساسی است اتهام میزنید آیا میتوان برای آحاد مردم که پشتیبان خاصی جز خداوند ندارند امنیت قضایی متصور بود؟"
شاه بیت غزل سروده شده از سوی آقای رئیس جمهور همین جاست که در نظام ولایی امنیت قضایی برای مردم متصور نیست و قضات و دادستانها و دادگاهها هرگز داد مردم را از بیدادگران نشسته در قدرت نگرفته اند.
امّا پاسخ رئیس قوه ی قضاییه منصوب شما به رئیس جمهورتان هم قابل تأمل است:
"حکایت شما حکایت سلطانی است که اموالِ مردم و املاک مردم را غاصبانه تصرف کرده بود و به مِلک خود منضم ساخته بود و به همه میگفت!! چرا رعایت ملکِ سلطان نمیکنید؟"
و در جای دیگر مینویسد:
"فعلاً در باب نقش برخی مقامات و دستگاههای اجرایی در این فساد کلان سخنی نمیگویم و آن را به زمان دیگری وامیگذارم".
ملاحظه میفرمایید، صحبت از تصرف غاصبانه اموال و املاک مردم و شرکت مقامات و دستگاههای اجرایی در فسادهای کلان است. چرا میگویید اگر این حقایق در اختیار مردم قرار گیرد، "خیانت" است؟ مردم در نظام ولایی آنقدر "غریب" اند که نباید از آنچه در مملکت میگذرد باخبر باشند؟
جناب آقای سید علی خامنه ای! کشور را به کجا کشانده اید؟ جملات بالا افشاگری از سوی من و دیگر مخالفان و دگراندیشان نیست، بلکه گفته و نوشته ی عالیترین مقامات مورد تأیید شماست. ظاهرا وقتی مسئله ی بگیر و ببند و شکنجه و اعدام مردم مطرح است، دو قوه ی قضاییه و مجریه در یک رابطه ی تنگاتنگ عمل میکنند؛ وزارت اطلاعات منتقدین را دستگیر میکند، بازجویی مینماید و حکم صادر میکند و در پایان برای اجرا به دادگاهها و نزد قضات!! میفرستد و آنها دستور وزارت اطلاعات را اجرا میکنند و دوستی و صمیمیت بین دو قوه برقرار است، امّا وقتی پای خلافهای خودشان در میان است به جان هم می افتند و همدیگر را میدرند.
و اما درباره عدالت شما بگذارید به یک خاطره دیگر اشاره کنم. حتماً ماجرا را بخاطر می آورید. پس از پیروزی انقلاب وقتی با اصرار آیت الله طالقانی ریاست دانشگاه را پذیرفتم، شرط کردم که طبق نظر ایشان که معتقد و مصرّ به شورایی اداره کردن تمام دستگاه ها و دخالت مستقیم مردم در اداره امور کشور بودند، برای حفظ استقلال دانشگاه این مؤسسه ی بزرگ علمی ـ فرهنگی را از طریق شوراهای مرکب از نمایندگان واقعی دانشجویان و استادان و کارمندان اداره کنیم. اینکار انجام شد اما به ذائقه شما و حزبتان خوش نیامد و توطئه ها شروع شد. با برنامه ریزی های حسن آیت دبیر سیاسی حزب جمهوری اسلامی ( طبق آنچه در نوار معروف آمده ) تصمیم به بستن دانشگاهها گرفتید. شورای مدیریت و شورای عالی دانشگاه با این امر مخالفت کردند ولی حزب شما با بسیج کردن چماق بدستان و باصطلاح حزب الهی ها با حمله و کشتار و مجروح کردن تعداد زیادی از دانشجویان روز ۳ اردیبهشت ۵۹ دانشگاهها را اشغال کردند. وقتی شورای مدیریت و شورای عالی در اعتراض به این عمل وحشیانه و ضد فرهنگی استعفا دادند چند روز بعد (۵ اردیبهشت ۵۹) جنابعالی به نام امام جمعه تهران با سوء استفاده از تریبون نماز جمعه من و همکارانم را متهم به "خیانت" کردید و گفتید باید جوابگوی "ملت" باشیم. ما هم فردای آن روز (شنبه ۶اردیبهشت ۵۹) بلافاصله برای اطلاع ملّت از حقایق و روشن شدن اینکه چه کسی خدمت و چه کسانی خیانت کرده اند تقاضای یک مناظره ی رودررو و زنده در تلویزیون نمودیم و این تقاضا بارها تکرار شد اما شما حاضر به اینکار نشدید تا اینکه پس از گذشت یکسال به جای پاسخگویی، من را روانه زندان نمودید و به دست جلاد اوین سپردید. راستی چه کسی مسئول آن پنج سال زندان و شکنجه هایی که بر من وارد شد است؟ من همان موقع گفتم شما به من و همکارانم نسبت "خیانت" داده اید. اگر حاضر به بحث و اثبات آن نگردید طبق فتوای خودتان و مراجع از عدالت افتاده اید و دیگر حکم "عدالت و تقوا" در مورد شما جاری نیست و شما در تمام مدت رهبری خود از این گونه تهمتها حتی به دوستان و همفکرانتان بسیار زده اید و امروز پس از گذشت سه دهه با مسائل پیش آمده اثبات گردید که عدم صلاحیت شما برای رهبری چه بر سر ملّت آورده است. شما با توجه به اصل پنجم قانون اساسی خودتان که میگوید:
"زمان غیبت حضرت ولی عصر عجل الله تعالی فرجه در جمهوری اسلامی ایران، ولایت امر و امامت امت برعهده ی فقیه عادل و باتقوی، آگاه به زمان، شجاع، مدیر و مدبّر است".
 فاقد شرایط لازم برای رهبری هستید. اصل یکصد و یازدهم قانون اساسی خودتان صراحتاً میگوید:
"هرگاه رهبر از انجام وظایف قانونی خود ناتوان شود یا فاقد یکی از شرایط مذکور در اصولِ پنجم و یکصد و نهم گردد، یا معلوم شود از آغاز فاقد بعضی از شرایط بوده است، از مقام خود برکنار خواهد شد."
بنابراین شما باید خاضعانه استعفای خود را به حضور ملّت بزرگوار ایران تقدیم کنید و اعلام نمایید با شرایطی که به وجود آمده، اثبات شد "نظام ولایی" قادر به اداره ی امور کشور نیست و مردم فهیم ایران هستند که باید چگونگی اداره ی امور کشور را در یک همه پرسی (رفراندوم) آزاد و همگانی زیرنظر سازمانهای بین المللی تعیین کنند و سرنوشت خود را به دست گیرند تا از آنچه در لیبی و سوریه و... در کشتار مردم و تخریب شهرها اتفاق افتاد جلوگیری گردد. جناب آقای خامنه ای، شک نکنید، فردا نوبت شماست و این نوشته، آخرین پیام من به شماست.
انا لله وانا الیه راجعون
یا ایها الذین آمنوا لِمَ تقولون ما لا تفعلون. کَبُرَ مقتاً عِندَ اللهِ أَن تقولوا ما لا تفعلون. ای مؤمنان، چرا چیزی را میگوئید که عمل نمیکنید؟ نزد خدا سخت منفور است چیزی را بگوئید که عمل نمیکنید.
سوره ی صف آیات ۲ و ۳ (قرآن مبین ترجمه مهندس علی اکبر طاهری قزوینی

کانال ارتباطی ارسال سلاح، موشک و تجهيزات از ايران به غزه

تلويزيون سی.ان.ان، 20نوامبر 2012:
حماس در حال تشديد درگيری خود با اسراييل است و در اين رابطه از قدرت نظامی پيچيده و جديدی استفاده می کند که به تدريج به صورت يک کانال ارتباطی نمايان می شود، کانالی که در امتداد صحرای سينا به غزه ادامه پيدا می کند و ما ظن آن داريم که بخشی از آن از ايران آمده باشد.
اين بخش از گزارش را برايان تاد ارائه می کند.

برايان تاد، خبرنگار: اين شبکه گسترده يی از پشتيبانی است که از ايران می آيد، شبکه يی که حماس را جری کرده و مستقيماً به درگيری با اسراييل و تشديد تدريجی آن راه برده است. بخشی از اين شبکه، شامل سيستم جديد موشکی است که حماس در انبارهای خود دارد و اسراييل را در روزهای اخير هدف قرار داده است. نام عربی آن، فجر است و گفته می شود که نقش تعيين کننده يی برای حماس دارد.
موشک جديد فجر 5، با بردی بسا فراتر از هر موشک ديگری که تا کنون حماس در اختيار داشته است، موشکی که قادر است از غزه، تل آويو و بيت المقدس را هدف قرار دهد. اين موشک که اکنون تهديدی برای مناطق پرجمعيت در اسراييل است، علت اصلی تشديد درگيريهای اخير می باشد.

حماس چگونه به اين سيستم پيچيده دست يافته است؟
يک مقام اسراييلی به سی.ان.ان گفت که فجر 5 از ايران آمده است. متيو لويت، کارشناس امور مربوط به حماس در مؤسسه واشينگتن است.
متيو لويت: اسراييليها می گويند که کارشناسان تسليحاتی حماس با بخشی از اين تسليحات جابه جا می شوند و اين که اين سلاحها، در برخی موارد، به طور يکپارچه حمل می شوند و در موارد بيشتری، به خصوص در ارتباط با سلاحهای بزرگتر، به صورت قطعه به قطعه، حمل می شوند.

خبرنگار: مقامات و تحليلگران می گويند اين بخشی از يک کانال گسترده ارتباطی برای پشتيبانی ايران از حماس است که در سالهای اخير گسترده تر شده است، و اين بخشی از جنگ نامشهود ايران عليه اسراييل، آمريکا و هم پيمانان آنها می باشد. مقامات آمريکايی، اسراييلی و مصری مدتهاست ظن آن دارند که اين خط ارتباطی به اين صورت عمل می کند: موشکها و ساير تسليحات از ايران با هواپيما به سودان منتقل می شوند. سپس از راه زمينی از شرق سودان به آنسوی مرز مصر و صحرای سينا برده می شوند. يک مقام اسراييلی گفت که برخی از موشکها قطعه قطعه شده و از طريق تونلهايی از سينا به غزه منتقل می شوند و بعد در داخل غزه توسط حماس، دوباره سرهم می شوند. دولت مصر در مواقع مشخصی سعی کرده است که اين کانال ارتباطی را مختل کند.

مگر "حضرت آیت الله" چه بدی در حق ما کرده!

فرّخ حیدری
هنوزم بخوبی به یاد میاورم که در دادگاه دوم، حجت الاسلام عبداللهی حاکم شرع دادگاه انقلاب اسلامی، وقتی نگاهش به اعلامیه دست نویس تبلیغی روی پرونده ام افتاد که در پائین آن با حروف درشت شعار «مرگ بر خمینی» با دست خط من نقش بسته بود، با چشمانی دریده و قیافه ایی کاملآ حق بجانب و با لحن زنگ داری که بوی خون میداد رو به من کرد و پرسید: «مگر حضرت امام چه بدی و ظلمی در حق شما کرده که العیاذ بالله خواستار مرگ ایشان شدید!...»

سی و سه سال است که در این رژیم خون و جنون، ماشین قتل و کشتار بدون وقفه در کاربوده است و اساسآ روزی نیست که بدون جنایت شب شود، و شبی نیست که ظلمت کده این میهن، آبستن مرگ و نیستی ظالمانه دیگری نباشد... بی تردید قتل فجیع زنده یاد "ستار بهشتی" این جوان شجاع و آزاده، اولین و آخرین نمونه از زنجیره ی بی انتهای قتلهای سیاسی در ایران نبوده و نخواهد بود.

برای من امّا نام و چهره "ستار بهشتی" از همان روز اول شنیدن خبر جان باختنش، بلافاصله تداعی کننده یک نام و چهره دیگری بود که به حدود سه دهه قبل برمیگردد. همبند دلاورم "ستار بامنیری" از بچه های زندان اصفهان در دهه سیاه شصت بود که این روزها بطور گریزناپذیری یاد و خاطره اش، ذهن و دلم را بخود مشغول کرده است. ابتدا فکر میکردم شاید این تداعی بخاطر نام مشترکشان باشد... با کمی درنگ، وقتی نگاهم به عکس این یکی "ستّار" میافتاد بازهم بی اختیار یاد آن یکی "ستّار" میافتادم. نمیدانم، شاید شباهت خاص چشمان سیاه و درشت هر دو و برق نگاهشان بود... اندکی تأمل کردم و با دریغ و درد در خودم فرورفتم و آنگاه با نگاهی به گذشته های دور و سیری در خاطرات آن سالیان، به این دریافت روشنتر رسیدم که چه بسا فراتر از همه این شباهتهای ظاهری، آنچه که این دو وجود عزیز را تا به این حد متشابه، در ذهن متبادر میکند و در فراسوی زمان به هم پیوند میدهد، در واقع خصوصیات مشترک انسانی و سرگذشت و سرانجام زندگی کوتاهشان است.

البته این روزها از شخصیت ویژه این یکی "ستار" که چند روز پیش مظلومانه رفت، همراه با عکسهای مختلف رنگی از او، زیاد دیده و شنیده ایم و جا دارد این انسان نمونه را هرچه بیشتر و بهتر به هم نسلانش معرفی کرد. ولی من ترجیح میدهم در همین جا از آن یکی "ستار" که او هم مظلومانه و البته بسیار غریبانه رفت، فقط با یک عکس سیاه و سفید به جا مانده از او یاد کنم.

تا آنجا که حافظه ام یاری میکند "ستار بامُنیری" بچه آبادان و فرزند مردم خونگرم خوزستان بود که بخاطر بروز جنگ خانمانسوز با عراق، همراه با خانواده و خیل همشهریانش به اصفهان کوچ کرده بود و بالطبع مثل بسیاری از هم نسلان مان در آن ایام پرآشوب و خطیر سال شصت، در طلب آزادی و برابری، درگیر مسائل سیاسی و طبعآ رویارویی با این رژیم خون و جنون شد...

فکر میکنم سال ۶۲ بود که در رابطه با یک هسته مقاومت مجاهدین خلق دستگیر شد و نهایتآ پس از محکومیت در دادگاه انقلاب، به زندان دستگرد اصفهان منتقل شد. آن زمان تازه بیست سالش شده بود. جوانی مهربان و مودب و البته زندانی مقاومی بود... در همهمه و شور و شلوغی بچه های بند در آن سالهای پرغوغا، حالا فقط چهره مصمم و برق نگاهش به خاطرم مانده است. انسانی دردمند و دلیر و البته خیلی با اعتماد به نفس و با پرنسیب بود و هیچوقت تسلیم تهدید و تطمیع پاسداران و مسئولین امنیتی زندان نشد. بخاطر جابجایی های مختلف، جزئیات زیادی از روند زندانش ندارم فقط میدانم که نهایتآ در سال ۶۷ و در آن تابستان سیاه و سوزان، در فصل قتل عام شقایق های عاشق، توسط "کمیسیون مرگ" در صف اعدام قرار گرفت و مخفیانه به دار کشیده شد.

درآن سالهای اولیه دهه خونین شصت، یکی از شعارهای محوری که بچه های "هسته های مقاومت" در شرایط بشدت نظامی و امنیتی حاکم، با ریسک پذیری بالا، بر روی در و دیوار اماکن عمومی و یا بر روی برگه ها و تراکتهای تبلیغی می نوشتند چنین بود : «مرگ بر خمینی، زنده باد صلح و آزادی»... شعاری که بلاواسطه خواهان نفی کامل ولایت فقیه با همه تبعات جنگ طلبانه و استبدادیش بود و این البته جُرم اصلی "ستار بامنیری" بود... کوتاه هم نیامد و جان و جوانیش را نیز فدیه همین آرمان کرد... البته این "شعار" جُرمی بود که در پرونده بسیاری از ما، چه آنهایی که رفتند و چه آنانی که هنوز هستند، ثبت شده است.

هنوز بعد از حدود سه دهه بخوبی به یاد میاورم که در دادگاه دوم، حجت الاسلام عبداللهی حاکم شرع دادگاه انقلاب اسلامی، وقتی نگاهش به اعلامیه دست نویس تبلیغی روی پرونده ام افتاد که در پائین آن با حروف درشت شعار «مرگ بر خمینی» با دست خط من نقش بسته بود، با چشمانی دریده و قیافه ایی کاملآ حق بجانب و با لحن زنگ داری که بوی خون میداد رو به من کرد و پرسید: «مگر حضرت امام چه بدی و ظلمی در حق شما کرده که العیاذ بالله خواستار مرگ ایشان شدید»... و من همچون شکاری زخمی که در کمند صیادی جراّر گرفتار شده باشد، برای گریز از تیر زهراگین آن نگاه مرگبار، ناخودآگاه سرم را دزدیدم... براستی مگر حضرت امام چه بدی در حق نسل ما کرده بود؟!... آیا واقعآ در حکومت ملایان میتوان حدی و مرزی هم برای "وقاحت" تعریف و تعیین نمود؟!

بیش از سی و سه سال است که مردم این میهن و بخصوص نسل جوان و جلودار ایران، چه در دوران ولایت مطلقه آن یکی "حضرت آیت الله" و چه در زمان زمام داری این یکی "حضرت آیت الله"، در قفای آزادی سر و جان نثار کرده اند و در این راه دهها هزار انسان شریف و آزاده، یا در پای جوخه های مرگ و یا در کف خیابانها به خون درغلطیدند و یا به دار شقاوت کشیده شدند یا در اتاقهای شکنجه و در خفا زجرکش شدند... در این میان سوال تلخ و گزنده ی که همچنان باقی میماند اینست که آیا واقعآ جرم و جنایت قابل تصور دیگری در دنیای معاصر نمونه و وجود داشته که در ید قدرت این حضرات باشد و در حق مردم ستمدیده ایران مرتکب نشده باشند؟ آیا کارنامه سیاه و سراسر جور و جنگ و جنایت و تجاوز و شکنجه و کشتار هر کدام از این سران رژیم، و همینطور کیسه و انبان سرریز شده از غارت و چپاول هر کدام از کارگزاران این نظام پلید، حتی به اندازه ارزنی یا سرسوزنی، جایی برای تردید باقی میگذارد که مردم ستمزده و جوانان ستم ستیز ایران، خواهان نفی و نابودی کامل این رژیم نامشروع و وطن فروش نباشند؟

اتفاقآ هردو "ستار" داستان راستان ما هم، خواسته مشترکشان نفی ولایت فقیه و اصل و اساس نظام ظلم بود و هر دو سودایی جز "صلح و آزادی" برای مردم و میهنشان در سر نداشتند و شجاعانه آنرا ابراز میکردند. آن یکی در اختناق هولناک دهه سیاه شصت در حالیکه کمیته چی های مسلح و جاسوسان "ارتش بیست میلیونی" خمینی همه جا را قرُق کرده بودند، دلاورانه بر در و دیوار شهر و محله شان می نوشت و این یکی در بحبوحه سرکوب خونین و خوفناک پس از قیام ۸۸ درحالیکه لباس شخصی های مدل "کهریزک" و "ارتش سایبری" ولایت سیدعلی، در هر کوی و برزن و در فضای مجازی جولان میدادند، با شهامت بر روی وبلاگش مینوشت... هر دویشان هم بطور واقعی میدانستند که چه بهای سنگین و گزافی را بخاطر اقدام جسورانه شان باید بپردازند.

بعد از اسارت و دستگیری نیز هر دو مقاومت کردند و تا آخرش ایستادند... آن یکی "ستار" به عنوان یک مجاهد، تسلیم آن "حضرت آیت الله" نشد و در برابر هیئت اعزامی ولی فقیه از هویت سیاسی و اعتقادیش دفاع کرد و غریبانه بر سر دار رفت... و این یکی "ستار" نیز بعنوان یک آزادیخواه دگراندیش تسلیم این "حضرت آیت الله" نشد و حتی کُد و رمز ورود به وبلاگش را هم به گزمه های ولایت نداد و مظلومانه زجرکش شد.

در دفاع از مجاهدین وشورای ملی مقاومت و پاسخی به آذر ماجدی

چه در هئیت آذر ماجدی و چه در هئیت زهرا خانم چماق دار، اوایل انقلاب ودر جلوی دانشگاه تهران در ماهیت عمل هیچ فرقی نمی کند. نه تنها وزرات جنایتکار اطلاعات آخوندی در باره از لیست بیرون آمدن مجاهدین تا به نهایت درونش سوخته، بلکه متاسفانه عده ای هم تحت عنوان مثلا چپ از فرط ندانم کاری با رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی به پرت و پلا گوئی افتاده اند. گویا این جماعت رژیم منحوس آخوندی را سرنگون کرده اند و مجاهدین و شورای ملی مقاوت را اپوزیسیون خود می دانند و به عنوان خطر با لفعل باید اینها را هم از دم تیغ خود بگذرانند. ولی گویا این طور نیست و اصلا در دنیای خیالی بسر میبرند و با رویاهای مشمئز کننده خود در خواب بالا می آورند و به سرو صورت خود می ریزند. شما که میراث دار منصور حکمت هستید چه گلی به سر این جنبش چپ و سوسیالیستی زده اید که حالا می خواهید دیگران را هم بدون حضور هیچ وکیلی و در غیاب به سبک وزرات اطلاعات سلاخی کنید. بر همگان مبرهن است که مرحوم مقفور منصور حکمت به عنوان لیدرو ایدئوگ شما چه خاکی در سال 1990 بر سر حزب کمونیست ایران ریخت و تحت عنوان کندن بند ناف از ناسیونالیسم خلق کرد، تارو پود حزب کمونیست ایران و کومله را از هم گسست و آنگاه حزب کذائی کمونیست مثلا کارگری را که هیچ ربطی هم به طبقه کارگر نداشت را پایه گذاری کرد.
اما از آنجائی که این سازمان من درآوری خارجه کشوری نه تنها بی ریشه و بی پایه بود بلکه نیروهای درونی اش آنچنان از هم گسیخته و بی ربط به لحاظ نظری به هم بودند که دیری نپائید وپنبه اش رشته شد و قبل از این که منصور حکمت همسر آذر ماجدی دار فانی را وداع گوید به چشم خویش چوبین بودن اسب خیالی خود را دید. آنگاه حزب کارگری نشان شقه شقه شد به گونه ای که معلوم نیست کی وارث منصور حکمت است، لحاف ملا پاره پاره شد و در یک گوشه آن آذر ماجدی جا خوش کرده است. بزودی 23 سال میشود که از تاریخ این کارگر نشانها می گذرد و هنوز هم گیج و منگ به دور خودشا ن می چرخند و تازه فیلشان یاد هندوستان کرده است که بالاخره باید کاری کرد کارستان، چونکه مجاهدین از لیست تروریستی امپیریالستی خارج شده اند و به هر حال آذر ماجدی باید دین خود را به همسر و لیدرش که سناریوی سیاه و سفید را نوشت، ادا فرمایند. قابل توجه خواننده گان عزیز در مقاله سناریوی سیاه و سفید منصور حکمت، مجاهدین جزء سناریوی سیاه ، سلطنت طلبان و تودهای و اکثریتی ها جزء سناریوی سفید به شمار می آیند. عجب روزگار غریبی است!!
باری، سری بزنیم به مقاله آذر ماجدی تحت عنوان "مجاهدین خلق سپاه مزدور ناتو" به تاریخ 12 اکتبر 2012 مندرج در سایت حزب اتحاد کمونیست کارگری!!
معمولا رسم بر این است که در هر بیدادگاهی هر چند ارتجائی برای حکم صادر کردن و محکوم نمودن کسی حتی به دروغ هم که شده اسنادی جمع آوری می کنند تا هر چه بیشتر محکمه پسند تر باشد. البته نوع مدرن ترش را هم داریم که رژیم جلاد و ضد بشر جمهوری اسلامی است که به هیچ سند و وکیلی هم نیاز ندارد و از قبل نسخه را پیچانده است و به هیچ بنی بشری هم پاسخگو نیست. حالا آذر ماجدی که خود ش را کمونیست ناب حکمتی می داند ، چرا به این روز و بدبختی سیاسی افتاده است که از هر دو مورد فوق رذیلانه تر برخورد می کند. ایشان می گوید:

تبعيد شاهد، برای سرپوش گذاشتن بر جنايت

يکی از شاهدان شکنجه و قتل ستار بهشتی از اوين به زندان اهواز تبعيد شد
بنا به گزارشهای منتشر شده در شبکه های اجتماعی اينترنت، رژيم در تلاش برای سرپوش گذاشتن بر جنايت قتل کارگر آزاده، ستار بهشتی در زير شکنجه، يکی از زندانيان سياسی بند ۳۵۰ زندان اوين، به نام ابوالفضل عابدينی نصر را روز پنجشنبه به زندان اهواز تبعيد کرد. ابوالفضل عابدينی يکی از زندانيانی است که درباره مشاهدات خود از شکنجه ستار بهشتی شهادت داده است. عابدينی در اعتراض به تبعيد خود اعلام کرده که دست به اعتصاب غذای نامحدود خواهد زد و عواقب هر گونه رخدادی در اين خصوص برعهده مقامات قضايی خواهد بود.

بنا به گزارشهای منتشر شده، ابوالفضل عابدينی هنگام ترک بند ۳۵۰ ضمن سخنانی گفت: بارها به عنوان شاهد به بازپرسی ويژه احضار شده و روايت خود را از شنيده ها و ديده ها و آثار شکنجه های ستار بهشتی گفته ام و همچنين در حضور بازپرس تأکيد کرده ام که مانند پرونده های قبل مانند قضيه کهريزک نبايد جای شاهد با قاتل در پرونده عوض شود و قاتل نبايد هم چون دفعات قبل تا بالاترين مقامات ارتقاء پيدا کند.
ساير زندانيان بند ۳۵۰ هنگام خارج شدن ابوالفضل عابدينی از بند با شعارهايی هم چون “خون ستار می جوشد زندانی می خروشد ”، “بازجو جنايت می کند رژيم حمايت می کند ”، او را بدرقه کرده اند.
متعاقباً روز پنجشنبه زندانيان بند ۳۵۰ زندان اوين به عنوان اعتراض به تبعيد عابدينی، ظرفهای ناهار و شام را دست نخورده برگرداندند

ابوالفضل عابدينی که کارگر شاغل در اهواز بود، در فروردين ۱۳۸۹ توسط دادگاه ضدانقلاب اهواز به جرم مصاحبه با رسانه های بيگانه به ۱۱ سال حبس محکوم شده بود، مجدداً سال گذشته نيز در يک محاکمه مجدد، يک سال محکوميت اضافه گرفت.

قتل جنايتکارانه جميل سويدی در زير شکنجه

روز 20آبان خبر جان باختن جميل سويدی کارگر جوشکار در زير شکنجه دژخيمان خامنه ای در زندان اهواز، منتشر شد. به گفته نزديکان جميل، ماه قبل لباس شخصيها که برگه اطلاعات سپاه را داشتند با حمله به خانه جميل در اهواز، او را دستگير می کنند. به دنبال آن خانواده جميل تلاش گسترده يی برای يافتن محل زندان او می کنند اما جز جوابهای ضد و نقيض مأموران زندانها و سرگردانی در ميان ارگانهای مختلف سرکوب، چيزی عايدشان نمی شود. دو هفته بعد از دستگيری يکی از لباس شخصيها به خانواده سويدی اطلاع می دهد که جميل فوت کرده و برای تحويل گيری جنازه اقدام کنند. اما خانواده جميل برای تحويل جنازه نيز دور ديگر از سرگردانی و دوندگی بی حاصل را تجربه می کنند تا سرانجام يکی از بستگان جسد جميل را به طور اتفاقی در پزشکی قانونی اهواز پيدا می کنند.

اين اولين باری نيست که دژخيمان خامنه ای در خوزستان فرزندان مردم ايران را با شيوه های جنايتکارانه و به طور غيررسمی سر به نيست می کنند و مسئوليتی در قبال جنايت به عهده نمی گيرند. پيش از اين نيز دژخيمان بارها اجساد زندانيان سياسی از هموطنان عرب خوزستان را که زير شکنجه به قتل می رسيدند، به داخل رودخانه انداخته يا جلو خانه و محل سکونتشان رها می کردند.

علاوی: رژيم ايران حتی نوع حکومت را بر عراق تحميل می کند

اياد علاوی رهبر العراقيه گفت: رژيم ايران در امور عراق دخالت می کند به حدی که حتی نوع حکومت را تحميل می کند..
وی افزود تخلفاتی صورت می گيرد که در صدر آنها اقدام مالکی برای ايجاد تشکيلات نظامی در کشور است که موجب نگرانی است

اياد علاوی همچنين گفت برخی يکانهای نظامی به صورت فردی و با رهنمودهای شخص مالکی رفتار می کنند. همان کسی که مسئوليت کامل تصميم گيری برای لغو کارت جيره بندی را بر عهده دارد. کارتی که منبع نان مردم له شده و محکوم به بحرانها و جنگها می باشد..
وی افزود عراق فعلی در هرج و مرج هدف دار به سر می برد و استمرار آن فضا را برای افراد ذی نفوذ در دولت به خودکامگی در قدرت باز می کند.

ابراز انزجار از توطئه ننگين غصب و غارت اموال ساکنان اشرف

بيانيه انجمن کمکهای انسانی برای حمايت از خانواده های مستمند: با توجه به وضعيت موجود در کمپ ليبرتی ودرد و رنجهای ساکنان آن و محدوديتهای فزاينده غيرانسانی از سوی دولت عراق، ما تأکيد می کنيم که اين موارد نقض چيزی جز اجرای دستورات رژيم ايران دررويای ازبين بردن مجاهدين خلق قهرمان نيست دولت عراق قصد دارد با استفاده از شرايط کنونی عراق اموال ساکنان اشرف را غارت کند... .. يونامی و ايالات متحده تضمين دادند که در صورت جابه جايی ساکنان به ليبرتی حق مالکيت آنها تضمين می شود. اما اکنون نماينده ويژه دبيرکل ملل متحد با جانبداری از فشارهای دولت عراق عملاً برای مصادره و سرقت اموال ساکنان پوشش شرعی و بين المللی ايجاد می کند
بيانيه انجمن قربانيان جنگ:ما انجمن قربانيان جنگ به عنوان بخشی از مردم عراقٴ برخوردهای دولت عراق برای اعمال فشار و محدوديت عليه ميهمانان گرامی مان يعنی ساکنان کمپ ليبرتی و اشرف ومحروم کردن آنها از اوليه ترين حقوق مادی ومعنوی آنها را نمی پذيريم.
اخيراً از مقاصد کثيف دولت عراق برای غارت اموال وداراييهای ساکنان مطلع شديم در حاليکه همه می دانيم که آنچه دولت عراق مدعی آن است چيزی جز کسب رضايت رژيم ايران و اجرای دستورات آن نيست و تمامی آنچه که دولت عراق انجام می دهد مغاير با قانون عراق است.
بيانيه مؤسسه دفاع از آزادی و عدالت:آنچه عيب وننگ است، اقدام دولت عراق به سرقت اموال پناهندگان ايرانی مقيم عراق از 25سال قبل است که عملی غيرقابل قبول نزد ما عراقيان است، اين سرقت با کلاهبرداری وناديده گرفتن اوليه ترين حقوق بشر از طريق ارگانهای ناسالم، صورت می گيرد از جمله: ناديده گرفتن قانونی ملکی عراق: فرستادن تجار از سوی دولت عراق برای کم ارزش نشان دادن داراييها.
ممانعت از نزديک شدن تاجران عراقی به کمپ اشرف به بهانه های واهی.
ممانعت از تاجران خارجی برای خريد مواد منقول و غيرمنقول، که هدف از آن سرقت در روز روشن است.
ما از ارگانهای بين المللی خواهان حفاظت از داراييهای پناهندگان ايرانی که مردم عراق قادر به حفاظت از آن نيستند هستيم زيرا اين مردم خودشان روزانه در معرض سرقت هستند.

«ستار» بهشتی نامی وفادار به يک رسم - بقلم م. آزاده

ستار بهشتی شهيدی از نسل همان ستار که پرچم سفيد تسليم را از سردر خانه های تبريز پايين کشيد و اميرخيز تسليم ناپذيری را تا آنسوی نسلهای آينده جاری کرد؛ با شهادت در زير شکنجه آنسان که پيکرش قابل شناسايی نبود؛ نشان داد که سرکوب و شکنجه و اعدام؛ نمی تواند مانع عزم جزم فرزندان اين ميهن برای سرنگونی دژخيمان حاکم شود.

ستار در حتميت سرنگونی نظام پليد آخوندی نوشت: … در آخر مطلبم اظهار می دارم برنامه هسته يی را به پايان برسانيد با نقض حقوق بشر چه می کنيد؟ با خونهای به ناحق ريخته شده بر زمين چه می کنيد؟ اين نظام ديگر نه اعتباری در درون مرز و نه آبرويی در برون مرز دارد راهی جز مقابله برای نابودی آن نيست، به زودی با فراگير شدن قيامها حتی رهبر شما فرصت سر کشيدن جام زهر را هم نخواهد داشت…
همچنين در مطلبی با عنوان «شروع قيامها شمارش معکوس برای نظام» نوشت: … مخارجی که خرج سپاه قدس، تغذيه مالی، تجهيزاتی و لجستيک نيروهای حزب الله در لبنان و يا به تازه گی مبلغ 10ميليارد دلار کمک به بشار اسد برای قتل عام مردم کشور سوريه پرداخت می شود در زمانيکه مردم ايران در فقر و تنگنا قرار دارند را چه کسی پاسخگو می باشد؟ مگر هميشه سران نظام خود اعلام نمی دارند که سياستهای خارجی تابع دستور رهبری است؟».

ستار پيش از آن که برود؛ قطعيت پيروزی سرنگونی رژيم آخوندی را به ثبت داد و نوشت:
«به زودی با قيامی فراگير؛ به عمر ننگين اين نظام خاتمه می دهيم آنچه می خواهيم را به دست می آوريم و آنچه نمی خواهيم بر سرتان آوار می کنيم ـ زنده و پاينده ايرانی و ايران جانم فدای ايران» …

اين پای به راهی و آمادگی البته همان است که در خيانت بی هزينگی سبز به خون نشست اما خاموش نشد و ستار شعله يی از اين سرزندگی و خاموشی ناپذيری است. او بی شک نماينده نسل جوان ايران است که بر تماميت اين نظام پليد و کباده کشان فريب و خيانت بی هزينه گی برای حفظ آن؛ تف کرده اند و خون و ايستادگی فرزندان رشيد اين ميهن؛ چراغ راه آنهاست… قطعاً و نه شايد؛ آن چه او نوشت؛ بيان آگاهی نسل جوان ايران است که هرگز شيشه عمر رژيم آخوندی و همه باندها و دستجاتش را از شکستن در ضربه آن، اميد رستن نيست… ياد ستار شهيد را با مروری بر دردهايش که نوشت و درمانی که تا اعماق به آن ايمان داشت و به او جسارت ايستادن تا به آخر را داد؛ گرامی می داريم:
… باز خرداد ماه از راه رسيد و باز خاطرات، بعد از 22خردادسال1388 که تقلّبی در آرا مردم صورت گرفت و چه بسيار مردم که به ظاهر برای پس گرفتن رأی خود آمدند، ولی اميد به تغيير اين نظام داشتند! چه عزيزانی که به آرزوی رهايی از نظام ظالم پا به ميدان گذاشتند، اما چه آرزوها که در دلها باقی ماند، چه تعداد از بهترين عزيزان اين آب و خاک آرزو به دل، غرقه به خون چهره در خاک فرو بستند؟ آن عزيزان… رفتند و با رفتن خود درس فداکاری و ايثار به ما آموختند، و ما را شرمنده در ترس خود نهادند!؟ … در اين دست نوشته خود. نگاهی به مواضع آقايان موسوی و کروبی دارم، و نگاهی به ديد اکثريت مردم که در ذهن خود چيزی جز، آن فکر که در نظر آقايان موسوی وکروبی بود می خواستند!
همانند سال 76که آقای خاتمی به اسم اصلاحات آمد و مردم انتظار تغيير نظام را داشتند از اين اصلاحات، غافل از آن که آن اصلاحات شناسايی مخالفان بود و سپس سرکوب آنان. و هنوز هم در گفته های آقای خاتمی و حتی بيانيه آخر آقای موسوی حفظ نظام جمهوری اسلامی حرف اول را می زند. …
دليل محاکمه نشدن آقايان موسوی وکروبی چيست؟ اگر آقايان موسوی و کروبی محاکمه نمی شوند به خاطر اين است چهارچوب پوسيده نظام را قبول دارند! وبا اصل نظام مخالفتی ندارند!… آقای موسوی نخست وزير محبوب خمينی بوده، و بعد از آن هم باز در مشاغل ديگری بوده و آقای کروبی يکی از ياران نزديک آقای خمينی بوده است! و بعد از خمينی نيز انواع مشاغل را برعهده داشته، هيچ گاه راضی به تغيير کلّيت نظام نمی شوند؟ زيرا از کشتارها… تا سرکوب مخالفان در کردستان، تبريز، ترکمن صحرا، اعدامهای دسته جمعی در اوين و اعدامهای سال67 با خبر هستند، و چه در آن زمان چه در اين زمان کلامی به مخالفت با آن رفتارها نگفتند!… مشکل اصلی بين آقايان جنگ قدرت است!…
اين آقايان خود ديدند که جوانان اين مرز و بوم تک به تک جان می دهند، در آن قيام، اما حاضر به تغيير موضع برای تغيير نظام نشدند و فقط ندای ما رأی خود را می خواهيم دادند، … همين امر… شکست قيام را همراه داشت. … و در آخر اگر مبارزه ما قرار است برای تغيير سياستهای نظام باشد، فرق نمی کند اين نظام دست موسوی يا خامنه ايی باشد، چون چهارچوب و قاعده ها آن يکی است. هدف ما برای رهايی تغيير درکلّيت نظام بايد باشد…

درود بر ستار شهيد… .